Claudii Galeni Pergameni Scripta minora

221쪽

PRAE 'ATIO. tum ippocialis Hippocraticonii Galenus ipso conformaverit. Haec dum confecta erunt rem infiniti paene laboris dixeras , acquiescemluta est iu paucis subsidiis, Iliae inrisices Galeniani hucusque e cussi prael erit, velut huius quem nunc tractamus libelli

deinde sequentis, denique libroruin Περὶ τον καθ Ἀποκράτην στοιχείων, quos ad codiciun fidem recensui Helinxeieli Erlangae 1878 libroriim Plac. Hippoex Platonis, quos nos recognovimus Idys.1874 sociandum codices auri notos, quos nunc a

cessit codex Hamiltonianus. In tractations autem locoriam a laten laudatorum aliquid interesse video inter eos, qui veri imp Oerati sunt, inter Seu tippocrateos. Atque hi quidem qua ratione sint recensendi, luculentissime

monstrat h. Gompereti editio libelli Περὶ τέχνης Vindobonas 189 8 in illis recomoscendis atque hi soli in editione nostra respiciendi quidem non adduco credam iam in archetypis Galerianis taniam formamini Ionicamin et Nudariu fuisse mixtia ram, quantam in coditibus inserioris aetatis deprelio 'mus, ut in eodem paene versu vel parvulo interiecto intervallo ἀσθενεῖ si καρδιαλγεες, in in F p. 111, ἀρτοφαγεῖν μαζοφαγεειν ω . p. 13 et In Lini SI-

milia sic licenter xararentur, sed talem a Irarinem libidini posteriorum quiritudem sinUlem Versibus epicis et elegiacis vim attulerunt, aut tinti liciam esse mihi eXploratissimum est. Qua inobrem incredibile in illain variandi inconstantiam ac temeritatem coercendam quodam modo censui, id secutus, temperatus iubdam somnis Ionicis sive veris ius fietis et Atticis orationis Hippocrateae color, qualem Galenus in libris suis videretur servasse, e vestigiis eoisiem resinu retur. Itaque si in cod F libelli Περὶ - 1 ne d LP MVt libri proximi non desunt vocabula,

in quibus Atticorum tono O Ionicum se te reSpondet, in ceteris quoque, quorum ex libidine

222쪽

PRAEFATIO. XVII mutatum est, vireddidimus velut IV 801 extri Meodd.

χεῖαν pro Vm kr elanii in prima quas dieitur declinatione nouunum versicolorem varietatem laetionum saepe formas Atticas inα-- desinentes, saepius Ionicas mi e uin sustulimus. Ubi miseni clanicoriundiphthongo Atticoriim respondet vel respondere videtur, ibi cita demum revocavimus, si uno altero eloco codicum auctoritate confirmatum reppereramus,

κομιστo ib. p. 13 restituere fas fluximiis. Τertiae declinationis formae a codicibus traditaΘ

223쪽

οξυρεγμιώδεας F Περὶ θ . p. 11 extri, αυθάδεας

Ι 802 in. p. 803 satis osterulunt Galenum nihil in his cominutasse. Sed dativi Gm, 1em Erineriam in editione sua formae φύσει praetulit, nulliini usquam vestirium in Galeri codd. exstat. in hac re Batavum non imitatus sum,

nequo huius neque iure probavi inconstantiam brevi intervallo interposito βελτίους βελτίονας similiaque scri Jeritium lites 798 in eorum editionibus legitur dργην τε καὶ ξυνεσιν βελτίους, et paulo infra, καλλίονα καὶ μείζονα, ib. p. 800 τους βελτι ονας. t ma Περὶ θ p. 112 non ut illi πλείο3 ρύνο sed eodicis scripturain πλείονα leniter corrigas πλέονα)χων- receptinus et IV 298 βελτίονες, p. 803 μί- νονας, mna, Odd. p. 800 βελτίονας, p. 798 καλλίονα καὶ μείζονα exhibent. Difficilio autem quaestio videtur, eo iamne fuerit Galenus in somnis pronomulum GHι- ο ὐτέοι τουτέων, mnέοις, similibus retinendis. Neque enim in librorum de elementis codicibus, quos Belmreicii

