Didymi Chalcenteri grammatici Alexandrini fragmenta quae supersunt omnia collegit et disposuit Mauricius Schmidt

381쪽

quonam e tanta Didymoruin cohorie Se 'vixis li. l. testo utatur. In censitan eniIn venire posse Videtiir Didyllius Alexandrinus iunior Seriptor, quode cf. Nee 1- .

expilatur Geop. XI 4, inque eiusdein libri cap. 5 ad ver- . buni fero lemntur Graece, de quibus latine conimentatur Servius l. l. , διττὸν αι κυπάρισσοι ἄνομα ἔχουσιν, χάριτες μεν διὰ την τέρψιν, κυπάρισσοι δε διὰ τὸ κύειν παρίσους τους τε κλάδους και τους καρπούς. Quibuscuin Nicias

conferri iubet Eustalli. Ιl. B p. 274 l207J κυει παρίσους ηκυπάρισσος κλάδους. At liou a1 minentum nullum eΗt. Ρariun eniIn credibile est ipsos rei rusticae scriptores, Dulb navan Florentinuin Cassiantina, aliunt aliam fabulam inte-

Siniplic. VI praefat. p. 6S pr. 69 pr. ούτω δή, in lilii, καὶ IIάμφιλος ἐποιήσατο την περὶ βοτανῶν πραγματείαw ἀλλ' εκεινος μεν εἴς τε μύ υς γραῶν τινας ἐξετράπετο καί τινας γοητείας Αἰγυπτίας ληρώδεις ἄμα τισιν ἐπωδαῖς

κτε. At ille ipsa illa, quod ineanoratu est dignissimina, de cupresso tabula ost Aegyptia Graecis aceonan o lata condicioniblis. Quae onina Geoponiconini auctor de filiabus Eteoclis tradidit, cadein de pariSSO puero Aegyptio nai'-rat Τgetet . in soliol. ad exeg. in Iliad. p. 138 ed. Hemia. . Κυπάρισσος ωραῖος ην νεανίσκος Αἰγύπτιος, ου πεσόντος καὶ ἀποπνιγεντος ἐν φρεατι οἱ καθ' αιμα τοὐ νεου την κυπάρισσον, μήπω καλουμένην κυπάρισσον, εἰς ἄνομα τοὐδενδρου κατωνομάκασιν. . Fontein Ρainphili Didymuiusuisses a Verisianilitudino non abhoreot. Accedit quod, uti

recto observat Nicias Vol. II p. 789, 1, tota tabula de Daplino in solioliis Homeri D) vo bis narratur iisdeIn. Itaque, ut dicain, quid sentiain, Geopon. XI caput IV vol. II p. 796 sm) a Didyino Gialcentero vi lotui' prosectuna; I idynii Alexandrini iunioris est cap. V de plantatione cu-

382쪽

solvat: την γὰρ Μήδειαν λέγει se. CreophHiis) διατρίβουσαν ἐν Κορίνθω τον ἄρχοντα τότε τῆς πόλεως ἀποκτεῖναι φαρμάκοις. δείσασαν δὲ τους φίλους καὶ τοὐς συγγενεῖς αυτοὐ φυγεῖν εἰς Ἀθήνας, τοὐς Ε υιούς, ἐπεὶ νεώτεροιοντες οὐκ ἐδύναντο ἀκολουθεῖν καθίσαι sic Matili., καθιεῖν codd.) ἐπὶ τον βωμόν τῆς 'Aκραίας πιρας, νομίσασαντον πατέρα αὐτῶν φροντιεῖν τῆς σωτηρίας αυτῶν. τοὐς δὲ Κρέοντος οἰκείους ἀποκτείναντας αυτοὐς διαδουναι λόγους, o τι ἡ Μήδεια οὐ μόνον τον Κρέοντα αλλὰ καὶ τοὐς εαυτῆς παῖδας ἀπέκτεινε. γεγονέναι δὲ παραπλήσιον μυθεύεται καὶ περι τον υ δωνιν. CL IOann. Antio li. in Miloll. li. Ur. IV p. 542. Insis ratis et inan nil conlprobandiun, egregie scivisse Didyinlini tabulamini explicationi quatricli eunt praginaticae satis illi ieiunii 3 otiain illo soliol. Eiirip. COlbet. lociis ost, in quo Paridis ituli civili uiuio fictum sit exponitur Anticlido et Clio sippo nitetoribus, Si qui dein recte suspicannir Beliol. nil Eur. Arutroni. 276 p. 36.3T Vitetscli. osso Didynu,tini ἔνιοι δὲ cs. Varao np. Augiisti D. C. I . XVIII 10) διεψεὐσθαί φασι lioe verbo certo utitur Dictyinus ad Orest. 876 την κρίσιν τῶν θεῶν, καθάπερ γράφει 'Aντικλείδης es. Meior. coin in . Aradoc. VI 3 P. III ia. id l). τρία γάρ ἐστι τῶν ἐπιχωρίων γύναια τὰ εἰς τὴν τῆς εὐμορφίας κρίσιν καταστάντα . - V. Τ) Xρύ-

