Anecdota Graeca Theodosii canones. Editoris annotatio critica. Indices

251쪽

. ἐπιφέρεσθαι τὸ σ, οπερ ἐστὶν ἄτοπον. - ῖτα μὲν ἐν τούτοις. ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, ει αρα δμ υτο η λαος γενικὴ καὶ ἡ κηρος και ἰρος βαρύνονται, ἐπειδη μδρ

βολην συλλαβῆς ἄλλα κρασιν των δὴο φωνηεντων, καὶ λοιπονδυν ει τρισύλλαβοι ευλόγως βαρύνονται. ος τα α ἀπορουσί τινές λέγοντες, ει ἄδεα τὸ χῖος κuε, η Φος και ἡρος ως δυνάμει τρισύλλαβα ἐβαρύνθησαν, διὰ πο-

252쪽

a1αDe δυνάμει αλλὰ κυήωe δισυλλαβορψωξυνθη. ι τουτο δὲ καὶειό ἄλλων ευρίσκεται, φημι. δὲ το ἐν τῆ ευθεία μόνον γίνεσθαι

λεν εἶναι βαρυτόνως, ως υπὸ τρισυλλάβου γενικης γενόμενα ' ἄλλ' ως έψηται, ἐν τῆ ευθεω ἐγένεgo η κρῆσις ' κἄκόιθεν η κλίσις. σε με ται το φρητός ὀξυνόμενον ' απὸ γὰρ τρισυλλώβου νενικης τῆς φοέατος ' γενόμενον κατὰ κροῦσιν τρητος ἄφειλε βαρύνεσθαι. ουδὲ γὰρ δυνάμεθα λέγειν oτι με τούτου ἐν ety ευθεία ἐγένετο η κρῶσις αδκεῖθεν η κλίσις ' ονει γὰρ ἀρηταν η φρηρ ευθεῖα τηχρήσει. ἔστιν ουν εἰπΓῖν ὁτι η φρητὸς γενικη συνεδραμε κατὰ την ποιν της κρητός γενικης καο σητός και θητός' ρος δέ ἐστιν o

-υrα μεν ἐν τουτοις. ἐστεον δὲ ἔτι περὶ τοῖ Οωνος παράκοιτις λέγει ὁ τεχνικὸς ὁτίJ V απὸ της Sari ις ευθείας ἐγενετο θώνιδος και Sφνιος ' νικως, ωςπερ Πάριδος Πάριος , καο κατὰ Πηγκοπην. ανος, η απὸ της θόων θόωνος καὶ κατὰ κρῆσιν τobo και ω εἰς τὸ ω Oωνος. o υγιῶς λέγει. προς μὲν ζ γὰρ τον πρωτον λόroν ἔστιν εἰπεῖν ἔτι, εἰ ἐγένετο κατὰ συγκοπην, ωφειλεν ὁ ξυνεσθαι ομοίως τοῖς ἄλλοις τοῖς κατὰ σπχοπην, λέγω in τὸ πατερος πατρός, μητέρος μητρός, ἀνδρός ' i και αὐ-τuo γὰρ αι γενικαο συγκοπην παθοῖσαι και δισυλλαβήσασαι ἀξυν- θησάν προς toν χρορακτηρα των εἰς ος δισυλλαβων γενικων οῖον Mςπερ παιδός, μηνός, Ζηνός, γραός, φωτός, παστός. προς δὲ τον δευτερον λόγον ἔστιν εἰπεῖν ὁτι Ουδαμου η Θόων ευ μεῖα, ἐξ ης λέγει γεγενησθαι την Θόωνος καὶ Θωνος γενικην, ευρ μαι σημμί- νουσα τον Αἰγυπτιον ἄνδρα, ὁντινα σημαίνεο η θωνος γενικη, Mir ετερον ἄνδρα, ως παρ υμηρον Θόωνά τε ἄνακτα. τί ουν ἔχομεν εἰπόῖν; ἔστιν Ουν εῖπόῖν ὁτι κατὰ συγκοπην γέγονεν η Θω- 'ς γενικη ἄπὸ της Θωνιος νενικης. εἰ δέ τις εἴποι διὰ τί οὐκ Dξυνεται, λέγομεν την οἰτίαν ταυρον. αἱ συγκοπτόμεναι γεννημοφὲύνομεναι μιμουνται εὐθείας, οῖον η ἀνδρός γενικη -μιμεῖτμε πηνδ' δρὸς ευθε αν, καὶ πάλιν η μητρός καὶ πωτοόe καὶ θυγ τρος .

