Georg. Frid. Schoemanni Opuscola Mythologica et hesiodea

201쪽

De Nemeaeo leone, quem hic poeta Sphingis germanum facit, non parva est tostimoniorum ili serotiantia. Nam alii hunc quoque Typhoei

filium dici in id ), plorique autona luna ortum esse autumant, sive delapsum ab ea sive e spuma eius coli erotum, quam cistae inclusam Iuno accepserit O . Naturato in ali tua in pestem setiam huius belluae imagine significari manifestum est, et talem quidem, cuius causam veteres in luna esse crederent; n que repugnabo, quominus cum FOrchham moro 7ὶ vis aquarum intelligatur in convalle Nemea stagnantium loca quo longe lateque inundantium. Quid quod ipsum leonis vocabulum comparatin' a viro doctissinio cum eo quod est λειύς, quod λει f. τοπον κύcti deoν designat: ut siropter nominum λειάς olλειον similitudinem l unis imago ascita esse videatur. PoleSt, ut Verum dicat: minus autem veri simile, quum quoque nihil aliud esse Vult, flua in convallem Nemeam aquis inundalam. Probabilius lunam significari dic mug humorum causam. Xam lunae magnam vim esse in moderandis tompestatibus c. elique mutationibus vel ei es pro certo habebant, quamobrem Eliam aquarum exundationes verno tem poro non sino illius efficacia fieri censebant. Et colobratum Luna 'numon in hac parte Argolidis suisse vel hinc colligi potest, quod ipsam

rogionem ab Lunae ex Iove lilia Nemea nomon habere dicebant ' . Quod autem leonem illum lunaro in Iuno excellisse et aluisse dicitur, cuius rei etiam noster poeta mentionem iniecit v. 32S non dissicilom habet explicationem. Nam sive terrae principatum Iunoni in hac fabula tributum esse statuimus, excipit teri a sinu suo aquas, quae cid lectae mox largiter pro manant; sive aeris moderatricem credimus, aer quo lue alimenta a luis suggerit in compos sese effundentibus. Adiungit autem poeta etiam Herculis mentionem, qui leonem illum domuorit. 553 Apollodor. II, i,, I.

arbitror tuto concludi posse, AtlaAagora n quoque hane fabulam adoptasse ea tu usum esse ad suam de luna Sententiam comprobandam, ut visum est O. Muliero

202쪽

Nimirum haec suit praecipua huius bellitae aliarumque similium commemoralidi causa, quod celebratissima in sabulis orant Horculis cum iis certamina, quorum primum contra Nemeaeum leonem fuit. Ceterum de ceriam inibiis rebusque gestis Herculis quae fabulae semitatur, non uno omnes modo in torpretandas. neque eandem in Omnibus personam Herculis ei significationem esse satis constat. Modo Pnim lihy- Sirdni, modo ethicam, modo ei iam historicam quanda in rationem iis subesse videmus. Et his loricam liuident hanc intelligi volo, quum quae antiquissimis temporibus a priscis hominibus gesta atque ei secta erant, ad unum nobilissimum heroem, qui tanquam universi generis

tu Sonalia SuSt inerset, reseruntur: velut quum in agro Pheneatarum cuniculi essent derivandis aquis exundantibus antiquissimo opere essecti hos cuniculos Pheneatae ab Hercule ellassos esse autumabant Physica ratio est. Iuum sub Herculis persona vis aliqua naturalis indicatur, quae quas in rerum natura mulationes et licit, haec uinquamgi'sta herois narrantur: velut plui ima Herculis opstra ad Solem eius tu effectus summo iure reseruntur, de liuorum uno nos quoque Puultu

infra disseremus. Ethicam deniquo sabulis rationem subesse dico. quum illi id virtus humana possit Herculis exemplo Ostenditur, quo pertinet a luilae Promethei intersectio, cuius etiam theogonia v. 526SsIq. mentionem facit. ipsiusque Proni illiet liboratio. Nam totam hanc fabulam Prometheam non physicam neque historicam, Sed tantummodo thicam signi licationem habere certissimum est. Sed in postiarum carminibus, quorum maxime olim celebrata fuit Heraclea Pisandri, item que in mythographorum libris, ex quibus plenissime res Herculis Al Ollodorus Persequitur, hapc iria genera sabularum multifariam inter Se mixta Et confusa vi domus, estitue sa lienuna ero difficillimum ad diiudicandum, cuinani quaeque sabula generi accensenda sit, et sunt etiam, quarum Significatio item ex physica set historica mixtam dicere liceat, quum res gostae priscorum hominum Herculi tribuuntur, non tamen ut gestae erant, propriis pie verbis enarratae, sed imaginibus involutae. Propriis verbis visebantur Phenealae, quum elIodisse Herculem cunicissos dicebant; per imagines rem non absimilem Argivi narrabant, quum Νemeaeum leonem ab Hercule domitum dicebant. Nam

hape sine duino simplicissima niaximeque probabilis sabulae explicatio,bbi Pausan. VIII, 14, 2. 3. CL Catuli. eam. LXI III, 101 .

