Vetus Testamentum Graece iuxta 70. interpretes textum Vaticanum Romanum emendiatus edidit, argumenta et locos novi Testamenti parallelos notavit, omnem lectionis varieratem Codicum vetustissimorum Alexandrini, Ephraemi Syrii, FridericoAugustani subiu

31쪽

et in lino altissima specula a Deo collocati assidue nientis nostrae oculis spectare non deSistiniuS. Cuni itaque Superioribus annis piae recordationis Gregorius Papa XIII. Praedecessor noster, nosis Suggerentibus, Graec a Vetus Testamentuni iuxta Septuaginta Inverpretuin editionem, qua ipsi etiam Apostoli nonnunquam usi fueriint, ad emendatissimorunt codicunt sident expoliendum mandaverit, eius rei cura dilecto filio nostro Antonio Sanctae Romanae Ecclesiae Presbytero Cardinali Cai asae, et ad id per eum delectis eruditis aliquot viris demandata, et iam expolitio huiusnaosti, perni ultis exeimplaribus ex clivorsis Italiae bibliothecis et praecipue ex nostra Vaticana diligentor collatis matureque examinatis, absoluta sit: voluimus et Sanci . inus ad Dei gloriani et Ecclesiue utilitatem, ut Vetus Graecuni Testamentum iuxta Septuaginta ita recognitu in et expolituni ab omnibus recipiatur ac retineatur, quo potissiuium ad Latinue vulgatae edivionis et veterum Sanctoruin Patruin intelligerati alii

utantur.

XIII. Ad calcem libri dualbus paginis exhilbentur: Λddenda

in notatior albus et: Aniinadvertenda; ite ui Corrigenda in notationil iis Psalterii et aliquot aliis locis. IIaeo posti'en a non inodo ad notas verum etiam ad toxium petetinent; sunt vero ab iis qui postea Vaticanum textum ediderunt, ut a Reineceio, ah, IIolinos et Parsons, a Leandro van ESS, a Iagero, etiana a Brettingero in loctionum Vaticanarum indice maXimani partein praetermissa. Potiora laaec sunt: BG. δ 1, 3 . ειε κε legun

cod. Alexandrino est, in variis lectionibus. Accedunt quasI'lerique receperunt duae Psalmorunt in rrectiones; PSalu . eni in

tδρου - Iogenduin osse scriptum est. Praeterea vero aliae quoque emendationes in exeinplarit, useditionis principis ut videtur omniinis inveniuntur. Sunt en in loci in ipso textu oditorum manu correcti calamo. Neque inagis vero hos diligenter observarunt qui textum Vaticanuni ropetendum curarunt. Nos passim in apparatu id ipsum indicavimus, esse aliquid in editione Romana inarrectuna calanao,

ile his correctionibus omnibus a uratius post Videt in uS. XIV. Iani dicendum ost quibus rebus in repetendo Vaticano textu ab ipsa oditione Vaticana a nobis discessum sit. Ac prinaum mi idena interpunctio per totum librum emenclati'icem manum posuero videbatur. Universa enim eiusmodi est qua in obsoletana aequo ac legentibus incommoda in dicas. Djustia oste

32쪽

0uod mium in frequentia signorum, ab antiquissimis Graecorum codicibus satis aliena, tum in eo cernitur quod puncti signum saepissime positum est ubi rationibus nostris partim convenit. Quaevis pasna poterit exeuiplo esse. ua Genes. 23, 4 sqq. in Romana editione sic leguntur:

Qv vε ευ σου. οὐδεὶς γάρ etc. Eadem apud nos in hunc modum scripta Sunt:

etὀv vεκρόv σου ' οὐδεὶς γάρ etc. Praeterea vero loci sunt plurimi qui in editione Romana minus recte, sunt etiam qui malo distincti videbantur. In quibus leviora quidem correximus, lectorem de disserentia Romanas editionis non monentes; saepissime veli maximeque per posteriorem operis partem ipsa Romana interpunctio in notis est Oxhibita. Ita Mod. 39, 35. Pro γίνεα, λοιμοι, τρεῖς

25, 9 et 0. 26, 2. 27, 25 et 26.

33쪽

intactuin reli*airnus, etsi praestare Videbatur cum Alexandrino codico σκότος ὐδά v cum iis quae sequuntur zoniungere, lavente ipso flebraeo textu. Νeque magis locos tetigitnus eius- inodi qui emendari non possent nisi ipsa lectione inutata, ut Ezech. 2 , M. Porro usum maiora in litterarum initialium, prae cipue in Scribemiis nominibus propriis, ab aliis editoribus textus Romani, in quo ipso non est, recepimus. Item n aloi'e littera, quae Prasi interpunctionis locum teneret, initia orationum, interrogationes et responsa similiaquo notare placuit. Qui quamvis non sit antiquoriam codicunt usus, tamen intelligenti sus viris probatum iri spes est. In distinguen lis versibus plerumlue Secuti sumus exemplum prioruni editorum, qui Graecum toxium ad Latina exemplaria, a quibus is mos ad Hebraea quoque transii interpungere ire, uoueriint. Tamen Graecus textus et ipse suam sibi rationem poscit, cui ubi ex re videbatur ita sati factum est ut et Latinum et Graecum versuum ordinem it plicatis numeris exhiberemus. Simili modo usi Sunius ubi capitum disserenua inventa est. Inprimis huc spectat altera pars libri Ieremiae, quana ut lectores cum Ilebraeo textu, cuius sectiones cliversissimum a Latinis ordinem habent, facito

