장음표시 사용
71쪽
72쪽
Tepugnat, nee tamen favet HomeTIeus: lenia unius Cod. p. Bam. manifesto falsa est, quia verba medii nullus Iocus est in illa significatione, et nusquam dicit τέμνε- Gar Oρnia pro τέμνεrve viaria vestisimilis est, quippe quain firmant testes ant1Md. quos gupra Vitamus, cum Veneto, pluribus Vindobb. et aliis, et commendat sim tilia a exquasi in planeque HomeTica, sxmul consuetitilo in repetitione mandatoriam. Allius igitiir lioc haud dubio vemiam habuerit, nos quidem Verisimile, propterea quod testes non consentiunt, nen Scholia hic IIIIa sunt, quae veteriam iiiincium prodant. Alibi saepe fat, ut ex Oan malico usu duas consci uctiones aequct Tectae sint, ut a. 424
μετὰ δαῖτα et κατὰ δα7τα, ω. 526 dyνυμένους et d3 - μένoue ilia illud nobis verisimile est, quod testes habet
Potiores, praesertam s1 id n Imis vulgare est * ut Hara δαῖτα εμ', quod Aristarchus sumpsit ex quatuor urb1 se emplis, spreto eo, quod Zenodotus edidisse V detur. μετὰ δαῖτα. Alib1 constantiae caiisa id praetulimus, quod semel in assis Ioeis nostri textus obtinuIt, ut cum Ueri. a. 85a dπὼ Θυμὼν ἐλέsSar, etsi eciam vulgatum ὀλέσσα , Per Se ri Inune maluin , in sae sententia oli in lectiIm fuisse testatuT Euriath. p. 85o. At o. 23o σην μάλ' ἐπισσεέων vel sine Eustacli. et Codd. verisimile esset ex ratione
73쪽
grammatica, qua ἐπεσσείων Potius sib1 pronomen poscit quani φοβέειν, in ista certe collocatione VeIborum. Celeis mim doetae coniecturae ad litarie oad tun assuTgere videntvi'. ex quo genere illa est Casaii boni, et haec Tollia ad
των. NaIn Prinitian etiam alibi sin pliciter dictum legimus Ipκος βελέων. dnόντωφῆ turn matior est strinctura verbormn , την αυτὰς φορέεσRE ποδηνελέα. ut v. Mo4OT etc. et libraxias raraxirne proclivis fuit exarar, et Apoulonius quoque utilia in suo textu scriptum invenit. Eodem Ioco digna est coniectura Vossia et Bultri aIini. n ecum olim communicata, in ν. 144 υ. 265 ubi V. Eratost. , a qtia in ori inerra recipienda me usus Vmbi in prior e loeo inso- entior antea averterit, nane id alia rasione inductus feci, Praeet Inte Heme. Omnes deniqlie numeris veritatis. Piae in Homeriam eadit, eontinent eae lectiones . in quibus sirinandis plerisque boni librx et auctores consentiunt, nulla critica Tatione adveISante. et si quas certissimae leges orationis et sententiae unice poscunt emendationes in Tebus, viae nullis libroriarii testimoniis egent. Itaque Iectiones, quas Paullo ante Cum falsis composui, verae stint Ii iiid dubie, qua8, etsi in nullo Codice reperias. nemo petitiis noII probet et
74쪽
suis locis reponat. Sed certissimas leges orationis viii mdico . eas voIo intelligi, a Miabus poeta nil ni Diana discedit. Igitur 11 r. 51 1 omnes libri afferient παρήμενος δλλοΘεν
ἄλλος , sane adnio dum verisiiDilem cooectionem faceret, vii scriberet παρήμενor : niisquam enim aliter apud Ho
meritin iidem libri , quatenus pluralem geri per iungi int
voeabulis ἄλλοΘεν ἄλλος; unice Veram adeo dicerem coxis rectionem, nisi ap. Apollon. IV, 146a et alios pauca comtraria exempla vidIssem: at in illo versu Hormeri vemini
esse παρῆμενOr, testantur probi lilγxi Plerique. Ita o. 2 μάλα γάρ λε μά3ηs unico Veraim est, quamvis in aliquot libros irrepserit victurn γάρ τε: Iacie enita sensum non