203쪽

iit domuiss ' leonem Hercules dictus sit, ilitia derivatis aquis loca inun- lata siccaverit. Iomitia autem huius saliutast altera esl de hydra Lisi nasta ab stodem heroe intere iiii ita, cuius item theogonia montionem lacit v. 3l6.18 Nam niluarum vim perniciosam iam ipsum a deas' nomen indicat. Sedem autem ea habuisso dicitur in locis palustri hiis circa Lernam, ubi nil sontem . mymon ii Pliam platanum antiquam muIistrabant. sub qua illa iacitisset, Pausan. II, 37, 4. Ibi pium olim VPrno tempore aquae x montibus Silvisque propimpiis conliuorent omnesque rirem campos inundare ut, insalubresque ae psestilentes sacerent, huic malo prisci incolao remedium adhibuerunt a piis por sussas derivandis silvisque. unde alobantua', incensis, quam rem sabidae ab Horculo eius lite comite Iolao elsectam esse dicunt. Λlque ipsa Λpollodori narratio eiusmodi est, quae de Vera significatione sabulao admonere etiam tardiores poS-

Nam capila Hydrae excisa quid aliud sunt. iluam aquao dorivando coercitae quae ne no a s inper incrementa e circumloclis silvis caper ni has inclusas esse videmus h 03. Posteriores poetae ac piam a prioribus sabulam varie exornarunt, eat, ita Hydrae enumerantes, quae dii in ovem. alii qui rupi aginta. alii centum fuisse dicunt, modiumque horum aureum' in t cancrum quo lui addentes a Iunone immissum, iIui pugnanti cum Hydra Herculi calces morderet, id quod primus Panyasis

narrasse dicituro δ), accoplum tamen fortasse ab antiquioribus. Nam non discordat certe cum reliqua fabula, nec difficilem habet interprelati nom. Celerum Herculem Hydrae victorem multis Sidona significare visum esse non miramur' ). Magis minini, quod fuerunt, qui Hydram

60 eram sabulae interpretationem ut xulgo receptam etiam Servius prodit ad Verg. 2 eii. I, 2ST: - onstat Hydram locum iser. Iacuvii luisse evomentemnquas vas imites vicinam civitatem, in quo, uno meatu clauso, multi e mimi Ebnut. Juod Hercules videns loca ipsa exussit et sie aquar elausit meatus. IXam hydra

204쪽

hoc est ait itali 'tim Sori, iat in , urent O et torretulo stirpilius iri, uisso li Iu Pnt, ii uasi ignea Iunilam vi coloris a stivi. in ilitibus Euphorion apud scit i. Arat. Plia n. V. 5l9

Juae res docuinento PSsu potest, cluain caute Pt circuin sporte in saltu laruin interli relatione pia tarum ipstimoniis utendum sit. Et vos indumi plus pie . iluum parentes HS drae Τypli Deum et Echidnam saceret, non credo volu stam tradition in s quutum esse, Sed hanc Stilam causam habuisse, quod Serpenti sorpentinos parentes apto S PSSe iudicar l. Nam natura quidem HS drae ab his duobus perquam sine dubio diversa fuit. Iisdem parentibus duo emnos editi dicuntur, Diri, riis et Orthus quorum altimi raudam draconis multa lup serpentum capita sabulae tribuerunt, alterum, qui hic 'lis ab Apollodoro dicitur si non admodum 19 fratri dissimilem fuisse credore licibit: eaque forma, quamquam non disserte ab Hesiodo In morala, - nam περον κοισα-ρ νον id Illum C 'P-bertim dicit, - dubitari tamen vix potest, quin ei nota fuerit eum pinpermoverit, ut Typhostum et Echidnam, non absimilis formae monstra, Parentes iis daret, ipla in re posteriores eum sequuti sunt φ φ). Prolitor hanc originem Cerberi etiam significationem parontibus congruam in-t rpretes spiaeSi V runt, Velut schol. theog. v. 3ll, nomen illius, citin plerisque, a κε ad la tum sesso ratus, ut aliquia certo modo ad terrae motus, quorum Typho una et Echidnam auctores esse intellexit, i tiam Cerberiis pertineret hoc nomen propterea ei inditum Psso ait, grae ἴσον οἱ Γαδ σε ιχιον κarcirroνritasμνοι βιιyρ ω κον- et cit etὼ κέcte. Recentiores nomen parti ut indidem l Ppeliani, vortunt

