Anecdota Graeca Theodosii canones. Editoris annotatio critica. Indices

261쪽

Περι της γυνα7κα αῖτιατικης ἔστιν εἰπεῖν ἔτι διὰ τουτο προ- ' περιοπαzαι, ἔτι -- αιτιατικη ενικων εἰς Γ λήγουσα, διφθοπη παραλπομένη, προπεριοπῆται, οἷον γλαυκα, καῖκα, προικα, σψRπαῖδα, δαῖτα ' οἴτως ουν καὶ γυνGῖκα προπερισπωμενως, Fre a si

χάβων, '' μῖον is πασα αἰτιατικὴ ενικῶν ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆ ἔχει τον τόνον ἐφ ῆς καὶ ἡ γενική, πλὴν των εἰς α δισυλλαβων, ἐπειδή, ως φησιν ὁ τεχνικός, αι εἰς οῦ λῆγουσαι αἰτιατικαὶ δισίλ-λαβοι μόνως βαρύνονται. ἰδου γὰρ ἔστι φωτός, μηνός, χηνὸς,

262쪽

τη λεχθεν τι περιεοπασθη. παλιν τι κλεῖν περὶσπωμένως ' τουτοδὲ Maro του κλεῖς κλειδος κλειδί κλόῖδα γεγονε κατὰ tam οβολην της δει συλλαβης. και ωφειλεν ειναι χωρὶς et ου ν' της γὰρ δα συλλα- βης αποκοπείσης κλεῖ ευρίσκεται χωρὶς του ν' αλλ' ἐπειδὴ ntio α

Προέκειται ανωχέρω ,, δηλονότι μακροκατάληκτοι, ' o ν ., αἱ . εῖς ν λήγουσαι αἰτιατικαὶ μονοσύλλαβοι, δολονότι μακροκαταληκτοι, περισπῶνται ' διὰ το D, οῖον ἔν βιβλίον' τουτο γὰρ ὁ ξὐ- ωεται, ἀλλ ουκ ἴστι μακροκα δηκτον ἄλλα βραχυκατάληκτον. περισπωμένη δὲ Ουτε ἐπανω βραχείας OUrε ἐπάνω θέσει μακρῶς τασεται, αλr ἐπανω φύσει μακρῶς, οῖον l si παῖς, βους, νους,

Πρακλης. πιι αξιον ἐστι ζητηοὐ διὰ τί ἡ περισπωμενη odra ἐπάνω βραχείας ουτε ἐπάνω θέσει μακρας τίθεται, ἀλr ἐπάνω φυοει ροακροῦς. και τοτιν εἰπεῖν τὴν Mπολογίαν ταυτην. ἡ περισπωμένη διπλους τόνος ἐστίν' ἀπὸ γὰρ οξείας και βαρείας συγκειται. εἰκοτως Ουν ἐπανω μακρας τί εται, ως δηθὲν της μακρῆς ουσης διπλῆς κατὰ τον χρόνον Mn. γὰρ δύο χρόνων σῖγκειτυι, ἡ δὲ 3βραχενα ἀπο ἐνος χρόνου. τούτου Ουν χάριν ἐπάνω νεανίας οὐ

263쪽

Hθεται περισπωμένη Ἀδιὰ τούτο δὲ Ουδὲ ἐπάνω θέσει μακρM Hὶ δείνω φίσει μακρῶς τίθεται, ἐπειδὴ φύσει Ἀκ δυο τόνων σου κεροσαι, τουτέστιν ααδ οξείας και βαρείας, ἡ περισπωμενη. ἐπειδη οἶν, ως εχηται, ἐκ δύο'τόνων φύσει σύγκειται η περ σπωμθη,εικότως καὶ ἐπάνω vbσει μακρῶς ῆγουν δύο χρόνους ἐχουσης σvὶ-λαβῆς τίθεται. τούτου οὐν χάριν ἐπάνω φύσει μακρῶς τιθerci

κων εἰς ν ληγουσα, - φυλάττουσα τον χρόνον της εὐθεως, πάντως καὶ τον τόνον αυτης φυλλτει, bπεσταλμενων των εἰς ν ληγουσῶ μονοσυλλάβων αἰτι ικων. ἔστωσαν παραδείγμαTω Σοῖ κανονος

