Scriptores physiognomonici Graeci et Latini recensuit Richardus Foerster ...

101쪽

PROLEGOMENA.

Mi l. opis My notios ensem pranomidem ratio, inopia aemu utionis te deinceps persequitur Berberos, SJ ros, Romanos, Ira luenses, Persas, Indos, Tilaetanos, Abyssinios, Nubios, e los. In reliquis quae sunt de gentibus septentrionem, meridiem, Orientem, occidentem spectantibus Graecis o sere cum Polemone con sit, sed ea stain Odico valde cor rupta sana et Graecorrum nomen periis deserubam tibi Duran eorrem, v tιιbu nὶoreShon unum non no 2 sunt nam cum sese pera uiscuerunt, Mi eae risis ad eos ememuns, hoe in

102쪽

commune habere moneam opusculum i suo codice Gο-

uian arabie A. 8, eates access. 1757hses. 23 iisquoia 29 eontinetur incipiens a verbis hiare epistia sagi

de scieritia physio 'nonio=uae semιndi ni A lcim sinent, etsi Perisclitus eatia codd. arali Gotii. I, 151 id etiam accuratius quam codicem Leidensem vestio operis Polemoniani premere contetulit Veriam in plerisque cum plavsiO- gnomonia pseudaristotelica concinere sed de hoc libello

II p. 147-160 uilia ea e V pluribus agendum erit.

Diuiti reci

103쪽

Etsi autem versio arabicacion est potissimus, equo cognitionem operis Polemoniani haurianius, tamen non solum, verba illius, Si qua OITmpta Sunt, Orrigenda, verum etiam ad huius lariumn genuinam recuperandam plurimum adiuva mar paraphrasi operis Quamlocis fuerit, non ita facile a Pisisceptandum est.

Fabricius bibl. II, 171 324 eLBaries auctorem fuisse coniecit Alexandrinum illum ἰατρικον λόγων σοφιστήν, mi anno I a Cyrillo patriarcha Alexandria expulsus est, mox auten reverit teste Socrate hist secl. VII, 13 καὶ αλλοι ἀλλαχου διεσπάρησαν, Ἀδαμάντιος ἰατρικον λύγων σοφιστης ἐπὶ τὴν Κωνσταιτινούπολιν ὁρμήσας καὶ τ ἐπισκύπφ προ νυγδεν Ἀττικῶ ἐπαγγειλάμενός τε χριστιανίζειν αὐθις ἡστέρ χρύν τὴν Ἀλεξάνδρειαν ρκησεν. sed is fuit Iudaeus et ἐπαγγειλάμενος ριπτιαυίδ ιν Attico episcopo Constantinopolis veniam reduus impetravit . auctor autem hystomomonia θρησκεία ethnicae dii iis erat, ut elucet e verbis prooemii lib. I g 1 τὴν φυσιογνωμονικὴν μέθοδον ἀπό τε Ἀρισμοτέλους λεξάμενος καὶ ταύτην γ Πολεμωνος ἐπὶ πλέον αλλω ἐρανισάμενος αὐτοῖς τε τοῖς ἐρροις τυγχάνω τῖν ἀνθρώπων ἐγγυμνασάμενος εγνων χρηναι

104쪽

καθάπερ σηριοῖς ἱεροῖς. ες ἄγαλμα σεμνει ἰνιδόρπιμαι τοῖς γράμμασι μέγα τοῖς μεθ ήμας σύμενον φελος. magis prol ari potest opinio ossi Anecd. I, 2b), ciuieiani non diversitan fuisse statui ab illo qui περ ει

μω scripsit physiognomon sane, ut nullum a Se conscriptum opus edideris, a se euam ioc, quod se χρόνpi e sem, a metuae provectus conseceri'. apud seu

tenturam vel posteris reservaturum fuisse dicit, nisi Constantius amicus petivisset, ut Secum communicaret