ex elissu , ne itIe in Odiesuus Ibrorutal, quos nos dissimus, ulli, est constantia, scripturae, cum modo illas formae, modo αὐτον αυτοῖσι, τουτων, τουτοις Ἀ- veniantiar. Atqui vix ersi lilii te alpnum illas formas, quas mirus anad Ooliae error iam pridem forma erat,

ubique anteposuisse ceteris D asius satius duximus ibi tantum, ubi ex odicibus manifesta illarum formarum scriptura est, eas in textum recipere; iuod tribus locis factum est: Περὶ λ p. 111 praebet F αὐτέοισι ει τουτέοισι, Ι 800 eodd. αὐταὶ ω L . αὐτέοισι. Eandem cautionem in reddendo existu verborumino desinentium adhibendam esse existimavimus,

quaestio orta erat, essentno contractae in Atine OTIIII Inodun formae, quales οἰκουσι Ι 800) ποι-

224쪽

tandae. Hoc suadebat cod. Hamiltonianus in lac. Hipp. Plat. p. 81 9 θεύμενος -uinum habens; sed eum in codicibus eorrum libroruin, de quibus as; inias, nullum indiciunt huiuscernodi Iadis invenissenius, alteriri formarum genus rixetulimus. tque etiam somn- σιτευομένοις Περὶ θ . p. ii exis , Herodotea VII 119 ἐσίτευον σιτεύεσκον commemus f. Moeris a. v. πιαίνειν in textum fluxisse, non inlaetam reliquimus, praesertim cum p. 111 in F σιτεύt νοι. Scriptum X Stet, acie III lue litio est pria μονοσιτευουσt p. 10, quam sormam illiH σιτευομένοις traxit Exitus autem infinitivorum, ut ἀφελεῖν, ἀρτο-

φαγεῖν Περὶ λ 112, 11M quo modo tractandi

essent, nillil dubitationis Mit, quoniam alibi infinitivomam in Dis exeuntium satis multa exempla tradita sunt. Ne illud quidem praetereundum est, in codd.Galeni pluribus Oeis interpretationes quasdam, ninnis Uppocratis et vocibus formis substitutas esse, velutim in p. 111 φάγοι τε F pr σιτέοιτο;

hue pertinet hi p. 112 εἰθισμένοι εἰσίν, quod St X- planant1 εἰθίδαται, cuius formae vestigIta non Obscura

apparent ibid. in cormapta odicis F scriptura θαδάσs. Huius modi autem formae setiam apud Atticos usitatae scriptori ipsi in usu erant III 562 extrimi μς, ὁσοι καθ' ὐποχονδριά τε καὶ τὰς πλευρὰς τετάχαται, IV 31, 11 κτῶ μὲν . . . τετάχαται, 77, 3;

108, 16 XIV 618, 1 ἀλλ' ἐπεὶ πολλαὶ τῆς ἐν κρίσεως

ωοὶ τετάχαπαι φύσει. His satis 1llusiratur, quia viam in recensione locorum Hippocrateomini ingrediendam milia esse miaverim alii ut in re dubia inter sentient equidem id teneo, ippocratis Galeniani, non Hippocratis ipsius

orationem mihi reficiendam fuisse de Hippocrἱite ipso recensendo consideratione dima sues ea, quae nuper

225쪽

PRAEFATIO. I. Illier in conventu philologormi quadragesimo GS- Non inutile mihi visum est in usura lectoriam, quibus editiones Erinerinsi et intres non praesto essent,

extr. ἀλλ' υτως ἔχειν δε εἰ καὶ κατὰ τῆς γης ἔρριπτο μηδενος ἐξημμένη. Nos a scriptura codicia non abscessimus omittamus locos innumerabiles post εἰ δὲ insertur H laaec elegimus ex evapla, Ι 87, 5 Act. Sena Erl. I 269, 9 et uir. τοίνυν η του μέρους φύσι -δὲν υπαλλάττει, της θεραπείας τον