illise Ceri erum Seolens res ser' '), partim Λερ βερον transpositis litteris pro με ιερον dictum volunt, quod interpretantur uiscium,

205쪽

rateremilli significari aiunt seu saucos, unde ignes erumpant' ' ; alii

dubitari non posse autumant, quin Rερ 'ερος nihil aliud sit quam

Ἀσπερος, spiritu in tenuom palatinam . sibilante in caninam, labiali tenui in mediam mulalis' '); alii doni sui3 Rhe βερον ex Erebo nomentia bero volunt, quasi 1ρεi'ερον λ 03 . quae omnia eiusmodi sunt, ut non miremur, Si quis, desperata probabili ex grai co in torpi elatione, ad peregrinas linguas confugiat. Nam no do Clerico dicam, qui Kerbros chproposuit, ex Phoenicio krali, quod proelium, et rosch, quod caput Signi liraret, nuper Moversius, Coi herum Sirium Sidus esso

contendens, nomPn eius vorum in Phoonicii in sermone Κelh-eri, canem igneum. esse allirmavit 7 i), II it Zigitis aut in sanseriticum ha heri mavult, a voco rarvari, quast noctem signi licet' ). denique Zoega comparavit sallona Λερ 'ερον cum a gyptio vocabulo chrem

rem, ll. e. murmur, fremitus 3. licet illud inde factum osse non audeat dicere. In tanta igitur ilissonsiono quis est, qui certi aliquid a Sese Proserri posse speret y 3)Τ Ego quidem ignorantiae consessionem conieciandi temeritato poliorem osse iudico. Neque illud nunc quaerere libet, quidnani physicae significationis Cerbero inclusum vid ri20 possiL Nam apud Hesiodum certe celerosque poetas' nihil aliud ostquam Orci custos. Scilicet custodiri ut humanarum aedium ianitar, sic Ptiam domus Plutoniae aditus a cane doliere villobatur; seil in sei num canem quam maxime torribilem et immanem lingi consentaneum erat.

aliam viam monstrabo Pod in perveniendi, per linguam Sabinorum, qaiam a vot rum Pelasgorum sermone non valde diversam fuisse saei te credent. Sabini igiture reperum dixrrunt do tompore inter noctem et diem, tenebras et lurem medio. quod quum dubium alituo ambiguum sit, post etiam in alius res dubias et obscuras vocabulum translatum est. Λ Crepero aut in por transpo,itionem ad Cery ruin, atque hine ud Cerborum patillo Sane facilior quam ah li e spero transitus est. 75ὶ Dorum antiquissimus 1lο metetis non nominut quidPm Cerbe imui. eumme

morat tamen κυνα art γερου Amyuo, Il. I lli, 36S. cf. Od. X l, 621, quos Ioeos eontra nonnullorum dubitationes defendit Lauerus quaesit. llum. p. 34.

206쪽

De alterius canis nomine ambigitur, utrum 'Dρθρος an sit. Illud non mirum est iis placuisse, qui Cerberum Vesperum esse opinati sunt, et ex veteribus quoque interpretibus nonnullos id probare videmus' h). Codicum in tali re non magnam auctoritatem esSe apparet: tamen quum plerique et Hesiodei et aliorum scriptorum libri

'υρθυν oslorant, nulla causa esse videtur, cur hanc formam Spelman iis, quam cum Mut Zellio etiam Coeli lingius set Lennepius t senuerunt yy).LIt autem cirhorus Plutonem, sic Orthus Geryonem dominum habet '), additusquo ab sto pst Eurytioni bubulco ad custodiam armentorum, quae in Erythia insula trans Oc anum in obscuro stabulo, σταθι se ἐν ει ρωενrι, habsentur, donec se a uerculos abducit bubulco et cane interemptis, th. v. 289 - 294. Est autem Geryones pariter eum cane suo de Phorcynis et Cetus prosapia. Nam ut canem horum filia Echidna ex Typhoeo peperit, sic illo a Chrysa ore et Oceani de Callirrhoe prognatus est, Chrysaor autem ex Medusa ortum habet, una de Gorgonibus Phorci ol Cotus siliabiis. Fabulam do armentis Geryonis ab Hercule abductis imprimis a poetis celebratam varieque exornatam

