장음표시 사용
101쪽
eo reprehendit Menander, quam se vectis Atticis mutasse ait quum colloquia ista resei ret: iustamque esse reprehensionem ei facile credi naus: nam in capitulis quae in caeremoniali exstant graecitas ad barbariem vulgaremPIe sermonemnia nifesto inclinata, imo iam in hunc conversa, conspicitur; neque eclogae ex historia ab ista Iabe immines sunt. At, tuae e libris Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης in luminis oras re- luxit Maius, sumna elegantia et paene intemerato Attico sermone scripta sunt. duum autem Petrus sui aevi homnibus, lai ea sere lingua utebantur quae nunc apud Graecos obtinet, loqueretur, non veteribus Atticis, sermo eius, pro grammaticorum sententia vitiosus, non linpediebat quo minus, si vis persuadendi ei inesset, hominum mentes oratione ne
TESTIMONIA. Ioannes Laurentius Lydus de magistratibus II, 25, 26:
ῖς δε δειρομένοις τους ἐφεξῆς μη ἀγνοῆσαι μαγίστρους ἄχρις ημῶν ἀρκέσει προς διδασκαλίαν Πέτρος ὁ πάντα
μεγαλόφρων και τῆς καθόλου ἷστορίας ασφαλὴς διδάσκαλος, δι ων αυτὰς ἐπὶ του λεγομένου μαγιστηρίου ἀνεγράψατο. προῆλθεν ουν ἡ δύναμις ἐπὶ πλέον τῆς αρχῆς ' ου μόνον γὰρ τὰς των ἐθνῶν πρεσβείας υφ' εαυτῶ τελούσας ὁ μάγιστρος ἔχειν πιστευεται, τόν τε δημόσιον δρόμον, και πλῆθος ἐμβριθὲς των πάλαι μὲν φρουμενταρίων, νῶν δεμαγιστριανῶν, την τε των ὁπλων κατασκευὴν και ἐξουσίαν, ἀλλ' ἔτι και την των πολιτικῶν πραγμάτων ' και διαφερόντως Πέτρος ουτος, ὁ πολυς, ὁ μηδενὶ ταῖς ἀρεταῖς κατὰ μηδεν δευτερος. διασώζει μεν γὰρ και φρουρεῖ την αυλήν, και τη μαλὴν ουκ αποπτυει μεγαλειότητα, ἐν ἐγγὐς ἀπολομένην αβελτερία των προ αυτου, οἷα σοφὸς καὶ διὰ
παντὸς τοῖς βιβλίοις προσανέχων, ἀποκαθίστησι. τοὐς δε νόμους εἰδώς, ειπερ τις ἄλλος, οἷς ἐξ απαλῶν ονύχων ἀνετράφη ἐνετρ. Nieb.ὶ συνηγορῶν τοῖς δεομένοις, αρχων τε μέγιστος και αξίαν ὀφρυν τῆς ἐξουσίας ἀνατείνων ἐδείχθη, και δικαστὴς οξύς, καὶ τὸ δίκαιον κρίνειν εἰλικρινῶς ἐπιστάμενος, κατὰ μηδὲν αυτὸν υπτιαζούσης τῆς τύχης. πρῆος
μὲν γάρ ἐστι και μειλίχιος, ἀλλ Ουκ ευχερὴς ουδὲ προς τὰς
102쪽
PRAEFATIO. XCIX αἰτήσεις εξω του νόμου καμπτόμενος ' ασφαλὴς δε ὁμοὐ και προβλέπων τὰς ορμὰς των προσιόντων ' μηδένα καιρὸν ταῖς ἐαθυμίαις παραχωρῶν, την μεν νυκτα τοῖς βιβλίοις, την δε ημέραν τοῖς πράγμασιν ἐγκείμενος, μηδε αυτὴν την
μέχρι τῆς αυλῆς ἐκ τῆς οἰκίας ἐν ὁμιλίαις διασυρίζωναπλῶς, ζητήμασι δε λογικοῖς και ἀφηγήσεσι πραγμάτων
ἀρχαιοτέρων μετα των περὶ ταῶτα σχολαζόντων εἰλούμενος.