τρῶτον, I b, 4 - 276 10 Η. ΙΙΙ 39, 1 εἰ τοίνυν τε τι - iρι νευρον οἷόντ' - ταχύ γενέσθαι καὶ τον πλον Οὐχ οἱών ἀποφύει, πλέον, V 43, 1 Seripi; min. I 33 4 Maritu. μα--σι γὰρ παντες τὰς ἀρετὰς ταύτας, σῶν ο ὐτοὶ συνει-ιν ἐαυτοῖς Οὐδεμίαν αὐτον ἔχουσι . . μὴ φαί--ται τοῖς πέλας,

5, 3 εἰ γὰρ υτε γεωμετρίας οsτ' ἀστρονομίας . . . ουτ αλλου τινος μαθήματος το καλῖν οι μελλοντες ἰατροὶ γενήσεσθαι δεονται ἀλλ' υδε μακρὰς ἐμπει-οίας χ9'ὶζουσιν, τοιμον δη προσιέναι παντὶ γενησομ έι ω ραδίως ἰατρs, 58, 3 h εἴπερ υδ 3λως δροσι, τελεως εἰσὶν ἀποπληκτοι, 14, 4 εἰ μεν γὰρ υδέν ἐστι πραγμα το δηλουμενον - της ζῶ- της νύσημα φωνῆς, οὐκ ὁμος λεγεις τον ανθρωπον εἶναι,

ζωον τὴν φρενῖτιν νύων 1b4, 13, VI 17, 12 εἰ γὰρ δὴ φυλεττειν, παρελάβομεν γίειαν ὁ σποπος αὐτῆς ηα της --νης πραγματείας ἐστιν, οὐδεὶς δ' ημῖν γιαίνει, πρόδηλον σαλ. XVIII 418, 13 εἰ μὲν οὐδ' - ἀνέγνω τ βψλω ὁ Αύκος, ἄγαμαι

- παιδείας ὁ Λύκον, εἰ δ' ἀναγνοὐ οὐκ ἐνύησε, θαυμάζω της συνέσεως, εἰ δε νοήσας οὐκ ἐπείσθη, μακαρίζω τῆς κρίσεως.

226쪽

κτλ. Sic si orationem composuisse Galenus, hiantia loeutu ilia IpIl etia, si IIRIItu In adiumenti medicis Hippocrati Erasistrati testimonii comprobatis iam Ructerendum esset, causasne huius se attulissent hi et alii, et si quas attulissent, quales SSent, Probarbiles necne fauoniam vero, ut ipse ad in comm. in Aphorism Hipp. II 50, ubi do libelli περὶ μονconsilio plura exponu: Hippocrates de ausis nihil

αἰτίαν, 1 h. l. commemorandum ei suit, deinde amdendum, quid Erasistrilius, quid alii medici veteres causa consile dinis sensissent, iudies invius de emitu sententiis subiungendum. Quod factum esse a Galeno

manifestum est e verbis κδ πρις σύτοις γε τον παλαιον ἰατρον. thiriue plura interciderunt in F set in odios Nicola Rhegini ob eamque cauSlII unte καὶ προς τούτοις γε imum lacunae posuimus. Emunc autem oratione duplex nata correctio posteriorum est, una inepte sul lentis o post οστις, altera sic fere incipientia enuntiatum post γιγνώσκων Ουτετοώτων τις ει τον ἄλλων, quas interpolationes uncis inclusimus Nati Daremberinum, qui secutus Dietia coniecturam ναντίλεκτον αἰτίαν με τουτωνουτε των ἄλλων εἰρηκέναι δοκεῖ sic interpretatur: Oiliae Hippocrat nasistriae, it Uest a iii inodedi anete qui ait troux inis iniis ancontest amensis pax ous, durust que a viens de rapporter, Oudes audies analogues refellere operae pretium non est.

