LIBANII OPERA

521쪽

MBAM ORATIO XXIV

V MMora, ita tamen ut apparat in criticum sordibus eodicis a vulis laminisque eatentis onerare aeque ablue in illa oratione nefas duxerim paucississis locis quibus id referre visum est exceptis Neque adde M odies Mostatuendii3 esse censui, quippe qui mendosissime exaratus nullo loco ad lectionem archetypi familiae secundae resti tuenda in quicq'iam conferat. Neque Baroccianum denuo excutere necesse fuit, quonia an de eius lectionibus e Gο-bus apog aplus sitis constat. Oratio cuIn Sctei1nda ae III B t 01 eum monodia epitaphioque Iuliani etiam hoc commune habet, quod lectoribus posterioritin aetatum non ita ara iis . Apud ammaticos nullus locus reperitur e Orileoomam auctoribus unus Macarius Clarus De septa 111 Iisy in III loeum lἔLad RVII. Contra B ΘquΘatque in epitaplii Iuliani scribae lectoreS Die Odicu nhaud raro occaaionen Libanium deteStandi exSeerandique aea Miseriint, cuius rei quae in codicibus Vindoibonensi

et Vatican 82 instant testimonia silentio rasterire

nolui. Qui Prinati IIOStra uti In mentionem rationi fecit Ben-oeus Valesius ad Antinianum XXX I. p. 646 ed post et 80gomenum VI 1 p. 218 ), descriptam sive e Bar-berino sive s Parisin penes o habuit is t. I p. 338 1. Anno 1702 primum prodiit Libuni Sophis ae Oratio De riciscenda iesiani , nece, Me ranis Bibliothecae Bodlejunae in Vmι - φιλελλήνων Nunc primarinis a.

inter titulum viri vis textris Maecus continebar. God-fridum autem Oloari uim uis auctorem fuisso Scimus

rasilininii certissimo Fabricii ibi Graoc VII 396 ), ad quem ille postquani sese hanc in compluribus aliis orarum iis inuram esse iam anno 16s scripsit', postea

522쪽

editionem cum vorsion latina commentarisque docto misit. Quas omnia is in Bilitioineca Gras si tom VII p. 145179 publici iuris fecit A), ita Mnen textum Recum constituendum fundament uteretii altero apographo Lansiri,aimani quod I iuus anno 1708 secerast factu ilis illum Niserat. In univ8rsum editio Fabriciana, Fabritas Olearianas l praestat, sunt tamen etiari in hac Pauca vilia editionis Fabricianas divinando sanaves; Rsislcius Mim. V 198-201, plura ope codicum Aumstani Monacensis in edition quae anno 1793 in uxore proliseontinissa est . II p. 27-62. Hanc paucissunt Usque raroselicitor nnitatis repetivit onnerius . 162-193 Ι0--tem versionem Gallicam adtans, notas additumis, si vitalangis suppetiisset. Nonnulla conexu Obstiis.1 Notas ex hac editione etiam in Reificianam transierunt. 2 CL LI p. 15.

523쪽

1 ΠΛ, 1. οὐκ ἀρκεῖ τουτο τοῖς πράγμασιν, ὼ βασιλευ, λυστη καὶ ὀδυρμος καὶ γρυπνία μάτην ἀναλισκομένη. R 11 28 εἰ γάρ - τούτων οἱήν τ' ἡ ἐπανορθῖσαί τι

τον συμβεβηκύτων, πάλαι, ν παντα ἐχε καλος

κά γε καὶ της σης καὶ της τον ἄλλων μον ἀθυμίας.

δεῖ τοίνυν τούτων ἀπαλλαγέντας βουλευσασθαί τι μέγα καὶ καλον καὶ θεν α δράσα με τοὐς πολεμίους νυν μῆς κεῖνοι υτ γὰρ ἀντ του στένειν ν ταῖς, ἀπο-ου πράττειν ῆδοναῖς εἴημεν αμ α ἔδει μεν ουν

524쪽

UMNI ORATIO XXIV

τὰ μαντεῖα ποιεῖν τι - ὰ πρότερον καὶ τοῖς ΙΙ2sdεομένοις ἀκουσαι, τί ποιοOντες ἄμεινον α πράξαιεν,

