Eusebiou tou pamphilou euaggelikes proparaskeues

371쪽

αίτητος πινάγκη τὰς ἀνθρωπίνας Ἀκβιάζεται γνώμbας,οι χησεταί σοι φιλοσοφία, οἰχήσεται καὶ 4υσεβεια

οὐδε τις ην τοῖς σπουOαίοις Ἀπαινος αρετης, ουδε τις io θεοφιλία ουδε των ε ασκησε πόνων καρπος πάξιος, ανάγκης καὶ ιμαρμενης την αιτίαν των πάντων ἀναδεδεγμενης. Oν δὴ ουν προσηκει καταμεμφεσθαι τοῖς περὶ τον βίον πλημμελουσιν, οὐδε γε τοῖς ἀσεβεσι καὶ επιρρητοτάτοις, ἀλλ' οὐδε του σπουδαίους θαυμάζειν p. 243 ταύτη δε ἰς φην, οιχησεται καὶ το μεγα της φιλοσοφίας κλεος, Ου αυτοπροαιρετο μελετης και ασκη-

σεως, αλλ ά της των στρων ανάγκης ἀπθωρημενον. ρα ου ει οῖον κακων δογμάτων βυθον οι θαυμάσιοι 5θεοὶ καταβεβληκασι, και σκεψαι ς ει ἀσωτίαν καὶ

ἀδικίαν καὶ ἄλλα μυρία κακὰ παρορμῆ καὶ προτρεπειτουτὶ το δόγμα, ἀνατροπην του παντος βίου θρόως κατεργαζόμενον. E γοῖν τις αὐτόθεν πιστευσειε τοῖς θαυμαστοῖς των θεων χρησμοῖς, ὁτι τε , ἀληθεύειν', καὶ τω ψεύδεσθαι οὐχ μετερον Ἀργον ν ἀλλα της

παραιτητο ειμαρμενης, καὶ το θελειν επὶ στρατείαν επι αλλο τι των πρακτεων ὁρμὰν, καὶ το μη θελειντα τοιάδε πως ου αν θελησειεν ἀμελεῖν και καταρ- ραθυμεῖν εν πασι τοῖς μη 'νευ καμάτων και πόνων και την μων αυτῶν προθυμίας κατορθουσθαι βυνα- μενοις EG γαμ εξ ειμαρμενης τόδε τι γενησεσθαι νομίζοι, εἴτε πονοίημεν μεῖς περ αυτ, αι σπουδάζοιμεν ειτε και η πῶς υκ αν τις θελησει το ἀον αιρεῖσθαι, παρεις αυτδ και μελῶν, ἐξ ειμαρμενης και νάγκης γενησομενου του πραχθησομενου 'Oθεν και λεγόντων χστιν έκουσαι τῶν πολλῶν, ἰτὰ ἄρα

372쪽

πραχθησεται τουτο εἴ γε εἶμαρταί μοι, κοὰ τί με χρη παρέχειν ἐμαυτω πραγματα ς ι γαρ ὁ επὶ στρατείαν

ελαυνόμενος δε πο της ξωθεν νάγκης, δηλονότι καὶ ὁ πι ληστειαν και τυμβωρυχίαν κώ επὶ τα αλλας τοι io ανΟ Ουργια και κολασιας η κοσμίους και σώφρονας επιτηδευσεις τουτο γαρ αν εἴ ἀκόλουθον τω περὶ ειμαρμενης λογω. ΙΠῶς ουν ὁ ταυτα μη εξ αυτουηγούμενος εγχειρεῖν αλλ πο της ξωθεν νάγκης προσεξοι ἄν ποτε τω νουθετουντι καὶ διδάσκοντι μη εαυτον επιδιδόναι εκδοτον τοῖς προειρημενοις Gποι γαρ α προ τον νουθετουντα, ως καὶ των προ μων τισιν εἴρηται, Τί με, ἄνθρωπε, νουθετεῖς Ταυτα γαρου ηπου στὶν π εμοί, το μεταβάλλειν την προαίρεσιν γαρ ειμαρμεν προκατείληφε T ουν δειio συντετάσθαι προς- ουδὲ προθυμεῖσθαι δυνησομαι, ει μη κώ τουτο καθείμαρταί μοι 'Ιροθυμησομαι δέ, ει P. 244 καθείμαρται, και ανε της σης διδασκαλίας πω της ειμαρμενης γόμενος Τί ουν μάτην σεαυτον ενοχλεῖς; Aλ ει και τό σε παραινεῖν και διδάσκειν φησεις κατὰ αναγκην πιτελεῖσθαι ει το παραινεῖν και πείθειν με