καὶ καιρὸς Ουδεὶς αὐτῶ διδαγμάτων ἐστὶν αμέριμνος, ῶς τους των λόγων ἐξηγητὰς δεδιέναι την προς αυτὰν ἐντυχίαν ' πράγμασι γὰρ αυτους και στροφαῖς περιβάλλει, μετρίως ὐπελέγχων, ως λέγοιντο μόνον, Ουκ εἰσὶ δε τοιουτοι ὁποίους αυτοῖς ἡ φ μη διαθρυλει. ἐμοὶ δε μάλιστα σκοτοδινίας ου μικρὰς ανακινεῖ ἡ προς αυτὸν συνήθεια ' χαίρω γὰρ αὐτῶ οτι καὶὀς ἄμα καὶ ἐλεύθερος. και τύφου και κορύζης ἐκτος, ἀστεῖός τε καὶ κοινός ἀλλ' επισείει μι, ῶς εῖρηται, φροντίδας ου μικράς, μηδὲν ων ἐπίστασθαι δοκῶ προτείνων εἰς ζήτησιν, τὰ δὲ παντελῶς ἐγνοημένα παρεισάγων' ἄστε με τὰς πασῶν ἰσχυροτάτας εὐχὰς μελετῶν, μηδεμίαν αυτὸν ἄβατον ἐμοί, ῶσπερ εἴωθεν, ἐπιροιζῆσαι
2. Procopius Gotta. I, 3 fin.: O βασιλεῖς Πέτρον, Ιλλυ- ριόν το γένος, ἐκ Θεσσαλονίκης ὁρμώμενον, ἐς τὴν 'Ιταλίαν εὐθυς ἔστελλεν, ενα μὲν ἄντα των ἐν Βυζαντίω ρητόρων, ἄλλως δὲ ξυνετόν τε και πρῆον καὶ ἐς τὰ πείθειν ἱκανον
3. Idem Anec tot. p. 24: Πέτρος τον ἀπαντα χρόνον ἡνίκα τὴν του μαγίστρου καλουμένην εἶχεν αρχήν, αεὶ καθ ημέραναυτοὐς ίτους σχολαρίουςὶ κλοπαῖς ἀμυθήτοις ἀπέκναιε. πρῆος μὲν γὰρ ην καὶ λ ῆκιστα υβρίζειν εἰδώς, κλεπτίστατος δε ἀνθρώπων απάντων καὶ ρύπου αἰσχροῶ ἀτεχνῶς
4. Suulas: Πέτρος ὁ ἐήτωρ, ὁ καὶ μάγιστρος, ἱστορι- κός, πρεσβευτὴς ως πισρόην σταλείς. μάλα ἐμβριθής τεήν καὶ ανάλωτος ἐν τῶ ἐητορεύειν τω καταμαλάξαι φρονηματα βαρβαρικα σκληρά τε καὶ πκώδη.' ἔγραφεν Ἱστορίας καὶ Περὶ πολιτικῆς καταστάσεως. Cons. iiiena v. ἐμβριθής, et Emlocia p. 353. Verba: μάλα ... ογκώδη sunt Menandri Protectoris D. 12ὶ in Exc. De sent. p. 356.357e 1. Mai.
103쪽
των νόμων, ελεῖεν Αδε ' κτλ.Idem Jb. p. 144 str. 11), Cliosroes ait Petraim: Oυδε αυ- τός σε, ὼ Ῥωμαίων πρεσβευτά, ωσπερ εἰκὸς ἐν τοσαυτν φιλοσοφία τεθραμμένον, ν περιεῖναι τοῖς ἐήμασι μεμάθηκας, μεμφθείην πρός τινος εγωγε μη πείθειν μαθών.7. Idem ib. p. 150 D. 153, isti Ioannes legatus: Πέτρος μεν γάρ, ὁ προ ημῶν πρεσβευτης, ... ἐμπειρία λόγων καὶ
δεινότητι πειθοῶς καὶ τα περὶ των νυν ἐπεγκαλουντων --
ρακηνῶν καὶ ἔτερα ὁσα διημφισβητήθη, οἷος ἐγένετο παρακρουσασθαι.
8. Idem sis. 12) in Exc. de sent. p. 356 Mai., Petri legati orationem appositumis: ουδὲ μην ανθ' ετέρων ετέραις λέξεσιν εχρησάμην, η το χθαμαλώτερόν πως εστιν y των λόγων, καθ' ὁσον οIόν τέ μοι, μετέφρασα ἐς το Ἀττικώτερον.
9. Cassio loriis Var. X, 19, nomine Tite odalaadi regis: Vir eloquentissimus Petrus legatus serenitalis vestrae et doctrina sumnus et conscientiae claritate praecipuus. ρ10. Idem X, 22, eiusdem noniine: per virum disertissimum Petri1m. 11. Idem X, 24, nomine Gundelinae reginae: ,,veniente viro sapientissimo Petro.