liabet sententiae illi idoneum, quuna alima scriptura opib num habeat, quem ornatius exprinuuit praecIari versus N. 61 sqq. Sed quoniaem Liquida um lina maxime ex comsensu testiirari moergere pluatur, ad IIuII modum apparet, ut exemplirari ponari , verissima esse omnia voba primi et postrerni versus in turoque Carmine: nirunt omnia Ructoritate veterct et pToba, tui nitIil adversatur, quod positum sit in re, in oratione, in sensu poetico; nec ulla in iis opus est ernendasione nostra; an veteres aliquid emendaTint, quaerere nihil attinet, nec nostra Tefert. Naniquum de lectione constituenda a itur . ne quaeratur qI . -
75쪽
c rara , utrum Homeri an alius poetae sint uia. Μονrν αεida et Μέντορε ειδομένη e fiatis est, versus Veteribus tales visos esse. et a cillicis consensu editos. Quodsi forte aliquisse ipsit, Iνδρα μορ ἔννεπε Μοῖσα πολύβροτον, aut liisithon o, Rut coniectiiram attulit Vero alisianilem; tolerabubter scripsisset πολυφρονα s. δαῖφρονα. Ita fae, offensum aliqua re quempiam nostriIm coniecisse. Μυνιν ag 1δε Θεὰ δουρinλEiτου AFiληος : miniine id displiceret, si altemina auctoritate mirreTet: at aliquid devium loqueretur, qui to- tuna principium Zenodotea arte mitise Vellet, at, Teiecti verbis a Urδς ad υἱὼς, omnia ad primiIrra librum detoria sic legerer Μηνὶν ualda Sεὰ ἐAατηβελέταο αναHτος -
hoc videbiriir plerisque; sed multa rimanti etiam ineptiunatiuii id in mentem Venire impiine licet, itemque in sinisgulis verbis et eomina foratiis varia coniectare Velothus ignota: modo ne in contextii constantem ac verisimilem fidem antiqui talis Inioernus; ab illo omnis absit vis, omnis temeritas. Atque Ilaec sunt praecepta, quitriis in his Carminitiis crisin regendiim putavi; seνeriora illa quidem fortasse, quam quae in omnibus scriptis servari debeant, sed apitii Hom ruIn necessaria; ab Usque siquartino descivi , feci In pru-
76쪽
dens. Etenim Varia padus probat ditat1s non possunt omnibus locis satis subtiliter iliscera i , tum propter tenuitate in suam, tum auctoritatum Veterunt perimia; et, ub1 ad rem Ventum est, tam milia saepe testiInoniis adversa COD Lumini ex Interior1Mis Iasioniblis, ut in delectu Tecti
facile labatiix Iudic1iini. Eae rationes, quit IS ad kaestima tionem lectionum opus est, Partim Sunt grammaticae, Pax-tim metalcae, paraxm ad Vina sententiaIum pertinent, partirix ad consiletudinem quandam Homeric1 O is et ad con stantiam scripturae, serrael inductan . Etiam de his Tebus. age, nonnulla ad delam emtam nostram recensionem affe-Tamus, quatenus Vel paucos Vel nullos libros sequitur. Statim vocaridomini so Tnae nos tenent, in quabus nutu optirnomini Coo. Saepe editorem litic illuc re aliunt. Sed BiVe ex scriptuTa seu ex recitatione prodierunt prima DTemplaria. Iiaud dubiuIix est, quin illa in re unxoe sequi debeantus analogiam linguae et tertioIem in1itanuum Poetarum usum, non demendo, addendo. Iungericlo, disiuno gendo pr1Scam scTIpturam conaminisci. VaTIae sane hic quOPIe Incidunt diibitationes, quas movere vel tollexe alitis est IocI: at nonnullas eamina nobis Us1 POetae eximunt, Verani Die Tauonem monstrant; alias Iam olim xta exeme-Trint GrammaticI, impriniis A IIIIa hus, ut 1Neptum SIt
77쪽
ab eoriam decretis discedere. Itaque diIbitanti V. c., δουρικλεirόs scribendum sit '. 645 λ. 553 et alibi, an δουρεπιλειτός, ipse respondet aliquot locis Homeriis, non ob- sciire pretiecipiens, utro modo talia pronuntiari voluerit,
εὐπoiητόν τε πυράγρον. Verum et ambiguitati occiurit Ilaec iunctura Vocum, et servit simit analogiae. Πρηξnταμένω quid aliud sonare potuit Graecis auribus, quam