227쪽

XXII PRAEFATIO. P. 108. φλεγμαίνοντος πατος η πνεύμονος γαστρις η τινος -- ουτως ἐπικαίρων μορίων. In ed. Erlangens addidi τινος γυ τον κτλ. assumeti; τινός, Ῥaod Nicolatis Rheg. confirmat e iens vel aliqua a proseipitarum et inulti Ioci

Ibid. Orationem in F inutilatam o ἔθος ο ηοικότας, εἰ πυρέττοιεν Dieietius explexu: δ ταμει εἶναί φασιν ς εἰ ἐπιτρέποιμεν φυχρω - - dini interpretationem Latinam do qua in ed. ΕΗ. p. 4

ακύτα probata observatione esturetchii, qui l. l. docuit illud idolia huic sestide concedero Graece esse τῶ ἐπιτρέπειν. Retinesinus autem ωικότας, non inmtavianus in εἰωθότας. Nimirum et Galeni temporibus et antea fueriint, qui activum D QM etia in intrum sitive usurparent, velut Epicuri p. Diog L. X 124

συνέθιζε δε ἐν α νομίζειν μηδὲν προς μας εἶναι τιν

θάνατον,'longin γ de subliui. 9,10 του μαθεῖν νεκα, ιλλις εἰς τὰ ἐρωικὰ μεγεθη συνεμβαίνειν ἐθίζει; Antoninus imperator non solui Lbισον σεαυτόν VI 2 Stich. dixit sed etia in θισον ἐώ παντος . . ἐπιζητειν

228쪽

PRAEFATIO. XXIII καὶ σα ἀπογινώσκεις XII 6, dein τοι ἐνταυθα ζης,

καὶ ηδη ἐθικας κτλ. XI 2. Ab hoc usu GalenuΗ, ut erat Variandae rationis tu lIosus, non prorsus abstinuit;

si minus valent loci, quales sunt VI 368 15 οἱ πλείους τον ἐθιζόντων μιοῖν ἔθος vel x364, 13 ἐπειδὴ κακον ἔθος εἴασας, certe non neglegendi sunt hi: VIII 328, 10 μετὰ ταυτα οχεδον λ αντες εἴθισαν ὀνο-γινάπλος - - VIII 658 8 αν τα τον ποιούντων τοὐς αἰτίω ν τὰς προσηγοριας αὐτοῖς τοῖς σφυγμοις ἐπιφέρειν ἐθίσωμεν, XVIII B 13 7 ἐεισάντων εἰθισάντων 1bri αυτῖν τοῖς ἄλλοις θακτυλοι κατέχειντο μεγαν, Script min. I 23 12 γὰο δήποτε καὶ τὰς φερομενας ς Πυθαγορου παραινέσεις ειθισα δὶς της ημερας ἀναγιγνώσκειν. quidem Galeno, non Mar-quardi volt, interpolatori tribuendus est locus, ubi non magis ἐμαυτόν ideo inserendum videtur, quia Galenus

alibi diei ἐμαυτον εἴθισα p. 75, 1 quam in loco Antonini VI 2 σεαυτόν tollendum, quia Antoninus aliis locis pronomen reflexivum non subiunxit; VII 129,6αμαι δέ γ' εἰ-ιεσάν θ' ἱμα - πεπώκεσι- ἐκ τῆς γαστρις ἐπι- οπι τὴν τροφήν, VIII 446, 10 κατομφρονεῖται δὲ καὶ ταμα, συνεχεῖ της θέας καὶ παρο- ρῆται τοῖς πολλοῖς ς το μηδὲν ψικύσι θαυμάζειν,

XI 28, 3 εἰ κύτες υν ι πολλοὶ καταχρησθαι τοις ὀνύμασι. Horum locorum lectio nisi codicum diligenter excussoriam fide olim corrigetur, non recte illud εἰθικύτας εἰωθότα Diutatur. Ibid. νοσήματι περιπεσδεν πο ψυχρου πύσεως