ταῶτα, καλός καλόν, σοφός σοφόν, σεμνός σεμνόν, βραχύς βρο ,οξες ὀξύν, ποιητὴς ποιητήν, αὐλητης αυλητήν, ἄθλητὴς ἀθλη ν, πλ/be δεηθύν, δῖως ὁ Κύν, Ἐρινύς 'Eριῆν, φίλος φίλον, ποῖ φος κουφον, 'μάντις μάντιν, ἔρνις ὀρνιν, βότρυς βότρυν, ἡμεροημεραν, διφθέρα διφθεραν, 'Eλενη 'πιενην, Ἐφροδίτη Ἀφροδιαν, Ἀτρείδης υτρείδην, 'Oρέστης 'Oρέστην , μία μίαν, μους μεIR i' Αιχας Αιών, χρυσοῖς χρυσοῖν, χαλκοῖς χαλκοῖν, αργυροῖς

προῖν, σιδηρους σιδηροῖν, βους βουν. Πρόςκειται ἐν Τω xa ' ροσνι ,, φυλάττουσα τον χρόνον της εὐθείας V διὰ τὸ ἰχθυς θειν, θων παιδοφύγα 'αυτη γὰρ συστέλλει τὸ Γ και ora ὁμοτονεῖ πῆ περισπωμένη ri Oε . Προςκειταε ,,bπεσταλμένων των εὶς ν ληγουσῶν μονοσυλ- , χάδων αἰτιατικῶν ' διὰ τὸ κλείς κλεῖν, λίς λῖν, κίς κῶν σημαίνει τιν σκώληκα . ιδos γὰρ ἐπὶ τούτων ἡ μὲν ευθεῖα ὀξύνεται, ηαιτιατικὴ περισπῶται ' περισπῶται δὲ τω λόγω των εἰς P ληγουσῶν μονοσυλλάβων αἰτιατικων, ἔν τινα εἰρήκαμεν ωνωτέρω.

- εἰς si η εἰς ῆ λέγουσαι αἰτιωτικαὶ συνyρημέναι, εἰ πιν απὸ

ἐντελῶν εἰσὶ προπαροξυνομένων, παροξύνονται ἐν τy συναιρέσει, o ν Λιομήδεα Βιομήδη, ωριστοφάνεα Ἀριστοφάνη, Aetinoσθένεα μοσθένη, Σωκράτεα Σωκράτη, εἰ δὲ απὸ ἐντελῶν εἰοὶ παροξυνομένων, περισπῶνται ἐν υ συναιρέσει, οιον ευσεβέα ευσεβῆ, ἰσθω. νέα ἀσθενῆ, εὐτυχέα ευτυχῆ, 'Eρετριέα Ἐρετρι- Πειραιέα μειραιῶΣτειριέα Στειρια

Aι εἰς ω ληγουσαι αδτιατικαὶ κατα συγκοπὴν μὲν Ουσσε τὸν τόνον τῆς ἀπαθους λέξεως φυλά-ουσιν, οῖον Ἀπόλλωνα Ἀπόλλω,

264쪽

καὶ ηῶ δῖαν Θιμνεν. ωφειλον δὲ καὶ τα ἄπὰ των εἰς ω θηλυκων περισπῶσθαο κατωπην αἰτιατικην τω λόγω της συναιρέσεως της οξείας και βαρείας, ῶς ἐν τοzς εἰς G θηλυκῶς μεμαθήκαμεν ἐν τῆ διδασκαλω 'ς απφώ αἰτιατικης' ἀλλα δια την ομοφωνίαν την προς την ευ

