libanii opera

261쪽

LIBANU ORΑΤIO XXXIV νεν, αἰσχυνθεὶς αὐτῶ τὰ φύντα ἀκηκοέναι και παρ'

ἐμαυτο τοῖς εἰρημένοις δεδύσθαι την ἀφορμὴν νομίσας ἐσίγων ν ου εχων κατηγορεῖν του κατηγορουν RH267 οὐ δίκαια νυν δ' υκ οἶδα τερον τινα ἀνθρώ- πων ουτως ἀναιδος σεσυκοφαντημένον. και τουτοετοιμος δεικνύειν ου αγνοούμενος μεν π των τὴν

ἐμὴν ἐδύτων προς το πονεῖν δονήν, δεδιδες δε μή τις των ου ἐξεπισταμένων, στις ἐγ προς τους ἐπιτω παιδεύεσθαι συνύντας μιν, ξαπατηθη οθεν οὐ 10 νυν τὰ περὶ την μην βριν γενέσθαι συνέβη, καλῖς αν ἔχοι μοι διελθεῖν. 3. ποιήσατέ τις των νέων ἐπίδειξιν αγῖνα πὶ προάγων γεγονὼς με ετ πεντεκαίδεκα, πλεῖστα δε νέων ἐν ρφανία πεπονηκώς, δονο δε ου καλον,1 εἰπερ τις κεκρατηκώς, εχων δε ει βούλοιτο, προγύνων ἀρετὰς λέγειν ν τε τάξει στρατιώτου φανείσας εν τεῆγεμονίαις μέγιστος δε τω νέω κοσμος ὴ σωφροσύνη και τὰς τον πονηρον γλώττας διαφυγουσα τούτω δ' αν τις

ετερος προσέθηκε τὴν περ τὰς ἀμοιβὰς προθυμίαν καὶ

a δικαιοσύνην κανος πὰν ο τελέσειε μικρον αὐτω κέκριται.

262쪽

UB MORA ΤIO ADVERSUS PAEDAGOGI CONVICIA 1934. τά τε Ουν ἄλλα τιμὰν αυτον παρyνει τω μηδεν προστεθηναι τοι δεδειγμένοις λύγοις καὶ νύμος νἀρχαιος τοsτο ουτως χειν ἐθέλων, ω των πάν--m 268των ουδείς, ου νέων, ου παιδαγωγον τολμησε μέμψασθαι. ἐκεῖνος μεν ουν ευδοκιμων ἀπηλθεν δει δη γενέσθαι τὰ παρ' ῆμον Ἀοsτο δε ην Ο μηδενετερον τοῖς πω του νέου ρηθεῖσιν ἐπεισενεγκεῖν. ἐκαθήμην ουν ἀνδράσι διαλεγόμενος φίλοις καί πως ἐξηνέχθημεν κατὰ μικρον εἰς τ0ν π ἐμο κρατηθέντα ποτε του Φιλαγρίου θυμύν, νίκα τους σιτοποιοὐς εν 10 τοις πάντων φθαλμοῖς κίζετο. i. των τοίνυν ἐπιτηδείων μοι κεχωρηκύτων ἐπι λουτρον παιδαγωγόν τινα κακύν, νέου τοιούτου παιδαγωγον, δραμῶν

παις ἔφασκε περὶ την θύραν κεῖσθαι καὶ βοὰν δες τρισὶ μησὶ του παιδος ἐζημιωμένου ταυτὶ δ, ελεγε ικινῆσαι τον νομον βουλόμενος καὶ τον ἐπιδεδειγμένον ἀποστερηθῆναι πάλαι νενικηκότος δικαίου φθονων,

ἐμοὶ δοκειν τω ον λύγον εἰρηκύτι της δόξης καίτοι πολ βέλτιον ἡ τὰ 'κείνου μιμούμενον των αυτον ἐκείν τυχεῖν η τοῖτο μη δυνάμενον τω κτησαμένωa0 τειν ἐπηρεάζειν. 6. Ἀλλὰ γὰρ ς συκοφάντει, δεῖ με ποιησαι φανερον τρεῖς φησι μηνας ἀνηλῖσθαι μάτην. 'Oς, R II 269