τω κοινω της λεξεως κέρδος κοινbν τοῖς ἐντευξομένοις περιποιουμενος προσθεῖναι τε καὶ τὰ προς μῖν γνωσθέντα διδασκαλίρ, φορύν ταυτα γράψας ἐτήρουν ἔκδοσιν μετὰ τον ὴμέτερον βίον τοῖς φιλολύγοις χρηματα καλὰ παιδείας θησαυριζύμενος. -τε γὰρ τον ἄλ- τι - δε πονηθέντων μῖν προηρουμην αγαγεῖν εἰς τι μέσον τὴν κατὰ τον ζώντων ἐπιβουλ ρὶν φορώμενος ἀπο θύνου με φυομενην, κιστα δὲ - τον σπουδαίων ἀκολοπιθεῖν εἰθισμένην ἐπεὶ δέ, φίλτατε Κωνστάντιε, παρασχεῖν σοιτοθθ' ημα προεκαλέσω το σύγγραμμα, P πύθω σου παρακληθεὶς δέδωκα τὴν συγγραφὴν μὴ μελλήσας ἐκ ἀέκοντί γε θυμω κατὰ τιν πιμηρον εἰπεῖν τω ἡ ναρα φιλικὴ χάρις οἶδε μεταθεῖναι κρίσιν βουλήσεως0. iam si auctor libelli περὶ ἀνέμων in epilogo ram uenti servati p. 48, 1i Ros. ταμ οἶμαι αὐτάρκως περὶανέμων γενέσεως καὶ ς νην ἐπεστείλαμεν συυε, φίλη κεφαλή, μετ' ἐμμελους ἀναγνώσεως κρῖνε τὰ κεὐμενα καὶ ε τι παρεῖται, δήλωσον σμενέστατα καὶ γὰρ κἀκεῖνο πληρώσομεν, ἐπεὶ οὐ θέμις διὰ λύγων

τὰς σὰς μ σας βρίζησθαι , κολοβ ς τὰς φιλικὰς

105쪽

CII PROLEGOMENA

ἀπεργάζησθαι χάριτας ἐγὼ δὲ τέως τω περὶ νείρων γενέσεως ἄρξομαι γράμματος dici sese hanc scriptionem amico mittere si quid ille missum deprehendein statim conlpleturum, interea autem scripsionei περὶ ὀνείρων γενέσεως incohaturum esse, haec inter se conciliari possunt, ut libellus ventis post playstomomoniam editam scriptus dicatur quaam quam non neglegendum est epilogo non indicari ibbel Iuni in publicum emissitan, sed Per epistulam cum amico qui fortasse petiveri communicatum et postea supplendunt famis ut in dictione nihil video quod huic opinioni obstet, ita hiatus vel admissi vel vitali eadem fere in utraque opusculo condies observari potest. sed iam saeculo III aucti,rem susse Rosio l. l. p. 22 credere non possum ut unum Proferam, sonuiua κατὰ τὰ προλαμ- s sis ais 'in praecedentibus quae e fur de ventis p. 38, 3 nutu iam apud Scriptorem saeculi III reperitur neque eius quae est simillima ἐν τοῖς προλοφουσιν novi exenipla ante Nemesium de nat hinn. p. 113 9 331, 7 ed Minai.) )Obvia, sed medio saeculo IV eum inferiorem fuisse nego. nam Oribasius multis latus' synopse , Naae est epitonia ἰατρικον συναγωγo ad Iulianum imperiatorem miSSarram remediorum Adamantii, qui quin idem ueri ut sue physiognomon ne ego quidem dubito, inentioneau sein, atque uno quideri ex his VII, 6 ς Ἀδαμάντιος ἐθεράπευε ita ut iam non 1 et quas his p. cum sq. exponam, quibus cm tuniux

M I, 21, 25, 28, 29, 36 VII, s.

Diuiti reci

106쪽

CIII inter vivos fuisse videaturi neque alius situ Acta anantius, e quo Oribasius is, ponderibiis ei mensuris rettuli II, 5 περὶ σταθμων καὶ μέτρων Ἐκ των 'Minotitissem. Πάλιν ὁ ξέστη του οἴνου ὁ ταλικος μευ μὲ Ουγγίας ,ε κδ κτλ., luem locum exscri' semant Paulus Aegineta de medie VII, 26 Galen.

male scripsi κατὰ Ἀδαμαντιου ut qui sibi e suasisset Oribasium, Iuliani archiatrum, libruili Oi posuisse contra Adamantiuin, citi in ionore fuerit; apud Constantium imperatorern, Iulia ni inimicum ut

haec propterea statini corruunt, quod opini qua inuniin, is est quod enim insinius posuis

