LIBANII OPERA

151쪽

MBAN ORATIO XVσιλευ, καὶ ζωὴ πολλάκις πικροτέρα τελευτῆς. 57. τάχα σοι καὶ ὐπόλις λέγει δημευσον, πύκτει - νον ι βουλει, κατάσκαψον μιῆς ὴμέρας ηλύπη, το σε νυν κακbH, o. οἴσω μακρον γιγνό- εμενον ἐξάγιστος η πήλις, ῶς ὁ Κιρραίων λιμ ην, ἐπάρατος, ῶς τι Πελα ισὰν ἐκεῖνο, καὶ κινδυνεύομεν

τήμερον περὶ τῆς παρρησιας o γὰρ εἷς ἀνηρ λοὐςW47 έταιρήσεως τιμος, ουτως φαύλις μῖν, εἰ μείναις

ὐργιζύμενος, φωνος. που γὰρ τι καὶ προς τίνας

τες κεκλείσεται πας μεν μῖν λιμήν, πασα δὲ ἐντειρος, πὰν δὲ γένος, καὶ δεήσει τοὐς αποδημοειπας κρύπτειν,οθεν εἰσί, καὶ πλάττειν αυτοῖς πατρίδας. 58. τοῖς με ἀνδροφονοις ευρηται καθάρσια τὶ μυσος λύοντα,1 σῶν ἀφείς τις τὴν το παθέντος χώραν τερωσε δράμη, τον βοηθήσοντα καὶ παραμυθησύμενον ευρε, το ἐμέτερον κακὰ ν πανταχου πολεμίους εὐρήσει, καὶ τὴν

σὴν ἐχθραν οἰκουμένη φήσεται, κὰν ἔλθη τις ς

ὴμῆς ξένος, διαδραμεῖται - αστυ, καθάπερ οἱ τὰς ε νοσούσας. 59. λήσει δὲ τοsτο οὐκ Αἰθίοπας ἀμφοτέρους, οὐ Κελτούς, οὐ Σκύθας, οὐ Περσον τοὐς λειπομένους. 4 γὰρ του θυμουμένου λαμπρύτης Ουκ

152쪽

LIBANI ORATIO XV

λαθεῖν τους μινσουμένως, προς δὲ καὶ τ μέγεθος τῆς μισουμένης πολῶν ποια τον λύγον. καὶ γὰρ εἰ προσεπταίκαμεν, καὶ κατεγνώσμεθα ἀλr ἐν ταῖς μετὰ δύο τὰς πρώτας τετάγμεθα, καὶ γίνεται τη πόλει ζημία το βεβοησθαι, - δ 0 Καλλίξενον περιστηροαί φασιν, ἀποθανεῖν λ μ μισούμενον, τουθ ήμον τοῖς αλλοθι φανεῖσι συμβήσεται παντὶλς θουντος εκβάλλοντος, ἐξελαύνοντος. 60. καὶ ἡπω τοσουτον, κατ' ολίγων των τέρωσε ἐόντων γενησύμενον, αλλ ολη γε ἀνάγκη τη πόλει τὴν ἀσφάλεια, ἀπολωλέναι εὐτυχεῖν ομὲν γαρ διθνεκος φύντα ανθρώπους ἀμήχανον, ἀλλακαὶ λιμος καὶ λοιμος καὶ τὰ ἔτι δεινότερα, τὰ b, 4et2- σεισμῶν λυμαίνεται τὰς πόλεις ἐν δὲ τοῖς τοιούτοις κωροῖς φάρμακον τοῖς πληγεισιν, παρὰ

τον προσχώρων προθυμία. ην ἐὰν ἀφέλης, την μύνην ἐλπίδα ἀνήρηκας. ἀναιρεῖται 'Oς ἐὰν οἱ παθύντες