τοιαυτα ἀλλα καν τούτω τί χρη σπουδάζειν Ἀργηγαρ και ανωφελης η παραίνεσις. ι γαρ ε αρταί μοι, φιλοπονησω ε δε η ψαρται, ματαίαν ποιεῖσθαι την σπουδην ἀμφοτερους συμβησεται Πῶς δε ο μὰλλον ἀπορρα θυμων εἴποι ἄν προς αυτον ο ταύτην χων την' δόξαν, Aγε μηδαμῶς φιλοπονησω, μηδε μάτην ενοχλησω Ῥαυτω γενησεται γὰρ το εἱμαρτον εξ ἀνάγκης ὁ δε περί τι σπου6άζων, η ιοάσκων η προτρεπων

373쪽

και τ αμαρτανε ιν και η τό τε επιτιμαν τοῖς αμαρτανουσι, καὶ το παινεῖν του κατορθουντας πως ου ἐναρρογῶς ἐλέγχεται το μεν εργον καταλιπων του παρ ημῖν και του αυτεξουσίου, το δε της ειμαρμέμης νομα αὐτω συναπτων μόνον Ωσπερ ει τις την του γαθου φύσιν, ης κατα την παρουσίαν αριστα διοικεῖται , ζωον τωτου κακου προσαγορεύοι ονόματι. Οὐτ- γαμ επειεναργως εαυτῶν αἰσθανόμεθα μη βιαζομενων π αλλης τινος αἰτιας εν ω παιδευειν τους υιεῖς, και μαστίζειν ετους Oικέτας αμαρτησαντας, καὶ εν τω τόδε τι βούλεσθαι και η βούλεσθαι, ἀλλ' υτοτελῶς εκ της δίας ξουσίας ει τας τοιαύτας κινησεις ἀφικνουμενων, αμαρτάνοιαν ὁ ταυτα λεγων γίνεσθαι καθ εἱμαρμένην, προς τοπαραλύειν τάς τε μῶν αυτῶν προθυμίας και τα εις Ioαλλους γινομε,ας παρακλησεις και νουθετησεις, ε ων dορῶμεν μάλιστα κατορθούμενα τα τῶν ανθρώπων πραγματα. Και μην και νομους ανατρεποι αν οὐτος ὁ λογος, τους του συμφέροντος ἐνεκεν ἀνθρώποις κειμένους.

Τί γαρ δε προστάττειν η παγορεύειν τοῖς φ ετέρας 5ανάγκης κατεσχημένοις Ἀλλ' ουδε τους αμαρτάνοντας δεησε κολάζειν μη παρα την αὐτην αἰτίαν μαρτηκότας,ουδε τοις τα κάλλιστα πράττουσι τιμὰς ἀπονέμειν, νεκάτερον πολλην αἰτίαν παρέσχηκεν εις ἀναστολην αοικίας, και εις εὐποιίας τοιμότητα. Ἀλλὰ και την προς οτο θεῖον εὐσέβειαν ἀνατρέποι αν δε η δόξα, εἴ γε μηδὸν ημῖν ὁ Θεός, μηδε μην αὐτοὶ οι τῶνδε χρησμωδοί, μη p. 245 εὐχομένοις μη εὐσεβουσι συμβάλλονται ειμαρμένης ἀνάγκαις πεπεδημένοις a, δε δίκην ἀψυχων λέγειν κινεῖσθαι μὰς, 9δε και τὴδ υπό τινος ἔξωθεν δυνά

374쪽

τάδε πραξαι, κώ λεσθαι παρα προαίρεσιν τερα, πῶς ου αν εἴ ἀναιδες καὶ ἀναισχυντότατον, πείπερεναργῶς αἰσθανόμεθα εαυτῶν μετερα ὁρμ και κινησει τάδε τινα προθυμουμενων, καὶ ἀμελουντων παλιν εαυτῶν 1 ἀντιλαμβανόμεθα, καὶ παρα ταυτην την αἰτίαν κατορ - θουντων τὶ μη κατορθούντων, καὶ ε οὐδενος τερου βιαζομενων ἀλλα τα μεν κουσίω γνώμη αιρουμενων, ταδε φευγόντων και παραιτουμενων ε της μῶν αυτῶν

