장음표시 사용
601쪽
πέσοι. Non male Bodleiani duo αρκέσει. Sed qui quid limus sit, legendum certe, copula-ώς
τ' οὐκ αρκέσοι Vel αρκέσει, vocantes germanum et affirmantes sc.) minime evadet. Mus gr. Vid. Scia Eser. ad LaInbertum BOSP.a46. αρκέσοι an αρκέσει Scribas, ad rationem Grammaticamnum interest, sed iuud meliores codieos tuentur. V. 7 I9. καταλυθείς. Proprium est Dίνειν et καταξαίνειν in lana, cum carpitur et carminatur. In levem compositurii hoc Veri,urn transistetur ad lapides, verbera, Scuticas, dolores, quilaus corpus animi que lancinantur. Oenomaus pii ilosophus apud Eu-Sel . cict Praep. eV. I. 6. c. 7. p. 26I. σκύθας λαβόντες καταεανουμεν αυτ υ τας πλευρας. οδυρμοῖς τνν ψυ-
χην καταμίνειν in Basilio Seleuc. I. I. vitile S. Theclais p. 259. δακρύοις καταεανθεῖσα Eur. Troad. 5ο9. πέτροις καταεανθέντες Suppl. 503. IV esse l. Oppiata. Halleui. III, a3. ἐκατον πέτρῖσι - εαινόμενον.
V. Taa. πρsσωτατω amplectendum censeo, nisi mans, ut rarius, προσωτατον. Vulgatam Si sequaris, nullo modo consuuctionem expedias. Sed praeterea Iegendum Toὶ, non του.
Aiγει δ' ἔρις, δραμούσα τοι προσωτατω. Cessat autem contentio, cum Iougias inies an e τοὶ processisset. Mus gr. του προσωτα
τα . Sic ἰέναι του πρόσω Xenoph. Anab. I, 3. Genitivo
602쪽
saepe indicaturaneta, quam quis consequi studeat. Vid. Herana1in. in Museo antiq. stud. Vol. 1. Fasc I. p.
V. 7a3. ἐν ευναλλαγῆ λόγου, mutuo sermo nis usu. Eur. Suppl. 6oa. Noster Oed. T. 33. δαιμόνων ξυναλλαγας Vocat preces, Diaplacantur. - In Scholio ad supeHorem versum omnino pro aρχης scribendum est όργης. Indicaturenini pars ea Iliadis, eontentionem Achillis et Agamemnonis complectitur. Νeque enim semper veteres Homerum ita citabant, uti nos, libros literarum ordine designantes, sed materiam poematis spectabant, quorsum pertinet insignis locus Aeliani 13, 14. quae ibi Perig. IU E a s e I. V. 73I . negotia vel officia. Sie interpretandum esse χρείαν Pluribus exemplis docuimus ad Eurip. SuPP. sto. quibus alia hic adsciemus. Sic εrgo adhibet Thucyclides Libro pesino c. 3u, 33, 37, 136. Philo Tud. Vol. II. P. 123, vit. Mosis: Erεροι δ' εὐΘὐς ἐπὶ την αυτ ν χρείαν ἐχειροτονουντο. Mus gr. V. 73a. ἔνδοθεν στέγης. ψ. ἀντι του ἐκ τῆς στέγης. - παρ κειν. St. αντὶ του ἔκειν. ρ παρα περισσε.
603쪽
usu in AIistoplaanem. Et profecto conaimodissimus eius usus esse potest, si Viri probi et docti sententi; in verbauae apponamuS, inprimis si iis conjectu- ris agitur. Quantum recordor, in Aristoph. ino id laodie non occumsit nequo etiam in paroemiarum ac iptoribus. IV e s s e l. V. 743. παντοία τέχνy, omnibus modis. Lysias Dr. X8. P. 299. -υμων πασy- quod L. atini dicerent, etiam atque etiam, v Ehementor vos rogo. En πασς ταν και μηχανῆ ἡλεεσατο. or. 12. in firi. μετε τανν μετωμ χανy μηδεμια, nullo Prorsus modo. Ues se l.
V. 749. κανόνητα. Hoc Praetuli non tam pro
stium, . quam qiaod minus est definitum ideoquopcioticae orationi liaud paullo convenientius: etsi quod ad Ipsain notionem attinet, κανόyτα paene nillil videtur disserio. Eurip. IIed. 299. - δόξεις α χρεῖος, κοὐ σοφὰς πεφυκέναι.