253쪽

in a

255쪽

ε κανονίζει τον τόνον της δοτικης, καὶ λέγει ἔτι ποῦσα δοτικῆ: ενικων ἰσοσυλλαβουσα τῆ γενικῆ καὶ . τον πόνον αυτης τροι, οἰον

καλοῖ καλῶ, σοφοῖ σοφῶ, Ομήρου γήρου , ἀνθ ρώnon ἄν ώπε, φωτὸς φωτί, μητρός -τθι, γυναικες γυναικί, πατρός πατρί, θ γατρες θυγατρί, τινος τινι, κηρος κῆρι, ηρος ἰρι, λῶος λῆi, ε σεβέος εὐσεβέῖ, et πέος ταχέῖ, Σενοφῶντος Ξενοφῶντι, ἀβλῆτος ἀβλῆτι, ἰας ια, μιυς μια, βελτίονος βελτίονι, χερείονος χερειο ητες δοτικη παθοsoα συγκοπην τοῖ o καὶ ν ἀνεδέξατο τεοπὴν ' etῆς ει διφθόγγου εἰς τo η καὶ γέγονε χέρηῆ κρειμοον γὰρ βασιλεύς, ὀτε χώσεται ἀνδρὶ χέρηιλ

παχέος παχει. ἡ μὲν γὰρ γενικὴ ἐνταῖθα παροξίνεται, ἡ δὲ δο πικη πιρισπῶται. ἀλλ' osκ ἶσοσυλλαβέῆ ἡ δοτικὴ τῆ γενικῆ ' Mi ναέθεσιν γὰρ -ομείνασα ἐνδει μίαν συλλαβήν. . ἐῶν δ/ λίμμι τὴν ἐντέλειαν αυτῆς, ἡ ἀκόλου=oc τάσις φυλάττεται, οἰον τροχόος

256쪽

'Desis δὲ ἔτι κάλλιόν ἐστι παραθέσθαι ταυτα τὰ παραδείγματα ει ημεις παρεθέμεθα, ηπερ si παρέθετο ὁ τεχνικός ' συῶς γὰρ παρέθετο τὸ μάντει καὶ πόλει, ὁτι ὐπὸ του μάντεως καὶ πόλεως γεγόνασι μάντεῖ καὶ πόλει καὶ κατὰ συναίρεσιν μάντει καὰ πόλει καὶ οὐκ ἰσοσυλλαβουσι τη γενικy. ἐρεῖ δε τις προς αυτὸν ἔτι es καὶ μη ἰσοσυλλαμυσιν, ἀλr ουν τον αὐτὸν τόνον ἐφώλὰξαν ἐνυ αυτu συλλαβη ἐν η ἐστιν ἐν τ' γενικs η ὁξεῖα τάσις καὶ ἐν τι δοτικν, οἷον κἀντεος μάντει, πόλεος πόλει. διὰ τουτο ουν ειρη- καμεν βελτίονα εἶναι τὰ παραδείγματα ἁ ημεις παρεθέμεθα '

ἐκεῖνα γὰρ μη ἰσοσυλλα σαντα τη γενικI - οὐκ ἐφυλαξαν ἐν Tu Moy συλλαβα τον τόνον ' τὸ γὰρ ταχεος καὶ εὐσεβέος πωροξὐ-ssνται, τὸ δὲ ταχεῖ καὶ εὐσεβῶ περισπωνται. κάλλιον ουν, ως εἴρηται, παραθέσθαι ταυτα τὰ παροδεθματα ηπερ τό μάντω καὶ πλλει' ταυτα γὰρ ιν σν αἴτy συλλαβν ἐφίλα αν την ὀξεἔαν τίοιν καὶ ἐν τ9 γενικη καὶ ἐν τy δοτικ9 κυὸ προ της συναιρέσεως καἐμετὰ την συναίρεσιν, οῖον μάντεος μαντεῖ μαντει, πόλεsς πολεῖ πόλει. Tαυτω μὲν ἐν Σούτοις. Λεῖ παραφυλάξασθαι ἐν τω κανόνι, τω λέγοντι ἔτι πῶσα δο-τ η ενικων ἰσοσυλλαβουσα τy γενικs καὶ τὸν τόνον αυτης ἐχει, τὼ, οι μὲν πάντες ἰω ἐν ηματι 'Aῖδος εἴσω 'καὶ γὰρ τι ἰω περιοπωταο δοτικης υπαρχουσης πης γενικης =G- εχπονουμένης ' ων γάρ ἐστιν η ευθεῖα ἄντε που μόνον, και η γε- . νικη Ιου παροξυτόνως, η δὲ δοτικη ιω περισπωμένως. oημαίνεε δὲ go ἰω ηματι ἀντι του ἐν μιῶ ημέρ Ἀλων Οὐτως ἐχόντων προςτίθησιν ὁ τεχνικὸς ἔτι της Tυνδάρεος εὐθείας της διά του ε καὶ z η γενικη Tυνδαρε ἐμώπαροξυτόνως, διὰ την μακρὰν σου τόνου κατοβιβασωλος' αλλὰ και η δοτικη ομοίως πν γενικν Τυνδειρέω ἐστι παροξυνόνως, καὶ προ μιυς 1υει τιν τόνον. μαν δε γενηται Ἀττικῶς η εὐθεiα διὰ του 7 καέ ω, Τυνδάρεως ως Μενέλεως, τότε προπαροξύνετ- ηγενικη, καὶ η δοτικη ομοίως, οἰον ποῖ Tυνδάρεω τα Ἀνδώρεε, ωπερ του Μενέλεω τω Μενελεω. Tαυτα μὲν ἐν τούτοι ' Φησὶ δὲ ὁ τεχνικὸς ὁτι αι μεταπεπλασμεναι δοτικαι εἰς P λη-

257쪽

παροξυτόνως. καὶ πάλιν ἔστιν η διχόμηνος της διχομηνου Ἀδιχομηνω παροξυτονως, καὶ γένεται χατὰ μεταπλασμὸν διχό- , μηνο- κιο προπαροξυνεται. αυτη δε η δοτικη δυναται καὶ uaὀ ης διχόμη' ις προπαροξυτovo, μ ένης, διὰ του δος κλινομένης, ει- ναι ευθείας ' ἔστι γὰρ διχόμηνις διχομήνιδος , δι ομνιδι, κῶ κατὰ συνοπην του δ καὶ του ε διχόμm ι, καὶ εὐλόγως προπαροξυνεται πω λόγω της συγκοπης' αἱ γὰρ συγκοπαὶ ἀναβιβάζουσι ποις τόνους, οἰον ὀπίσω θεν οπισθεν, ἐξαιρετος ἔξαιτος, ε μό- σαντες ἄρσαντες,, ὁ πατρος οπατρος ' τὰ γὰρ πατέρος πακρες κώμη τερος μητρός καὶ ἰνέρος ἀνδρός συγκοπέντα, καὶ es ἄνω ἀ-

σαντw τον πόνον ουκ ἀντί Metαι ημῖν, ἐπειδη προς πον X νη- τηρα των εἰς ος δισυλλαβών γενικων ονομμων ὀξυνονται, ρῖονωπερ φωτός, Hudς, γραός, παιδός. καὶ πάλιν ἔστι τὸ μελίηραπον καὶ τὸ χαλκόκρατον, του μελικράτου καὶ του χαλκοκρώτου, τω μελικροτωκαὶ τω καλκοκράτω '. καὶ γίνεπαι καeta μετειαλα-ὀν τω μελίκρατεκαὶ τω χαλκόκρατι, καὶ προπαροξύνονται' ἐὰν ει εὐρε&ωσε ne περισπωμένως αἱ δοκικαὶ αὐται, - μελικρατι καὶ xv χαλκοκρυπε,

