장음표시 사용
231쪽
era l3i Amiscis. ibid. niam. S., Fab. cod. hoc fit. lib. 2. GL 2 . dem. S., et G. . . si s 3 Fab. coae hoc fit de . io. Si Fab. coae hoc sit. iam s. - . S s r . ' . Succurrendum quoque ei, qui iuste impeditus fuerit. ne appellationem prosequeretunatque probato impedimento vel per iusiurandum, vel alio modo, prout iudici appellationis videbitur, potest hic appellationem minime desertam pronunciare, vel ad abun dantiorem cantelam in integrum restituere lix Profecto appellationem deseruisse non intelligitur, qui eam non ultro , sed adversario instante prosecutus est, Puta si tribus inter se contendentibus, et uno condemnato, hic appellaverit, atque , cum appellationem sponte prosequi deberet, passus sit, ut ejus Prosequendae caussa ab uno exadversariis ad iudicem appellationis intra constituta tempora evocaretur sal; nee enim
deserta videri potest appellatio, de qua apud competentem judicem disceptatur
sui Fab. cod. hoc tit lib. q. est et . in . q. in Prisc.
An autem appellatio haec prosit caeteris, disputari potest. Receptum utique, ut, appellante uno ex pluribus eiusdem litis consortibus, appellatio iuvet caeteros, qui non Appellarunt, si una eademque caussa sit, atque agatur de re individua, vel de factis, quae separari nequeant si . Quare si unus ex pluribus victoribus victum coegerit, ut interpositam appellationem prosequatur, factum huius nocet alteri, ne desertam appellationem dicere possit, si talis sit caussae connexio, ut inter alios de iure appellationis cognosci non possit, nisi hic quoque liti intersit sal; alioquin unius laetum ex trita juris regula non nocet alteri (3 . Plane post elapsa Prosequendae appellationis tempora tactum unius tollere non potest ius alteri quaesitum, licet caussa connexa sit ( 3.(13 L. i. , et a. mae. Si iantis ex plurib. amellavem ( . M.), Fab. coae eod. iii lib. q. tit. do. de . Mic. in PrinciP. lai D l. i. , et a , Fab. cou. hoc tae lib. I. tit. a . ae de . q. in meae
S s s . . . 'Quod si, emptore condemnato, nec non venditore, qui pro emptore litem susceperat, solus venditor appellaverit, tum litem deseruerit, solus venditor, qui appellavit, in ius vocari potest, atque emptor iudicati executionem pati cogitur sit; heet enim appellatio venditoris emptori quoque prosit sal, tamen si nemo eam progequatur, neutri prodesse potest, atque emptor sibi imputare debet, quod appellationem a venditore interpositam prosecutus non sit, prout iure facere poterat sal. i Fab. coae sic tit. lib. q. eae et . d. desn. I. iactegat tili.
Si debitor, qui adversus contraetum Petierat restitutionem in integrum, solvere jussus sit, atque ab hac executione appellaverit, tum denuo iussus solvere iterum quoque provocaverit, non potest videri priorem appellationem deseruisse, quae in posteriorem devoluta intelligitur ti : compromissum impedit quidem lapsum temporis dati ad F sequendam appellationem, dummodo de eo constet, non ad appellandum tu, Renunciatio appellationi facta extra tempora, idest post decendium ( S. s36. , vel extra acta non impedit, quominus eadem pronuncietur deserta s33.
232쪽
Appellatione deserta, iurisdictio ipso jure redit ad judicem, a quo appellatum fuit,
nec iudex superior de caussa principali cognoscere potest, quamvis partes consentiantili: atque hoc obtinet, si appellatio deseratur ab utraque parte: sed si ab una tantum Parte, seu appellantis, appellatus vero eam prosequatur intra fatalia, confirmandae , aut reformandae prioris sententiae, vel expensarum caussa, Prout licet sa=, potest iudex appellationis in meritis pronunciam: idem dicendum, si judex superior declaraverit se competentem, vel appellationem desertam non fuisse, nec ab hac pronunciatione fuerit
appellatum (3xtii L. Eos qui ct in M. Princip. coae de remeliae. ( . 62. , AMEccles. Pare. a.
