장음표시 사용
221쪽
cygneae, silie scii an onjungsraiiaria ) in malonina nostromin sabuli nimii oratas ' Nam lias quoquo videmus aqualicas esse, suturi con ScinS Cygneam Subinde sortirain assumentos, salaque hominibus, sed invitas et coactas, nuntiantes: quales sunt ilitast in Nil, liingorum earnainc Hagenio viam monstrant, qua in Λttilae rognum perveniri possit, suturumque certaminis evonium praedicunt i a . Nominantur hae uad hurch et Sigelint: sapientos et marinae sunt vis iu Wip et mere vip), et avium instar super aquam natant si e s ehien sana diovo gelo vor i in us dor vlisil ; denique vestimenta parum Ilagenitis surripit, eoque modo eas cogit, ut viam sibi monstrent: ipiae omnia pius modi sunt, lit non inepte cum cygnhis his virginibus Graeae illae
Scrib. Gryphis Waldiae a. d. III. Id. I iii. a. MDCi Tu.
222쪽
Theogonia Hesiodea ituunt in ceterorum deorum comm 'mora- 3tione nillil sere nisi ortum cuiusque, parentes, coniugia, liberos breviter indicare, starum autem rerum, iluae ad religionem cullumque deorum proprie pertinent, quam qui si pie potestatem exerceat, quibus modis humano generi provideat, cur honor ei ac ven ratio debeatur, nullami lane mentionem sacere solita sit, ab hoc more in uua illa parte desci- Srit. quae est de Hecate, v. 411-452, cuius deae numen ac beneficiatam multis verbis celobrantur, ut nonnullis hic locus hymnus esse visus sit ab aliquo inti'rpolatore. Orphicae. ut aiunt, theologiae secta lore, in theogoniam insorius. id quam rocto crediderint, diiudicari ante non poterit, quam de omni theogoniae compositione et quam in ea legem compositor sequutus Sit, certa quaedam sententia idoneis argumentis stabilita fuerit, id quod licet non desperemus lieri posse, hoc tam ntempore et intra huius academicae seri litionis angustias enici a noliis non potest. Est enim res longioris disputationis et illiae accuratissimum singularum partium examen atque inti l lectum poscat. Interim quoniam illa Hecates praedicatio satis iter se ipsa memorabilis nee m dioeriiser ah eis piae alibi de eadem dea memorantvi', diversa est, operae pretium erit, haec nunc paullo accuratius persequi et inter se comparare. unde nonnihil hirtasse lucis etiam in illam, quam nune dillarimus, disputatio nona redundare Suo tompore poterit. Coeus igitur ot Phopho, qui erant ex Τitanum numero, duas filias genuisse dicuntur, Latonam et Asteriam, v. 404 sqq. , quarum alteram hoc loco poeta epillietis tantum aliquot honorificis pros quitur, ait ram autem narrat Persae nupsisse, Coei et Euri biae filio, ex eoque IIe-
223쪽
cateli lieluu issi'. dii intriuia di Latoiuio cum lovo coniugio liberisque lillic tirocreatis reciliis isi ea rariti in is dic intum strat, quae esset de Iovis imporio deisque tuitiorit,iis; Λstoriast aut in cum Perse matrimonium iam prius, quam lupit r rerum potiretur, colui actum est, lilia 4 que Hecate iam sula antiquor in deorum iii lierio non minus quam suli Iove pollens puleiis iue suit. Pra dicandae autem eius pol Statis exordium poeta itinc sumit, ut eam non modo a Iove praeter ceteros lact- noratam muneribus lue in terra, in matri, in caelo instructam, Sed apud Omnes omnino deos in maximo honore esse testetur, v. 4ll sqq.:
significalion , ali rum ad sententiam non aptum esse apparet. Ullud autem Wollius voluit i α' ODρανον, sub tirani imperio, hoc resulatui', ne alia asserant. vset versu 42 ι sqq., ubi Ilecate honorata esse
quum primum munera distribuerentur. id is uod manifestum est non ante fieri potuisse, quam Urano deiecto Titan s imperio politi essent. Quid quod ne connubia quidem Titanum, ex quorum uno i ar ni PSHecates nati sunt, ante illud lompus contracta cogitari possunt. Iteo 'igitur Volsio Goeti lingius obloquutus est . qui lamen quod reponi ultiar' ονρανον, non satis me in lolligere fateor. Nisi sorte idem hoc significare voluit, atque ἐν olea, qH. ipiod prohari nullo modo lioli mi. I ιιι 1 ἀα' oi ρανον autem dici potuit is honor, qui de ca lo, h. e. ex