5 eii Hen. I 7 355 Καλλιξενον ούτος ἐξαπατήσας τους Ἀθηναίους καὶ γνώμην εἰπών, στε του δέκα στρατηγους ἀναιρεθηναι, ἄνδρας οὐ τιμωρίας ἀξίους, ὰλλα πολλῶν ἐπαίνων καὶ στεφάνων ἀξίους, ε θυς του δημου μεταμελγὶθέντος εἰς αἰτίαν φθεν κτλ. - παρὰ τοῖς αλλοις Ἀλλησι δακτυλοδεικτουμένην ἔχει την πονηρίαν παρ' ἔχον τον βίον - lii Od. Sic XIII 103). ἀπέθανεν ων τ λιμφέ π πάντων μισουμενος καὶ ἐξελαυνόμενος.

153쪽

LIBANU ORΑΤIO XV ἐπαμύνειν εἰώθασιν παντες. 61. μικρά γε ἐμα καὶ

οῖα ἐνέγκαι ρήδιον εἰσπράξη δίκας κοινον μῖν ὀπτάν

των ἀνθρώπων ἐπάγων πόλεμον, δι' ν ορθῆς μὲν μενοώσης της πολεως τεταπεινοσθαι συμβησεται, συμφορα-χρησαμένης --βοη σύντων ἀπορεῖν. 62.4Iεν τὰ πιν παρὰ των ἀστυγειτόνων καὶ τον ἄλλων αν- θρώπων πρ0 ῆμος τοιαυτα παῖδε σοὶ καὶ παίδων παῖδες ου δοκουσί σοι το μῖσος μετὰ της ἀρχῆς ἐκδ 1οξεσθαι περὶ τὴν μετέραν καὶ τιμησειν τερας καὶ ταυτην ἀτιμάσειν καὶ πάντα τρύπον κακώσειν; 63 εγῶ

μι. γὰρ ως ὁ παρών - πραγμάτων στήξει κόσμος,

καὶ τὴν τῖν ἀεὶ κρατούντων χθραν ἀθάνατον ἐοταεινῆγosμαι η πύλει, κὰν ταλαιπωρούμενοι φθεγξώμεθα i5 τὰ τον ὰλγουντων, ευθυς ξειν μῖν τὰ νυν συγὰρ ἔδε εἰσὶν οἷ τον πρρύτατον οργίσαντες καὶ πικρὰν αὐτῶ καταστήσαντες την αυτον R473 καὶ ποιησαντες ζητεῖν τύπους ἐτερους εἰς χειμερινὴν καθέδραν εἶθ' οῖς ἀπολωλέναι πά-rολα προσῆκεν, εἰ μὰ τρυφὰν ἐξέσται, δεινὰ πεπύνθασιν οὐ ποιήσει τις μικρὰν ἐκ μεγάλης τὴν τυραννον, οὐ πένητας ' ευπύρων; 4 δυο-

154쪽

LIBANU ORATIO XV 145 μένειαν ουν, ω βασιλευ, φυτεύων ὴμῖν παυστον, διρο πάντας μεν πάρχους, πάντας δὲ γεμόνας πολεμίους ξομεν, εἰ εκ των ημετέρων κακῖν τοῖς βασιλευσι χαριουμενους, πείθειν επιχειρεις, τι οὐ ταῆτα τιμωρια - γα φήσομεν ερωτώμενοι ποθεν εμίσησθε μεταστήσομεν ἐπὶ σε ταὶ αἰτίαν ἀλλ' ου δεχε ται μεμψιν φυσις, καὶ γίγνεται κατὰ τον ἐγκαλουμένων η του κατεγνωκύτος ἀρετ b. σπερ γὰρ οἱ τον ἱερον υπ0 τον θεον διὰ τον χρησμον ἐκβαλ-