383쪽

λογισάμενον τον Πάριν τίνων ὐεῖ μῶλλον αντέχεσθαι, πο

λεμικῆς ἀσκήσεως ῆ ἐρωτικῆς - ῶν Nauck.ὶ ῆ βασιλικῆς

IV p. 139 C, ut, i linii l scio an διὰ το πλῆθος sorri non licissit, Voruni tuo sit Βιβλιολάθαν διὰ τὼ λλῆθος, lolii loειντι γὰρ τὰ πλῆθος. Quid ni ulta γ Eo piis liis p il ctis diibi tot mi in Dictynnis in lii storia sibi illi ri ipse traici Hotes

384쪽

Συμποσιακά. Συμμικτα. L. ibrii in συμποσίου noinino inscriptiiiii edidisse prinius Flato videtur, ad euius inaltationein se eoinposuit Xenopho Atlie n. X1 504 F) et sortasse reliqui, quoruIn nonii nare en Set Plutarcii. Synip. Viae Su. pi OOein. lihi. I p. 6l2 D, Aristoteles Speusippus Epicurus Prytanis Hieronymus DioAca lui iliciis. Atque Ari Stotelis συμπόσιον inter scripta Stagiritae enuinerat Diog. La. V l, 12 Atlion. XV p. 674 F, περὶ συσσιτίων η συμποσίων vitae auctor p. 404 Vester . 's. Eudorern Acmi. ap. Stoli. e q. Π T p. 50 Heer. De Speusippo cs. ΙOias. S. H. Pli. p. 55 ed. Doria. Ant. Malochiuiti de Acaden . Vet. p. 20 sq. Innuit Pliiiiii elius Speusippi librii in Πλάτωνος περίδειπνον, qui Diogeni La. III l, 2 laiulatus semipulos iniecit Ionsio l. e. nequo Plutarciit Ine-Diori neque Tillionis libri inscripti 'Αρκεσιλάου εερίδειπνον Diog. La. IX l 15. Epic 'i syinpositi ni iterat ni alle- Plutarcii. Synapos . III 4, 1 Et Iion POSSO RuRV. Vi V. Acte. Epie. e. 13 a lv. Colot. 6 Athon. V p. 186Ε l87 1s

ilatalem Halcyonis Antigoni filii colet mirates ainici inter Pocula dissererent, es. Diog. La. IV 6, i T. Dionem nisi e Cloin. Alox. IV p. 380 D. Hoin s. equo Ciceronis AcadoIII. IV 4 comitii in non liabeo. Cf. tamen Ernestii Clav. Cic. S. V., PIi addit Cic. op. ad Div. IX 26 Cool. 10 Strab. XVII p. 1174. - ΙIoininis litoratissinii Aristoxeni pei'ipatetici συμμικτα συμποτικά longa proineret oblivio, nisi notitiani scripti debui unius iii lustriae unius Athonaoi XIV p. 632 A Malin. de Aristox. p. 118, qui vertit in m scellis convivalibiιs Iloockli. Min. p. 79ὶ. Api id eundein Allien. IV p. l62 E laudantur Porsa ei Cittion sis συμποτικοὶ διάλογοι et XIII p. 607 AB συμποτικὰ υπομνήματα. CLDissilire 1 by Gorale

385쪽

Diogen. La. VII 1 n. 2 et Koeph. de libypomn. Gr. p. 18 Berol. 1842. 4.). Meleagri Cynici συμπόσιον laudat

Athon. XI p. 501 C. Cannine tale Rr mentuIn PersecutitSest Heraclides Ponticiis, qui in lescitarum libris doctorum liominuin syssitiuna finXit, qui nodosas de rebus graminaticis et iustoricis alter alteri proponerent et propositas solvorent . Mei ne c. analeci. Alex. p. 378. Atque ipsius Athenaei δειπνοσοφιστής, quaestiones Plutarchi convivales, Lucianique Convivium sive Lapitliae doctoriam manibus teruntur; contra invi sit nobis sortuna δυμπόσιον illud, quod Herodianti hi grammaticum aliquant ii Puteolis coinmoratum conscripsisse e Steph. Byg. S. V. Λικαιάρχεια comperimus, cuius imiolena arguInentumque parmui recte perspeXisse Matieritin recole drilex. p. 282) vorassinio monuit A. Wottin. in aecurata cOmn. de Herod. Granini. partic. p. 5 IIal. 1842. 8. a Mena: Gram malicam, si petis video, hoc in libello artem etymolossicam iocose atque facete fisclitasse censes, et ita quidem, ut Omnes quae convivio inserviunt, deduceret, id quod facilo infellestes, si fruo menta Φροονιοι supersunt comparaveris. ω. ei. m. 138, 4 πη

