Sophoclis Tragoediae septem ac deperditarum fragmenta emendavit, varietatem lectionis, scholia notasque tum aliorum tum suas adiecit Carolus Gottlob Augustus Erfurdt, Aa. Ll. M. gymnasii Merseburgensis collega 3. Accedit lexicon Sophocleum et index v

521쪽

- so Et horreo, ut adspectum etini ui Iae horret columba. Desidero tamen et in emendatione aliquid . Chorus scilicet columbae se non inepto comparat: aquilae quod comparari possit, nihil est. Mus gr. Piersorii conjecturam inconsiderate probat Valehenarius Phoen. 41s. non TePutans, epitheta πτηνός, πετεινόο, ὐπόπτερος frequentissime avium nominibus addi. πιιι ιοι πελείας non periphrastico dictum pro πέλεια, sed quod metus oculorum nictatione proditur. Trach. 528. το δ' ἀμφινείκητον Ομμα νύμφας

ἐλεινον αμμενει.

V. I4r. τνς νυν φθιμένης. Sic φέγγος ηλίου κατέφθιτο Aeschyl. Pers. 377. Cons. Odyss. Λ. 329. Mus gr. V. I 3. τον ,πομανη. Qualiscumque demum huic nomini significatio tribuatur, certum est saltem illud curn λειμωνα, non eurn σέ, iungendum. -πο- μανης λειμων Est praturn quo equI deIectanis tur, vel quod equas abundat, vel pratum gramine luxurians. VHE Toupli Emendationes in Suidam T. II. p. 38. Brunci . Magnos equorum greges in vicinia Trojao fuisse, multis Vet rum locis indicatur. Homerus Iliad. x ata. de Erichthonio Trojae rege: Του τρισχιλιαι ωποι ἔλος κατὰ βουκολέοντα, ε λειαι - Quintus Calaber lib. II. 486. - πεδίον μέγα, ἱππόβατόν τε, 'Uππόσον αμφὶ ροαῖς Σιμόεις καὶ Σανθος ἐέργει. . Conser et Virg. Georg. III. et69. PIutarchus in Eu mene: τοῖς βασιλικοῖς ἱπποφορβίοις περὶ την Ῥην--μομέ-

522쪽

μομένως ΡώIo 3. Nieandro etiam .s Phetia : 66q. memorantur non longe a Troia distantes που λειμωνες, sorte iam ob multitii linem equo . nam ibi pascentium, Ilicet aliter Scholiastes expli. eet. - Talis λειμών non inepte Iππομανὴς dicitur, ut

ολομανεI, dicitur campus Praeter Inocturns Ivescens Strabon. lib. XIV. propa finem. Vid. et Pluti Vol. II. p. 15. F. Thec phrast'. de causis Plant. Iib. III. e. I. Clem. Alex. p. 3eto. Nec in sola voceὐλομανεῖν ea potestas obtinet. Theophrasto enititarbor folias nimium luxurians φυλλομανεῖν dieitur, Hist. Plant. lib. VIII. c. 7. Hesuestiuat

καρπομανής, εἰς κόρον ἐξυβρίζουσα. Σοφοκλῆς Περι- λαφ. Nec aliter explicat Toupius ad Suidam, m Iaro/ιανης. Mus gr. Et Walces. Silv. crito T. Lp. 27. is Insania linquio de istis rebus praedicatur,

quae magnae sunt et Plenae et nimiae. Hesychius, quem laustra sollicitat D. Vossius: Θυῖόεν ' πλ ρεαι Θυῖόεντες ' ανδ ουντες. Θυῖωθείς ' μανείς. Hinc Iege: θύεται, ευθηνεῖ, in quam correctionem et AIbertuminei sisse video. Hom. Od. Λ. 4I9. 3 ῖεν. Schol. ἐπλε-. θυνεν. Virgil. n. VI, 135. insano. Serviust ma

v. I47. κυώοντ'. Non recte hoc curn ὀλέσαι, si ippe synonymum fere, connectitur. Multo venustius sciret καίνοντ'. Disserrunt enirn κτείνειν ει καίνειν ' κτείνειν dicitur qui aliquem quocunque modo, sive αὐτοχειρία sive per ministrum interfieit;

. καίνειν

523쪽

. καρυιν contra est concidere: tr cidare, nec, nisi de ipso hornicida, adhiberi solet. Nec olim θείνοντ. Μus gr. cui Plane non assentior. Synon

αἴθωνι σιδηρω sumptum EX Il. Δ. 485. . . V. 148. Posses legere atque ad Ulyssem reserre': nam 'φLyυρος susurro est Sive 'φι θυριστης, quod postriumuin, etsi improbet Thom. M., non recusavit Demosth in Neaer. p. 78 I. Sed non opus est mutatione. λόγοι ψιλ/ροι sunt clandestinae otii rectationes. ψιθ υρα χείλη de sustirrantibus labeuis et blandientibi is Heliodor. L. IV. p. 165. Hinc νέειν, quod ad arbores leni vento strepontes eIegan

- va fietis. Silvi III. p. 67.