Gnferre possent, data est opera.XV. Ad accentus transeo. His in corrigen Is inultiuniat oris consumptum est. Ita, ut aliquid exemplorum Bilaram, in noniinibus sui stantivis scriptum est:

in Liriinaquo in antiquis libris habori constat, quemadmodum Aeschylusiola produxit, Nonnus corripuit. Videtur illud antimittati Gra casi hoc Aloxa driirae aetati placuisse.

34쪽

In nominibus adiectivis:

Pertinent huc etiam eiusmodi ut Exod. 4 , 9. Bα πληθύ- ut,iod. Rom. λα πλη via; Deut. 8, η. et s. ἀποστείλαι ρι Βαστησα ubi malo ed. Rom. - a M. et -στῆσαι hat ei. Multa corrigenda erant in nomini diis genti limis, ut Σπαραῆται Ρrο -ειαι, ut MOGῖται, Ἀμμωνῖτις, Γαλααδῖτις, Σωμανῖτις, quae ubique - ται ot - etia scripta erant. Simili ratione utitur Λευῖται, Ῥaod Λεula, edi solebat. Nec nillil in eo positum est studii ut nomina propria eodem constanter oι accentu et spiritu ederentur, ut Αμράμφὶ,

4 Uiserquo in his imperativis accontina librorum scriptoriun veterit nauctoritatis delati si potest. Noe mlibus hic inponitur multa octoin ubique accentu a votoribus geribis notata sum. 2 Haec enim pro lorinis contracus a radice cis habero praestat, *IBI

Ἀμβράμ. Dissiligod Cooste

35쪽

Item no eadem nomina modo diaeresis puncta haberent inodo

his vero omnibus dici non potest quanta sit editionis Boinanae ceterarumque inconstantia; quam non solum ad accentus et spiritus sed ad ipsas litteras j perιinere, infra probabitur. Hinc etsi multa a nobis emendata sunt, tamen Sperare non licet, Romanae inconstantiae nunc quidem nulla vestigia i e

Porro saepe accissit ut editores Romani liquo qui secuti sunt genitivos nonaintain propriorum in - accentu nominativorum in - insignirent. Hinc, quemadmodum recto in ipsa non . editione est ζeHac Gen. 46, 48. . restituimus 'vic

In vocibus encliticis, quarum ratio etiam in ant quis libris scriptis admodum suctuat, maxime probabilia secuti nobis videmur '. In ed. Bona scribitur ἀv-ωov, διαπαυτός, κα Π etc. Nos

et quae huius generis alia sunt; quamquaui quos ea lex sines habeat climello dictu est. Similia enim ut καθόλου, διόλου, οὐκέτι certo non ubi suo disiuncta Scrilbere aequunt eritq).

Diuitiaco by Corale

36쪽

Spiritus varietatem iam tetiginius ubi do nominibus propriis viximus. Prae aliis ut έλικτά scripsi inus pro eλικτάLuv. 6, N.ὶ huc pertinet pronomen reflexivum tabetod, iam etc. quod ubi pro more plerorumque editorum Mui Τestamenti ali

riamque operia in Graecoriam exspectas, editores Romani recti sinio casus obliquos pronominis demonStrativi αὐτοῖ, αὐτω eis. Ponere consueverunti Reflexionem enim quam vocant iis certo temporit,us quibus et Graecus Veteris Testamenti textus et libri Novi Testamenti debentur j multo saepius neglectam quam observatam esse, admodum probabile est. Quod quum antiquoriam auctoritate codicum spiritibus et accentibus instructorum inde ab octavo sero saeculo, tum potissimum eo probatur quod muliis locis ubi utriani αὐτο5 au αὐτού ete. legendum sit

Alox. Ο αὐτω. Quorum Oxemploriam gravissilua ea Sunt ubi vel maxime contrarium exspectes, ut IV BM. 3, 27. Iudic. 3, 23. 'Accedunt vero etiam alia, praepositione nulla apposita, quibus quae in his Romanorum editoriam ratio fuerit luculentor pro

α' τού βάλλει. Quae quum ita sint, eos quoquo locos ullii a sua illi ratione desciverunt' ad eandem revocandos duximus. Ita pae αὐαῖ repositum est pro αὐτο5 Gen. 43, 33. 46, 4.

et& Deut. 25, 2. H Βασ. 43, 49; cademiue paucis locis aliis,oxoepto uno eoque solo nisi fallor, Π Παραλ. 8, . ubi is ac

reflexivas singulare momentum esSe Vi lebatur.