5Ἀκουσίου λόγος, στε μοίως ο ἀλγεῖν και Ἱδεσθαι, και το τόδε τι ραν, και τόδ' ἀκούειν, ου συλλογισμωαλ ενεργεία καταλαμβανομενων συναισθεσθαι εαυτῶνεξ ημῶν αυτῶν και της μετερας βουλης ορμώντων, και τάδε τινα αἱρουμενων τινα δε ἀποστρεφομενων, ἄστε ε ἄπαντος το ελεύθερον και το αυτεξούσιον της νημῖν λογικης και νοερὰ φύσεως ενδίκως ὁμολογεῖσθαι. E δε και παρὰ προαίρεσιν μυρία συμβαίνοντα μῖν

τους πολλοῖς τῶν ανθρώπων ταράττει, διαιρετεον εν-5 ταυθα την τῶν εν οἱ εσμεν φύσιν, και τον λόγον, καθον τα υκ φ μῖν γίνεται, πιθεωρητεον. υτ γαρκα τούτων το αἴτιον ούτις ἄλογος ἀναδεξεται ιμαρ-

μενη, λόγος δε πάλιν ἄλλος της τῶν λων προνοίας ἀπηρτημενος Φερ οὐν πιμελῶς το πρόβλημα επι - 1 σκεψώμεθα. ΓΙάντα μεν θροως εκ Θεοῖ προνοίας εἰναί τε και διοικεῖσθαι οι της ἀληθοῖς εὐσεβείας θεσμοὶ διαγορεύουσιν. δ δε κατ' εἰδος ιδίως καστα τῶν γιγνομενων, τὰ μεν ξει, τα δε φύσει, τὰ δε ορμ και αν-

375쪽

σει κινούμενα, κώ αλλαχὸν κατα προηγουμενον λογον γιγνόμενα, ετερα δε κατ επισυμβεβηκότα τοῖς προηγου-

μενως γεγονόσι, ποικίλην και πολυτροπον την του παν- τος συνεστησατο διακόσμησιν, κάστω γενει τω οντων

ἰδίαν καὶ ἀφωρισμενην τινα φυσεως κατασκευην του οτων λων αιτίου διανείμαντος. et χολη μεν ουν τις τον περὶ των αλλων διεξελθοι λόγον τον δε περὶ του αυτε ξουσίου ραον αν καταμάθοι ἶδε. Ἐπεὶ μη μονογενες p. 246 ημα μηδ' ἐκ μιῆς συνεστως φύσεως τυγχανε , ὁ ἄνθρωπος - δυοῖν δε ναντίων ειληχε την σύνοδον, σώματος καὶ Γλυ ς του μεν κατα συμβεβηκος ὀργανουτη ψυχη δεδεμενου της δε νοερας ουσίας κατὰ τον προηγουμενον ποστασης λόγον, και του μεν ἀλογου, της δε λογικης τυγχανούσης, κώ του με φθαρτου, της δε

ἀφθάρτου, και θατερου θνητου, θατερας δε ἀθανάτου ἄσθ' μὰ θηρσὶ μεν ἀλόγοις ἀδελφον φερει το σῶμα, ψυχγην δε I λογικ και ἀθανάτω φύσει συγγενη ταύτη τοι εἰκος το διφυες τουτι βλάστημα διττης ἄτε φύσεως κεκοινωνηκός, διττω και βιαφόρω τ, ζην ἀπευθύνειν

τρόπω τοτε με φύσει σώματος δουλεῖον, τοτ δε pθειοτέρα μοίρα την οικείαν ἀσπαζόμενον ελευθερίαν ἀ 3καὶ δουλον εἶναι τον αυτὰ και ελεύθερον, τοιαύτην τινὰ παρὰ τοῖν Θεοῖ δι' ους οἷδε λόγους αυτός, κεκληρωμενον ψυ χης και σώματος πιμιξίαν. E δη ουν τις τὰ κατὰ φύσιν τοι του σώματος η και η ψVχης, ειμαρμεVης Oνόματι Ἀώμενος, υπ' αἰτίαν νάγκης καταβάλλοι, διαμαρτο αν της οικεια προσηγορίας. E γὰρ ιμαρ- μενης ἀνάγκη τις ν ἀκώλυτος, πολλὰ δε των ω σώματι και πη ου χη κατὰ φύσιν προσόντων παραποδίζεται, μυρία τε - θεν αλλα συναντα παρὰ φύσιν κατά τι 5