.sustra corrigit κατα - τις ἐμου.

V. 157. τον ἔχοντα. gl. a. 'γουν τον υπερέχοντα.

498. contraria senilntia est, alio respectu vera etiam rτοῖς ησσοσιν γὰρ πῶς τις εὐνοίας φέρει. BOIrach. Memineriant loci Soplioclei Schol. ad Pin I. Ol. VI. Tal. Elym. M. S. ἀμέγαρτον, Suillas S. ιεὶς et φθόνος, Eustath. P. 99a, 4. 1093, 5o. Stobaeus S. CXXXIX.

p. 4o4. additis versibus sex insequentibus, S.

CXLI. P. 4 . Simplicius Comm. in Epicta c. XXVI.

524쪽

p. 313. Schri et gla. denique Aeschyli Schol. ad Suppl. 493. Similia loca congessit Rulin h. ad Velleium p.

35. quibus adde Piri laricum a Scholiaste Romano ei latum et Eurip. Suppl. et1et. οἰ δ' ουκ ἔχοντες προς τοὐς ἔχοντας κέντρ' αφιασιν κακα. ubi οἱ ἔχοντες sunt Muries. Valchenarius ad Iuloen. Αο8.: DQuae unque Virtute, sed opibus ira primis, praestantes contracta Iochltione, quod notum, frequentissime dicuntur gχοντες ρV. 159. σφαλερον πύργου ρῖμα. Interprotis vicem praestabit Euripides Plioeniss. II74. MI Is gr. Dura est Ibolae chia explieatio, πύργου ρυμα Pro πύρ- τος accipientis. V. 16g. ὀρθοῖθ', statum suum tueatur. Metaphora a nauihus deducta videtur, quae Disi ὀρδ αι sint, pessum continuo eunt. Cons. Antigon.

quae dicemus ad V. Io30. IOoo. Mus gr. Eustath. P. 955, 2 . καὶ ως μετα μεγάλων κατα Σοφοκλῆν καὶ βαιοὶ ορθοῖντο. Idem ad h. l. alludit P. 891, I S. V. 163. τούτων γνώμας. Vereor ne poeta noster, oui Optimatium partes Secutias Viderur, civium suorum Ievitatem, et in principes urbis procaeitatem notare hic voluerit. Mus gr. V. 166. αναε revocandum monuerant dani H-thius et Dat resius Misceli. Crit. p. aet4. Attigit: h. l. Zonaras T. I. P. 256. sequemem Versum Thomas M.

V. 168. παταγουσιν. Significatur hoc vecto strepitus quidam garrulus, quem aves nonnullae, verbi gratia merulae, edere solent. Clemens AleX. P. aa I.

525쪽

homo garrulus Menandro apud Suidain πατάγημα audit. Utriirmiue exemplum ostendit, πατάγημα non Emlatum esse, quem timor avibus eliciat, sed sumpitum aut laetum, aut laetitiae saltem propiorem. Idem quoquo ex hoc ipso Sophoclis loeo intelligi. tur. Παταγουσιν, inquit, qua lo vix Itum tuum aufugerunt. Mus gr. V. 169. μέγαν αἰγυπιον ε ὐποδείσαντες. Hic Iscus vulgo pretiVa interpunctione laborat, turbato tam sensu quam metro ob Omissionem in hoc versu adversativae particulae ti, quam Da vesius certissima emendatione restituit Misceli. erit. p. aet4 alii itinc loco commenti sunt, futilia sunt. Nec in sententia, nec in Verbis quidquam est, quod vorii-'xuni re oram o core Possit. Iu ὐποδείσαντες su

auditur cujus particulae Ellipsi nihil frequemlius D. Apcdlauius Argon. I. To 9.. . O IF αλλοι εἴξαντ ο ὐπέτμαν, ξ τε κίρκους

quam inuonem Porsonus Append. p. 465. optimam dicere non dubitavit. At jure improbant Musgravius et Lobeckiust quod enim sic dicuntur metu pereulsi strepere, id consilio poEtae planissime ad