βασιλεΘ, καλοῖς αλώκαμεν. ' ἀποκτείναις μονῆμῖν μηδένα μηδέ γε στερήσαις μήτε οὐσίας μήτε πατρίδος μηδέ γ' τερος ἀνθ' ἐτερου γένοιο 66. Q 15 δέ, Δ ἐν μὲν τοῖς τοιούτοις πάθεσι τι κοινον ἐκφεύγει τὰς αἰτίας τον Ἐγκλημάτων ἐν τοῖς παθοοσιν ἱσταμένων δ ιν οὐ βούλει ποιεῖν, λην τὴν πολιν περιβάλλει τε δικη. - μεν γάρ ἐστιν ἐν χρηστη πο-

155쪽

146 LIBAN um XVR 474 νηρους τινας πεφηνέναι, το δὲ διὰ πάσης κειν 67. Θαυμάζω δε, εἰ θαυμαστόν σοι δοκεῖ τι μηκαλος ξρμόσθαι τὰς πόλεις τοιούτου διδασκάλου πολὐν-χρύνον τυχουσας οὐ πάντα ὴν ταραχης κά ραθυμίας καὶ ἀμελείας μεστά οὐχ ο μὰν νύμοι γράμματα ἄλλως, ἀρχαὶ ἐπωλουντο, τοῖς δε ἀρχομένοις κρείττοσιν εινα τον ἀρχοντων μῆρχε δείλης μ ν

δορα πέμπουσιν, ωθεν δε μονονο ρεπrίζουσιν , ου

1 τὐμὸν δικαίως ἄρχειν κατεγελατο, το δε μισθοφορεῖνεπηνεῖτο ἡ τ μεν καλον ἀσθενες ἐγεγόνει, το δὲ

ηδ τὴν ἰσρον εἶχεν οὐχ ὁ πονηρευύμενος κέρως ν

το μὴ δosναι δίκην 68. τί ἀν θαυμαστόν, εἰ το- σαέτης ἐξουσίας εἰς κακίαν δεδομένης ἐγένετο τις τοῖς υε τον τύλεων τρόποις π του καιρου λέμη Τ τοὐςμὸν τον φαύλων μα τὰς σοφιστον υ ἔνι γενέσθαι τεχνίτας γα ἡ λύγων, πνηλου δὲ ἀνδρ0ς -ιλεύοντος σωφρονεῖν τὴν οἰκουμένην ἐστι και η μὲν το ποιμένων ἀμαθί τὰ ποίμνια διαφθείρεται, ταῖς, ον τον βασιλέων ρθυμίαις αἱ πύλεις παιδευονται

156쪽

ε ιγ σοι το αρμα γενέσθαι. 69. διὰ τί νυν α475 μακαρίωμεν την γην; τι παρημεν ἐπὶ τὴν θεραπείαν αὐτῆς ἰατρος ἄκρος. Ἀμουν Δ μετα σοντος των πέλεων τοὐς τρύπως καὶ δείξοντος ἀμείνους χαίρομεν. τί - δεῖ θαυμάζειν, εἰ πλημμελείας εsρες, ας ἐκ του παύειν εὐδοκιμεῖς ηδη τις σηπον φαήλως ηγμένον

ἐπρίατο πιστευων αυτον ἐπανορθώσειν τη παρ εαυ-

του τέχνη. -μος ὁ εἰ τὴν πρώτην μ' αὐτον ἀναβὰς εὐ ς γανάκτει μὴ πάντα αριστον ορον ο σοι 10 δοκεῖ δικαίως αν ἀκοOσαι παρ μου λαβύντος φωνην φας, ο εἰδὼς μέντο ι ταυτα ἐπρίω καὶ ὰς

ἀπαλλάξων τῆς ἀταξίας διὰ τῆς ἐπιστήμης ἡ ν

δεῖ δὴ τι παιδεία χρόνου και μελετης, ῶν προ Γύντων ἴσως φανουμαι βελτίων. N. βε- 1s βιώκαμεν ἀνειμένως, ω βασιλεῖ, πάντες ἐπὶ της -- προσθεν ξουσίας. 4κομεν πο ζυγον ἀκριβέστερον πειρασώμεθα φερειν. συγγνωθι μικρὰ καὶ ποιησεις ἀμείνους η δεῖσθαι συγγνῶμης καὶ τι γε καινον