Troa l. 667. ευνέσει τ' αχρηστον. V. 751. Oςτις ad plurale no men refertur σώματα. Nihil hoc schemate magis obvium. Eustathius pag. 415. Συκηθες Ῥμερω σχημα, το ἐκ πληθυντιχῆς καταβαίνειν ως ἔνικόν ' ρῖον καὶ το 0λ. Γ. a79. ανθρώπους τίννυσθον, Ο τις κ ἐπίορκον ὀμόσσδε ἐκ γαρ του ανθρωπους εἰς τὰ Ο τις μετέβη, διότι οὐ παντες ρι Θανόντες κολαζονται, αλλ ρ κακός. τοιουτο συναλλοις μυρίοις καὶ παρ' Ευριπί' τὰ Hec. 359.) Δεσπο- των ώμων τύχοιμι, ος τις μ ων σεται. καὶ Med.eta u. Δίκη γαρ οὐκ ἔστιν ἐν ὀφθαλμοῖς βροτων, Οςτις πρὶν ανυὰς σπλαγχνον εουμαδν σαφῶς, στυπεῖ. καὶ π ρα
604쪽
ρὰ Σοφοκλεῖ το Τα περισσα καν νητα σώματα, πασχει τόδε τι, ρς τα ανθρώπου φύσιν γεγώς, ἔπειτα μη κατ'ανθρωπον φρονεῖ. Alia exempla stirit apud Euripidem, ut Arulrom. 179. El. 939. In Versa enallages ratione in Antig. 7o7. 699.) priore memlaro Poriatur, eique subi ciutatur pronomen et Verbum
ocτις γαρ αυτος η φρονεῖν μόνος δοκεῖ, η γλωσσαν, ην Ουκ αλλος, η ψυχην ἔχειν, Ουτοι ὀιαπτυχθέντες, ωψ.θησαν κακοί. B r u n c k.ανθ ρώπου φύσιν βλαστων CSi ανθρώπου φύσιν βλαστν ἔχων , nec inlitari debet in ανθρωπος φύσιν vel αν- θρώπου φύσις , quae conjecturae Sunt Musgravit. Secl. V. retinendum φρονεῖ, sluod agnoscit Eustath, quarnquam dεiendi potest coniunetivus, quem sic saepe poni Brunckius ad oed. Col. 393. aliique obse
V. 755. αυrῖν ἐννέπει. Insolens vertii ἐννέαras constructio; prius taliteri ab At Schylo, Di fallor, usu IPata. Legerim equidem Agani. 4I8. Tos ἐννέποντες δόμον προφνται , ita alloquentes dOInu Iri Vates. Mus gr. Apud Homeriim frequentissima est haec verbi εἰπεῖ9 constructio. Vid. Il. XII, 'fio. a Io. XIII, 725. XVII, 237. 334. 651. et Heyn. Hom. T. V. P. 73o. Etiam Machon a P. Atthen. p. 583. C. κύπειτα δ' αἰτησασαν αυτὸν μναν μίαν
v. 76α. διας 'Aθαναο ab αντιφωνεῖ regi usus Graeconi In vix patitur; nisi forte per licentiam, cu-JUS Supra bene multa exempla dedi, Genitivos sc. pro Dativis adliibendi. Mus gr. Genitivi elim Heri manno in ephein. Lips. IXOT. D. III. P. 768. nautationci
605쪽
tione constructionis expiscandi sunt. Proprie aut ὀja'AΘάνα, aut: δίας 'ΑΘάνας αυδωμενης requiritur.
tum verbum adhibet itidem Noster de exercitu in fugain verso Antig. 686. 667.ὶ 'Εκρησσειν eleganter dicitur res, quae obicibus, quibus coe cita subito ruptis, libere in ornn Em Pa tem se dissumiit: verbi gratia, amnis Virgili ius Aeneid. II. 496. Non sic, aggeribus ruptis cum spumeus amnis Exiit, oppositasque evicit gurgite molos,
Aristot. Meteor. lib. II. eap. VIII. p. 64. ἐκρηεας aiς τον ὐ περ τ'ς γης τοπον - σνεμος : et postea in eo. dein capite p. 68. ἀθρόαν ωλυμενην ὐπὸ του ἐναντίου πνεύματος ἐκρηγνυσθ θάλατταν.J Postquam igitur
duae acies manum aliquamliu conseruerunt, si alte-
xutra subito in fugam se conVerterit, Pugna ipga, tanquam obicibus antea coiscita, in eam Pa tern ἐκρησσειν dicatur. Mus gr. Sic etiam 'Vesse- lingius, quo monente alioqui ἐκρησσειν πόλεμον ,Ignificat inchoare be Ilum, ut apud Synes. or. de regn. P. 27. - Hunc VerStun et SupeHoreia parucis mutatis affert Eustath. p. 621, 55. V. 73. aheneidius Silv. Crit. T. III. P. 15. ἀφυστερημεθα conjicit, repugnante Graecorum usu, qui ὐστερεῖν dicunt, non ὐστερεῖσθα. V. 775.