12. Stephanus Byg. r 'Aκόναι, πολίχνιον πλησίον μα- κλείας. λέγεται κατὰ περίφρασιν ὁ οἰκων τας ' σκόνας. τοἐθνικὸν Ἀκονίτης, το θηλυκὸν Ἀκονῖτις. ουτω γάρ τις νησος διαφέρουσα μὲν τω πανευφημω πατρικίω καὶ τω τὰ Nieb.ὶ πάντα σοφωτάτω μαγίστρω Πέτρω, κειμενη δεκαταντικρυ της ευδαίμονος πολεως λαλκηδόνος ' ἐπικέκλη- ται δε δια το πλῆθος των ἐν αυτῆ πρὸς ἀκόνας πεποιημένων λίθων. Ait haec Boistentus: ,,Εxstat ad liue hodie eius Petri magistri) effigies Parisiis in S. Capella Palatii inter thesauros constantinopoli allatos. Quaesivit laustra Mulieriis.13. Comppus de laud. Iustini I, 24: Sitiaeessor boni redivivaque gloria Petri
hic Tlieodoriis adest, patria gravitate n agister.
104쪽
0ninium autem thoriana historicoriim Byzantinor In Dagmenta discerpta et manea quum nemo , qtu rertim caussa inspiciat, sit lecturiis non a ita sinitis Tillemonii et Gibboni egregiis operibus aut Clintoni Fastis, si temporiim annor mPIe, Ptibus singula sunt ascribenda, rationem accurate velit cognoscere, non opus visum ut chronologia sti guloriam adderetur,maalem Niebialirius et Mulierus ascripserant, saepe ne satis quidem celetam propter remam obseuritatem aut fragmentorum brevitatem.
Praeter operarum peccata nonnulla in praelatione suis Ioeis notata tollendiun ipiod ex editione Mulieri repetituna p. 191, 9, μονοειδῆ pro μηνοειδη, et 200, 4 a fine Constantianis pro Constantinianis.
105쪽
Continentur lioc volumine DasImenta Nicolai Danaasceni p. 1. Pausaniae Damasceni p. 154.
Euselut p. 201. Eunapii p. 205. Prisci p. 275. Eustathii Epiphaniensis p. 354. Nestoriani p. 364. Magni et Eutychinni p. 365. Ioannis Epiphaniensis p. 371. Malclii p. 383. Petri p. 425. Praxagorae p. 438. Candidi p. 441. Theophanis Byzantii p. 446. 0lympiodori p. 450. Nonnosi p. 473.
106쪽
υτι μετὰ τον γνδικὸν πόλεμον Σεμίραμις, ἐπεὶ 1οδοιποροίσα ἐγένετο ἐν Μήδοις, ἀναβῶσα ἐπί τιυψηλὰν ὁρος, πάντοθεν πλην καθ' ῖν μερος περιερρωγὸς καὶ ἄβατον λισσάδι καὶ ἀποτόμω πέτρα,
ε ἐθεῆτο την στρατιὰν από τινος εξέδρας, ην παραχρῆμα ωκοδομησατο. ἐνταsθα δε στρατοπεδευσαμένη Σατιβάρας ὁ ευνοῶχος ἐπεβουλευσε μετὰ των υννεω παίδων, αυτὸς τὸ παν συστησας καὶ προς τους νεανίσκους λέγων ὁτι κίνδυνος αὐτοῖς εἴη εκ 1ο Νινυου βασιλεύσαντος ἀποθανεῖσθαι ' δεῖν Ουνυποφθάσαντας ἐκεῖνόν τε και την μητέρα κτείναντας βασιλεύειν. καὶ ἄλλως δε αὐτοῖς ἔφη αἰσ- χιστον εἶναι περιορῶν ακόλαστον μητέρα ἐν τοιαδεηλικία οσημέραι μοιχευομένην υφ' ων ἐτύγχανεν 15 ανθρώπων τοσούσδε νεανίας ἔντας. πυνθανομένων