526쪽

. et

- O9 -- versatur. Nexus hic esse debet: nos ni huc ori-tra illos valem is sine ter at si tu repen. te prodires, perterriti Obmutescerent. Talis autem orito sententiarum vita aliter poterit emergere, quam si, cetera TOupio obsequentes, deleto commate post αἰγυπιον Verba οτε γὰρ - ὐποδείσαντες parenthesi includamus, ut causam contineant eorum, quae Sequuntur. Sic fluunt omnia commodissime, quod secus est admissa Da vesti con)ectitra. Mirari tamen subit Porsoni 1 vilicium lianc ideo reii cientis, quod particula δἐ sedem occupet minus commodam, et constructionem reddat impeditiorem. Ah non nimis raro post secumlam ac tertiam Vocem, intercluui etiam Post Plura vocabula ponitur. AE-sehylus Eum. I9. Διος προφητνς ν ἐστὶ Λοξίας πατρός. 68.υπνε πεσουσαι δ' - nam necessario post opaci non post vπνω interpungendum. 612. μαντις ων δ' ου ψευδομαι. Sopliocles ipse supra I16. τουτό σοι σ ἐφίεuαι. et insin v. 14o6. πρὶν ἰδεῖν ὀ Antiphanes a P. Athenaeum P. 449. c. ερυθης μελίσσ'ς ναμασιν ὀὸ συμμιγῆ. idemque loco inprimis Imemorabili P. 187. οὐ Θετταλικὸν τον χρηστὰν εἶναί φασι δέ; Quae Hermannus in ilisf. de dictione Orphei p.

monuit, ad solos referenda sunt Epicos. V. 17I. πτῆξειαν corrigentem ahenolo diuin Silv. Crit. T. III. a5. optime refellit Lot echius allato Pindari Ioco, Pyth. IV. IOI. σιωπα επταξανακίνητοι.

V. I7a. Ταυροπόλα -- Αρτεμις. Sic Dianam post Iphigeniae in Graeciam reditum voeatam esse traditi Lurapidos Iph. in Taur. 1469. Mus gr. Colebatur Diana

527쪽

is Io DianaΤauricae Braurone, Atticae pago, teste Pausan. Attic. I, 23

V. 1 3. ἔ μεγαλα φατις. Defendi posse videtur

V. 178. ψευσθεῖσ, αδωροις η ἐλαφηβολίαις. Ita Iegendum nemo, arbitror, monitus negaver1t. In vulgata sententiam mire turbat male cohaerens lueraψευσθεῖσα, δωροις. Sensus est . Ob Cervos jacu lo confixos nullo postea munere Deae oblato. De syntaxi coni. Eur P. Orest. 46 a. Hippol. 978. Andr. 9aI. - - V e l. Rara laac Potestate vox. Occurrit: tamen in EuriP. Aeolo Fragm. XIX. et apud Homerum Iliad. T. 148. Musgri Constriactio est:

Musae

ilit

528쪽

Μusgravia conjecturam probans Hermannus in Mus. antiq. stud. Vol. I. P. 174. Superiore Versu η ρα Minusitatum tolli jubet legique , η-κλυτων ἐνάρων. Non ausim accedere. Il. Φ. 6q. η αρ' ὀμως καὶ κεῖθεν ἐλεύσεται V. 179. 3 χαλκοθώραξ νντιν Ἐνυάλιος. Sie optime Iolinsonus. χαλκοθωραε 'Ενυάλιος' Mars. Inepte Scholiasta duos viversos deos his vocibus significari putat, prava scilicet deceptus scriptum τιν', Pro τιν'. Enyalius quidem a Marte distingui potest, sed tum Mars Proprio nomine, non epullisto communi designatur: ut apud Aristopliauein in Pace 457.

Aiacem Deorum ira ad absurdum facinus incitatum fuisse Chorus suspicatur, ut apud Euripidem in Hippolyto v. 141. Troezeniae mulieres Plaaedrae mombum a Diis immissum fuissct opinantur. Conser Io- eum, qui hujus nostri Simillimus est. Brune h. Nullus hic Iocus particulae 'aut, cum χαλκοθώραξ hiaud dubie adem sit qhii Ἐνυαλιος. Iolin sono et I eathio placet. ηντιν. eui speciem dat V. To7o. Io40. Mihi tamen magis placet μετιν interrogativer An

tuine I iam ultus est 3 Mus gr. Hermarinus, qui ad Eurip. Hecub. 991. scribemium putaVeral, ηχαλκ. η τιν Ἐ., nunc Ieriensis Scholiastae lectionem Praesert. vid. Mus. antiq. stud. I. C. V. 18 r. δορός. A λώβαν regi videtur: ἐτίσατο λώβαν ευνου δορός' ultus est contumeliam hasta a auxiliatrici suae illata me cum utique Max, a Marte adiutus , rei bene gestae gloriam sibi soli arrogaret. Mus gr. Eodem modo distinguens