263쪽

LIBANI DRΑΤIO XXXIV κυνος δμματ εχων αἱ μὲν γὰρ τον κακον ἐκείμνων μέραι τέτταρες ἐγένοντο και τριάκοντα, λελυμένων δε των δεινον τη βασιλέως ἐπιστολη πῆσά τε ην δεια και φοιτὰν ἐξην. και - δὴ και αυτος το τω καιρῶ χρωμένων, μὰλλον δε εἰ μεν ου ἐχρο, ἀλλα τον λελυμενον δεδιδες φόβον κεισο ἐν ἀγρῶτρυφον, σον τουτο, υκ μδ αδίκημα καὶ γὰρ τῖνου πλεύντων ἐν ἐξουσία του πλειν, αλλ' ο της δεχομενης θαλάττης, εἴ τις υτιν ἀποστερήσειε πλου. εἰ

16 MἈκές τε ἐπὶ τοις μετέροις γράμμασι και τὰ τον μανθανόντων ἐποίεις που τριον μηνον ἀπολωλέ σοιτο κέρδος; . καὶ μὴν οὐδ' αυτον γε τον της φυγῆς χρόνον δι' ἐμε και την ἐμην ἀπολώλεκας ραθυμίαν, αλλ εστιν αυτ η ζημία της μετέρας κακίας. 4 δεῖξον 1 παρελθών, τι ταράξαι δυναμένους ἐγὼ διηλθον λύγους φάλαγγας ἐπισείοντας καὶ χρημάτων ἀρπαγην και φόνον και σίδηρον καὶ τι νουν ἐχόντων ἐστὶν ἀνθρώπων σφας αυτους διασώζειν φυγη εἰ δε ἐμις

μεν ουδε ἐς τοιοfτος λύγος, μεις δε υμῖν αυτοῖς a ταυτα συμβεβουλευκατε, πο οὐχ μιν αυτοῖς ἐγκαλοῖτ' αν δικαίως η καν εἰ κακούργων ἐπιθεμένωνυμι η ἔτι πορευομένοις η και τον ἀγρι ηδη κατειληφόσιν, ἐα πολλὰ πέπρακται τον νευ λογισμου πε-

σχημα λέγωW- ουν πωτῶν πολλους ἀπεκτονότων ἔκεισθον πληγέντε. καὶ πολλὰ τούτου τὰ τοιαῖτα θαυμαστὰ πάντα U

264쪽

LIBANII ORAΤIO ADVERSUS PAEDAGOGI CONVICIA 195φευγύτων τοις αυτον κακοῖς τα των γτον μείνω πεποιηκέτων, εἰ οὐν π των πολλοὐς ἀπεκτονότων

εκεισθον πληγέντε, καὶ τὰς ἀμφοῖν ψυχὰς με δει

τον εἰσπραττύμενον εἶναι καὶ τ0ν πατέρα του παιδος

ηκειν επὶ τήνδε την εἴσπραξιν. ῶσπερ ὁ ἐκεῖνος εἰ τοί ἐποίει, μαίνεσθαι τοι σωφρονοοσιν δοξεν αν, ουτως μεις προς με περὶ μηνον λέγοντες. καὶ γὰρ οὐδ' ἐκεινέ ' αν εἴποι τις, ως ἀπελθεῖν αU 270μεν ου παρύνεσα, ἀπελθύντας δε επήνεσα. ἰλλα ποία

μεν οὐκ ἐχρησάμην ργη ποίας δε οὐκ ἀφῆκα φωνάς; oτίνας δε οὐκ ἐφθεγξάμην λύγους θανατώντων εἶναι

λέγων καὶ παραπαιόντων την μετανάστασιν και ταμεν οὐ δεινὰ δεδοικύτων, τα δε δεινὰ θαρρούντων; και τούτους, σπερ τέρους πολλούς, εἰκος η ἀκηκοέναι, ἀλλ ομως αυτοὐς γοῖντο βεβουλεοσθαι βέλ- ιτιον καὶ του γε μηποτ αν εἰπεῖν με χρηναι