δ' ἐκείνων, Καὶ τίς γενήσεται τρόπος; εἶπεν ως οὐ- δεν χρη κάμνειν, ἀλλ' ἀναβάντας προς αυτην ἐπὶ κορυφην τοs ὁρους, ἐπειδὰν αυτὰς κελευση, εἶχε δὲ ταύτην την ἐπιμέλειαν, ἀθεῖν αυτην ἀπ ἄκρου εἰς 20 τὰ κάτω. καὶ οἱ μὲν ταῶτα συνέθεντο καὶ πίστεις ἔδοσαν ἀλληλοις ἐπί τινος ἱερού. ἔτυχε δὲ κατόπισθε τοὐ βωμοs ἔνθα συνετίθεντο ἀνηρ Μῆδος
107쪽
γὰρ βασιλεύειν απάντων ἄν νυν ἄρχει Σαρδανάπαλλος. ταύτ ἰδών τε ' και ἀκούσας ὁ Βαβυλώνιος
τον Μῆδον ἐγείρει καθεύδοντα, καὶJ εἰ δη τι πλεοντα θεῖα εἰδώς συμβάλλει την του ονείρου φήμην, και κελευει τον υρβάκην ἰέναι παρὰ τον Πγριν εποταμὸν ρέοντα πλησίον τῆς Νίνου καὶ προσκλύζοντα τὸ τεῖχος. ἰόντων δὲ και πολλὰ λεσχηνευομενων,
ως αν εταίρων, λέγει ὁ Βέλεσυς, 'Aγε δη, ω υρβάκη, εἰ σε θείη σατράπην Κιλικίας Σαρδανάπαλλος ὁ δεσπότης, τί ἄν μοι δοίης τω ευαγγελιζομένω; ὁ 10δ' αποκρίνεται, Π μου, ω δαιμόνιε, καταγελῶς; διὰ τί δ' ἄν με σατράπην Κιλικίας θεῖτο ἄλλους ἐμου κρείττους παρελθών; καὶ ὁς, υλύ εἴ γε δοίη, πλέον γάρ τι εἰδὼς λέγω, τίς ἐμοὶ κείσεται χάρις παρὰπισοί; κἀκεῖνος, Ουτι μέμψει, ἔφη ' μεθέξεις γὰρ τῆς 15' αρχῆς ουκ ἐλάχιστον μέρος. ὁ δε εἶπεν, εἰ δε Βαβυλῶνός σε πάσης σατράπην ποιήσειε, πῶς ἐμοι χρήσει; καὶ 3ς, Παῶσαι προς του Θιός, ἔφη, σφόδρα
μου κατακερτομῶν ' ου γὰρ οἶμαι ἐπιτήδειος εἶναι Mῆδος ὼν υπὸ Βαβυλωνίου καταγελῶσ ι. κἀκεῖνος, λυλλ' Ου μὰ τον μέγαν Βῆλον ἔγωγέ σου καταγελῶν ταῶτα λέγω, αλλὰ πλέον τι τεκμαιρόμενος. καὶ δς ἔφη, 'Aλλ' ἐάν γε Βαβυλῶνος σατραπεύσω, σευπαρχον καταστήσω τῆς ὁλης σατραπείας. καὶ ὁ
Βαβυλώνιος , 'Aλλ' ἔγωγέ σοι Ουκ ἀπιστῶ ' τόδε δέ ά5 μοι λέξον ' εἰ βασιλεῶς εἴης ἀπάσης ὁπόσης νυν Σαρδανάπαλλος ἄρχει, τί ἄν ἐμε ποιήσειας; ὁ δ' 'Αρβάκης εἶπεν, Εἴ σου, ἁ τλῆμον, ταὐτα ἀκούσειε Σαρδανάπαλλος, ευ ἴσθ' ὁτι καὶ σῶ κἀγὼ κακῶς
ἀπολουμεθα. ἀλλα τί σοι ἐπῆλθε ταὐτα ληρεῖν; Ου 3οπαυει φλυαρων; καὶ δς τῆς χειρὸς αυτοὐ λαβόμενος εὐτόνως, 'Aλλὰ μὰ τήνδε την δεξιὰν την ἐμοι τιμίαν
108쪽