376쪽

συμ βεβηκος και ψυχη καὶ σώματι παρεπόμενα, πως αν εἴη ταυτον εἱμαρμεν καὶ φυσις γαρ ἀπαράλλακτόν φασιν εἷναι την ειμαρμενην, καὶ μη δυνασθαί τι παρα ταυτην γίνεσθαι' ανάγκην γαρ εἰναι ἀπαραίτητον in πολλα δε ως φην, παρα τα κατα φυσιν καιψ χη και σώματι συμβαίνει, ου αν ορθῶς τις νο- μαζοι. παυτον αἰνα λεγων χιμαρμενην και ηυσιν. Γε,οιτ α ουν των ντων ν ημῖν τα με κατα λογισμον και προαίρεσιν την φ μῖν γιγνόμενα, οἱ τα καταφυσιν si χης, τα δε κατὰ φυσιν του σώματος, τα δε τουτοις μεν συμβεβηκότα, ψυχη πω και σύμ ατι, ετεροι δε συντελουμενα κατα φυσιν ἀλλ' υτ της io ψυχης το φ μῖν, ουτε του σώματος το κατα φυσιν, ουδ μην των ε θεν το κατα συμβεβηκός, ενδίκως αν τις ἀποστεροίη τον αιτιον Θεος γαρ αυτός, ὁ των P. 247 ολων, κα των φ μῖν, κα των κατα φυσιν, καιτων κατα συμβεβηκος δημιουργος ων ἀποπεφανται.

Καθόλου γαρ περὶ παντων ἀκουστεον της θείας γραφης

ἀποφηναμενης. ι δὴ ουν βουλομενοις ποτε τιναετερα παρα την μετεραν γνώμην συμβαίνει, πο- μνηστεον αυτους, ως αρα τουτ ην κεῖν το διττον και τερογενες της ν μῖν συμπλοκης, λεγ δε λυχῆς και σώματος, πιαρ in και χ=Wχης ουσία, πη φυσιν 1 ουσα νοερα και λογικη εν νηπιάζοντι κατὰ φυσιν

σώματι παρὰ φυσιν αυτη χώραν λόγου μετείληφε και νους ὁ φρονησεως οικεῖος ἀφραίνει πολλάκις κατά

377쪽

σώματι κατα φυσιν των κατα την ἀκμην κατορθωμάτων την διάνοιαν ἀπεστέρησε, της νοερὰς ψυχγῆς το λογικον παρὰ φυσιν ἀμβλυναν. Αἰκίαι δ α πάλιν και ἀλγηδόνες σώματι πηρώσεις τε πισυμβασαι παρὰ φυσιν, cτ αυθεκουσιον της ψυχ ῆς παρὰ το συμβεβηκος ξενίκησαν, ενδουσης ταῖς ἀλγηδόσι δια την προς το σῶμα συμπλοκην' - ἁλίσκεσθαι δεσμον ἄφυκτον εμποδὼν προβεβλησθαι τω κατὰ ψυχην ελευθερω τοτε μεν την 5

τοῖ σώματος φυσιν, τοτ δε τὰ κτος πισυμβαίνοντα. 'H ν δ αρα και το της φ' μῖν προαιρεσεως ει τοσουροτον κον ἀρετης και σχυος, ως ἀντιβαίνειν επι πολλῶν

τολμὰν και ἀντιλεγειν τη τε του σώματος φύσει καιτοι εξωθεν πισυμβαίνουσιν vi μεν γε του σώματος io φυσις επὶ την των αφροδισίων ορμην τον ἄνορα καλεῖ, dyδε υχη λόγω σώφρονι χ αλινον εμβαλουσα τω πάθει κρείττων καθίσταται της που σώματος φύσεως και πάλιν η με πεινην και διψην και ριγοῖ και τὰ τοιαυτα προσαναγκάζουσα επὶ τὰς κατὰ φύσιν θεραπείας ετε και πληρώσεις παρακαλεῖ - δε προαίρεσις λόγοις σώφροσιν ἀναπεισθεῖσα και πινα. ἀσκητικὰς προτροπας αυθεκουσίως ἀγαπι σασα, πολυημέροις ἀσιτίαις

και καρτερίαις παρακρούεται την του σώματος φύσιν,αρετ λογισμοῖ κρινασα τουτο και ελομενη Και αυ Io πάλιν η με κατὰ φύσιν πάσαις δοναῖς χαίρει, καιτη λεία των σωμάτων κινησει η δε προαίρεσις ἀρετης p. 248επιθυμία τον 'πίπονον και τραχυν ησπάσατο βίον.

378쪽

Eισὶ δε οι και επι το χεῖρον τραπεντες, ετήλλαξαν την

φυσικην χρησιν εις την παρὰ φυσιν . . . ρσενες ε αρσεσι την

ἰσχημοσυνην κατεργαζόμενοι Ουτως αρα και η φυσει υκατὰ πάντα ενδίδωσιν ὁ λογισμός, κρατεῖ δε εν πλείστοις, Δ καὶ κρατεῖται, καὶ τοτε μεν αυτος ἄγει, τοτε δε αυτος αγεται, ως και προ ρας σθ πη χερσιν επι τασθαι τγὶμ ἀπαλλαγην που θώματος, οτε πω ζην αυτω μηt λυσιτελες κριθείη E μεν ουν προς μόνην την οικείαν του σώματος φυσιν ὁ πας ἀγων αυτω, μετριος ανην ουτος επε δε την πολιτείαν και τον εν ἀνθρώποις βίον ὁ εος αυτω μεταξ πολλῶν καταβεβληται, ἐς μετὰ θηρίων και ερπετῶν ἰοβόλων, εν μεσω τε πυρος και δατος αὐος τε του περιεχοντος και τῶν εν τούτοις απασι παρηλλαγμένων και διαφόρων φύσεων τὰς διατριβὰς πεποιησθαι, εικότως αυτ η διαμάχη και ηενστασις ου προς την οικείαν εστ και συνημμένην αυτο μόνον φυσιν του σώματος, ἀλλα και προς μυρία τὰ

εκτος συμβεβηκότα, ν εν μέσω IV τον θνητον βίον

διεξάγων, στε και προς ταυτα καρτερῶς ἀντέχειν. Πολλαι γουνηδη και τοιῶνδε τροφῶν φύσεις, και τοιαίδε συγκράσεις του περιέχοντος, κρυμῶν τε ἐπιφοραί, και φλογμῶν ἐκκαύσεις, πλεῖστά τε αλλα κατά τινας οἰκείους λόγους φυσικῶς με κινούμενα συμβατικῶς δεημῖν προσπίπτοντα τάραχον ου ον υ χόντα τω καθημῆς δευτεξουσί δια την προς το σῶμα συμπλοκην παρέσχηκε της τῶν μετέρων σωματων φύσεως τὰς τῶν ἔξωθεν πιφορὰς οὐχ υπομενούσης, κρατουμένης δεκαι νικωμένης π τῶν κτος κατὰ φύσιν ικείαν επι -