Adamantiuin pthysiognoinoniam Construiti imperatori dedicasse, omnino a ver abhorret nam nulla pacto is imperii forent verbis φίλτατε Κωνστάντιε alloqui potuis. Est autem, si de Iulole opusculi tua erinaus, Pi- tome potius quam paraphrasis operis Oleniindviai, etsi auctor ipse locutions παραφ ράσαι τὰ Πολέμωνος εἱλύμην τω κοινω της λέξεως usus est. nam primum plane misi exempla quibus Polemoplaeua sua illustriιverat quattuor species honinitu ultimo loco ab illo propositas, ut i suae minus ἀξιολογοι

ei viderentur dici enim IV 43 ρους εἰδον

1 Cf. Rose l. l. p. 24.2 Quem secutus es Perinde Mus Rhen. XLIV 568.

Diuitiae by

107쪽

postf0rum, quo primum caput in versione arabicaminitar, caput de ratione physiomontorsica ex inbinalibus et generibus ana sculino et seminino capienda, quod est securulium, valde decurtavi lib. I g 1 et 2.

denique etiam in ordine ab illo recessu πει- τον ἐκ γενετης εὐνούχων Π non in deseriptione ocul o-rum ἐκπεπετασμενων ξηρον μαρμαρυσσύντων, sed post descriptionem generis masculini et seminini agens illud enim ipsum quod Favorinus eunuchus pro exemplo talium oculorum erat, Polemonem adduxit, ut discrimen eunuchoriim castratoria in medimn prosem et vera arat, sol 19 plius laLIAM. )Quae autem addidit jam προσθείναί τε καὶ τὰ προς μων γνωσθέντα το διδασκαλί gloriantem eum modo p. I audivinuis is fere nihilum redeunt. quae enim primo quidem obtutu arridere possit Opinio, quidquid in versione arabica desii Maanaulianum esse, accuratius examinanti stare non potest nam etiam

1 Contra vestigia oleinonis pressi speciem πικροs II 63 interἈνδρόγυνο et maineris aeque atque PhVs Iaa. ss nai in codies Leidens lol. 46', ut supra p. XCVI assi notavi, ordo temeristas est, eum finis speciei and gyali 0 6M nisi cuin hoc species amari e M ab initio species, x gyri 0 61 separata sint.

108쪽

sione arabica statim ab oculoriam descriptione exordium secta Se et prooemio carisisse cum per se incredibile sit, tum quae Adamantius, postquam de sui opusculi consilio locutus est I), inde a gra usque finem g 4 de physiognoinonia praemur, maxime i IO-nemn efficiunt prooemium, citius in fine verbis p 30 9 --πολλὰ του σημίων καὶ τὰ σύνολα τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐνίδρυται, καὶ σπερ διὰ πυλον τούτων η ψυχὴ διαφαίνεται δεῖ ἀκριβος τε καὶ λεπτος ρει τε καὶ κιχταμετρεῖν τὰ δντα ἐν αὐτοῖς σημεῖα huius ipsius rei

ratio redditur, cur ab cassis exordium fiat cum Adamantium, quem in reliquis illi nisi vestigin Polemoni δουλοπρεπO prementem videmus, merae simoriam et formarum expositioni tam aptum prooemium excogitasse haud facile quisquam rediderii, iniet anuli in iis sunt, quae ceria, olemoni vindicari possint et epitonia Constantinopolitana et physiο-

gnomonia latina, ut ipsa illa sententia ῶσπερ διὰ πυ- λ , --- - ὀφθαλμον ὴ ψυχὴ διαφαίνεται epiae Consi p. 55 es supra p. XCIV.phys lat. si 104. II p. 17, 1 hos omitos torum res anni no vi ri volu 0 AM 13 τειν δὲ σημείων,-- τὰ μέγιστα καὶ δοκιμώτατα καὶ

ἄλλοις αλλων μαλλον πείθου αλλα γαρ αλλων δυνάμει προέχει Ῥb7s. lat. p. 16.8 Frontιntiandura si Me miseri amdiuum ea purae una sunt,es clario a es potio a. nam

nauta sauris praeponenda sunt, ara obSmu'S, Otiora nil

noribus) M. p. 305 13 μικρὰ γὰρ ὁντα μεγάλας ἔχει διαφοράς sphys lat III p. 18, 10 mole teni hare nis insunt et metus uehenientes habent); ib. χρὴ μέντοι