habemus, ut non intriina sit, genuinam eius et antiquam formam multis modis immutatam sigili si rationemquo obscuratam esse. Sunt enim

qui distinguant haec Geryonis armenta a Solis bubus in eadem insulas tabulantibus, itenulue a Plutonis, quorum ibidem statio fuit sub Menoete pastore' ' . Sed recte iam alii perspexerunt, una eademque,

76 Ioannes Diaconus partim ad v. 293, ubi ait: κτείνει μέντοι rὁν- sie perperam editur: nam proxima verba demonstrant legendum esse) κω risu Lityi Πίευνα τον βουκοχον του Trio Pori Τους ορ- θρους Τε τους ζας νυκrM-ευρείας. partim ad v. 327, ubi Sphingem interpretatur ex Orthro et Chimaera genitain, παρόσον ἐν ταις κmctoria σεσι και ὀρθροιναῖς ἐπιγιγνεται σφοδροτέρα καὶ κραTεσrgen η etiam Schol. Venet. ad eundem versum. Sed antiquior et doetior seboliastes Cantabrris.' Ωρθον legit idque unum interpretatur, ad v. 293; neque Ioannes Diaconus se hanc formam plane spernere ostendit: nam profert p. 463 interpretationem huic soli convenientem.

77ὶ Praeter ea, quorum MutZellius p. 229 meminit, es. nuperti ad Sil. Ital. XIlI, 845 et Noeehly ad Quint. Smyrn. VI, 253. Ceteriim Vossius, epist. myth. I

p. liis. voeabulum apud uultum aute Ibreum se legisse dieens, memoria lapsus est. Legitur etiam in Hesiodi O. et D. v. 577. 73ὶ Fuerunt tamen, qui eum Atlantis eanem dicerent. Sehol. Apollon.

IV, 1399. 793 Apollodor. I, 6, 1, 4. II, 5, 10, 7.

207쪽

amaenia ii uel ligonida osse, ilia ast vel Stilis, vel Plutoriis, vel εἰ oryonis di-l catitur' ). Niritille ait solum ea lii Oliri lierlitiebant, Pluto aut in nuti serjones huic subducta iii potestate habes aut, donec iis rursus ab th r-

ulo Prepid Stitit. Magnam autona in tei' Giu , onerii ac Pluti nona intor-

cedere similitudinem iamdudum Fridei icus lac disiuS obsi Tua ilNam primum Sedes utrius ituo vicinae sunt, Erythia trans Oc anum in sexti omis mundi partibus ad occidentem, Plutonis domus in stadem re

3 κzος v. 275 . Porro ut Pluti, rherum, sic Geryonos Drthum canona habet, huius fratrem et seiusdem sine destio naturae et signi licationis. I enitive ubi Geryonis. ibi oliam Plutonis armenta sunt. adire, Propinqua, ut, quum illa ab Illucule abducantur, Menoetes, alterius gregis paSl0r, Statim rem Geryoni nuntiet. Custodi bat aut in Menoetes boves in aditu Orci: ibi igitur etiam Geryonis boum stactsι ὸν εDecύ- ενια suissit intelligitur. Millo alia minus ad probandum idonea, volut suum nomen Γ ρDονενς a et eros V. ἐρi co compositum dici tui'. ut signi licet eum, qui homines sub terram ad se detrahat, id quo it in Plutonem Optime quadret, aut quum pater pius Chrysaor idein ac Saturnus, mater Callirritost eadem ac Rhea sesse proditur. illo a sulce cogit minat US, - quae tamen a Poetis non aur a Sod ex adamante sui. soperhibetur, - haec autem ab eo, iluod est ἡεῖ, , fluere. Sod similitudinem Geryonis cum Plutone etiam Pa, ibiae propOSui, Satis it 'mon strant. Veteres interpretos vim hiemis sub eius persona significari existimant. nomenque inditum statuunt ἀδελ TOD Ir ρνω Tov ν υνυ/,