379쪽

τελουμενων. IΠάλιν τε αυ, πειδη μετὰ πλείστων ἀνδρων ποιούμεθα τὰς διατριβάς, οἱ δε καὶ αὐτοὶ της ἴσης iημῖν λαχ όντες υσίας το φ' μῖν αυτοῖς επὶ της ἰοίας ε ξουσίαν αποφερονται, Ἀλευθέρα τὶν σφῶν χρώμενοι προαιρεσει ταύτη πάλιν εἰκότως καὶ ταῖς τέρων νώμαις ποκεισόμεθα, του αυτων κείνων αυτεξουσίου δεπως μῖν κατὰ του σώματος η περὶ την ψυχην χρω- Io μένου Tlσπερ γὰρ η του σώματος μῶν φύσις νικα- ται πολλάκις προς των ἔξωθεν προσπιπτόντων, ἴτως εστιν τε καὶ προαίρεσις π μυρίων ἔξωθεν ἐνοχλουμένη προαιρέσεων αὐτεξουσίω γνώμη πεισθεῖσα, ἐαυτην p. 249τοις ἔξωθεν ἐπιδιδωσι καὶ τοτε μεν βελτίων, τοτ δε χείρων ποτελεῖται Οἶδε γὰρ συνουσία φαύλη κακύνειν, ὼσπερ υ τουναντίον ποιεῖν ἀμείνους των καλῶνομιλια 'θείρουσι Ἀαρ χθq χρηστὶ ὁμιλίαι κακαί, ωσπερ οἶν και σώζουσι βελτιοῖσα των ἀγαθῶν αἱ συνουσίαι. Και λόγοις με η λογικη της ψυχης δυναμις τῶν ἔξωθεν ἐπισυμβαινόντων δέ πως και ηδε φέρεται. 4 υε δε παλιν ικεια και λογικης ουσίας ἀρετη, και θείαν Ait αληθῶς και θεοειο την Oύναμιν ἐπιοείκνυται, τε προς πάντα τὰ εκτος δεντέχουσα. και πω πάντα χλευθέρωφρονηματι περνικῶσα, προς οὐδε της οικείας αρετης ὐφιεμένη, φιλοσοφεῖν παρεσκεύασται Oτε γε Φην 5ολιγωρεῖ πω τῶν χειρόνων τὰ χείριστα διατίθεται, ῶσπερ υ και βελτιοῖται της ἔξωθεν τυγχάνουσα πιμελείας. T χρη λέγειν ἐπὶ τούτοις - και φορα και ἀφορίαι τοιῶνO il υχὼν και σωμάτων, κατά τινα περί

380쪽

ευ τε καὶ ρθῶς χουσαι τω παντί, πλειστην σην τοῖς

κατὰ μερος καὶ δη καὶ τοῖς φ' μῖν παντοίας κιν σεως περιουσία ἀπειργάσαντο Iασιν I καθόλου τοῖς

λουσι, τοῖς τε παρ μας γινομενοι κώ παρα την μετεραν αἰτίαν, κώ τοῖς ξωθεν κατα συμβεβηκος ἐπιουσι, τοῖς τε φυσικῶς νεργουμενοις, μία παναλκης και παντοδύναμος επιστατε η δια πάντων πιπορευομεν του Θεοῖ πρόνοια, η και τα πλειστα θειοτέροις μῖν τε io ἀρρητοις οἰκονομεῖ λόγοις, ευηνίως το παν ιακυβερ- νῶσα, πολλά τε και τῶν κατα φύσιν επι το προσηκοντοῖς καιροῖς μετασκευάζουσα, συνεργουσα τε και συμπράττουσα τοῖς φ μῖν, και τοῖς ἐκτος παλιν συμβαίνουσι την δεουσαν τάξιν πονεμουσα. Tούτων εις τρία τουτον διθρημενων τον τρόπον,εις τε α φ μῖν, και τα κατὰ φύσιν γινομενα, τατε κατὰ συμβεβηκός, πάντων δε - ἔν λόγον τον κΘεοῖ βουλης ἀνακεφαλαιουμενων, οὐδαμου με ὁ περὶ ειμαρμένης χωρα ἔξει λόγος. Γένοιτο O αν μῖν 1 εὐρημένη καὶ ' παρὰ τοῖς πολλοις ἀπορουμένη της κακίας πηγη, ἐν οὐδενὶ μεν χωρα εχουσα τῶν καταφύσιν, ὁ ἐν σωμασιν, οἴ ἐν οὐσίαις, πολλοῖ δει ν τοῖς κατὰ συμβεβηκος ξωθεν ἐπιγινομενοις εὐρεθειηp. 5 δ' ἄν ἐν μόνη p της ψυχης αυτοπροαιρέτω κινησει, και ἐν ταύτη οὐχ ὁτε κατὰ φύσιν ὁδεύουσα την ευθεῖαν βαδίζει, ἀλλ' τε της βασιλικης ἐκστῆσα ικεία γνώμη την πιαρὶ φύσιν πρέπεται, 'υτν εαυτης καθεστῶσα κυρία. Ἐπειδὴ τουτο γέρας ἐξαίρετον παρὰ Θεοῖ λαβουσα ελευθέρα και αυτοκράτωρ τυΥχανει, της ικειας ορμης το κριτηριον εις αυτην ἀναοεοεγμένη νόμος δεθεῖος αὐτ συνεζευγμένος κατὰ φύσιν λαμπτηρος και