DIDYMUS. 24

386쪽

λὰς συμποσιακάς ) Meles eranus Allieniensis sophistatosto Sui lii vol. II 1 p. 763 Beriali. Eiuloc. p. 30l, συμποτικους νόμους Aristotelis Speusippi Xenoc mitis affert Atlion. I p. 3 F p. 186 B, G nulliae lino Atlion. XI

vivia a liubitis, lectionibus convivalibus, gryphis et Pithestioni ibi is proponi inter pocilla ut consuliationilnis suscipi solitis egit G. Sti Iolcius in prac Stanti Sstino opere antiquitatii in convivali uiri e l. Tigur. 1582 LI3 1695 ΙΙΙ 17, l8. 19

Pliit. Sylia p. I c. 6 p. 623 Ε, in licanto G. Matinio p. illi.

Θίβης ευθείας. ἔστι βασκαντικὸν καὶ φθοροποιόν, Δρ Αίδυμος ἐν β συμποσιακῶν. θανατοῖ δε τὼ πνευμα αυτῶν, οἷς αν πλησιάζri, καὶ τα σώμgτα αυτῶν εἰς θάλασσαν ριφέντα ου καταδυουσιν. Do ipso Τltibi oratii gonoro es. Pliit. Symp. V l p. 224, uatilo filii ut nuctorein liuius tabulao depreliemii iniis Plira archit in Braieckner. lo Ρlayl. D. p. 45) scriptorciti fabulo sitim iitque ob iit ipsi ian

Qiii id clis rant inter so συμποτικά et συμποσιακά ilocet Plutareti minor it . II praef.

387쪽

Et. m. 65l 718l, 35 σκο λιὰ τὰ συμποτικὰ ασματα - Λίδυμός φησιν διαφόρους ἐτυμολογίας ἐν γ συμποσιακῶν. Cui tibi lo in Ori Opponitur explicatio ). I i lynii X 'inpluui se niti Ot Allienaseus XV p. 693 F - 696 Ε oi

Plutaretius Synip. I i p. t 55 Tauclin. cle scolioria in poesisioni in isque etyinologia disputaverunt. Didymus vero iis seolioru in vori loquio itoravit in libro περὶ λυρικῶν ποιητῶν, nisi InaVis 1ip. ei. In. 65l, 85 Αίδυμος - ἐν τῶ περὶ ποιητῶν καὶ 'Hρωδιανος ἐν γ συμποσιακῶν. - Dicaearclii ap. Sit id. ot schol. Lucin n. pro laps. vol. IV p. 116 o l. Iacbg., Aristoxeni et Plinii dis nausici ap. eos dein, Arionionia Cassatu ei ni'. Atlion. XV p. 994 prolutas nominis rationesciit in I)i ibunus apposuerit, non est quo id dubitos. Ῥπόμνημα περὶ του σκολιου μέτρου scripsit THannio IIrainuanticustostibus Sitida et soliol. AI . Rann. 3337, quona Armis nuna osso statuit Η. Plane r. ile Tyriinnio no graminatico Aurol. lS52. 4. P. 8.

388쪽

κωνικῆς καὶ τῆς Κρήτης πόλις. οθεν ἐν Μύσων εις τῶν

suisse etiain aliunde cognovimuS.

iaciant a Di ibuno in doctino Syniposiaco milia libi 'o inen tiOnoni iniectani osse de sopiein Gracteiae sapientibus, liticetiam roseronduim niihi videtiir non sino Apocio veri si ag- Inontum liaud oxilo a Cloinente Alexandrino servaturai

Stroniat. I p. 220 D. Holns. LB. l626): το μὲν ουν ΓωZΘI CAPI ΟΝ oi μὲν χίλωνος ὐπειλήφασι, χαμαιλέων δε ἐν τῶ περὶ θεῶν Θαλου, Ἀριστοτέλης δε τῆς Πυθίας. δύναται δὲ τὴν γνῶσιν ἐγκελευεσθαι μεταδιώκειν. o υκ ἔστι γαρ ἄνευ τῆς τῶν ὀλων ουσίας εἰδέναι τὰ μέρη.δεῖ δὴ τὴν γένεσιν του κόσμου πολυπραγμονῆσαι, δι' ἐς καὶ τὴν του ἀνθρώπου φυσιν καταμαθεῖν ἐξέσται. πάλιν αυXίλωνι τῶ Λακεδαιμονίω ἀναφέρουσι τi; MHAΕΝ ΑΓΑΝ, Στράτων ἐν τῶ περὶ ευρημάτων Στρατοδήμω lueller. . liist. Gr. II p. 369 coni. 'Αριστοδήμω) τῶ Tεγεάτst προσαπτει το ἀπόφθεγμα. Αίδυμος δὲ Σόλωνι αυτὰ ἀνατίθησιν Sui l. et Eviloc. p. 3ST Museunt Pio - Clonioni. vol.