γνωθι ἔτι απὸ τοὐ ο μελικράς κMὸ o χαλκωρίς γωονται, κώ ovi γαπὰ μεταπλασμὸν τεγόνασιν ἀλλα κατὰ ακολουθον κλίσιν, οῖον μελικρῶς μελικρατος μελικρατε, χαλκοκράς χαλκοκρῶzος χαλκοκρατε. μόρκειται ἐν του κανόνι ,, -ὲρ δύο συλλαβὰς ουσα V ηγουνει μη δισυλλαβία κωλυρο, ἐπειδη ἔστιν O.κλαδος σου ικλάδου τω κλάδα, καὶ κατὰ μεταπλεισμὸν τω κλαδί, καὶ ἀξυνεται διὰ την δισυλλαβίαν. καὶ πάλιν τὸ λιτει τοὐ λιτον τω λιτω, καε κατὰ μεταπλασμὸν τω λιτί, οῖον dν λαδεσσι δι θέντες ἐανω λιτὶ κάλυφαν,

καὶ ὀξυνεται διὰ την δισυλλαβων. αι γὰρ εἰς P ἐκφωνουμενον

259쪽

προπαροξίφεσθαι θέλουσι, δηλονότι ὐπέ δυο συλλαβὰς Ουσαι,, χωρὶς των απὸ των εἰς ν θηλυκῶν φsσει μακρg παραληγομενων. ἔστι γὰρ η υσμένη της νομίνης τx υ0μων κω η -δώνη της -- μνης-ῆ Αωδώνν, κcia ἐπειδὴ εἰς ν ἐστὶν η εὐθεια τούτων καὶ φύσει μακρα,αραλήγεται, τούτου χάριν, γινόμεναι κατὰ μετα πλασμον ἐν τν δοτικῆ εις τε, προπερισnῶνται καὶ ου παροζωνον-. ταν, ως παρὰ τω ποιηέμέμασαν δὲ καὶ ως υνῖνε μ εσραιααὶ παρὰ Καλλιμάχω ' iμη με τον ἐν Βωδωνι λέγοι μόνον Οὐνεκα χαλκόν. στέον δὲ Οτι μεταπλασμός ἐστιν ὁταν τραπy η τελευταία Gυλ λαβη της λέξεως εἰς αλλην Ουλλαβὴν, ως ἐπὶ των προλεχ εντων

. . .

παραδειγμάτων. Toσαὐτα ἔχομεν εἰπεῖν περὶ τόνου τῆς δοτικῆς των ἔνικῶν.

. Ἱστων δὲ ὁτι περὶ Eoῖ τόνου της αιτιατικης διαλαμβάνει, καὶ λέγει Oτι πῶσα αιτιατικὴ ενικῶν ἐπὶ ταυτης τῆς συλλαβης ἔχει ποντόνον ἐφ ῆς καὶ ἡ γενική, πλὴν των εις si δισυλλαβων. ἔστωσαν δὲ παραδείγματα του κανενος ταυτα, ἀβλητος ώβλῆτα ' τὰ

δυο προπερισπῶνται. ἐδρωτος ἱδρωτα, ομοίως. λιμένος λιμένα,

ἀσπίδος ἀσπίδα' τὰ δύο παροξύνονται. Λημητερος Θημ ερα τὰ δύο προπαροξύνονται. Aιομεδεος Λιομήδεα, ομοίως. καλουκαλόν, σοφοῖ σοφόν ' τα ια μὲν ἐπὶ τῆς Ουτῆς συλλαβῆς ἐφύλαξαν τον etόνον, οὐ τον αυτὸν δέ' τὀ μεν γὰρ καλου καὶ σοφού