265쪽

196 IABANU ORΑΤIO XXXIV φεέγειν μάρτυρες οἷς αυτοὶ πεποιήκασι γεγένηνται. μέλλοντες γὰρ ἐπ' ἀγρον ξειν καὶ τουτο ἐγνωκότες πολλη τέχνη λαθύντες χοντο ἀπιοντες δράσαντες πρὶν εἰπεῖν ο δράσουσι, φοβούμενοι μη λύγων κού-

σωσι κατεχόντων ἐχόντων ε μυτοῖς ἐς το πεισαι

δύναμιν. 10. ου η συνεινα τοίνυν αυτοῖς αἴτιοι καταστάντες τον τι των παρ' μον αυτοὐς ἀπεστέρησαν ἀχθόμενον τολμῖσιν αἰτιασθαι των αὐτοις δεδογμένων,10 σπερ αν εἴ τις κων ἐλθδεν εἰς χωριον ανυδρον εἶτ

ἐπὶ κρήνην ἐλθδεν ῆς αυτ0 ημέρας τινὰς ἐξέβαλεν,

ἐγκαλοι τοι κρουνοῖς λέγων σας οὐκ επιεν μέρας. οἱ δ' αν εἴποιεν προς αὐτών Ἀλλὰ δι ημον γε του δωρ ἐφέρετο και βουλόμενον πιεῖν οὐκ αν 1 ἀπηλαύνομεν. 11 προς ιος, εἰ δ' ἀφείς τις τὴν της ἀκτῖνος μετέχουσαν γην κων εἰς το Κιμμερίων R II 271 σκύτος μηνάς τινας ἐκει διατρίψας ἐλθBν ἐπι τὰ

προσθεν ων ἐκων τέχησεν, τιατο τον δεινα πορρωτης αιτίας Ἀνθρωπον, οὐκ αν ην συκοφάντης σίεο σαυτῶ του φωτος ἐφθύνησας σαυτω τοίνυν λάγχανε την δίκην.

266쪽

LIBANII ORATIO ADVERSUS AEDAGOGI CONVICIA 197 12. 1ὸς τοίνυν ἐπιθυμία μὲν αργίας κον ἐκεῖσε, προσποιουνται δε τον δέως ἐργαζομένων εἶναι, δηλον με κἀκ του των εἰς μνήμην παλαιον λύγων φε- ρύντων μεληκέναι, δῆλον δὲ κἀκ του πίονά τε καιμετὰ πλειύνων σαρκον ἐπανήκειν τον νέον. πίστις δὲ τουδε μείζων το μετὰ πάνυ πολλοὐ πεποιησθαι την ἐπάνοδον ὁ δὲ τ μεν ὀξέως, το δε βραδέως πεποιηκA ου και σιωπον ὁμολογει τω μὲν δεσθαι, το δὲ δυσχεραίνειν; 13. μῖν δὲ εἴ τις ν λύγων λύγος, βλέπετ αν εις με τον μεμενηκύτα καὶ ταυτ 1οκα παρ' μῖν ἐγίγνετ' αν νομιζόντων μῆλλον μονω το δέον ἐωρακέναι και εἰ διὰ μηδεν τερον, κατά γε το πληθος τῖν ἐτον, σμεν δέ, πύσον τούτω δίδωσιν ὁ τον ποιητον κορυφαῖος. νυν δ' ἐμου μεν καταγνύντες ἐπιθυμεῖν θανάτου, υβουλους δὲ μῆς 1sαυτους γησάμενοι ταῖς ἐν ἀγρω τέρψεσι τὰ μουσον ἐβλάψατε. ἐπειδὴ τοίνυν ποθ' υμῖν ἐπανελθεῖν RHI 272εδοξε τι δυναισθ' αν μῖν ἐνταυθα κατηγορειν ως υμεις μὲν ἐπεθυμεῖτε τον παρ' ῆμον, μεῖς δὲ Οὐμετεδίδομεν 14 αλλὰ τουτό γε καὶ προ η τον πραγ- 20μάτων ἐπι τὰ κρείττω μεταβολης εἰσφέροντες ου ἐλη-