λέγειν τε καὶ μηνύειν, ουδὲν γὰρ αν δε σοι νυνὶ βουλης οὐδε συμβούλων ἀνθρώπων παρς αυτον τον θεῖν της περὶ τον συμφερύντων γνώμης ἀφικνουμένης επεὶ δὲ τὰ μὲν σεσίγηκε καὶ πεποίηκεν --χεστέραν την η' εἰς δε ανθρωπίνους με λογισμοὐς τον συμφερόντων εὐρεσις, ἀνάσχου μου περὶ της παρούσης κακοπραγίας λέγοντος, ῶ βασιλευ, καὶ θο-κοοντι με τι λέγειν πρύσεχε, ληρ - δε της μὲν1οπροαιρέσεως ἀποδέχου, τρέπου δε ἐστ' αλλο τι τον

συνοίοειν μελλόντων. 3. ισὶ μὲν ου ο κατηγορουσι τῖν στρατηγον,ετεροι δε τον στρατιωτον, οι μεν ἐκείνων ς οὐ- παιδευκότων τους π αυτοῖς, οἱ δε τούτων, ς φυσει 15

δειλον, ἐγὼ δε αἰσχύνομαι μὲν τὰς πολλὰς αὐτον

τάξιν ἐδέξαντο, αἰπύνομαι δὲ τὴν α - χρωσθεῖσαν

Θράκην και Μακεδονίας οὐ μικρον κα της Ἱλλυριον την πολλην. 4. ἀλλα τοfτο μεν ἀνεῖλον μβροι και χρόνος, σώζονται οἱ τον στον κολωνοί. 4 R H ad τοις στοις τοsτοις ἐνεῖναί φασι και γε ταξιαρχον καὶ λοχαγον καὶ τον ἐν τοι αλλοις σχήμασιν ἐν

525쪽

516 LIBANU ORATIO XXIV μέσοις δὲ ἀτοῖς ὁ βασιλ- μαχήμενος ἔπεσε, --

των μὲν ππων των βασιλείων ἐς σον μέτεστι τάχους οὐκ ἀγνοοῖμεν, παρεχόντων αὐτ των ἱππο- κύμων καὶ δεομένων ἀναβάντα φυλάξαι τοῖς πράγμασιν εαυτόν, ὁ εἰπών, Δ οὐκ αξω ζην ἐπὶ τοσουτοις κειμένοις, ἀντὶ τάφου το πλῆθος - ἐπ αυτ κατενεχθεντων σχε.

R IIa 5. - ουν μοι λεγέτω τις δειλίαν η μαλακίανῆ μελετησίαν μηd τ κρείττους γεγενησθαι τοὐς βαρ- 1 βάρους εἰς ταῶτα ἀναφερέτω, ἀλλ' αἱ μὲν φύσεις τον

στρατιωτον κα τῖν τουτοις ἐπιστατ ντων ταῖς των

ἔμπροσθεν παραπλήσιαι καπὰ δε τὴν τέχνην καὶ τὴν ἐπ μέλειαν οὶ δ' εκείνων ουχ στεροι, δύξης δὲ τοσουτος αὐτοῖς ρως, στε ὁμο καύματι καὶ δίψει καὶ πυρὶ 1 καὶ σιδήρ μαχύμενοι την τελευτὴν δίω της φυγῆς ἐνύμισαν. - ποτ' οὐν ὴμῖν πεπλεονεκτηκασι, δοκεῖ μοι θεῖν τις ήιμ οργιζύμενος ἐκείνοις συμπολεμεῖν. ν η οργὴν μοι μάλιστα δοκεῖ πεποιηκεναι, φράσω.

526쪽

LIMMI ORATIO XXIV 517aιανος ἐκεῖνος πειρώμενος της μυτο φάλαγγος συνάψαι το διασπασθὲν και τονάππον αμα οἶ καὶ ἀπειλαῖς

ἐπὶ τοsτο ἐλαύνων, - προσπεσὼν ν κώ τρώσας

Tα νύ τις ἐντολὴν πληρῖν τω σφον αυτῖν αρ- R II 32χοντι. P δὲ ἄρα τουτο μισθον οἴσειν μελλε παρ' ἐκείνων ἴς ν εν σπουδὴ το ανδρα ἀποθανεῖν χρ