εῖαν ἀξυνθησαν, ώς ἐκεῖσε μεμα κ με . - εἰς ην ληγουσαι αῖτιατικαὶ δαδ γενικῶν εῖς Met ληρουσῶν Ουο - , εἰ μὲν βαρυνεται η ευθεω, βαρύνονται, οἰον Σωκρ πης Σωκράτους Σωκράτην, Λημοσθένης Λημοσθένους Λημοσθένην, εδδὲ περισπαται η ευθεια, περισπῶνται, οἷον ' Ηρακλης Πρακλοῖς Πρακλην, Περικλης Περικλους Περικλην' εἰ δὲ ὀξύνεται η εν ου, βαρύνονται δια τό τους Αἰολεῖς κεχρησθαι ταύταις ταῖς αἰαιατικαῖς ' δυσμένην γαρ λέγουσι καὶ κυκλοτερην καὶ επυνέφην πωνευθειῶν ὀξυνομένων, οῖον ὁ δυσμενέN, ὁ κυκλοτερος, ὁ ευρυνεφης ωι γαρ Αἰολεῖς βαρυιπικοί εἰσι' vi γαρ Ἀτρευς Ἀτρευς λέγουσοκαέ τὸ Πηλευς Πηλευς καὶ το ' ιλλευς Ἀχίλλευς.

περε παται, οῖον ν

265쪽

ἡ δὲ nus, ἐοἶν αὐτη. ἡ εὐθεῖα οὐκ ἡίνατο προπερισπῶσθαι, ἐπειδὴ φύσει μακρά ἐ4τιν ἡ τελευταία συλλαβη το γὰρ Αἰας

266쪽

gύσει μακρὰ προ μι&ς συλλαβης βραχείας, ἐφ εαυτῆς Vovst o iτόνον, ἐν ἐνὶ μεθει λόγου, κοινολεκτουμένη, μη ἐπεκτεινομένη δι ,.του Ζ καὶ του ε η διει τοὐ θ και ε η δεμ του ὁ και ε ἐν τGet Dolet, περισπωμένην δέχεται, οῖον παῶδες, Πανες, tiam νες, T 'πανες, δελφῖνες, ακaῶνες, *ῶτες, Hῶες, μητες, χηνες, μηλον, δῶρυν, κηπος, δημος, βημα, Μοῖσα, αἷμα, ἐθος, εἶδος, εφλψς, ἐπηρ, τυναῖκες. πρόςκειται is φύσει μακρά V διὰ τὰς. θέσει μακράς, οῖον. ἁλλος, εργον, ἔνθα, πεμπτος, ἔκτος ' περισπωμένη γὰρ οὐ τίθε ο ει μη ἐπάνω φύσει μακρας, οἰον Μοῖσα, ' μης, 'Πρακλης. .mὶ διὰ τί μόνω θέσει μακρῶς οὐ τίθεται, ἐμάθομεν μνωτέρω . . ,, πρὸ μιῶς V. M ,, βραχείας V. πρόσκειται διὰ τὸ μη εἶρε Θῆναι dso Du-χείας ἐπιφερομένας ' προ δύο γὰρ συλλαβῶν ου τίθεται περιο ιοπι

267쪽

- μέρος χόρου ἄλλα δμ. πρόσκειται δὲ is κοινολεκτουμένη, ' ἐπειδηοι in ei Q ὁξέων παρέχουσιν ἐπὶ ων ποιουτων, οῖον παῖδες, αἰ- νες, γυναῖκες ' ταῖτει γὰρ ημεῖς liὸν περισπῶμεν , οἱ δὲ Λωριῶς παροξύνουσιν, ὀφείλοντες καὶ αυτοὶ προπερtσπsν. διὰ τουτο οἶν πρόςκειται κοινολεκτουμένη. - πρόσκειτ ο δὲ ,, μη ἐπεκτεινομένη διὰ τοῖ Σ καὶ P η δια του θ καὶ ε ' δrat eto ναίχι καὶ εἴθε. παλα γὰρ παροξύνονται και Ουχι προπερισπωκται, καο ἔστε φυσει μακρὰ προ μιας βραχείας' ἀλλ' οὐκ ὰντίκειται ημῖν, ἐπειδη ἐπεκ- ' τεταμένα εἰσὶ δια του χ καὶ ς και δια του o κωὶ λ καὶ τον τενον ον εἶχον προ της ἐκτάσεως, ἐφυλαξαν ' ναι γὰρ ην καὶ εἶ ὀξυτόνως, καὶ κατ ἐπέκτασιν γινόμενα ναθι καὶ .aμε την o εῖαν