389쪽

ρω φησὶ προειρῆσθαι διὰ τούτων θειλαί τοι δειλῶν τε καὶ ἐγγυαι ἐγγυάασθαι Odyss. θ 35 l), οι δε περVAριστοτέλη πιλωνος αυτὸ νομιζουσι, Αίδυμος Θαλου φησιν εἰναι την παραίνεσιν. ἔπειτα ἐξης τo ΠANTEC A αδ-

Σωτάδαν τον Βυζάντιον Βίαντος λέγουσιν εἶναι' καὶ το

Πιττακοὐ καθεστάναι. Suidas et Εmloc. p. 362.) In toxico Bolch. ancodd. I 233, i 3 locus Cloinentis exstetit alictus otiam Hermippi testinionio γνῶ σαυτόW απόφθεγμα. οἱ δε πιίλωνός φασιν. Ἐρμιππος δὲ Λελφὸν ευνοsχον φησιν εἰρηκέναι τὸ γνῶθι σαυτόν, και εν τω ναῶ ἐπιγράψαι. Xαμαιλέων δὲ Θαλοs φησιν εἶναι την γνώμην ταύτqν. Ad lo Hesych. γνῶθι σαυτόw απόφθεγμα. Xείλωνός φασιν. Schol. Hoin. Ιl. Γ 53.

Bis I idyuio tostimonitim dentinoint coinpilator impii- dentissimus, cui liaeu, quae triin8Scripstiniis, debet oninia; . ipso vero Didynitis quo lare se ilitetur apparet luco clamiis

τρίου Φαληρέως των επτὰ σοφῶν αποφθέγματα. Simul hinc discimus, Denaetrii Plialerei opera cium pariun probabilo sit ipsius Ioannia Stobaei manu Versata esSe, unde ille thomini notitiam nec perit, Ma I id nati, pitta, Synaposiacis sive integris sive ab Alexione in brevius coactis. Equidem non dubito Piin liaee Septem sapienturn apophiliogmatiim sareago a Stobaeo l. l. nobi8cuin commiliticatii tota o decimo libro συμποσιακῶν originem repetat. Vides in- stiper quae ap. Stob. in Donte ponuntur Septena apophthogmata sin mula eidem sapienti a Didynio tribili apud Clenientem, ut BITOr18 Inani sestiis su Gaissor iis codici optinio A)in transponerulis Pittaci Mitylenaei ut Τhaletis Milesii no

l) Stob. flor. l. l. οἱ πλεῖστοι ἄνθρωποι κακοί. 2) Idem i. l. μελέτη τὸ παν.

390쪽

Diogon. La. V 5, 6 Λίδυμος δ' εν συμποσιακοῖς καὶ χαριτοβλεφαρον καὶ Λαμπετώ ssio) καλεῖσθαι αυτόν I 01notriuna Plial cretim) φησιν από τινος εταίρας. Remoaiulem tangit Atlionaeiis XIII p. 593 E. F Aqμήτριος δὲ ὁ Φαληρευς Λαμπιτους της Σαμίας εταίρας ερασέλεις ηδεως δι' αυτην Λαμπιτὼ προσηγορευετο, ως φησι Λίυλλος, ἐκαλεῖτο δε καὶ Xαριτοβλεφαρος. Certatina Viri do

Stupli. Byg. 200, 18 IV - 452, 8 M. Λίδυμος δ'

ἐν συμποσιακοῖς φησιν, ὁτι πρῶτον Λελεγηίς ἐκαλειτο απὸ των ἐνοικουντων Λελέγων, εἶτα Πιτυουσα απὸ των ἐκει πιτυων καὶ ἔτι ἐκεῖ πρῶτον πίτυς ἔφυ. οι γὰρ stae iniim V. 'Aθηναῖοι EZ. Spanhelin. , V. Μιλησιοι oXplet

Mei noli., possis otiaria ἐγχώριοι) ἐν τοῖς θεσμοφορίοις πίτυος κλάδον υπῖ την στιβάδα laeuna in V.) καὶ ἐπὶ τὰ τῆς Λήμητρος ιερὰ κῶνον πίτυος τίθεσθαι lacuna, eXcidit sori. νομίζουσιν vel ε ς ἔχουσι) διὰ τὰ ἀρχαῖον ἀγνευ-εινγ M.) τῆς γενέσεως. μετὰ δε ταυτα απὼ ' Ανακτος το sΓῆς καὶ Ουρανοὐ ώνομάσ,' ' Ἀνακτορία.

라틴어 텍스트