208쪽

Ita et mε πιον ἀνί H0ν καὶ ταραχής 'δὶ, triplicem aulem et ρικάρηνον th. v. 2ST) singi. graροσον ὁ χει/ιων Tν ν rLλει orci ἰσχνιν et υν αὰλ ν 1μρων et Ου χρειον h. e. του ἐνιcii Tor, eX nuto usu re uiuris graecitatis, ἀπηνέγκατο κώ τὴν iii quod hactenus certe probandum pulo, ut nihil ea figura praeter robur in s litum designatum crodam. Fabula autem do Solis armentis in Geryonis stabulu detentis comparanda est cum altera de iisdem ab lxlcyoneo

gigante abactis' ), qui propterea ὁ βουβότας DLκ Γονευς a Pindaro dicitur, isthm. V l), 4S: neque illud casu factum, quod Geryo uis

interfector Hercules etiam in gigantomachia Alcyonei victor est' ). Nam H rculo vim verni caloris signi licari non dubium est; Alc3oneus et Geryones hillei ni temporis frigus significant, quo tempore illium Solis vires fractino et debilitatae sint, opes sei ab infestis potestatibus

subtractae videbantur. Opes aut in Solis cur boum potissimum imagine repraeSental de Sint, Variau causae excogitari possimi ' h). Milii

Scrib ndum sine dubio π , O χεrtiι. Sunt enim ru ζωα ταυτα boves Gerbonis, ro θεε μον του uereulos, totiusque annotationis, cuius hane particulam ser utam haheinus, haec sententia fuit: Tempore veruo, redeunt

calori , cuius vim 1 ereules designet, boum greges prodire e stabulis, quibus per hieinem it, eryon tu inclusi fuerint. S3 pollodor. I, 6 l, 4. ODτος δi καὶ τας Imo D βοας ἐα 'EDUύλεως ηλιισε. Alii Alcyoneulii Hereuli boves praetei agenti praedam eripere collatum esse tradi derunt. id. schol. Pind. Aem. IV, 43. Simile fuit Nelei satinus a Philostrato memoratum, ueroic. t II, I p. 696. Hinc illud eertamen, in quo PIutonem Neleo sup p tias serent in uerrules vulneravit. Ηoui. I l. V, 395. Paus. V, 2b, 3. De Nel ienniunctione eum Plutone es Boeckh. ad Pind. Ol. IX, 31 p. 189. Nele Ler. Λltenen Lin. IlI p. 303 sqq. Nomen eius non credo cuiu Seli enckio, Arideui. p. IS, , L q. Νηρους esse, sed potius i. q. aptum epitheton deo νηλεες ηrod ἔχοντι, the ig. V. 456.

S4, Apollodor. I, 6, 1, 7.

Silii Plerique nubes signifieari aiunt, nee me fugit multis sabulis hane interpretationem peraptam esse: omnibus adlitheri posse non eredo.

209쪽

propterea saeti a videtur, quod liumanorum etiam regum opes anti luissima aetate armentis maxime constabant, quodque Soli greges aliquot locis consecrati Prant Acemlebat etiam haec fortasse cau8a, piod sicut hominum greges aestivo tempore in campis pratis lue pascuntur, hieme autem stabulis in elusi tenentur, sic sabulosos Solis greges consentaneum erat a state in pascuis suis libere vagantes. hiems

autem stabulo inclusos cogitari. Hiberni autem temporis gravitatem Graeci ab infernis numinibus repetebant, ii uamobrem Geryonem pari iure cum veteribus hiemem, i tuam cum Iacobsio Plutonem interpretari licet: nemii e Geryones est Pluto quatenus hiemem immittit S. 3. Eurytionem pastorem vel cum Iacobsio a formae amplitudine viriumque magnitu line appellatum putabimus . vel cum veteribus a pluviis hibernis, διὰ τεὶν ευμαθῆ sit σιν et o ν ἰθατων, ut ait schol. ad v. 293 33;85 id. Nitetseli. ad Ilom. Od. lom. li I p. 386. Sed est terorum quoque deorum boves in Pieria sub Olympo paseentrs ostendit hymn. Honi. in Mercur. v. 70, quae licet dicantur, maetantur tamen postea dilao a Mereurio V. 119, ut naturali quidem morti non obnoxiae psse, sed necari tamen a diis posse videantur. 86ὶ Hiemis eum diis infernis eoia iunetionem multas tabulast demonstrant, 1 domnium apertissime ra, quae est de Pi serpina a Plutone rapta et per tertiam anni partem h. e. per menses hibernos apud inferos retenta. Nam Proserpinam naturae vim vegetabili in signi lieare nemo ambigit. - Cum sabula de bubus Solis apud Geryonem destentis comparari potest altera de Apolline boves apud Admetum pas Ere coacto. Xam Adni tum quoque initio deum in sororum fuisse satis a Muliero aliisque demonstratum est. id. illius Dor. l p. 320. Proless. inyua. p. 300. novos vel Admeti diei poterant, qui eas tune in potestate haberet, vel Apollinis h. e. Solis, ad quem dominium earum iura pertineret. Hine saetum, ut a posterioribus Λpollo et Admeti et suas ipsius bo, es pavisse diceretur, quasi duo fuissent eges diversi, vid. Λnton. Liber. e. l33 quemadmodum etiam Solis armenta in Eothia tanquam di, orsa ab iis, quac Geryones haberet, memorari 1idemus ab