Doμενευς δ' ηυ ληγε μένος μέγα κ

268쪽

αντὶ vos ἔδομενέος οὐκ Lληγεν ἡ δύναμις. ταυτα δὲ ova εὶσὶ κοινολεπιουμενα. πρόςκειται κοινολεκτούμενα, ἐπειδὴ οἱ Αἰολίῖς βαρυτόνως λεγουσιν, .Oων 'Aχίλλευς κυὸ Ἀτρευς καὶ Πήλευς. καὶ το φης δὲ γενόμενον εἰς ευς διολικῶς ἐγένετο , καὶ διὰ τοῖ- βα- . ρυνεται, οἷον υρευς, καὶ ἐφύλαξε τον αυτὸν τόνον καὶ ἐν τάῖς λοιπαῖς nτώσεσιν, οῖον Ἀρεος Ἀρει Λρεα. τὸ δὲ λιλλευ περισπαπειι, ἐπειδὴ πασα λος εἰς τὸ υ καταλήγουσα ἐν διφθόγγω, ἐπὶ της τελευταίας συλλαβης υουσα νον τόνον, περισπωμένην δέχεται, οῖον σοφου, κ&λοῖ, αγαθοῖ, σεμνου, γραμματικοῖ ἐποιοῖ, ἐνεοῖ, ἐστεφανου, πανταχον, υλλαχον, ου μου, Πηλεν, Ἀρευ. Ουτως Ουν καὶ Ηιλλεῖ περισπωμένως. πρόςκειται ri εἰς τὸ υ καταλήγουσα V δια τὸ Πηλεύς, Ἀτρεύς' ταυτα γῶρ ὀξύνονται, diro καταχηγουσιν εἰς τό s ἄλλ' εἰς τό s. o ἐν διφθόγγω V δὲ πρό κειται δια τὸ ταχυ καὶ βραχύ ' ταυτα γὰρ εἰς τὸ υ καταλήγοντα οξὴνονται, ἀλλ' οὐκ unυσι τὸ υ ἐν διφθόπφ. πρόςκειται ,, ἐπὶ τῆς τελεiuαίας συλλαβης ἔχουσα τὸν τόνον ' δια eb 'Oμήρου καὶ ἰνθρωπου ' ταυτα εἰς τὸ υ καταλήγουσιν ἐν διφθόγγφ καὶ δμως οὐ περισπωνται, tiar οὐκ ἔχουσιν ἐπὶ της τελευταίας συλλαβης τὸν τόνον αλλα προ μιας. Tαυτα μὲν ἐν τούτοις. μειούμεθα τρία τινα εἰς τὸ υ καταληγοντα ἐν διφθόγγον ' ναὶ ἐπὶ της τελευταίας συλλGβης ἔχοντα τὸν τόνον, καὶ ὁμως μηπερισπωμενα αλr ὁ ξυνόμενα ' Ιστι δὲ ταυτα τὸ ἰδού δεικτικὁν καὶ τὸ Ιοὐ σχετλιαστικὸν καὶ τὸ Ου ἀρνησεως δηλωτικόν. τειυτ γαρ, ως εrοηται , όξύνονται καὶ οὐ περισπωνεαι. καὶ ἔχουσι διαφόρους απολογίας. λέγουσι γάρ τινες ἔτι τό ἰδού δεικτικὸν διατολο ὁξύνεται, ἐπειδὴ δεικνύοντες etω δακτύλω τὸν εὐπον της οξείας αποτελοῖμεν ' τὰ δὲ ιού δια τοῖ- όξύνεται, ἐπειδὴ σχετλιαστικόν ἐστιν, οἱ δὲ σχετλιάζοντες όξεω κέχρηνται φωνη ' τὸ δὲ Ουἄρνητικὸν διὰ τοῖτο ἀξίνεται, ἐπει/ἡ ἄρνησεώς, ἐστι δηλωτικόν, ἀρνούμενοι δὲ ἄνανεύομεν καὶ ἀποτελοῖμεν τὸν τυπον της οξείας. ἔτέρα δὲ α λογία ἔστω τοιαύτη, η τις καὶ κ δα--γκαστ ἡ ἐστι. τὰ ἐπιρρήματα τὰ εἰς την ου δίφθογγον λε- νοπια ἡ τοπικά εἰσιν ἡ πορηrμένα διὰ του χρυ usi λέξεως πο- τητα δηλοίσης, καὶ πών τα περισπωνται, ποπικὰ μὲν Oῖον MI A