606쪽
. V. 775. misera, calamitos a. Vid. Spania. ad Comici Ran. 925. Vesse I. V. 777. χρε. Proverbium de reistius veram animo molestiam creantibus. Mus gr.
Voctu illa Tragici assert Euataria. P. 796, 58. 1257, Tet.
V. 779.-ατρύτων. Pluribus exemplis it lustrat Valchenaerius, Vir summus, ad Theocriti Adoniag. 7. ciuitatis Pindarum, Pyth. IV. epod. 5. Mus gr. V. 78O. yγ ηλγρο εγώ. nempe ακούων. Sic in Philoct. 1314. Iaso. Θην πατέρα τον ἐμὰν ευλογουν- τα σε, supplendum est ακούων. Similem ellipsiuparticipii ὀρῶν supra ad V. 136. observavimus, per quam explicandirin iStud γεγηθα τον ανδρα,
Hanc loqueruli formam minus dilucido per ollissiti. praepositionis εἰς Vel κατa declarat Eusta illius p. 737. initio. BOInck. πραεν, sortem, ut mox 783. passim. πραεν φέρειν autem significatφέρειναγγελειω πραεεως vel ἀγγέλλειν πραξιν. Sic Aeschyl. Ag. 647. 8 3. EuriP. Hec. 663. quae loca egregius censor Hecubae Porson. ita Μonthly ReVie v, Februar. 1799. p. 193. attulit. Vid. etiam Lobeckius P. 339.-Scliae- ferias I. a 35. Perperam ita lue Reislcius et Iaces,sius in spec. emendati . P. 9. βαειν reponi Voluerunt. V. 785. ωςτε μ ωδίνειν, τί φες. Sic hene Interpunxit Turnebus. Prava in aliis editionibus est distinctio: ώς τε μ' ώδίνειν. τί φης; hic enim est sen ausi ita ut angat me timor, sollicitam
de eo quod nuntiaturus sis. ita ut anxie exspectem quid ari Eras. Ita accepit etiam auctor scholii, quod imprudens suo loco omisit
607쪽
καὶ μην Θυραῖ ς εστιν. ἄοτε ἐμε συμβαίνει ζητεῖν με πόνου τί ἐστιν ο λέγεις. Memoriae lapsu H. Steplianus citat .iςτε μ έδίνειν σφόδρα, Thesauri T. II. col. II 88. Bri in ch. τί φῆς respondet veria aculo: ιυas dunhiansi. Oecl. T. 649,i . τί φής. V rbis ωὐτε
V. 786. ἐξεφίεται , penitus mandat. Haec enim vis est praepositionis εε. Vide Suidain v. ε μ- μάτωμαι. Mus gr. V. 79 3. 1inpellitissima hii jus commatis constrii-ctio est. Pro oλεθρίαγ legerat Scitoliastes όλεθρίως. Scripserat, Puto, Auctor:
Dλεθρίως πιαντ ες ἐλπίζει φέρειν.
pertiriere ad. Herodoti VI. 19. ἐχρήσθη στεριον, το μὲν ες αυτοῖς τοὐς Ἀργείους φέρον. Vid. et VIII. I4et. Mus gr. Eqiii terti locu an sic intelligo : metuit, ne hunc AHcis Egressuin ut exitialem. Iaturus sit, i. e. ne hic egressus Ajaci interituin sibi dolorem sit conciliaturus. V. 792. EuStath. p. 5o, T6. OU τον Θεστορίδνν, Θεστόρειον κτητικως λέγει Ο Σοφοκλης. V. 793. oet ' l. non oτι est, in quo ι apud Tragicos eIiditur, sed oτε, ut Sudra 7Oa. OτAσας λαθίπονος παλιν, Et Xenoph. Cyrop. II, J,6. η νυν,οτε οντως ὀξεως σοι ὐπακούω. Sequeris φέρει veteres
ad 'μέραν retulisse, ex glossematicis lectionibus et τ iteat ius ex glossa interlineari 'τις, quam eo- dex Ienensis exhil ,et, perspicuum est. Νihil hac ratione verius: nequo enirn ἔξοδος intelligere Iicet, quae Θανατον, non θανατον η βίον 'aci allatura erat.