Aliae mutationes non in ipso quidem spiritu sactae sunt sed tamen a spiritu pendent. Inveniuntur enina in ed. non . aliquot Ioci ubi ante adspiratas syllabas οὐκ, rursusque anto non adspiratas oὐχ est oditum. Quod etsi potissimiam ex Vati-

37쪽

cano libro fluxisse videtur, queinadinodum thaud raro accedit Alexaiulcini codicis auctoritas lut Exod. 36, 27. Gκ ei; povi, doctisque rationibus defendi potest, tamen invitis accidisse editoribus inde sequitur quod passim ipsormiti calamus correxit, ut Exod. 2, 39. ubi ante tape υεται ex oὐκ restitutuim est uox lieni Iob. 33, 26. ubi οὐχ ὁρῶμεv coreectum est pro eo quod Prirnuni Scriptum erat oὐκ ορ- θ: sic . Hinc otia in reliquos locos eniendandos cui avi uius. Sunt autena sore hi: Gen. 34, 7.

Praeteieto quae circa tota subscriptum aliter a nobis

quam a Romanis editoribus edita sunt, ut Nu prο ζiv, 'pevpira 3ρεv etc. itein quod tota adscriptuni quod plerum- quo j in Αισω μευ, πιιδήηὶ ab illis editu in est non posuit laus.

Satis autern nos exercuit v ἐφελκυστικόv, saepe praetermorein nec opinor Sine negligentia in ed. Boi n. modo additum

πῶσα 26, 8. εῖκοσιυ στύλους 38, 0. ἐποίησεv mic Num. 22, 33. κεκάλυφev v Ios. 8, 3. ἔδωκει κύριος. In liis intacta non reliquimus nisi quae aut ab inhibendo orationis cursu aut alia aliqua idonea caussa defendi posse viderentur, ut Iob. 36, 36. Moceπιηπάτησει σε. Item ubique restituimus trκοσι, otiana si vocalis sequitur. Quod quum bene observet ed. Rotii. IV Βασ.46, 2. Q οσι ἐτ- et II B m. 3, 20. Q οσι ἁ ρες, aliquot aliis locis ut Gen. 6, 3. Iudio. 4, 3. I Bασ. ., 8. ι, ι .' non

observat. Sic vero constanter, paucissimis locis exceptis, in libris scriptis antiquissimis oninibus haberi edoctus Suni, quamquam cum Etymolog. Magn. pag. 297, 5 . Ludovicus Dindorsaliter statuit; v. Steph. Thes. Gr. ling. Sub εἴκοσι et εἴκοσιGvεα. XVI. Reserendunt est de correctionibus maioris momenti. HaruIn pars haud exigua consormata est ad calami

'Ieriamqus, fio l non constanter; lieni admodum pag. 475. ior legitur Semel 2ὶ Ab Aloxandrino aliisquo volustissimis codicibus ea scriptio abliorreri ubi ius enim Aσωμεv, Scriptum eSt. 3 Hoc loco atque alibi porporani Grabius Ox Alexata drano eo lico

38쪽

eniendationes )ὶ in ed. Rom. exhibitas; qu aruin quas non recepinius una truticabimus. Alia quae coireximus, per orrorem in Dd. Rona. Scripta esse tam est ImanifestuIn, ut mireris pleros- quo qui Vaticanum textum repetierunt fideliter repeterula curasse. Alia donique idoneis de caussis a nobis at lus aliis , pauciora eni in primi dedimus, emendata esse nemini dubiuin erit.

Genesis /9, 5. scripsimus πρὸς ψῆς pro M. ac 20, l . . et 3 6. δίδραχμα, quemadnaodum est 23, 35. 36. atque alibi, pro δίδραψα 23, 23. lectio Romana a Morino, Reinoccio, Essio, oditoro Veneto 3822. allismie j retenta sic fiat et: ἐγ τῆ ἐρημω.

cli inuin codicem accedit ilial et ' ω τῆ Φαpsi et ἐκτης Αἰγυπτοψ, tum aliis testitius Imultis commemiatur, nisi quod pleri tuo cum Alexandrino addunt et rac pro ricliahont. 23, 8. Scripsimus 'Eyp , ut statim v 20. Subsequitur,

calamo in ecl. non . consossum eSt. Levitici 8, 26. ἐλα v. Praeniiserant oditores noui. in , sed rumus calauro deleverunt. 48, 3. ἐπ' αos edidinius ex einendatione calaini pro ἐπ' αὐτης Νii merorum 4, 40. Φαδασσούρ scripsimus, ut capi'. 2. et 7. quater est, pro Φαδασούρ , 3. Φαγήλ,

39쪽

xxxvi

Inoilum eodeni vorsu praecedit et v. 30. tor sequitur, repolii

40쪽

PROLEGOMENA.

τισα, quemadmodum in emendationibus ad calconi editionis

oditum oraι καὶ σύ μοι δώσεις ἐκ τῆς γῆς τῆς σαζζῶς, sed ea

omnia calanius delevit, nota Sulli textu in hunc inoduin Scripta: