Georg. Frid. Schoemanni Opuscola Mythologica et hesiodea

181쪽

loco II eout 3 satis tutum videbatur Humseriei versus auctoritato, Il. III. I 3. eadem illa numina, IIρωM0, q/ερωσα, Λυν ιέ, M. coniungentis, Sive III. oris, liuod Reigius commondavit. a Benedictoi Aegio Px conio lura. ut vidi tui . involatum recol,lumiliae a Bois S innadio seu doni tuo Ila icto . liuod Ioannoni Diaconum versu 243 logisse verba eius, apuit Gai si ordium ii. 46l, docent. Alitue lioc ipsum nomen oliam nyginus liabel pretie L p. 6 Mi inck., cuius cataloguS pium ceri non Ox uusiodo sod lore lotus ex Homoro nuxorit, non improbabile

l lim fuisse. ipia miluam noli te Eustathius ne pie vetustiora scholia lhuius lectionis mentio nona servarunt. Hoc igitur nomon Pliam intlieogonia, et quidem non v. 243 cum Ioanne Diacono, apud iluoni litani facile ordo nominum perni utari potuerit, in apello est, Sed v. 2 l, reponendum esse iudico, ut plane hic versus conspiret cum Dblittorata apud Homerum lectione. Commodum vero IIecs λοῖς h. e. IIροω λοῖς, Pro Pollae, nomen esse apparet, apteque iungi cum Ferente: ut etiam προον 9 0ν ανε/ιος dicebatur VentuS naves pro- pollens. Iam igitur huc nomino reposito, si retinemus libro riini lectio- nona in versu 24. a. hae una mutatione facta, ut ex Boii, proprio nomine, adiectivum : Dii sint, habuinus idiot essu debent nomina quinii iugi illa. - Atqui retinet i illius tersus lectionem erilici velaint tiropior versum Homericum l. l. 39, τε, Θοεῖ τε βο s. ις, ubi do lectionis voritate dubitari non li osse videtur: praeter a Mu tZel, lius p. 441 adiectivum c ipium ab relis tuorum, iluae Nereidibus adiecta sunt, epithetorum natura prorsus dissidere, tum nomini Σαειω si copuletur, sententiam inol,lam et ridiculam i seddere ideoque spei nondum csse autumat. Hos igitur si audiamus, nomina habubimus unum et liuimpi aginta. Non tamen audiendos arbitror. Neque enim aut in plum St,ecuao et ridiculum epitheton vidi liitur, iluuin aquas icogitamus in specum ali plana tyrosundam multa cum vehementia et celeritate praecipitantes, id quod et posse et vero fieri multis locis, quis negabit' - aut propter a. quod i liqua Nereidum opitheta a sorma et ornatu imposita sunt, nullum a citeri tale imponi potuisse crodemus. Nam si non deducere proprium nomen Θόιν Aseroidem salemur, quid est cur adiectivum ducere Degomus Uuod aulo mad uomericum versum attinet . non dubito e luidem. quin hic ipse theogoniae compositori obversatus sit: non ideo tamen, quid impedire

182쪽

hominem I otuerit, quominus sum ad novi contextus nocessitatem lenitor immutaret. Nam neque tam coecum c ilare licol, ut non animadverteret, hoc versu. ut erat, recepto numerum Nereiduni iusto maiorem fieri, ne lue tam stulte religiosum, ut nihil mutare auderet quum prae, ertim etiam in principio ver Sus Pro P, GaDi, quod nomen apud Homerum est, livsιοθ όζν nominaverit, illam alteram autem v.

249 posuerit. Et Θαλ ην, non ' codices quotquot collati

sunt Hesiodei omnes o flerunt, tostantur lue hanc lectionem Pliam Scholiastes et Ioannes Diaconus' ). In hac itaque nullis quoque ac lutescendum erit, reprobandum lue vel Λhrensii iudicium, ii ii. ut num rus iustus listret, totum versum 259 eiiciendum suasit, vol l .uotllingit, cui NL 3ιερτης V. 262, deleta copula pro ad ioclivo haliendum esse vi- doliar, vel donique Muraellii, qui v. 248 is orto 1sαροεσσα proucurcύ τε IIρ - ό τε scriptum misso suspicatur ei postea Homerici vorsus recordatione vitiatum: ne dicam de vetoribus ii uibusdam eriticis, qui illium Dor ν proprium nomen crederent, Κν ἐπολr Πiν V.

253 pro appellativo habuerunt. Scribebam GryphisWaldiae mense Λugusto ann. MDCCCXLIII.

93ὶ Quid Z quod apud Homerum quoque nonnullos μι cun pro testisso si holiasino Veneti adnotatio docet; ut theogonia eompositor nihil nisi elegerit

θοή, Θαλίη τε non mihi persuasit uii inell. p. 142.

183쪽

ι I al, ut ii is lii storia si raecoruin pra ter deos naixto situs divino et liuitiano gonere lieroes setiam bestiarii in magnum numerum inducit. aliliis, quas nunc natura gignit, non minus quam ab hominibus doos aut sonat deos diversam m. Ex harum genere primum Pae Sunt, quali in dei in tu istoriis uti liulabantur. Nam sicut in Onani vitae instrum illo atquo suppellectile deorum aliquid divinitatis inosse videbatur, utque citi βρωσια, δεφθμα sunt eorum domicilia, vos limenta, unguenta, arma aliaque utensilia Φ) sic etiam domesticas eurum lie- sitas his quibus mortales utuntur, longe praestantiores esse conveni hal. Ita tuo ei luos deorum pariter cum dominis immortales multi postiarum loci dom0nstrant-): quorum natura quantopere prae noSiris quis sex sellat, vel hinc apparet, quod duo eorum, illios P 'leo eius pisti illo Λehilli utendos dei concesserant ). Patrocli mortem prorsus humano sensu dollent in , unus autem, cui Iuno aliquantisper si rationis usum imperitu rat, etiam sui uri se praescium Ostendit vaticinatur pie Achilli. donec Furiae vocem ei praecludunt di. Non minus praestantis naturae alias bestias luisse consentaneum est, quibus passim deos tiro tumetitis uti recentiores maxime p0ctae faciunt. passeribus columbis 1 Cl. n. XI , 22. 172. 178. XV, 238. XVI, 670. 680. X II, 194. XVIII, 370. XXI, 507. XXIV, 32I. Od. I, 97. V, 45. 347. VI, 260. 265. X, 222.

4, Il. XVII, 426 sqq. bὶ Il. Xl X, 407 sqq.

184쪽

cygnis Venerem, item cygnis Apollinem, Pavonibus Iulloni'm, draconibus Cererem, grype Oeeatium, hippo campis alios deus a piarum, de iiiilvis omnibus I. II. Vossius in epistolis in Sthologicis satis diligonter dxposuit, tom. II ep. 10-10. Ne asinos i Iuidem dei dedignabuntur. Νam in gigantum bello Vulcanus, Dionysus, Satyri asinis insidebant, ii tuorum ruditu hostes territi aufugissse dicuntur Ri: et Vestae virgiuitatem ut asellus quondam Sileni servaverit, fabula plena ioci apti l Ovidium legitur Fast. VI, 32 l. Honestiora sunt Dianast iumenta, coervi, quos nymphae trifolio alebant ex hortis Iunonis decet pio, quo pabulo oliam Iovis equi pascebantur 73. Scili Pt erat hoc εἶ dote usqΤροσιον, quale Neptuni equis a domino, Iunonis ab Iride lii Oiicitur Iliad. V, 369. XIII, 35, hisque etiam a Simoente submittitur, V, 777, pari cluam deorum cibus nomine cis 'eosin ab Homero appollatum. Sic audirosiae succo saturos Solis e tuos Ovidius dicit, uet. II, 120, quos alias herbis

pasci videmus terra editis in beatorum insulis'). - Neque minus ea-nps passim in deorum ministoriis memorantur. Nam ne de Cerbero dicam, Plutonis ianuae custode, quem propter formae immanitatem vix adhuc canem dicere licet, aut de aureo cane, quem Rhea laetenti Iovi custodem apposuit'ὶ, Dianam v natrie in immortales comitantur Molossii 03, ex quorum numero suit sine dubio Laelaps ille, Prorridi dono datus, liuem nulla sera et sugere pulerati ). - Detiique lovis regius ales, quem is sceptro suo insidere patitur, ipse adeo deus osse Momo Luctaneo videli ire in deorum concilio cap. 8. Aliud autem genus est bestiarum sabuloSarum, quae non, Sicut illae, quotidianis deorum ministoriis destinatae et tanquam domesticae sunt, sed serae immanes Iue belluae, quarum alias rebus locisque sacris custodes a diis positas videmus ad arcendus mortalium aditus.

6 Eratost h. catast. c. li. Schol. Geruiati. . rat. p. 5l Bulit. ΙΙygin. P. A. ii, 23. Mythogr. Rom. I, li. 7 Calliinaeh. h. in Dian. v. 162. - citerum Callimaelio cervi Dinnao, qtia i Lunam esse statuebat, hortique Iunonis, quae caeli sive aeris ilea est, s nabolieam siue dubio significationem habent.

memorat tu P. A. II, 35.

185쪽

alias ab iratis numinibus immissas ad exigendas impiorum poenas, alias deni pie sua sponte ad nocendum paratas: ex quo genere quis ignorat aut draconem Colchicum aurei velleris, altei umque apud Hesperides aureorum nudorum custodem, aut Pythonem S. Delphynen, qui Τelluris quondam oracidum tuebatur, aut Martium illum soniis custodem a Cadmo interumptum luis aquilam Promethei iecur lacerantem, Sphingem Τhebanis ab infesto numine immissam, aprum Calydonium aut alterum Erymanthium, aut TeumeSsiam Hespein, laurum Cretensem et Marathonium, aliaque eiusmodi monstra ultricia' quis denique Echidnam, Scyllam, hydram Lernaeam, leonem Nemeaeum Sunt autem harum aliae, de quarum ortu nihil memoriae traditum est, aliae, quas terra edidisse dieitur, aliae, iluas divinorum numinum potestas finxisse videtur, aliae dentitue, quarum stirps ab ipsis diis immortalibus descendit, quae lue propter hanc originem et ipsae divae dicuntur ). Ex hoc genere divarum belluarum aliquot inSigniores, et qua-5 rum maxima in sabulis celebritas fuit, pilam Hesiodeae theogoniae compositor carmini suo inserendas esse iudicavit: Pegasum equum , Echidnam, ex muliere et dracone mixtam. Cerberum canem eiusque Orthum Patrem. hydram Lernaeam, Chimaeram, Sphingem, leonem Nemeaeum draconem denique malorum aureorum apud uestierides custodem: hisque omnibus communem originem assignavit a Ponti siliis, Phorcyne et Ceto, numinibus marinis. Ceterum quo quisque gradu hos parentes contingat, ex huius poetae verbis non salis liquido cognoscimus. Nam Pegasum quidem ex filia eorum Medusa, draconem autem Hesperidum ex ipsis natum esse docemur; sed de Echidna ambigi potest, Utrum poeta matrem eius Ceto, patrem Phorcynem, an potius matrem Callirrhoen, unam ex Oceani filiabus, patrem autem Chrysaorsem esse voluerit, qui Pegasi frater ac tiroinde Phorcynis Cetusque

nepos fuit. Sic igitur etiam de liberis Echidnae, Cerbero, Ortho, hydra

Lernaea, obscurum est, tertione an quarto gradu ab illis descendant.

Nec de Chimaera satis liquet, Hydraene an Echidnae filia, proneptis igitur illorum an neptis habenda sit: similiterque Sphinx et loo Ν meaeus ex poetae verbis vel Est idnae vel Chimaerae vel etiam Hydrae

12) Clitimaera πιιον γένος esse dieitur II. I l, l80, Echidna MIn Hes. illeos. v. 296. Serdia diis immortalibus a ensetur Od. XlI, Il7. II 8, et Harpyiae deae sunt Valer. Flaec. Arg. IV, bl 9. Devique aries χρυσομαλλος Neptunum patrem habet, matrem Theophanen. Hygin. s. lSS. Schol. Geman. p. 60.

186쪽

silii videri possunt i Nilii sano laudabimus iuni olis urat ii stirpis expositionem; sed ignoscendum lamen fortasse poetae salebimur, si parvi referre iudicavit, quid de horum monstrorum inter se cognationestatueretur, de quibus sine dubio nes ipsi quid in salis constabat, Pt quorum commemorationstita non propter aliquam religionem aut pru-Pl Pr reconditam quandam significationem carmini inseruit, sed ne praetermissa culparsentur tot celebrata sabulis nomina, luae ab huiusmodi carmine theogonico, quo ad cognoscondunt tolum sabularis historiae orbem quasi aditus pararetur, abesse plane non li Olerant. IIanc ob causam etiam interpreti carminis venia non denegabitur, Si non plus se quam ipsum poetam scire prosileatur, neque ad sertam quandam rationem revocare conetur huiusmodi ligmenta, quae ii iid sibivollent et iluae cuique significatio subesset neque pum, cuius carmen sibi interpretandum sumpsit, neque alios poetas, easdem sal ulas ira lantes, intellexisso aut curasse vid at. Uuamvis enim persuasum habeamus, primam horum ligmentorum causam atque Originem rPpel n-dam sesse a priscorum hominum Sensu atque ingenio, quo vires naturae earumque motus atque essectus non poterant non perSonis quibusdam induere, et quae sentirent non proluue Sed ligurate et per imagines eloqui, saltatur tamen sine dubio, si quis talium personarum et imaginum veram ac genuinam significationem a maioribus ad liosterosiluasi per manus traditam et doctrina 3 cuiusdam formula Servatam opinetur. Immo longe maxima sabularum pars, quum ortum haber tomnibus, itui SuperSunt, poetis, etiam antiquissimis, multo vi lustiorem, essentque adeo pleraeque earum non in ipsa Graecia natae, sitit ex spriscis gentis sedibus Asianis allatae, procedente autem tempore, ut sieri solset, aliter ab aliis immutatae varieque vel in t T se vel Ptiam cum per grinis atque adscilietis mixtae et contaminatast, tantum denique a primitiva sorma degenerarunt, ut prisca Significatio agnosci non amplius posset, aut Si sorte obscurum quendam eiuS Sen Sum apud non

qua solet diligentia veteritui ac recenti Druiu interpretum s litentias comin 'niurii it.

Pauea tantum addenda Aunti Vei s. 2: δ etiam Lennepius, eum Ilernio et M ouio,iion Ceto sed Callirrhoen designari eredit. V. ais Hidram intelligit etiam schol. : καθολου, υε νικnii': nam n κα δολου κακια ipsi Hydra esse videtur, ad v. 3l 3. Lennepius alitein ruin iis facit, qui v. 319 de Echidna neeipiunt. V. 326 item de Eeliidua accipiunt Letinet'. oss. DPist. In th. II p. 19 ed. l. . VeleLer. de cycl. ep. II p. 317.

187쪽

nullos suisse concedamus, vulgo lamen set a poetis non aliter tractarentur, quam VPtuStas aut maiorum nostrorum de Sigefrido ac Nil, lungis, aut Celtarum do Λrturo eiusque equitibus sabulas a poetis aut nostratibus aut Romansensibus tractatas osse videmus. Hinc sit, ut sabularum illarum, quales nunc a poplis varie exornatas atque dissctas habemus, certa ac demonstrabilis interpretatio sero nulla sit, ac praeclare nobis- cuin actum esse videatur, si quando aliqua priscae significationis

indicia quasi per nebulam dispicere licuerit, quod tamen ipsum haud nimis saepo contingiti 33. Atque Graecis quoque ipsis, posteaquam de

veterum sabularum suarum significationibus quaerere coeperunt, rem non melius, quam nobis. immo aliquanto etiam peius cessisse interpre- tamenta eorum ostendunt non modo maxime inter se pugnantia sed Proreus nonnunqliam aut arbitraria, aut ridicula atque absurda; quippe quum pauciora etiam quam recentioribus interprolandi subsidia illis PraeSto PSsent, neque variorum populorum ac temporum sabulas inter Se comparatas examinare possent, in iluo examine nonnunquam reris aliquid mutuae lucis .ib aliis in alias redundat. Ceturum Graeci sabularum scriptores illerique, nullo interpretandi studio, hoc tantum egerunt, ut, quae a prioribus tradita acceperant, colligerent apioque componerent; ex quo genere suerunt etiam Hesiodea quaedam carmina, quae veterum heroum Stirpes reSque geStas fluam Plurimas complectebantur, Eoeae et mulierum heroidum catalogi. Neque minus huic generi etiam theogonia nostra accensenda est, cuius scriptori hoc prop0situm fuit, ut deorum ortus atque cognationes set imperii suce siones continua serie contexeret, iluaeque huic proposito accommodata iudicaret, liartiin ab aliis mutuata, partim de suo Suppleta, probabili quodam ordine componeret. Is igitur. quum etiam do belluisistis sabulosis aliquid dicendum esset, non commodius id fieri posse

intellexit, quam si stirpem quandam et cognationem, Sicut deorum. sic horum quoque monstrorum proponeret; quumque naturam eorum non admodum inter se dissimilem esse censeret, unam Oinnium familiam fecit ab unis progenitoribus, Phorcyne et cito, oriundam: qua in

14, Cons. quae in eandem sententiam disputata sunt a viro prudentissimo in latinii Annal. philol. et paed. tom. XVI p. 350. Obloquitur quidem Uselio idus i u,rhalle tur εἰ riecti. Geseh. v. Mythii l. I p. 126 , sed huius hie ipse liber. in qui sabularem historiam suo modo interpretari eo natur, docume illo est, quam illa eredieta sint.

188쪽

re suum potius iudicium, quam traditam quandam vulgoque receptami Prauasio non eum se lutilum esse non iniuria quum ex ipsarum sabularum contemtilatione lum ex aliorum testium comparatione colligere nobis vi domui . Nam et in belluis istis non paucae Sunt, quae qua ratione his maxime parentibus Ortae crederentur, non facile exi utaVeris

et aliorum scriptorum testimonia docent, licet multi traditam semel ab Hesiodo genealogiam amplexi sint, de compluribus tamen etiam longe diversas aliorum opiniones obtinuisse. - Sed dicemus iam de singulis, et primo loco de iis, quos poeta noster universae huius familiae progenitores secit. Sunt igitur Phorcys eiusque uxor Ceto Ponti et Τerrae liberi. unde manifestum est, eos maris deos habendos esso pariter cum fratribus Nereo et Thaumante ac sorore Eliribia. Quod si de propria singulorum natura et significatione quaerimus, Eurybiam quidem nihil aliud esse

apparet, quam magnam lateque patentem maris vim, quae quo Sensu Crio Titani nupsisse, malumpie ex eo Astraei, Pallantis, Persae facta dicatur, alio loco a nobis explicatum est i 3. Thaumantem eam maris naturam Significare, unde miranda phaenomena arcus caelestis turbi- numque et procellarum nasci credebantur, et nomen ipsius, quod recte

cum IIermanno οὶ Mirinum interpretabimur, et siliae ostendunt: nam genuisse ex Electra Oceani de Iridem et HarpFias dicitur. Nereum facile agnoscimus numen maris propitium hominibus et benignum. ΕSi enim, ut poeta ait ξπιος, oidi θε ιιστεων λx θεται, ἀλλὰ δό- 'κ ala και γ πια δν rea οἶδε, praeterea lue ἀενεὶ δής, νyi-ιαρτ c, h. e. veracia hominibus vaticinia impertiens: filiae autem eius quin tuaginta Nereides, quas ex Doride, Oceani filia, genuit, pleraeque a maris dolibus variisque commoditatibus, ipias homines inde percipiunt, nomina sortitae simi. Phorcynem vero eiusque uxorem Cetopoetae bellu is marinis praeficiunt i yi, quarum plurimae vel magnitudine, vel insolita figura, vol immanitate et noxa insignes sunt: quae

1 53 In disse l. de Titanibus IIes. p. 20. es. de Hetate p. 25.l63 De mytholog. Gr. antiq. Opuse. toni. II p. l 9. 7ὶ Cons. Plinii loe. H. Ν. XXXVI, 4, T, de Seopae opere, in quo efficti erant

Tritoties ehorusque Phorei set pristes et multa alia marina. - rg. Aen. V, 822: Immania rete- Phoreique exercitus omnis. ater. Flae . III, 72T: Dat proeul interea toto pater aequore signum Phorcγs, et immanes intorto murice phoeas eontrahit antra petens.

189쪽

i Ilium communi vocabulo cete a Graecis dici soleant, dubitari vix -- polosi, illi in hine Ceto nomen aecepserit ' l. Dissiciliorem sexplicatio- inom ha bsel mariti nomen. Hesiodus et Homerus Φορκt να aut Dὁρκιν, alii. ei primus, quod constet. Pindarus, Ptiam Soρκον dixerunt. ita tamen, ut aliora nominis forma magis frequentata siti p). Fuerunt qui Gg,ρκον, ut 'Oρκον latiniunque nomen Orcum, proprie loca inferna it signare vellent . ut pote cognatum cum eo quod est re κος, quodoliam carcerem signis i cset; idque comprobari censuerunt Homeri Il. H.

R 7553 et Plinii Η. N. IV, I S, 5, locis, ubi Styx ορκος dicitur: esse

igitur Phorcum f. Phorcvnem infernarum aquarum numen Mini. Λtqui

ibi Sie iudiearunt gehol. en. ad Il. theog. v. 23ῆ et Ioann. Diae. Allegor. p. Dil quamquam is alio ineo p. 40s ex tr. aliam iii, intionem eo mininiscitur manifesto falsa in , porro Guietus, miriapus aliique plures. Mire Ilo uinnus Ceto Latuam

iti terpretabatur, nomenque tum verbo κει IIcta cognatum esse et Iatentia sub nu

dis saxa seopulos lite significare volphat. h Mihi ' inquit Lennepius p. 23l potius Pst Capacina, continens in se magna omnia atque immania, rete et huius generis alia, ut sit stirps κitto, Suadent hoc vocabula κζ1α ,σσα, 3ιεγακῆr ς. cf.lleyti. ad Il. II, o si. 222. uallem Butini annum laudatum, de voee κῆrος aliis- qite rogitatis Lubtiliter ue erissime disputantem, Lexilog. II p. 95. Sod Kηrους nomen ut ab obsoleto potius aeuto, quam n b usitato voeabulo κῆrος laetum erodere tur nulla causa erat. T. I. Dberk. technol. Uerb. p. 3l S. De Cetus epitheto ευρυ-κόωσα vid. id. Proleg. patho l. p. 4 l. Etiam Proteu, postea litam in regem Aegypti traiis lorinatus est. numen a cetis impositum, qlia inqua in apud Diodor. I, 6 2 A ne seribitur.

I Cons. Her n. noti crit. ad Apollo d. I, 3, 6. Baehinan n. ad Lyenphr. v. 477 p. 119.20, Militer. Orcho m. p. tb 5, eui qui olim assentiebatur, Meine Lius ad Euphor. p. l 22, post, Lubeckii monitu, Agl. p. 803, sententiam mutavit. Vid. viri egregii Atia luet. Alex. p. 94. Tamen Phoreum deum infernum autumant L scholdus omhallo I p. 454ὶ, Ruckertus I Diensi d. Athe ite p. 463, et alter Mulierug, IIemnannus Diterieus, in libollo de Marte p. 73. 7 i, quo libello Ptiam alios deos quani plurimos, ulgo in superis numeratos, ad inferos detrudere annititur. 1 Iermaianus p. 179 I, ,οκι ν latine F u reu in dixit, roque nomine pruino litoria et quosvis alios emari exta lites scopulos itidicari Voluit, ad 1Ies Sehium pro Vorans, ubi legitur πορκες' χαρακες: nam eognata esse nominu Πόθος, ποPκος. surca, Fureus, Dόρκυς. IIuius auctoritatem sequutus εἰ orti ardus de Neptuno p. lj Pliorcynem vernaeulo si lip pe interpretatur. Contra Lenne pius primo quidem propter IIesychii glossam qύ λκον, λευκον, Πυλιον, θυσόν, Phorea nis nomine nihil nisi senectutem indicari suspicatus, quemadiit odii in Nereus aliiquo dei marini γέροντες dicuntur,

mox tamen Hormarinis hactenus a RAPntitur, ut DODκυν, Fureum, suream rο- gnata vocabula esse statuat; interpretatur autem νιγόδεκυν Rapacem. Iti esse enim in eo nomine auferendi qualidam sigilificatiotiem, utpote a verbo πειορκα

190쪽

Stygem ab Homero aliisque ορκον non eo dici, quod in serna sit, sodquod vinciat atque obstringat deos per eius numen iurantes, lio die vix quisquam insitias ibit, post luculoniam Butlmanni disputationem, Lo-xilog. II p. 53. 54. Illud tamen mihi quoque non dubitandum esse videtur, quin cognatum Phorcynis nomen sit cum aliis quibusdam, quorum prima littera non Q est. sed vocalis tantum O, aut eum aspiratione, aut etiam cum leni spiritu pronuntiata. Nam primitivam sominam Πρκιν suisse eenseo: digamma autem modo in D, modo in spiritum asperum abiisse, modo prorsus delituisse constat. Sed pandem litteram etiam obduruisse nonnunquam videmus, ut ex F fieret Π, velut Πύξος apud Scylacem p. 42 Gron. vocatur Cretae μος, quod nomen alii aut 'ADν aut 'υαξον seribunt. Sic igitur Ooρκvς, ορκυς, ' OρκDς, Πορκυς nihil nisi variae erunt eiusdem nominis sumae, utque Φόρρους mutata declinatione Φόρκος factus est, sic etiam Πύρκον, eadem declination deum marinum ah Alcmane dictum esse Hesychius memorat. Eum interi retes pro Nereo habuerunt: milii non dubium est, quin Phorcys fuerit, quem alias quoque a grammaticis cum Nereo confusum memini. Velut ad Lycophronis versum 477, wὁρκω κακῆς Jδῖνος εκλα σεν βύρος, vetus scholiastes adscripsit τοὶ πινρεῖ, eademque interpretatio est in tiaraphrasi carminis, p. 3Il Baetim. Est autem, quam Lycophro querentem inducit, bellua illa marina, quam Hercules, quum Hesionam raptura esset, telis suis confodit. Haec apud Phorcum queritur propterea, quod omnes huiusmodi helluae sub pius tutela et in eius grege esse putabantur. Nec divorsi generis suisse erediderim serpentes illos, quos e mari excitatos numen Troianis infestum Laocoonii eiusque filiis immisit; quorum unum Πορκία dictum esse Cassandra Lycophronis testatur v. 347. Denique pertinent huc Oeκt - νες s. Oρκὶ νες, quo nomine pisces quidam maiores appellantur, ex thynnorum , ut aiunt, genere. ' Υπέροπλον ορκυνων γενεήν dicit Oppianus Hal. I, l83, ορκυνας 3ιεγακητεας idem III, 132. itemque γενεθλζν ορ- κυνέον ἔσσοι τε δεμ aς κητωδεες αλλοι III, 334. Apud Latinos