529쪽

guens Herni annus vertit: no Xam sociis Troia nis, quibus favisse Martem constat, ab A 3 ace M. Iatam ultus est. At melius me iucuee vulgara servatur interpunctio, qt uni veri μ- ν Ἀρον .νου ὀρρος commode possint explicarat sus ceu s en s ei propter socio s. Uid. mi ae Gri ,r. . 349. Accedit, quod in hanc rationem non Valet ea dubitatio, quam de Hermanniana protulit Lobeckius, Clioriana, poStquam commemorasset incertam aliquarii dei certam et a Troianorum cla4e w- petitam subiicere vix Potuisse affirmans. V. 18α. φρενόθεν, propria. ni entis ini- p LIIS u. αριστερα. Menander apuit Clem. Alex. P. 5O . ἐπαριστερως γαρ αυτο λαμβανεις. Theognetus rἐπ' ἀρωτερ' ἔμαθες, ω πονηρέ, γράμματα, apud Allienaeum P. 671. p. 62. ὁ Τυφως --πάντα ἐπαρίστερος. Mus gr. Sic ἐπιδέεια ap. Themistium p. 356. de bonis faustisque. Sed thoo philosophia Platori icis frequvias, moriente casaula. ad Athen. l. I. c. a 8. P. 3et. is esse l. V. 181. τόσσον. Notanda litterae geminatio. Sic infra 38 r. ὀλέσσας. Pliilocti I 5. πέλασσον. AC-schyl. Agana. 144. τόσσον a Bothio mutatum. 7IO. τελεσσίφρων. Pers. 119. εσσεται. CiloisII. κτίσσας. Eurip. Alcest. 314. πιγρσσω, ubi tamen Inalim πόρσω. Minus apte dativos Aφύεσσι, βαρασσι, μερόωεσσι insuper commemorat Lobeckius. Tales enim sonnias, qualis 8ιφύεσι est, Epici metro cogente, Tragici Miconini imitatione repudiarunt. Βαριδεο autemet μερόπεσι nemo umquam euxit. Vid. Hermann. . ad Orph. Amon. 61 . coli. P. Sar. - - Ἀσσον' Inal. coniungit Miragri eum ἐπ ἄριστερα ἔβας. v. 187.

treti

530쪽

Subornantes s. sub iciente S, quod frequens . 8

est in mulieribus alienum partum sibi subdenti us. Apollod. l. 3. e. 5. P. 268. W esse I.

V. I 88. βασιλῆς ortum est ex βασιλεῖς, brevi vocali in longam mutata. Et stath. P. 5o, I 8. τοῖο 'Aττικοῖς πολλάκις τνν διὰ τρυ ε και ι δίφθογγον λα του η και ι προαγειν, καὶ ου μόνον ἐν , ιερνς και βασιλνς καὶ ιππνς, ἀλλα καὶ ἐπὶ ρημάτων. βασιλης scribendiim existimat, Lobeckius tamquam contractum ex βασιληες, in eisque se assentiri ait Triclinio, qui tamen alteram rationem Sequitur. Ipsum βασιληες a Tragicorurn usu non magis abhorret, quam τοκνες, quod Aeschyl. Pers. 58T. metri causa in τοκέες nauis tandum. IVηρηο Eurip. Iph. A. 1ο57. quo iure a vectum esse Possit, non Video. V. 189. y τῶς άσωτου. Subauditur τις. Frequens euipsis Hemsterlausio observata ad Luciani NigrNnum p. 63. Scholiastes duo tragici nostri versus ex

Achivbrum convivio Profert,. quos ememlavinius.

Perperam vulgo legitur μητρὸς πατηρ. Apud Pluta clium in libro Quomodo juveni audiendi, a i n t p o e in a i a p. 15. edit. Grotii , Sisyphus appellatur O φθορευς. Ex edit. rec.J Brunck. τας γενεῆς. Subati litur ἐκφὐο vel ἐκ. Vide infra v. eor. et confer Eurip. CycIop. 41. Ion. 116. Hom. Hymn.in Venerem asto. Ἀρχαίας γενεῆς in Epigrammata. apud Athenaeum p. 536. Μus gr. Sclaol. fortasse Σισυφίδας , quod ne praeferrem, obstabat Σισυ φιδων bis apud Suidam, semel apucl Eustallitum p. 384, scriptum, tu hic p. 17ο1 , 59. Ulyssem a choro Σισυφίδην appellari ait, mentem magis quam verba chori spectasse videatur.

라틴어 텍스트