109쪽

PROLEGOME . προλεγειν το0το δ μελλεις φυσιογνωμονεῖν, να μῆκατασκευάσr εαυτον μετασχηματιζων καὶ ταράξη τὰ σημεῖα phys lat. l. l. p. 19, 12 eae in inroviso ne prae cavenimn alit e maeni unimumn concideribit, tanιvis et praeca nisin uentus uri a detegaf). vi autem etiam Uidera, quae epi ana constantinopolitana e sermonis innio protulit; cf. p. LXXXIX)Τ), revera e pro De Inio Polemonis sumpta sunt, Adamantium vel hoc decuri asse consequimari sed etiam nonnulla e signoruiu descriptione quae in codice Leidens desunt, apud Adamantium autem exstant, non in hoc adina, sed

culpa sive iniripretis Arabis sive libram illius Odieis

On11ssa esse hac re certum fit, quod physiognomonia, latina ea praebet locos tales de Olem plius. p. 5 com

gessi, iasibus nunc saltatur Adam. II 128 p. 379, προ μώ- δὲ μάλιστα ἐπιφαίνεται μεγαλοπρέπεια καὶ νελευθερία και ευήθεια καὶ κακοήθεια. εστι γαρ

ἱλαρον καὶ ἀνιαρον προσωπον καὶ σπουδὴ πληρωκαὶ παι/ιὰς καὶ εὐμειδές τε - ἀμειδὲς καὶ ὀδυρτικbν καὶ πνηλον καὶ ἐγρηγορον, καὶ τὰ αλλα δε ἔχει

φύσεως ὁ μάλα φαίνεται conserendus cum phys lsa. 50 p. 69, 9 sesuam est autem per Here tristen minuis et

mum est eum cognoscere conser plavs lat. g 132 p. 144, 11 fr tento evena, ut multiforme sit unius holninis instentiιm, an ianalia atιtevι8in licia, nuda atque i=wauta sunt naturam sum singiιla in prompti habent, quae olim Mus Rhen. XLIII, 508 sq. cognitionis epitoma, Constantinopolitana, expers ad L,0Xum reserenda esse opinatus sum.

110쪽

a damantius addiderit Iacii 315,1 ἀνάλκιδες γάρ εἰσι καπὰ τοὐς λαγωους; L 19 p. 341, 34απινοέμενος μεντοι ἐπαίνοις καὶ τιμαῖς, πειθομενος δε καὶ δώροις; IGII p. 385,1-νῶς γὰρ ἐν βραχεῖ δηλωαι - τὰ σωμεχομενους. nam primo et tetrito loco cum in physioo 11ο- monia latina non solum Verba quae laudavi, sed tota de oculis variis et de res omini diversitate capita, quae sunt

dines, vel , interpretis Arabis culpa omissa esse possunt, et secundo loco cum in physiognomonia latina 394 bH, 13 post intolluntur, insaniam plura exes rint, de vectas latriana abreptis Ognari potest.')Sod ne in forma quidem Adamantius nullum ab exemplari discessisse Videtur sententia integra operis

Polemoniani quae nos perveni ὀφθαλμοὶ γροὶ λάμποντες δες λιβάδες ηθη χρηστὰ ἐκφαίνουσιν es p. LXXVD cuinadanianlio Iam p. 305, I plane consentit, nisi quod is pro ἐκφαίνουσιν, verbo maius poetico, vulga- φαίνουσι adllibuit; et si elocutionem Asthimanti cum versionibus arabica, et latina contulerimus, exigua apparet

direntia videtur iitiis opera ab e N πα- ράσαιτ κοινω της λεξεω impensa sere in vocabulis remotis asianium sue elatis cum communibus vel iuuatioribus mutandis actiterisse veluti, ut e physioin

moni atina g 10 efii, p. 126 6 et 83 8 discimus,

1 Vertia I g 1 p. 415, 2 κινεῖται δε σπερ οἱ πέρι νοι quae Polem phys p. 5 et 8 a b Adamantio addita esse dixi, etiam in versione arabica c. 60 1Ol. 46 etsi mendose exstare postea intellexi.

라틴어 텍스트