267쪽

198 LiIBANU ORATIO XXXIV ξαμεν, ἀλλ' απι τοσούτων ὁμιλητον εἰς δώδεκα, πειτα εἰς πτὰ καταβάντες ου ἐγενόμεθα χείρονες, ἀλλ' ἐχωρο0μεν εἰς το διδασκαλεῖον δια τους υτως λίγους

οὐδὲ τοfτο βραδsτερον ὴ πρότερον ποιοsντες, ἀλλ'

οἱοίπερ με ἐν πλείοσι, τοιουτοι καν τοσούτοις οὐδεντο περ ταυτα μεταθέντες νύμου. καὶ ἐγένετο δηκαὶ προσηγορία τις τοι μεμενηκόσιν π αυτου του μεμενηκέναι χαρίεσσα τούτων ἐξην εἶναι και μιν,εl περ θέλετε. -υν δε τοσαύτας μεθυσθέντες μέρας 10 κετε σφοδροι λύγων ἐπιθυμηταὶ και προσδοκῶτε του R II 273 πολλου χρόνου τὰς μετέρας κατ μο περιέσεσθαι βλασφημίας.

15. Ναί, φησίν, ἐν γαρ μίλλαις ταῖς προς υμηρον καὶ ημοσθένη συχνὰς διετρίψαμεν

154μέρας τούτου δε την αἰτίαν ἐν τοις πράγμασιν εsροι τις αν, ου ἐμοί. α με γαρ ἡμῖν εἰς τέλος ἀφικται και σιωπ το τάχος, τα τελεώτερα γράφειν ευθὐ ου ἐνην, ἀλλ' εδει πρύτερον ἐλθειν δια βιβλίου τινος και ἐλθεῖν γε οὐχ ενα, αλλὰ σὐν ἐτέροις εννέα ε νέοις η πλείοσιν η υ πολύ γε ἐλάττοσιν οἱ δὲ υκ ἐφαίνοντο. 16. καινον δὲ γενέσθαι νύμον δι νατινὰ μαινόμενον των ἀτοπωτάτων ην καὶ διέβαλλενα τον παρελθόντα χρόνον. δια τοOθ' τερος ἀντ'

268쪽

LIBANI ORATIO ADVERSUS AEDAGOGI CONVICIA 199ἐuου διδους περ ἀνέγνω του ἐποίει τοι ἐμοι δο-

κου σι πειθόμενος. και ουτως ν ἐνταυθα κεῖνος

ἀγαθύς, σθ' μὰς μέμψασθαι με μηδαμου, θαυμάσαι δε πολλάκις και ταυτα κακος λέγειν ειδότας εκεῖνα μεν ουν παρ'Ἀκείνου, τὰ δε ε ταις μίλλαις εαυτος ἐπηνώρθουν τε και καθίστην και δ ὴν μῖν ανν' ενύς. -υκουν ν ταυτα μηδεν ποιεῖν, αλλ' R II 274 εἶναι διπλοῖ το κέρδος.

17. Εἰ δέ μοι τὴν των ρθρων λέγεις νύσον, της Τύχης, ου ἐμου κατηγορεις - γαρ δὴ ἐκειν γε 10 ἐρεις, ω ευχύμην νοσεῖν και εἶναι εν βοαις νύκτα και μέραν πο των ἀλγημάτων και μαλλον ἰατροῖς

βιβλίοις συνεῖναι. -υδ ην μοι το διδάσκειν των παρεκείνων βαρύτερον των λυπηρον τε και αναγκαίων, ατης δύνης ν πειρῆτο παύειν ν δυνηρύτερα. ἐμοὶ εμεν ουν πολλὰ διηρεύνηται τοι αρθροις βοηθουντι, τὰ δ' λέγχετο πλην ελπίδος ἔχοντα οὐδέν. 18 ἀφεις ουν συνάχθεσθαί μοι ραθυμίαν ἐγκαλεις καὶ ὁ μὲν δαίμων ἀνεύθυνος ἐμὰ δε τὰ ου ἐμά ωσπερ RHI 275