78쪽
Nonnulli enim inter veteres in liis Telais Tectum noIhvic Hiarit, et ab Aristarctio sine causa dissentiebant. Quiri . fuit GI'ammaticus ali litis, qiii ne in ultinio quidem libroclidicerat, iungendum esse Eννεακα δεδα ω. 4 , adeoque DTtasse etiam EE καὶ δέnα scribebat, et 8. 1o9 ἔE na
δεκάδωρα κέρα. et ψ. 264 τρίποδ' ὐτίεντα δύω κα εἰκοσίμετρον. Aliae huius generis Uiaestiones Paullo sunt
στενώXων, δακρυγέων, non autem καταδαλρυσέουσα, σ. 94. 428 omnia si excute e vellem et Tationes afferre, quae ex Observatione analogiae, non ex Colla. aut Selioliis diici poνsunt, plIIIa ad dea e me oporteret qthan . Vellem, et comparare recentiores linguas, etiam Latinam, quae malevolentes liabet, vix alias benefaciunt, cthina mala volunt, et reni mriale fariunt. Celeium mihi, etsi non sino cura in his minutiis versanti, Miaedam adlluc ex vii Iga inosciae aetatis usu Telicta clisplicent, in Milinis pos IIac ad morem Inaiorixin redire praestatit: ut, viod non distingit iuriis ταπρωτα, imprimis, et τὰ πρωτα, res Primmas, Vel τοπρίν, et τὼ πρίν μένος, ristinum robui . Quidni enim praestet scribendo distinguere talia a. 6
79쪽
et Dite oblatis; uia ea nainus apta sunt, lectovi, cui haec scribim iis, alia non deeriint.
Potura cognoscendiae si int eae forinae, quae ad eliphonia ri et numeIras iucunde vaTiandos fictae, se ii potitis in ipsa pueritia lingitae ad poeticam com Inoditatem Italacts 1nt. In illi ibusdam eaTiIm nitra est constantia Iura oriam. quam PTil IS an nota an , et cum scriptura posterioriun EpicOmi In comparare caiisai DPie rei quaerere institueram, saepe et ipse mori, et alios in eoorent induxi; litia dore tota fessus Mim in praefatione ad Odysse.in . Nunc Plane probanda puto, paucis exceptis 1Ocia, vocabiIla πα-ρai, υπαi, υπεist, em qui, partim derivata gunt nova.
ε. 446. 857 O. 175. 213. 28o etc. Vtilentira Veteres consulto TSiII VETSiI IIo sonantioreni fecisse augendis Vocalibus, nilnGConsonantilriis gerninartitis, nunc diuplicibus ponendis, ni no
80쪽
σίεοsar. a. 157 X. 491 Odyss. E. 466 r. 166. Ac metri Ia-hilo est, in bonis Codd. post hanc debilem arsin constanteae sci ibi Eυν, et in ipsa ante vocaleIn eiνῶ ' Via re, quantillacumque est, de si millinis coniectura fieri poterit. Oinnino ex plurimis exemplis apparet, Veteres ex his
qtIoc me rebus poetae suo gratiam nummoraim et varietatem sonoriani quaesivisse. Quod Praesita ilico, non nativa.
ne clitis axe accipiat, qitasx illa sero in linguan iraepsisse putem: nihil est, urule IIoc intelligi possit: at ut aliquis
Irinia stiriarna antiquis vatibus trilamat, Vix Teperiet tamen, cilia Tatione iisdem hane tenuis diligentiae in roininiis constantiam agsignet. qitae milii qiIidem videtur sequentibus saeculis, nec tam CriticoH1m quam excessentium poetarum siti liis, eiulose addita, mox a doctis editoritara statalita esse. Quocirca tantii m abest, ut Inire mitr, alimia in Homericis Vel sibiis ad ervilitas attres Atticoruni minus eXpo.
lita esse, ait mirabile videri debeat, Ploci tana natilia ad persectionem politis sinat aevi ad Ilicta sunt, quae quideIri sine nimis attinaci nititatione eliniari et perfici potuerunt. Valet hoc, ut pridem persuasiim Ita triri, etiam de lita tra, quem aptui IIornexui saepe facit concursiis Vocaliuna, ab Atticis poetis et iis, qui elogantiam eortim aemitta