ut L uv. S. Illud etiam d. co . hoc tit(33 AMEec es. ibid. n . S., et G. Quod si de injustitia appellationis ex actis constet, atque desertio non allegetur a parte adversa, putant aliqui, appellationis i adicem posse sententiam priorem confirmare ; ita tamen, ut executio fiat a primo iudice sit: quod tamen aliis non placet potissimum in iudicibus infra supremos magistratus constitutis tax Iure novo executio sententiae confirmatae, non recus ac in casu desertae appellationis, semper fit a iudice,
iij Ah-raclas. Ram a. d. obier L s. Num. T. et Sm sui Ah-raclas. ibid. niam ii., et i S.(33 Reg. Constit lib. I. GL 26. S. id. , licet in quibusdam casibus aliud sentiai Ah- Eeclam ibid. Niam. Io. S. OSo.Quae haebenus diximus, pertinent ad desertionem appellationis, quae contingat, quia opportuno tempore interposita non sit, aut non introducta, vel minime intimata. Pauca dicenda sunt de desertione, seu Peremptione instantiae, quae profluit ex lapsu temporis ad eam finiendam legibus praestituto. Iam diximus, appellationis caussas intra sex menses coram Praefecto, intra annum coram senatu finiendas esse; atque desertas intelligi, nisi intra id tempus instructae sint, atque distributa propter appellantis dilationem aeta, ita ut lis neque litigantium consensu resuscitari possit sit. Iure autem Romano annale tempus datum fuit, nisi appellans evidentissimis probationibus demonstraret , Per ipsum non stetisse, quominus intra id tempus lis ad coronidem perdue retur, quo casu aliud anni spatium ipsi concedebatur: tacta utique appellato potestata litem prosequendi, absente etiam, et contumace appellante tax verum moribus plerarumque gentium haec temporum spatia non solent observari fai; maxime quia non ita facile est definire, an culpa appellantis intervenerit: quare abstinendum putamus aquaestionibus, quae in hac re institui possent sit: praeterquamquod dilationum spatia ex mussa prorogari possunt ( S. 3s.
Tantum monemus, mortuo appellante pendente appellatione, hanc ab haeredibus prosequendam esse, nisi malint Primae sententiae acquiescere si s neque necesse est,
233쪽
IIo Iuri me lib. IV. GL XXXIX. cap. X. seet III. v i. citari haeredes appellantia, quibus tamen Constantinus quatuor menses adiicit ad prosequendam appellationem tu . Idem dicendum, si moriatur appellatus; lis adversus eius D . haeredes Prosequenda est, sed ipsi vocandi sunt (33. Quod si appellans nullos haeredea 'reliquerit. tempus non currit, donee eurator jacenti haeredit ii datus sit, vel haeres deliberaverit, an haereditatem adire blit cum beneficio inventarii, nec ne si . iij L. i. cod. si Pendent GRANDL mors interem. ( . 66.3, Ah-Eccler Pa t. a. Ois
Sequitur disputatio de appellandi modo. Ilic autem, si jus Romanum inspiciamus, susscit quaecumque appellandi voluntas apud acta ; atque satis erit, ait iureconsultus, si quis dicat Pelio iij, quod tamen non susscit, ut introducta videatur appellatiosa : atque pro appellante habetur, qui intercessit executioni, et adjecit, se appellare, si non deseratur intercessioni s3 : sed appellatio perperam interposita, nec ex rescripto Principis convertitur in intercessionem, postquam adversarius ea uti Coepit ad impugnandum ex Parte sua iudicatum ( i, quoties nimirum appellatio unius ex litigantibus alteri prodest is); ne benescium Principis alteri damnosum fiat G,
Iure, quo utimur, spesciatis quidam modus praesinitus est; atque cautum, ut ampellatio interponatur coram scriba iudicis, a quo Provocatur, atque ab eo litterae dimissoriae, quas et apostolos vocant si , dandi sunt: scriba autem absente, vel obstante alio legitimo impedimento , susscit, appellationem interponi coram notario praesentibus duobus testi s sui. Ad appellationem introducendam appellans libellum edere debet, acta prioris judicii, et sententiam, a qua provocat sM. In caussis summariis, quaeque tum in primo, tum in secundo judicio summatim definiendae sunt i
Non tantum in scriptis. sed etiam viva voce appellari potest sit: sed litterae dimissoriae a scriba iudicis dundae sunt, ut de appellatione constet; nec enim iudex superior appellationem minime interpositam admittere, potest sa , alque Iibellus editur cum actis litis (3 : quae sumptibus appellantis omnino exhibenda sunt. ripetituri ab adversario, quae pro ipso fortassis iudici solverit si .