οὐδὲν αἰτουμεν, ἀλλ' ηδη του συγγινώσκειν ωήρξω, ο της μέρας ἐκείνης ἀναμνήσθητι, ἐν ρ πονηρος τε ἐκάλεις ααὶ σώζειν ξιους ῆμαρτον μήν, ἀλλὰ

157쪽

148 LIBANI ORATIO XV τρεφε σθων ἐλύπησαν μέν, αλλὰ μη λιμωτ-τύντων δίδου μέτρα μυρια καὶ προστίθει τρισχίλια. 71. -τα χαλάσαντος ην, ταυτα οὐ τελέως μισουντος, ταυτα προσδοκοντος μεταβολήν οὐ

γὰρ δὶ πήλιν ἀνιάτως χουσαν μελλες φιλοπόνως φρουρήσειν μὴ κἀκεῆνα μισο0ντος ήν μβρων μετρίαν ἐπιχειρεῖν ἀνείργειν καὶ μεσθαι την γῆν τῖν

θριος φ - προσεστὼς ἐδέξω φ σώματι των αλλων 164π τω νεουργῶ συνειλεγμένων δρύφω δεδιμων μητοι καρποῖς βοηθον αὐτος ἰατρου δεηθὴς ἀλλ' ουδεν ἀπέστησέ σε της βοηθείας. 72 ουτως λιγώρεις της πολεως υπὲρ θ κἀκεῖνο προσέοηκας, ησθύμην γάρ ηρου τοὐς θεούς, εἰ πρ0ς το θέρος ξομεν ἀστασίαστοι,1 γνώμην χων, εἰ προαίσθοιτύ τις δεινύν, ἀπώσασθαι δι - ωθας εἶ, πὲρ ἄν πως μὴ ἀπολομνται

πονεῖς, τουτους πως θυμουντας πολεῖς σκοπεῖς καὶ

λιμο μεν ἐξαιρεῖς, λυπαις δε ἐκδίδως και μένειν

158쪽

149 μὲν βουλε την πολιν, Δ ου ἄχρηστον, αἰσχύνη δὲ περιβάλλεις, οὐδενος ἀξίαν;

73. Ἀλλὰ πάντως ὴμῆς δεῖ δουναι δίακχὶν δεδώκαμεν ο βασιλευ, και ταυτην μεγάλην και μακράν, καὶ μὴν οὐτοσὶ πέμπτος τη τιμωρία στένοντες και σκυθρωποὶ καὶ κατηφεῖς διηγάγομεν ουδὲ των δεδεμένων ἄμεινον, πεπληγμένοι τὰς φυχάς, -- τα

προσωπα γεuοντες, ομοιοι τοῖς πενθουσι παίδων αωρον

τελευτήν, δακρύοντες, δυρύμενοι, μι υντε ημας αὐτούς, οἴδαφος, - ἀέρα, το δωρ, τὰς οἰκίας, τους 10εντυγχάνοντας ἀλλήλους ἐκτρεπύμενοι, κεντούμενοι της νυκτύς, ὀδυνώμενοι μεθ ήμεραν. 74. ἔσωσε μὸν Αλέξανδρος την πολιν, σωσεν, οὐκ αν αλλως φαίην, It 477