a parte potestatis redundat, illium in caselo Hecate habet. Falendum est tamen ali pianto concinniorem orationem evasuram fuisse, Si nil similitudinem versus 427 etiam huc loco scriptum osset ιιοψaν ἐχειν γαι ς τε κροὶ ουρανου 1 di γαλώσσης. Nam ut uiuae est, Subila haec Structurae mutatio in iam arcia rerum conii inclione habet aliquid Di sensionis. neque eius aliam causam fuisse credo, quam iptosi poeta
iam proximum quoque versum, de ardet οις di θεοῖσι τετι/ιίνι; ἐσris i Dura, in mente haberet, qui ii ii dona sic ut sest adiungi abs suo
Structurae mulatione non imittit. Est hoc sane non magnae artis do-
224쪽
cul lentum: non lam n Diusniuili ost . ut propterea externi inaltilos hosillios verSus II i rin;inno concessorim. diss. de theog. DPin. 3nt. p. l2. duae autem Ssequuntur, v. 4l6-4lS:
καὶ Icte νυν οτε που τις ἐμιχθονδευν ἀνθ ρούπωνερδων ιερα κ aλὰ κατὰ νοειον ἱλασκ rat, κικλι σκει Ἐκ aTην. haec non apte cum Sulierioribus per causalem coniunctionem καὶ γέρnecti manifestum est. Nequo enim propterea Hecate terrae, maris, caeli liartem habere et apud deos in maximo honore esse diei potuit, quod ab hominibus in omni deorum sacrificio invocaretur, Sed contra quia tam ubique liotens uim lue apud omnes deos honorata PSset, Propterpa etiam ab hominibus hanc ei venerationem contigisse, ut in re divina satienda sempei' ipsam quoque invocarent. Itaque GDeillingiushOS versus, una cum proximis usque ad 420 qui arctissimo cum iis ocohaerent, loco alieno scriptos esse Statuit, transponendusque post
v. 428. Sed ne illo quidem luco apta videri potest causalis coniunctio, et leniore medicina vitium r movebimus, τοίγαρ pro καὶ rae rescribendo. - Αd ἱλύωνται e sulterioribus. v. 4l5. subaudiri debet ἀθανάτονς Θεους Nam quod Heynius a p. Wolf. p. ibi αἰνῆν potius
Subaudiendum suasit. ., ut non in quibusvis etiam iptao aliis deis liant Sacris invocetur Hecate, sed ut tantum illa invocata in suis largiaturtiuae quis precatus susti it , hoc ogo fieri non posse arbitror, neque Volsius aut quisquam ceterorum, quos quidem ego nOVerim, acti
t ultoribus autem Hecates, si precos eorum exaudiuntur, et honor facile set opes d ae beneficio contingunt, iluippe cui potestas non desit,
tores suos uocato remulior tur: malu tamsen do honoro interpretari.
quem dea conciliarse illis apud hominos dicatur, sicut apud Homerum ἐκ Aιος rιsti καὶ κ Ddoς δ. th δεῖ, Il. XIX, 25 l. - In proximo versu
dativum pronominis i , quem set codic 's longe plurimi ha boni. et soliolia agnoscutit. non video cur Sperna mi S prae genitivo ου, a Palaeis quibusdam codicibus oblato. Nam iptod i oeillingius alterius structurae. δέχεσ9 αἱ rti ἱ Tt, non alia exempla extare autumat, ni Si ut ali-
225쪽
tuis rem quasi manibus ab altero porTeelana accipPro ilicatur. iii rgo. Si verum sit, casu accidisse dixerim. ut non setiam diversi generis exempla servarim tui . Nam vis quidem dativi liaec est, ut ubivis recti
usui pari possit ad indicandum, referre alicuius ut alter aliquid a se accipiat, sive id contorseum est et quod manibus quasi porrigatur, sive alius generis ij. Sed no verum quidem esse arbitror. Certe apud Pindarum, thron. fr. IV p. 623 Boeckli., οἷσι δἐ Φερσε poma ποιναν reciλαιοῖ πενθεος δέ rat, vix verendum est, ne quis ποιναν de poena manibus oblata, quasi mullaticia quadam pecunia, accipiendam
IIis igitur de potestato IIocatos in universum propositis subiungitur deinci lis accuratior singulorum explicatio. Ac primum qui denidor mur, omnium Pana deomina sociam atque consortem honorum
no :l ossius ad hymn. IIom. in h. v. 85 advorsus Ilithnkenium monuit, non cunt undendam esse volerem hanc munerum distrihutionem cum altera. quam iuniores ilei sub Iove fecisse dicuntur, set quidem Meronae. ut est in the g. v. 536. h. e. Sicyone, cuius frequentior memoria ι3st . Illius anti piloris setiam supra mentio sit v. 393 ubi Iupi
Ii similiter liorittanniis ad Soph. Eleetr. v. 434: - . τινος dicitur quum quaeritur, a quo quis aeripiat quid; υνι, quum is, qui accipit, accipi ndo facit quod gratum sit alteri. Ceterum graiiunatiei hane verhicum dativo strueturam dorirant aut xieulam dixerunt. I id. Ps. Plutarch. iquem Porphyrii ini esse non improbabiliter R. Schmidi statuit in progr. gyIun. Mille. rol. Isbili de vita et poesi uom. e. 13 p. 479 Tauehia ., et Lesbona t. p. 181.