σάμενος ουν καιρ τη τύτε συμβάση ταραχ θ καὶ τοῖς ἀνέμοις καὶ τη πολλὴ κόνει πλέξας ἀπηλθεν. I. ὁ δὲ εὐθέ ς μὲν κατεπεσεν, Ἀπειτ αυθις ἐπὶ τονίππον αH 33 ἀναβὰς ἐπεμελεῖτο των συμφερήντων τῆ φάλαγγι καὶ οτο αἷμα δε ορον ου προκατέλυσε τὰς φροντίδας,εως ἐλειποψύχησεν. -sτ δε ἐπὶ τὴν σκη ν κομισθεὶς καὶ μόνος εν δακρύουσιν απασι τοῖς περιεστηκύει τομο ου παθων ου ἐμέμψατο τὴν στρατείαν, αλλὰ ταύτης τε αυτον ἐπαινεσας και λυπεῖσθαι φήσας οἰκ sεἰ δέοι θνήσκειν, ἀλλ' ἐαὶ τ του στρατευματος ορ-

φανίρ, τους θεους ρον δη παρ' οῖς ἔμελλε ε ξειν,

ἀφηκε την ψυχήν. I. ἐγένετο βασιλεύς τερος του-

527쪽

LUAM ORATIO XXIV εὐ ς--υναι - τετελευτηκότι καὶ προοίμιον βασιλείας την τιμωρίαν ποιήσαοθαι τουτρο δὲ γ τουτο περιττήν τε κοὰ μαιον δώξε. και ὁ μὲν

νεαρος κομίζετο, οἱ δε κακον τοσουτο κατεσκευακύτες

-υς Πέρσας γιγνομένων ν ἀκουειν, ὼς -οεὶς κεὐνων ἐπὶ ρ φύν τετίμητο καὶ ταυτα τιμης ἐλπιζο- I 0 ἐκεῖνον τοίνυν γουμαι χαλεπῆναι τοὐςR II 3 θεους καὶ διὰ τουτο καταναγκασθῆναι τοιαύτην

εἰρήνην ποιfiσασθαι , δι μείζονα ον εἴξαντο α' ὐπηρξε τοῖς πολεμίοις, προενία πασα, πόλις επὶ τοῖς ρίοις, πλεονεκτημα μέγα φρούρια πολλα καὶ καρτερά. 10. ἀλλὰ τούτω μὲν ἴσως οὐκ ἐξην τὰ τοι 1s,sτα ζητεῖν, οιμαι δε εἶναι δηλον δ λεγω, τελευτῆς RII 36- ταχείας συμβάσης καὶ τοῖν ἀδελφοῖν ἐπὶ τὰ σκηπτρα παρελθύντοιν αυτ περὶ την τ μωρίαν ἀργία καίτοι του μνήματος οὐ μικρά τις ἡ πρύνοια

Ri 3 καὶ ταυτα δαπάνης γινομένης, αλ δμως προῖεντοι καὶ τους σκεψομένους ἔπεμπον καὶ ρώτων ἐπανήκον-

528쪽

οὐ καλος. - γὰο ὶς ἐποίουν ἐχαριζοντο μαλλον οἷς οὐκ ποίουν ἐλυπουν καὶ βελτίους γ' ἄν ῆσαν ποιοsντες μὲν ον λιγώρουν, ὀλιγωρουντες ων ἐπεμελουντο o νυν ἐποίησαν. οὐδεὶς γὰρ ν οὐ- τως ησθείη των ἀδίκως ποθανύντων κάλλει μνήματος ος ἡ του κτείναντος δίκη. χντος τοίνυν πολλου του λύγου τουδε, Δ εξ ειον ὁ ἀπεκτονδε εἴη καὶ ς δεινήν, εἰ μή τις ἐπέξεισιν, Ουοεν μαλλον ους χρην λινουντο οὐδὲ συνῆγον τοὐς των βουλευμάτων κοινωνοὐς ἐπὶ ζητησε - αῖματος και τα0τα των συμφορον αH38 εἰς ἔννοιαν το πράγματος γουσον. I2. διέβησαντο Ἀστρον Σαυρομάται τὴν ρρηκτον στρατιὰν