234쪽
m vpellationum tempore, et modo agis OSS. Postquam appellans litteras appellationis a judice superiore obtinuit . eas intra tempus iisdem praefinitum intimare, seu per apparitorem significare debet adversario, si a sententia definitiva appellatum fuerit: Ai ab interlocutoria, sussicit intimari adversae partis procuratori lii: b hec autem intimatio ita necessaria est, ut, ea PraPlPrmissa, Sententia paratam habeat executionem, perinde ac si Dulla praecessisset
Tradit tamen Ab-I cclesia, appollationem recte intimari etiam a definitiva sententia Procuratori, riui habeat generale mandatum ad omnes caussas, vel speciale etiam ad caussas appellationis, maxime si dominus absens sit si=; cum talis procurator appellationem prosequi possit, ut alibi diximus set . Subjicit, si propter potentiam appella lisacilis nou bit executio litterarum appellationis, quae devolvitur ad Senatum . vel adeameram computorum , provisum hisse in hac patria publico edicto sub di. dunii is B., ut possit pars confugere vil hos supremos magistratus; atque ab eis, obtenta si talia, litteras intimare in personam Prioris collegii procuratorum, qui tenetur talem ei tati nem denunesare domino, vel ejus procuratori generali lat.
Quoad modum litis instruendae in judicio appellationis, discrimen statuitur inter Primana, et secundam appellationem. In judicio primae appellationis eodem modo agendum praescribitur ac in iudicio primae instantiae; ita lamen, ut appellans a sententia, quae plura continet capita, in primo libello declaret, a quo capite appellationem prosequi velit; suturum alioquin, ut appellatio deserta habeatur sit. In secundo autem appellationis judicio denegatur facultas proponendi, aut deducendi, quod prius Propositum, aut deductum non fuerit; sed caussa definienda est ex actis primae appellationis , nisi deinceps repertae fuerint scripturae, aut novae probationes; de quibus constet aliquo verosimili indicio, iuncto iurejurando faxsit Reg. Constit. lib. a. fit. 26. S. ia.
Discrimen quoque statuitur in pronunciis iidi modo inter iudicem primae appellationis, seu provinciae Praesectum, atque Senatum: ille in appellationis sententia ex- Primere debet, bene, aut male judicatum fuisse, aut appellatum: atque si sententiam prioris judicis emendet ex novis probationibus, earum mentio lacienda est: Senatus vero ex integro pronunciare Potest, si ita aequum putet si x ij Reg. Constit. lib. 3. est. 26. S. I G. S. D . . . Cum in primo appellationis judicio eode in modo lis instruatur. ac in prima iu-ntantia ( S. sset. 3, consequenter potest utraque pars novas Probationes P dere , aut exceptiones objicere; et probare, quod prius prohatum non suit, nec ut legatum, dummodo ad caussam pertineat iij; quia remedium appellationis inductum fuit non tantum, ut corrigatur iniquitas prioris judicii, sed etiam, ut suppleri possit, et restaurari desectus probationum: atque appellatio restituit appellantem in pristinum statum usque ad litis contestationem ; etenim essectus litis contestationis per appellationem non extinguitur ( S. 33 a. ; licet aliquo sensu nova contestatio fieri dici possit (a .