δεφεληθῆναι δυνάμενος. Sic scripsi pro δυναμένου F vel δυναμένω, vi casus dativo νοσήματι a Dictetio

falso Meominodatus est. s. VIII 39, 13 ἐπὶ μὲν τοῖς φύχωσι φαρριάκοις τε - διαιτήμασιν φελούμενοντι ἄνθρωπον; II 868,12 δ νειαν-ς χρησάμενος τω βοηθήματι μεγάλως μα- XV 466 11 τῖν ὀξεως

νοσουντων ἔνιοι μὲν ατ του χυλου μόνου, ἔνιοι δ' ὐαὶ τῆς πτισάνης . . φελουνται, 78 12. Ρ. 109. Ἐπειδὴ δε καὶ τουτ' παθεν, ἐασά -

229쪽

καὶ το μ' ἔπαθεν, ἰάσαντ' - κτλ. Nos respicientes ea, quae Galenus nuntiantibus do Peripatetici obitu

suam sententiam Sciscitantibus responstiti III fere Vectis aeootum recusasso statui n3tis OtIOnem gidam: si fragula potione uti consuesset, ae ipsun quidem Sumer an verituram esse quoniam vero in hunc morbum incidisset, e quo nisi illa, sumpta Otione salvus evadere non posset, ea autem pasmum effectura esset, se missarii saeerent medici Ipsa orationis obliquas soritia Graeca nihil dubitationis habet excidias videtur φλεγμήναντος - τοῖ -λάγχνου velial quid es XV 802 6 -- ψυχρ- πύσις ἐναντιωτάτη ἐσ- τη φλεγμονρ, 752 753. P. 110. μέγα μεταβάλλοι ες ἄλλο κρεῖσσον.

tur, tamen e codd. Hippoex addidimus, quia ipse Galenus testatur in suo se eo sic legisse XV 551, 12 ἔστι τουτο, τοῖς ηὐγιαίνουσι τὰς παρὰ τ εθος ἐξα

τ ἔθος βρωθεῖσα, quod diei recte posse negat Naucis; aliter enixi Se habere κρεηφαγίη, aliter, quod paulo infra legatur, stζα βρωθεῖσα Nunc e fide odieis

230쪽

Nauch mavon πλεον; nos eo minus contra odicis

velut XI 148, 10 sex libro Περὶ τῆς ἀναγωγης τουαῖματος πλεῖον α μα ἀπολαμβάνεται, ib. 11 πολυ γαρ πλεῖον ρεῖ, VIII 311 9 ἐπὶ πλεῖον σχιζόμεναι, 318, 1πλείονος πυου συναγωγὴν ποιουμενος, XI 237, 10 ex libr. I. Towυγιεινων λουτρο πλείονι χρησθαι. Quodsi paulo infra ut VIII 38 6 18, XI 238, 2 traditum est oτὶ πλέον, hoc nihil valet ad somnan πλεῖον ουlendam niun - πλέον titan iam in unum vocabulum malui admissiansiue ab eis quoque est, qui formas πλεῖον, πλείονος, πλειώνων, πλείονας praetuler ara, ut ex ipsius Galeni seriptis patet do simili usu fiteorum posterioris aetatis cl. Iεna ann Rev. de philol. 124. 75 Meistortians, GAI p. 120 . Ibul ταῖς πρῶται κινησεσι της διανοίας τυφλουνται. Ite tituI genitivunt; τυ διάνοιαν praebent FD. Erasistratus Platonis usum initiatur cf. Legg. X 897 Dτίνα ουν δὴ νου κίνησις φύσιν χει; ibid. V 89 6 Ε ἄγειὴ φυχὴ πάντα ταῖς αυτης κινήσεσιν κτλ. Theaet. p. 163 B. P. 116. μεταφερων ἐπ αλλας ἔννοια τὴν διώ- νοιαν . . προβάλλει. Gadalainus cum ver u progreditur', προ-- legisse ait coniecisse videtur.

Sed προβάλλει non tentandum est; προβάλλει se. προβλήματα ρ ωήσεις - ωήματα. h. I ruabstratus, ilia Galenus non paucis locis προβάλλειν solus usurpat V 478 extri ἐθαυμασα τοὐς προ-

라틴어 텍스트