και τον μέγαν Βῆλον, ου παίζων λεγω, αλλὰ τὰ θεῖα κάλλιστα εἰδώς. και o ' βάκης εἶπε, Λώσω σοι Βαβυλῶνα ἔχειν και ταυτα υπὸ ταυτηὶ ατελῆ. καὶ ἐπὶ τούτοις δεξιὰν αἰτουντος μάλα προθύμως δίδω-s σι. καὶ ἶς εἶπε, Βασιλευσεις τοίνυν, ευ ἴσθι, ἀψευδῶς. καὶ ἐπεὶ ταυτα συνέθεντο, ἐπὶ θέρας ωχοντο ὀπισω θεραπεύσοντες τὰ εἰωθότα. μετὰ δὲ ταυταεν ομιλία γενόμενος ἐνὶ των πιστοτάτων ευνούχων
ο υρβάκης ἐδεήθη αυτου δεῖξαί οἱ τον βασιλέα 1ο σφόδρα γὰρ ἐπιθυμεῖν τον δεσπότην ὁστις εἴη θεάσασθαι. του δε εἰπόντος αδυνάτων αυτον ἐρῶν,
μηδένα γὰρ πώποτε τυχεῖν τούτου, τότε μεν ἡσυχασεν. αυθις δὲ μικρὸν διαλιπὼν λιπαρεστεροναυτου ἐδεῖτο, φάσκων ἀντὶ πολλου χρυσου και 15 αργύρου ταύτην ἀλλάττεσθαι την χάριν. ὁ δὲ ευν χος νικώμενος υπ αυτού, ἰν γὰρ εἰς τὰ μάλιστα ἐπιτήδειος, καὶ ου βουλόμενος αυτω ἀχαριστεῖν, υπεσχετο, εἰ καιρὸς εἴη, μνησθησεσθαι τω δεσπότη ωκει ἔνθα ἐτελευτησεν. Exc. Esc. p. 69-26 72 Fed , 358 359 Muli. JOτι ἐπὶ υρταίου του βασιλέως Μηδων του δια- 4δόχου Σαρδαναπάλλου του 'Aσσυρίων βασιλέωςJ ἐν ἐν Μηδοις τότε κατά τε ανδρείαν καὶ ρώμην δοκιμώτατος Παρσώνδης, παρά τε βασιλεῖ μάλωτα επ-25 αινούμενος και ἐν Πέρσαις, οθεν ῆν γένος, ἐπί τε ευβουλία καὶ κάλλει σώματος, δεινὸς δὲ καὶ θῆρας αἱρεῖν ἐν σταδία τε μάχη καὶ απὸ ἄρματος καὶ Ἀ-
που μάχεσθαι. οὐτος ορῶν νάναρον τον Βαβυλώνιον διαπρεπεῖ κοσμω χρώμενον ἀμφὶ τὰ σῶμα καὶεο ἐλλόβια ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον ευ μάλα, γυναιροκώδη τε καὶ ἄναλκιν , ἔπειθεν Αρταῖον αφελέσθαιαυτὸν την αρχὴν καὶ εαυτῶ δοίναι, δυσχεραίνων
109쪽
σφόδρα τον ἄνθρωπον. ὁ δε ώκνει συγχέας τασυγκείμενα υπ' 'Αρβάκεω ἀδικεῖν τον Βαβυλώνιον. ἐπεὶ δε δὶς καὶ τρὶς ὁ Παρσώνδης ἐνέτυχεν 'Αρτα , καὶ ταυτον ἐκουσεν, ἡσυχαζεν ' ου μην τον Νάναρον ἔλαθεν. αἰσθόμενος δ' ἐκεῖνος την γνώμην τἀνδρός, εμεγάλα δῶρα τοῖς εαυτοs υπέσχετο καπήλοις, εἴ τις αὐτῶ Παρσώνδην συλλαβὼν ἄγοι ' μονται δ' ουτοι πολλοὶ τῶ βασιλέως στρατῶ. καί ποτε κατὰ δαίμονα κυνηγετῶν ὁ Παρσώνδης ἐλαυνει πόρρω ἀπὸ βασιλέως εἴς τι πεδίον ουχ εκὰς Βαβυλῶνος. τοὐς δὲ 16 θεράποντας εἰς την πλησίον υλην τρέψας ἐκέλευσε
βοῆ τε και ἀλαλητῶ χρῆσθαι, ώς δὴ τὰ θηρία