608쪽
Quae quum ita sint, locum ita verteniliam ari,11 mr:εx Tlaestoride v at lio C i P S O, die, quo. H-lo vates) ei vel mortem V EI V. itam adfert. Ambiguitatem , quae in VerbiS-τρο νυν inest, scite animadvertit Scholiastes Ronianus.
Lobeckius pro ἀντιτασσεσθε προς την τύχην. accipis, qua significatione numquam, oPinor, VerbuIω προστηναι usurpatum est. Immo clicituT de quacunque curatione et administratione, tamque late. patet, quomodo verterritum Sit, ex HeXu demum cujusquci
Ioci intelligatur. Eurip. Andro In. 219, 2O. χείρον ἀρὰένων νόσον. ταύτην νοσοῖμεν , ἀλλα προύστημεν καλῶ c. bene eum sustinemus. ΝOSter Electr. 975. τοῖσιν ἐχθροῖς - προὐστητην φόνου, q u i h o s t i b u se aedem intuler Uni . Diogenes apud. Stob. S . CCLIV. p. 841. γε, ω τύχν, ἀρρένως προέστηκας , benofa ctu In, o fortuna, quod viri-riter me curn egisti. ubi Si vertas ad Lot,echiamentoni, viri riter mihi restitisti, ite com-nioda quiderii eriistit sententia. obiter moneo, adverbiurn α ενως in Lericis desiderari.) Eodsm triodo in hac ipsa fabula V. 1 Iaa. η σοὶ τἀρ Αἴας πολεμιος προύστη ' ποτέ. , cibi ne igitur infestus Aiax umquam te in Vasii 2 σοι εqim pertinet a I πολε- μιος ex eoque a s προυστη Subintelligendus genitivus σου. Haec si recte visputavimus, apparet, Verbis πρόστητ ἀναγκαίας τύχης niliiDaliud inesse se nisi hoc reurato ur gentem n e cessitatem ita ut eam
609쪽
V. 7μ. ἀγκῶνας, promontoria sive angm Ios montium. Apollon. Rhod. II. 369. ' μέγας - υπείροχος ἀγκων
'Εεανέχει γαίης. postea, -- ἀγκωνα περιγνάμψαντες ἴδοντο.
V. 8o5. Postquam Cliorus abiit, scena mutatur, est Aiax solus in loco deserto conspicitur. Vi. ititim lioc est oeconomiae, quod Vitari nulla ratione
610쪽
poterat, siquidem Aiax coram spectatoribus mortem sibi consciscere debebat. In ceteris omnibus Tra giei nostii fabulis Chorus numquaan e scena abse clit, nisi aluoluta actione. Brunck. Accurate So-plioclem defendit Lobeckius. V. 8o6. Ο μὲν σφαγευς. gl. το εῖφος το εἰς σφα-την ητοιμασμένον ἔστηκε τy στάσει τy 'ντικωτάτν-Brunck. σφαγεύς, ensis, ut Eurip. Androm. in 7 M u s g r. σφαγεῖς μέντοι παρα Σοφοκλεῖ καὶ το guοe Pollux L. VII. I9Q. V. 8o7. Male vulgo plenam distinctionem post σχολη pociunt. Pertinet eni in haec dubitatio utrum ratioci raris satis id tempus coriis voti iret ad subtilem quae sequitur clisputationem, non ad praecedentia. Sic Eutip. in Hecub. 735. Δυ στην, ἐμαυτην γαρ λέγω - Mus gr. V. 8o8. δῶρον μέν. Hujusmodi ἐννοίας, quae foverius aestimantibus fragidae videri possunt, 'moe.ror tamen commotis animis Plenamque Sttggerere solet. sic animadverstim est, et in Historicorum quois qua lilaros transiit, Caesarem ante Pompeii statuam concidisse. M u S g r.
V. 8rψ. ευσκευουμεν hinc enotarunt Zonaras T. 1. P. 922. Et FaVOrinus. V. 8r6. οὐ μακρόν. non magnum. Mus gr.
V. 8ar. ριφθω πρόβλητος. Sic supra 395. ρλέ- ιον αἰκίζει. Male Ivahefiel lius Silv. Crit. T. T. p. 165. πρόβλητον. V. Sae.