περισπῶται, τὁ δὲ καλόν καὶ σοφόν ὀξύνεται, ἐπειδὴ βραχυκαταληκτουσι, περισπωμένη δὲ ἐπανω βραχείας οὐ τίθεται ἀλλ ἐπ άνω μακρῶς φύσει, οῖον ' μῆς, Ἐρακλῆς, βουν, νουν. ἐπὶ μέντοι τοὐ- ου 'Oμηρον καὶ ἄνθρώπου ἄνθρωπον ἐμάθομεν ὀτι ἡ μακρὰ κατεβίβασεν ιξ υνόγκης τον τῶ νον ἐν τη γενικῆ, ἐπειδὴ καὶ αὐτὴ ωφειλε προπαροξύνεσ9αο ομοίως τῆ εὐθεία, ῶς ἐν τυ περὶ γενικης μεμαθήκαμεν. ἡ δὲ αιτιατικὴ μὴ ἔχουσα μακρὰν σην τελευταίαν συλλαβὴν ἡκολούθησε τω τόνου τῆς ευμίας καὶ προπαρωξύνθη, οἰον, ' ηρος 'Oμηρον, ἄνθρωπος ἄνθρωπον. η Ἀδώνιδα αιτιατικὴ τῆ Ἀδωνιδος γενικa συντονομαι ' ὀταν δὲ φύγρ τῆν τετρασυλλαβίαν, τότε τῆ ἰύω εἴθε συντονουται, οἰον Dδωνις , Ἀδωνιν, ἐπειδὴ τότε μυτῆς κανονίζεwι. τὸ ων καὶ μων όuoGe

260쪽

μεν γὰρ . οπι αὶ γενικαὶ ' νικω ἔθει κατεβίβασαν τον τόνον, οῖον eo ἰας κειὶ μιας, ἐπεὶ καὶ αυται ομοίως τής ιδίαις ωθείαις ωφειλον βαρυνεσθαι. TOὐτων ουτως. ἐχόντων σεσημείωται το γυναικός γυναῖκα καῖ

μη δυνάμει - ο ξυνεσθαι διὰ τον κανόνα τον προλεχθέντα καὶ παλιν η φυγήν αἰτιατικὴ γινομένη ηειτὰ μεταπλασμὸν φύγα ἐβαρυνση, ως παρὰ τω ποιητῆ φυγαδ' ἔτραπε μωνυχας zrπους αντὶ του εις φυγὴν, ως μὴ δυrάμενον ὀξυνθῆναι διο τον 'ρο- λεχθέντα κανόνα. τb τίνα καὶ τινά προς διάφορον σημασίαν διάτορον Ιχει καὶ τὸν τόνοπι τὸ μὲν γὰρ πευστικὸν βαρύ-αι, οῖον τίνα ἔτυψας; τὸ δὲ ανταποδοτικὸν ἡγουν Mόριοτον ὀξυνεται, οῖον τινά. τὸ Ἐρετρια καὶ Πειραιῶ καὶ Στειρια οὐκ ὀξύνονται ἰλλυ περισπωντα ' απὸ γὰρ τοὐ μετριέα καὶ Πειραιέα καὶ Στειριέα γεγόνασι κατὰ κθλιν τοὐ Γ καὶ ῶ εἰς οῦ μακρόν ' , ἡ γὰρ καὶ η βαρεια εις περισπωμένην συνέρχονται, οῖον πάχ παῖς, i. I si, μαχλόης μακλης, ευσεβεος ευσεβους. τούτου χάριν τῆς γυναικός καὶ θυγατρός γενικῆς δουνομένης ἡ γυναῖκα καὶ θύγατρα αἰτιατικὴ οὐκ oξίναια ἄλλα βαρύνεται. και αξιόν ἐσιι ζητῆσαι δια τί ἡ μὲν θυγατρα αἰτιατικὴ προ- ρύ--

λυσόμενός τε θυγατρα, ηι δὲ γυναῖκα αἰτιατικὴ προπερισπῶσαι, ως τὀ γυναῖκά τε θήσπιο μαζόν. περὶ μὲν τῆς θύγατρα αἰτιωτικῆς ἔστιν εἰπεῖν ἔτι διὰ το a ροπαροξυνεται, ἐπειδὴ απὸ . του θυγατέρα γέγονε κατ- συγκοπὴν γατρα, ῶς παρὰ τοῖ Λημήτερα Z1ήμητρα, αι δὲ συγκοπαὶ ἀνα- βεβάζουσι τους τόνους, οἷον 4πίσω ν οπισθεν, ἐξαίρετοῖ Ιἰοιτο