226쪽
olat. Eand ni Aeschylus memorat Eumenid. v. 697, ubi Furiae Apollinem deceptis Parcis staλαιὰς διανειζιύς, vetustae distributionis iura conculcasse criminantur. Nam διανο ιώς ibi pro Jahini ας legendum est cum Schol. Vatiean. ad F urip. Alcest. v. 12 ). Eiusdem distributionis iura significat v. 775, ἰ υ θεοι νε υτεροι π&λαιοι ς νDsιονς καθ tetrarύσασθε κἀκ χερῶν εἔλεσίλέ ιιου, et v. 370, θ εσμον τον ιοιροκραντον, ἐκ θε υν δοθ Dra τέλεον, h. e. ius olim lato constitutum ratumque a deis habitum. In proximis tribus versibus, 426-428.
ἀλλ' ετι καὶ πολῖ, 1 ιαλλον, ἐμει Ζενς TMται avTήν, eum, qui secundo loco positus est, et supervacaneum et strueturae incongruum esse apparet. Quamquam huic quid om accommodari sic possit, ut aut καὶ γερα υν γῆ τε scribatur, aut omissa praepositione καὶ γεραων γαίς τε, spiemadmodum Lennepius voluit p. 280. Sed praestat, Opinor, transponere verSum post 422, τουτέον εχειcti σαν ἄπήκτων, iluo laeto nulla amplius mutatione opus est, et aptissime αἶσα illa ἄπώνειον quam late patuerit statim significatur. Trans-lioni versum etiam Goeltlingius voluit: sed post 425, ut verba construerentur in hunc modum: ἀλλ' ως τὰ πρε- ν ἀπ' αρχῆς επλε ro δα- ιής, fotet u) καὶ γερας ἔχει : quo vix quidquani impro habilius excogitari potuisse credo. Denique Hermannus, dissert. p. 13, vel Sum abali pio interpolatore in margine adscriptiam esse statuit ad v. 425, neque tam on καὶ γερ&ς, sed ῖν γέρας. Scilicet interliolatori eum quam ipsi compositori theogoniae tribuere maluit, ne stropha, quam constituit, a versu 421 ad 425, iluinarium Dum rum PXeed ret. Versu primo si cui Θεά non rectam sedem habere videatur, ut Goelt- lingio visum est, possit is θεων r ponere: sed eis iidem ista collocatione non magis ollendor, quam v. 22l, ala ' ανδρ υν τε θεων et ε
227쪽
Is igitur pro causali enim tiatione ac opit illia se conoessiva est. id quod ii Se Poeta docui, eandem sententiarn paullo infra repotens v. US: ον υ τοι κ at ιιουνογενιῆς εκ si ρῆς ἐονσα πασι 3ιετ' cictava-τοισι TMMD ται γερώεσσι. Si ilicol filiae iiii igenitae nulloque fratrum subsidio adiutae diis cilius ius suum obtinere apud alios poterani, quamobrein etiam legos s ra coriam harum pra ripuam quandam curam magistratibus iniungebant. quominus aut a cognatis aut ab extraneis laederentur. Talem igitur mortalium conditionem hic popta otiam ad immortales transtulit: quod quam rocte secerit, quaerere nolo. Hoc ipsum vero, quod unigenitam Hecalpia secit, utique laudandum est, qua de roinfra diremus. Vocatur autem ea novo rei ινς Pl ριονογενεια Pliam ah
Apollonio Illi. Argon. III. SIT et l035. podemquo epitheto Proserpina ornatur livmn. Orith. XXIX, 2, Oppian. Halleiit. III, 489 squamquam ibi Sciati idorus lectionem mulavit , ei in inscriptione Th ssalica apud Ussing. In Scr. ine l. l . I, ei soleni nem hanc huius deae apppilationem apud Orpllicos fuisse Procliis testatur in Platonis Timastum p. 32SSclin. Etiam Minerva /ιονογεν rue dicitur hymn. Oridi. XXXII, I, de-
si xa scilicet vocabuli significatione, ut ab s do patre Sine Inal re geni-lam denotet. I onii pie Ceres uno stodem pio versiculo liyinii. XL. t 6 ιο Γνογενν ς et πολύ εκνος est, videturque activa vocabulo significali tribui. ut una parens mullorum liberorum esse dicatur εὶ. Exponuntur deinceps varia beneficiorum genera, quibus Hecalolionii nos asticiat. Primum senim ei concionantibiis adesse et bellum gerentibus et ius dirontibus, v. 129-i34. ν δ' ε θέλει ιιεγάλεως παραγιγνεzaι ονίν σιν,εν τ' cryoρ5 λαοπιι 1ιεra πρέπει ον κ' ,, δ', tin ὁx' ες πόλει δεν φεισηνορα λυρλ in rat
li I.ongilis etiam progressi ree liti ires 'iiiiiiiiiii l 'roeserti inaiii ιιον γενῆ interpri latitur unam omitium rerum creatricem: dio amisso Sehoneri ι.