πρεσβυτέρου ih δείσαντες, κατέσυραν ἀνθοῖν τοῖς

πασιν ἔθνος το Πλυριων μετηνεγκαν εἰς την αυτον μεγάλην ευδαιμονιαν, εργον χρύνου μακροs καὶ τῆν 1sμὲν το ταύτης της χώρας αρχοντος θαυμάσαι τις αν

ἀσθενεστέρων πύθεν χρὴ νομίσαι γεγενησθαι 13. ἐγὼ μὲν γὰρ ἐντεῖθεν γουμαι, ἐπεὶ καὶ την ἐπανάστασιν οτου τυράννου την εἰς πασαν φθορὰν ἀγαγοῖσαν τὰς

πόλεις, δι ην ὁ νεώτερος πολλὰ μὲν ἔδρασε, R II 40

529쪽

520 LIBANU ORATIO XXIV πολλὰ δε παθεν, ἐντευθεν γουμαι γεγενησθαι, κῶπολυ γε πλέον την δευτέραν ὁ μεν γε, εἰ μηδὲ, ἐτερον, οἰκεἐύς τε ν ἐτυγχανεν Ιουλιαν καὶ δεθιῶς RII 41 καὶ κρυπτόμενος καὶ ἀεὶ ληφθήσεσθαι προσδοκον καὶ φευγων ἐλπιζύμενον θάνατον ἡτως ἀνερριψε τον κύβον, το ἄνδρας - πεπονθειας, φον τετυχη κύτας, εν φίλοις ἀριθμηθέντας ομο τε κοινωνεῖν

R II 42 τραπεζης καὶ τοιαυτα επιβουλεύειν' πῖς οὐχ ὁ νεφην ωρμηται 14. ὁ πολὐ δε φόνος ὁ τε ἶδε ὁ τε 1 ἐν Ῥώμη δαιμύνων ργην μηνύει, δι ν οι με απέθνησκον, οἱ δι ἔμελλον ὁ Φύβος γην τε ἔσειε

RII 43 και θάλατταν καὶ ου επιλαμβάνομαι μεν τοι βασιλέοιν ως οὐ δίκαια δρων τοῖς ἐξελεγχομένοις την ἐκ των νόμων ἐπιτιθέντες δίκην, υτ δε- της σχάτης, δίκης ἀξί- πεφηνεναι μυρίους, ον οἱ πλείους οὶκιῖν δνομαστον βεβαιοῖ μου τον λύγον τον πο δαιμονίου τινος ἐλαύνεσθαι λέγοντα την γην.

530쪽

15. δε τελευταῖα ταυτα πῖς ου σαφος κακο-

δα μονώντων ἀπολωλεν μῖν θω πεντε κά εἴκοσι των με ἔξω τειχον ηρπασαένων, ων δε εἰb R II Mπάντα φαγώ-ων, οἷς οὐδε ταφῆναι - λιμω τεθνεοσιν έπηρξεν, ἀλλ' ἀνάγοντες αυτοὐς οἱ προσήκοντες ἐπὶ τεῖχος ἀφίεσαν γυμνους φέρεσθαι τους ταλαιπώρους κάτω. 16 τοι τα ἐκώμασαν οἱ Σκύθαι φρίττοντες προς την κοὴν της ωμαίων περὶ τον πολεμονώχρος, ἀλλὰ νυν - ἐμαχεσαντο, τοσαυτα νενικήμασι καλῖς με ημον καὶ ς προσηκεν ἄνδρας ἀγαθους, 10 ἀποθνησκύντων, ἀναλουμένων ουν. καὶ νυν ἐσατο ἡ γεωργους ἰκομεν τον ἐν τοῖς πλοις βεβιωκύτων οἰχομένων αἱ προσδοκίαι δὲ δειναὶ καὶ χρηστον οὐδὲν ἐν ελπίσι, πλὴν εἰ πεισθείης μοι, βασιλεῖ, καὶ λυσαις

φημι τὴν αἰτίαν χειν τον κακον. is 17. Φησουσι τοίνυν με πλάττειν ου φύντα φόνον τινές τον γὰρ ἐναντίων - εἶναι τ0ν ἀπεκτονότα.

ἐγ δε τι με οὐκ αν εἰς μέσην τὴν στρατιὰν RIP45

ἐτολμησεν ἀνὴρ Περσης ἐλθεῖν μὴ θανατον καὶ ς εἰ