ἀχροῖ δ' ἱσταμένη,

ω φου ὁ ἐπὶ ψαμάθοισι,

269쪽

κὸν ἀν καὶ μη περισπωαενον ἄλλα βαρυνόμενον οὐκ stolae nημῖν, ἐπειδή , ως φησιν 'Anολλώνιος ἐν τῆ περὶ ἐπιρρημώτων, 'ομονοσύλλαβα πευστικὰ περισπωμενα ἔντα, προς-μβάνωπα το - καὶ γινομενα αναφορικά, βαρύνονται, οἱον , πῶς ὀπως, πῆ φ , Οὐ-ς ουν καὶ ποῖ ἔπου. ἐπειδὴ οὐν τῶ τρία μόνα ταῖτα, λθη, δὲ et . ἐδοὐ και ἰου και Ου, εὐρέθησαν εἰς την ου δίφθογγον et ἴγοντος και μη ἄντα μήτε τοπικὰ μήτε διὰ του χου παρηγμένα si q. λέξεως ποσότητα δηλούσης θό μεν γὰρ ἰδού δεικτικόν ἐστι, M. M. .istit σχετλιαστικόν, τὸ M. Oυ ἄρνήσεως δ'λυντικόν , εἰκότως ης παραλλάξανω κατὰ τὸ σημαινόμενον διήλλαξε και περι την ταρπ

270쪽

. μη' τα, καὶ τὸ ἀνερ, πέτερ, σωτερ, δαερ , ὁτι Ουκ ἐφυλὰξαν κατὰ την κλητικὴν ἐπὶ της αυτῆς συλλαβης χον τὰ νον ἐφ ἐς καὶ η,ει θεῖα ' ce νὴρ γὰρ καὶ πατὴρ και oωτήρ και μερ ἐστιν ἡ ειθεῖα,

ουνννμφον , ου προπαρωξυνyησαν ἄλλα παρωςύνθησαν, οῖον. μηρο τέοος, θυγατέρος - ἡκολουθ ησαν γαρ τοῖς ἰδίοις σνγγενικοῖς αυτων, φημὶ Oὲ τῆ πυτέρος, ανέρος, δαερος σημαίνει δὲ τον Mνδράδελφον , - τον αυτον τρόπον και ἐκ του ἐναντίου τα ίρ- σενικα τοῖς θηλυκοῖς ἐκολούθησαν κατα την κληνικήν, καὶ ωςπερ μητερ καὶ θυγατερ διὰ του 7 βαρυτόνως, ουτω κειὶ ἀνερ, πάτερ, . δαερ δια του ε βαρυτόνως. καὶ λοιπὸν iaμοιβαῖα ἐγένετο τὰ του

τονον ' τα μεν γὰρ ἀρσενικὰ τοῖς θηλυκοῖς ηκολούθησέιν κατὰ την κλητικην, τα δὲ θηλυκὰ τοῖς αρσενικοῖς κα3ὰ χην γενικήν. τὸ M oωrερ ψευδαιολικόν ἐστι, καὶ τοὐetoυ χίηιν σννλτειλε τὸ

δέ ἐστιν ο παρέχων τους χρησμούς. τὸ Ουν σωτερ μακρὰν εχον την παραληγουσαν Ου δύναται συσταλῆναι παρὰ et oῖς Αἰολευσι. διὰ τουτo ουν εἰρήκαμεν ἔτι ψευδαιολικόν ε υτι κροὶ ου κυρίως Αἰολικόν. υτα μὲν ἐν τούτοις. . t