228쪽
tiam minus recte post bellicam demum virtut in comm morari iudico: debebat ea statim post concionantii im laudem poni, ut quae genere assinia sunt, etiam loco coniungerentur. Nain illud quidem vix verendum erat. Ite quis in tali versuum collocatione. si post 430 sequeretur 434, de subiecto vorbi καθι ει erraret: et potuit etiam huiusmodi error caveri versu illo statim initio anto 430 posito. - II rmatinuS autem, diss. p. l3, ex tribus versibus, qui de bello sunt, duos, qui sunt 432. 3, plane damnat, ut ab interpolatore assutos, unum autem, 43l, transponi vult post 43. i. oliis plicuerat inquit si interpolatori, Squod poeta, helli mentione interposita. ad ludos rediret: quare exempto versui 431 duos alios ad imui. Prosecto si post inchoatam versu 435 ludorum mentionem poeta subito bellum immiscuisset, tum autum, nulla an filius helli mentionse facta, de ludis quod inchoavorat absolvisset, tam Pervvrsus ordo sententiarii in nemini non potuit vehementer displicere. Et tamen summus eriticus hanc perversitatem emendation sua poetae obtrudit: ideo scilici l. ut ali tuam certe causam interpolationis Suspicioni praetexer . eiectisque duobus versibus, uno autem trai Sposito, strophas componero possit duas iluinarias. Nam ei et Ortiam versu 427, de quo supra diximus, restant inde a v. 426 ad 438
haud amplius decem versus, liui duarum stropharum menAuram ex-
Plent. - Verbum παραγίγνεσ9αι, quod v. 429 et 432 itemque 436 legitur, Guetilingius ab antiquorum opicorum dictione abhorrero ait. Nempe hanc eius significationem. ut sit adesse ad Opem serendam. Tamen non longe div rso sensu Honi erus dixit Od. XVII, 173: και στιν πορεγίγνero δαιτί, de eo, qui epulantilius aderat ad ministrandum: naρεῖναι autem, παρίσraσθαι ac similia de opem serentibus tam saepe dicuntur, ut παραγίγνεσ9cit iluo lite sic usurpatum vix offensionem habero possit. Magis ossendat adverbium sιεγα-λcoc, ad Ovia νησι quidem aptissimum, minus autem ad παραγίγνεσαι, ε ut κρατερ υς potius aut προτρων aut simile cluid convenire videtur. Eliam in ludicris eortaminibus non minus quam in bello victoriam et honorem I Iecate largitur, v. 435 - 43S:
229쪽
Ilorii ni versuum postronius ali si id offensionis liabet pro liter productionem ex positione sylla liae litis tremae in zoκενσιν, cum littera pa-Ιagogica, quod genus produclionis in iuarti pedis illest a bonis poplis non admitti solere t et hardus obgprvavit, Lecit. Apollo n. p. I 55 3. Is igitur corrigi versum in imite modum viduit, kεια φερει, παισίν et ε τοκευσε τε κυδος οπα ει. improspere, ut Ilii ellius ait, de emend. theog. Η 's. p. 23. Ego quidem, qui in bonis poetis hunc theogoniae compositorem non habendum esse iudicem, etiam versum minus recte factum haud aegre tol rarem, nisi me moveret, quod τοκεεσιν cum littera paragogica in nullo codice Scril tum est. sed comparet primum in seditione Τrin veli, unde in ceteras manavit. Codices pleri lue τοκεῖ σί εε, duo autem τοκεῖσιδε exhibent, quamobrem verum esse puto, quod cum Η. Stephano