269쪽

200 LIBAN ORΑΤIO XXXIV οἰχομένων ργον ουδεν αν εἴη συ δ' εἰ μὲν αἰχμάλωτος ων ἐδέθην π ληπτων λύντων, ου αν τιο με μὴ τὰ το διδασκάλου ποιουντα προς τοὐς νέους, δεσμω δὲ χύμενον πολ πικροτέρω προσθείην δ' αν καὶ ἰσχυροτέρω, των νέων ξιους ἐπιμελεῖψαι, καιτο αυτον κινεῖσθαι μὲν μη ἔχειν, χορευειν ὁ δυνα-

σθαι και πῖς νι ταοτα γενέσθαι 19 αλλὰ τρατιώτης με ἐπιθυμον συμπλοκῆς καὶ μάχης νόσω πεδηθεις ἐξαίφνης λυπουμενον ὁρα τον στρατηγόν, αλλ'

10 ου αἰτιώμενον, ουδ' ἔστιν ουδεὶς ουτως ἀνθρώπωνατοπος, ο αν στρατείας διῶξαι τον τοιοῖτον ἐγώ δε απο της αυτης νάγκης ἐκλιπών τι των εἰωθήτων

ἔχω τον γραφόμενον και τίς νοσήΠας κακος δοξεν,οτι νενόσηκεν οὐδείς, πλην εἰ το νόσημα αυτος ἐφυ-

15 τευσεν αυτω πολλαχέθεν δ' αὐτοO ἀνθρώπω συμβαίη κἀν τοις γυμνικοις ἀγοσι πολλάκις ωράκαμενῆσθενηκότας ἀθλητὰς ουδ' ἀποδυνα δυνηθέντας, ις παρὰ πάντων των θεατον ἔλεος, ο μέμψις, αλλ' υδ'

diem Parisini confirmant is quo f. p. 188 sq. οὐδε

270쪽

UBANII ORATIO ADVERSUS PAEDAGOGI CONVICIA 201κέναι μεν αυτοὐς φαίη τις ἄν, ἀδικῆσαι δε οὐδε R II 276 μικρόν. 20. οὐ μην ουδ' ἐλάνθανον τὴν τονδε πύλιν βεβλημένος τη τοιαύτη νύσω, δι ην νάγκη μοι κεῖσθαι καθ' εκαστον ἔτος μερας τινὰς ἄφωνον ἐγγύς τε γαρ της μετέρας ἐκείνη και πολ το παρ' ἐκατέρας εἰς την ἐτέραν ἐρχόμενον. διὰ τι υ μη παρ' ἐτε-

ρους ηλθετε σοφιστὰς ου νοσοοντας εἰ δ' ως οἴσοντες και τοῖτο κετε, τί μη φέρετε, ἐπειδηπερ κετε πολ- λῖν με πρ υμον τοsτο ἐν νοχύτων, πολλον δε νυν, μὰλλον δε πλὴν μον πάντων η - μόνος συνου 10σιον ἐραστής, ἐν δε τοι ἄλλοις τοσούτοις υσιν τέρων ἐπιθυμία 21 αλλ' ου ἐρεῖς μεν το0το τη γλώττη, τοῖς δ εργοις ὁμολογεῖς θαυμάζω δέ, τί αν ἐποίεις ἐφ οσας ου ὀλιγάκις μέρας ἐκταθέντος μοι II 277του κακοO, ὁπότ' ἐν παλλαγε ταχεία ' αντὶ γαρ με- 1sρον ὀκτωκαίδεκα, τρίτον μέρος της κλίνης δεδέημαι

βοηθεία των θεῖν. τί- ουν ἐποίεις ἐν τω προτέρω μέτρω τοιαυτα ποιον ἐν οἱ τω βραχυτέρω ;22. Αἰτιαται δε και τι φυλάττεσθαι τὰς τιμὰς παρ' ημον τοις ἀπιοοσι, τοις μεν οὐσιν μῖν φίλοις, εο

τοῖς δε ἐνδόξοις, τοῖς δε καὶ ι φύτερα, τοῖς δε οὐδέτερα μέν, χουσι δε ἄλλως τι δίκαιον διὰ συγγενον. καὶ Ουκ αἰσχύνεται χύλεμον αἰρύμενος προς τους