σοβήσων εἰς τὰ πεδία καὶ πολλοὐς μὲν ύς αγρίους, πολλοὐς δ' ἐλάφους αἱρεί. τέλος δ' ἔνον ἄγριον διώκων ἐπὶ πλεῖστον ἀποσπῶται των εαυτοs, καὶ 15 μόνος ἐλαυνων ηκεν εἰς την Βαβυλωνίαν, ἔνθα ῆσαν οἱ κάπηλοι αγορὰς ευτρεπίζοντες τῶ βασιλεῖ ους θεασάμενος υπὰ δίψους πιεῖν ρτει. οἱ δ' ἄσμενοι ἰδόντες Παρσώνδην προσίασιν αυτῶ, πιειν τε ἐνέχεον καὶ τον ῖππον δεξάμενοι ἀριστῶν ἐκέλευσαν. 20 ὁ δὲ οἷα πανημέριος θηρῶν Ουκ ἀηδῶς ἡκουσεν, ἐκελευσε τε αποπέμψαι βασιλεῖ τον ἔνον, δν κατέλαβε, καὶ τοῖς ἀνὰ τον δρυμῶνα οἰκέταις φράσαι
ἔνθα εχ. οἱ δε πάντα ποιήσειν υποσχόμενοι κατακλίνουσι τον Παρσώνδην. καὶ δαῖτα παρέθε- 25σαν παντοίαν, οἶνόν τε ῆδιστον πίνειν υπέχεον,
ἀκρατέστερον ἐπίτηδες, ῶς μεθυσθείη. καὶ ἐπεὶ ἄδην εἶχεν, ὁ μεν ῆτει τον Ἀπον, ώς ἀπίοι ἐπὶ τὀ
βασιλέως στράτευμα οἱ δε γυναῖκας εὐπρεπεῖς παραγαγόντες ἐδείκνυόν τε αυτῶ καὶ ἐκέλευον μκοιμηθέντα αυτόθι και εἰς νύκτα χρησάμενον αυταῖς θεν ἀπιέναι. ὁ δ' ευπρεπεῖς γυναῖκας ὁρῶν
110쪽
ἔμεινέ τε καὶ ηυλίσατο. καὶ τὰ μεν διὰ την συνουσίαν, τὰ δε διὰ τον κόπον ἴπνος αὐτὰν ἔλαβεν. οἱ δ' ἀναστήσαντες την παρακοιμωμενην γυναῖκα, πολλοὶ ἄμα επιπεσόντες συνέδησαν τον ἄνθρωπονι καὶ επὶ Nάναρον ἐκόμισαν. ὁ δ' ώς εἶδεν αυτόν, ηδη δε ἀνένηψεν ἐκ του Οἰνου και ἔγνω ῖνα ην κακοH, ηρετο, υρα, ἁ Παρσώνδη, κακόν τι υπ' ἐμοί πάλαι ἔπαθες η αυτὰς η των σῶν τις; ὁ δ' οὐκ ἔφη. IV δε, πείσεσθαι προσεδόκησας; Oυκ ἔγωγε, 10 εἶπεν. Π ουν αυτὸς ἀδικίας ηρξας εἰς εμέ, ἀνδρόγυνόν τε καλῶν και βασιλείαν την ἐμην αἰτῶν παρὰ
υρταίου, ώς δῆτα ουδενὸς ἀξίου αυτὸς γενναῖος ῶν; πολλη δὲ χάρις Ῥρταίω ου πεισθέντι την ἡπ' υρβάκεω δεδομένην ἡμῖν αρχην ἀφελέσθαι. διὰ τί 1s δὴ ταυτ' ἐποίεις, ἁ κακη κεφαλη; ὁ δ' οὐδεν υπο-
θωπευσας εἶπεν, 'SZιμην αυτὸς ἀξιώτερος εἶναιτοίτο τὸ γέρας ἔχειν , ἀνδρειότερός τε ἀν καιώφελιμώτερος βασιλεῖ η συ ὁ κατεξυρημένος τε καὶ καθυπεστιβισμένος τὼ ὀφθαλμώ, ψιμυθίω δε τὸ m χρῶμα ἐναλειφόμενος. καὶ ος, ειτ' οὐκ αἰσχύνει, ἔφη, σὐ ὁ τηλικουτος υπὸ του χείρονος συνειλημμένος, ἐπειδὴ γαστρὸς ηττων και αἰδοίων ἐγένου ἀλλ' ἐγώ σε, ἔφη , θήσω γυναικῶν ἀπαλώτερον καιλευκότερον την χρόαν ου πολλου χρόνου. καὶ a5 ἐπώμοσε τόν τε Βῆλον καὶ την Μόλιν' οὐτω γὰρ την υφροδίτην καλούσι Βαβυλώνιοι. καὶ ἄμακαλέσας τὀν ευνούχον τὸν τὰς μουσουργοὐς πεπιστευμένον, Πῶτον, ἔφη, ἄπαγε, καὶ ξυρήσας τὸ ὁλον σῶμα καὶ κισηρίσας πλην κεφαλης δὶς τῆς μ ημέρας λοὐε καὶ σμῆχε απὸ λεκίθου, καὶ τοὐς ὀφθαλμοὐς υπογραφέσθω καὶ τὰς κόμας ἐμπλεκέ- σθω, ῶσπερ αι γυναῖκες ' μανθανέτω δὲ αδειν καὶ