Λpollodori, I, 6, 3, 4 et II, 5, l0, 3. Item quod ab eodem Apollodoro otiam Plutonis boves memorantur sub ueno te pastore euthonSmi filio, nemo dubitabit, quin proprie hae quoque non minus quam illae alterae Solis fuerint, quas quod alii apud Plutonem sub Menoete, alii in Erythia sub EurStione detineri dixerunt, nihil nisi

diversae eiusdem rei traditiones sunt. - Ceterum de raptis deorum armentis ah infestis potestatibus etiam aliarum gentium sabulae erant, Indorum atque Gema liorum, eum his Graetoruni quodammodo comparandae, de quibus nuper necurato

210쪽

quamquam haec verba in editionibus alieno loco leguntur, quasi ad Ortlii signisi eationem explicandam pertineant. Huius nomen e litidem nihil aliud, nisi erectum at pie attentum denotare dixerim. Insula denique Eryllita dicta est a caeli vospertini rubore, iluippe occidenti

soli sies,iecta. - Ceterum de situ Eryllitae variae post Hesiodum opiniones V lerum suorunt. Nam quum alii eam in Iberia collocarent prope TarteSSum, aut non diversam a Gadibus esse censerent 883, nemineus, ut Arrianus r seri, Ε. Λ. Η, 16. circa Ambraciam et Amphilo-ehos Geryonem rognass . at luo hinc boves ab Hereulo abactas esse 2 scontendit, Scylax, Peripl. p. 23 Cron ., Erythiam in Cestride. quae Epiri

pars eSt, commemoral, ibi lue Coryonem habitasse ait, denique Pseudo. ristotel S, Mirab. Ausc. c. 14 5. sex votore inscriptione apud Hypatam Thessaliae reperta probari posse credit, suisse in hac regione Erythum locum, non Erythiam. atque hinc Herculem boves abegisse '' . - Τamna ature' influit ueynius lia re momorans, ad Aliollod. Obs. p. 166- Graeci ipsi in suis sabulis seu argutari seu ineptire coeperunt. Atqui habuerunt lamen illi fortasse, quod non in pte se luerentur. Nam Sicut Admetum . quem pariter ac εἰ ryonem pro deo inferorum habendum esse constat, in Thessalia quondam ri gnasse stillulae serebant, propterea scilicet, quod ibi pius numinis religio ollin maxime floruit. sic etiam do Geryone an liquissima sabida haec fuisse videtur, eum in quadam Graeciae parte regnasse, unde illium ab Hesiodo vel etiam iam ante Hesiodum ab aliis in romotii res regiones ultimum lue occidentem tran Status ess0t, non lamen plane oblitterata sunt vetustioris traditionis vestigia. quibus liermoti Hecataeus. ScFlax. Pseudo- Aristololes Hesiodo aliis lue pervulgatae fabulae auctoribus obloquebantur. Et in Epiro liuidem inferorum deorum religionem etiam posteriore aetati maxime vigent m d prehondimus. unde facium est, ut regem Epiri Aidoneum pragmatici conlinxerint, non alia ratione, quam qua Olim Ge-

893 De einendanda inseriptione illa porri piissima vid. iinpr. eleLer. S l-l g. epigr. graec. p. 254 sqq. qui pleraque egregie expedivit. Versu 2. tamen pro δ' - ἔγων malim quidem ειπε γων, et v. 3 pro rας δ' πωγω - Tqς ἐ-Hercules una eum bubus etiam filiam Gerronis Errilien, qua vi alii, itidem ut insulam, Erylli iam dixeruut, simus. X, 17, 4, Steph. BFE. s. v. rapuisse dicitur, amoro rius incensus a onere.

라틴어 텍스트