Lennepius dedit, ῆεια φερει et ε, τοκενσι δἐ κυδος λεώζει. Subiectum enuntiationis Solo participio νικι σας indicatur: is, qui vicit: quemadmodum participia sine articulo otiam in pedestri ora-Η tione nonnunquam usurpari videmus, v lut apud Ibysiam in ahndoc. . I 4: και ἐν Ἀρείον πύγοι, ἐν τεὴ σεμ voracio δικαστ etio, διιο- λογ/ υν ιι ἐν ad ικεῖν αποθνήσκει - . Plutarch. de amore prol. c. 4:cis πελwν ἰGL 1ιεριας εαριν ς σκάφας, ιισογμορινῆς ἐτρυγησε. Id. do invid. et Od. c. 2: καὶ ci δικεῖσθαι δόξαντες αυτοὶ πενε κασιιιι σεii'. Cf. Matth. gr. gr. q. 2Tl not. et illiae Uel cherus congessit ad Theognid. v. 164 p. 95. Porro iis quoque IIemle prodest. qui aut quis vehuntur, aut in mari victum iluaerunt, aut venatui operam dant. v. 439- 443: ἐσθλὴ δ' ἔπνει εσσι παρεστύι εν OIς κ' ἐθελύσι,
hic, ut v. 435 set 444, eodem sensu dicitur, quo apud Homorum Od. XVI, 263, εσM ύ τοι τoret 0r' Dras ιDντορε, et cum inlini-5ὶ CL C. A. l. IIolsina un. quaesit. l Iomer. I ii. I 06. R dui iliganima oblitteratum aegre serat, possit ri scribere 'Laeters, ut v. 418 ωικὶ σκει 'ratir v. CL Heyn. ad Il. tom. VII p. 743 Daves. Mise. erit. p. 253. 4 Kidd., et ex altera parte Spitaner de vers. her. p. 119.
230쪽
obrem nescio, cur Guel uingio hic usus vocabuli non epicus visus Sit. - Scit ἱππῆες sic separatim memorati quales maxime intelligendi gint, non satis liquet. Nam neque de iis cogitari potest, qui curribus aut equis insidentes λὶ proeliantur, quoniam de liellatoribus iam ante dictum est, neque de iis, illii in ludicris certaminibus decurrunt, ludorum quoque mentione iam absoluta. Restant igitur quicunque alii quis vectantur, quos quidem non unius generis esse apparet, alios allain ob causam equis utentes. - De tiro xiino verSu Wollius se non repugnaturum esse ait, si quis eum de praedatione maritima illa aetate non infami accipiat. At tui veteres illi praedones sic hi trocinari solebant, ut descenderent in aliquam terram, praedasque ab incolentibus agerent, quemadmodum de semet Ulixes narrat ap. IIoin. Od. IX, 40. Iu ullo mari autem eos aliorum naves capere solitos nuSiluam legimus.
στειαν και προσῖris oνζες πολεσιν drειχίσEo ς καὶ κατὰ κώ/ιας οἰκοD3ιεναις ν erra ον. Recte igitur ceteri interpretos poetam de piscatoribus loqui censuerunt, aut iii universum de omni genere nautarum, qui apud posteriores luoque non raro ἐργώ&σ9αι τὴν Θύλασσαν dicuntur. I γρην autem versu 442 de utrovis genere capturae intelligere licet, terrestri pi maritimo, venatorum et piscatorum. Γλα κνήν maris epitheton Homerus semel haliet, Il. XVI, 34 γλαυκὴ δε σε τίκτε θ' ἱλασσα, ad quem locun haec a schol. 1 no
κτλ. . . Sic alia quoque epitheta omissis substantivis usurpari ab He-7ὶ Hoc genus equestris proelii, Homero ignotum, primus memorat auetor Seuti v. 286: nisi prior hoc Arctinus suit, apud quem Amazones equitantes suisse demonstravit Weleverus, de CFel. II p. 216. Si Citatur hie theogoniae versus etiam in schol. ad Il. .XVI, 748, ubi quum
ante Betaerum scriptum esset καί τοί σοι Πλεινκον δυσπέμ τελον lle nius tom. VII p. 263 versum ex aliquo deperdito carmine esse eredidit, et ne Sehaei derus quidem ad Orph. Arg. 340, lieet corrigeret scripturam, theogoniae memor fuit.