ἀλλὰ μετὰ πικρον ημάτων τον μὲν την βουλὴν βαλ

λόντων των ε τον δημον τιτρωσκύντων ου διὰ τ0 15

καθ' ὴμέραν ζαμαρτάνειν, πας γὰρ αὐτω τὰ δίκαια παρU'ει φυλάττειν, ἀλλὰ δι' ῖν ἐκεῖνο το σὲ παροξυ- ναν, και ἀνθρώπων πάντων θροισμένων τοι μὲν υλλοις ν πραος, ἐφ ῆμα δε χειμάρρου σφοδρύτερος, ω- ημῖν τον Κιμμερίων κείνου του χρονου γεγ0 20 νέναι βίον ἐν σκει καὶ νυκτι συνεχει νιν δ' ηλιονημῖν ἐνομίζομεν οὐκ ἀνίσχειν. Ib. τίνας τι ζητεῖς

159쪽

δὴ πιρρος θεον, μιμήνων, προ τῖν τροπαίων, προς αὐτῆς φιλοσοφίας ἀπο μεγάλων ἔργων ἡ κεις. R 478 στω σου καὶ τοOτο μέγα. στεφάνωσον τὰς, ομος ih τη φιλανθ ρωπι καὶ μὴ μύνους ημας ἐκ κοι - πάντων ἀνθρώπων πομπὴ καθίμὶς κλάοντας 76. φεῖς οἱ μισου ες σὲ καὶ την σὴν βασι -

λείαν καὶ γὰρ ταυτα ἀκηκύαμεν, πιιε των μὲν ἔργων σοι χωρούντων κατὰ νοον, τονδε τον επων οἴστω φαι- 1 νομένου λύγου πάντα αφέντες ἐν ἱκετείαις μεν, παιθες,

γέροντες, γυναῖκες, εὐ- μὲν καθ' εκάστην ἀγειρύ- μενοι φυλην, πειτα εἷς ιλος τὰ μέρη γιγνύμενοι, πορευώμενοι μὲν δι' ἀγορῆς μετὰ λαμπρον - ευνον, ἡπερβαίνοντες δὲ τὰς πύλας μετὰ μειζόνων, κυλινδ εο μενοι δὲ ἐν τρ πεδί' A τας του πολέμου δεχομέν' μελέτας μετὰ μεγιστηών oσοι δὲ ἡμῖν ἐν ἐπιστήμη

160쪽

δουναι νίκην κυριους εἰ - ταυτα των μισούντων,

τίς -ο φιλεῖν ἀπόδει ι ς; 77. ἀλλ εἰσὶν ο δυσχεραίνοπισί τι τῖν σον. καὶ γαρ πατέρας τινές. γένοιτ' αν ουν τι πατέρων γλυκυτερον περὶ ' Παρσίων, βασιλευ, πῖς ἔχεις οὐδεὶς ἐκείνων ἀγροικότερόν τι φθεγξεται καὶ τίς ἐγγυαται χρησμος τί ουν, αν ἐκ-

τοιούτους εἰκώς ζητήσεις πολι ἐτέραν καὶ πάλιν αλ- 1ολην; καὶ δ που δε σε χειμάζειν ἐν τοῖς ἡ κύοις κείσεται; ροποτε τοσουτον ἰσχυσαιεν Ἀλλ' γκάθιζε τοῖς μὲν βουλομενοις, - εὐφραίνων, τοις δε οὐκ ἐθέ-λo 3σιν, πως μάθωσιν ἐθέλειν δεῖ γαρ τους μεν ἐκύντας γνώμη, τους δε κοντας νάγκη τὰ δέοντα οποιεῖν. 78. εἰ δε σοφιστης ἡμῖν τυγχανες ' πάντως δ' - εἰ μὴ τουτ ησθα, μεγιστον κα θειότατον, ἀντηγωνίζου μοι νυν, πειτα τον σῶν τις μιλντον ἐβλάκευεν, ρ αν επέτρεπες -υ εστιν ἀλλ' εἰσήγετ αν το σκοτος ἡτω δὴ καὶ νυν πασα πόλις μοιθέτω βασιλεως ἐπιδημίαν φερειν. I9. ἀλλα ταυταμεν περὶ τον τοις τοιουτοις βαρυνομενων, μεῖς δὲ.