235쪽
S. mo.Ηine exceptiones peremptoriae in prima appellatione proponi possunt, novi testes produci. prouari capitula deducta in prima instantia, non obstante lapsu termini adprobandum, quamquam probationes Prius factae vim suam retinent, et durat vis eo sessionum , pronunciationum, positionum, iurisiurandi, et similium (i . Sed exceptiones dilatioriae omissae in primo iudicio opponi nequeunt in secundo ia3; quia hae opponendae sunt ante litis contestationem (3 , quae per appellationem non extinguitur
S. OGI.Ηinc quoque, si reus condemnatus fuerit ex iureiurando suppletorio, vel purgativo actoris, contraria probatio in iudicio Appellationis afferri potest, licet in primo judicio appellans nihil praestiterit si ; neque enim de periurio quaeritur, sed appellans contenctit, adversarium iurare non debuisse. Quod si testium depositiones in prima instantia productorum jam publicatae fuerint, quemadmodum non liceret in eodem judicio alios producere testes super iisdem, aut contrariis capitulis ta , ita nec id Permittitur in caussa appellationis ( S. sset. )lii Fab. coae qMor. appellat non reci . lib. I. est 2 desin. f., TMS r. lib. d.
a Res. Constit. lib. 3. ci. I S. S. I. . . S a. Quod si nova in appellationis judicio capitula deducantur, quamvis a primis pendeant, super iisdem possunt interrogari testes si , etiam qui in primo iudicio deposuerunt : immo, quamvis in primo iudicio nulli fuerint proaucti testea, super capitulis in eo deduetis adhuc recipiuntur in appellatione, dummodo didicita non fuerint L
sti fieata sa); quidquid in contrarium videatur Fabro s3 ; quia ex allata iuris regula in judicio appellationis deduci potest, quod prius deductum non fuit, et probari, quod non suit in prima instantia probatum ( S. sD. 3. Regia autem sanctio sit de primo, non de appellationis judicio intelligenda est (Si. Sane testes, quibus in primo iudicio nihil oppositum fuit, in secundo reprobari posse non videntur f)r exceptio haec , seu objectio dilatoria est. non peremptoria ( S. 6so.
In secunda appellatione nihil novi proponi potest, nisi novae supervenerint probationes ( S sS . ): si tamen ex sententiis in primo, et secundo iudicio latis una unius, altera altarius litigantis lavore lata fuerit, defendi potest, novam deductionem non prohiberi; quia prima tantum videtur appellatio tii: immo tradit Ahaecclesia, in praxi
passim admitti novas deductiones, et Productiones, ae examinari testes super novis, et veteribus ea tulis. quavis praeclusione non obstante: nec solum circa ea, quae in
236쪽
De avellatlantam temore, et modo. 233 prima instantia tractata fuerunt, sed etiam ea, de quibus non fuit actum, nec conti- s. i. i ,. nentur in libello primae instantiae, saltem partibus consentientibus expresse . vel ta- V i cite, ita ut intret prorogatio iurisdictionis, non tamquam in judicem appellationis, is sed tamquam in euin , qui habet iurisdictionem ordinariam inter partes tal.
Ex his solvi potest quaestio, utrum judex appellationis possit supplere, addere, subtrahere primae sententiae, et pronunciare super omissis in prima sententia : si utraque pars appellaverit, facultatem hanc iudici appellationis competere vulgo placet (i , ex iuris canonici dispositione tui: quod si una pars apPellaverit, appellatus uti tantum potest appellatione in capite, in quo. suit appellatum, et in connexis lai, nisi expresse, vel tacite adhaeserit appellationi t i.
Si ab interloeuloria sententia appellatum fuerit, judex appellationis, nisi praefecti Praetorio auctoritate polleat, non potest. omisso interlocutionis articulo, pronunciare in meritis caussae sit: sed prius pronunciare debet de gravamine interlocutoriae: si bene iudicatum prouuiiciet, et consequenter male appellatum, partes ad primum iudicem remittendae sunt, appellante in expensas condemnato sui. Si autem bene appellatum iudicaverit, tradunt Ab-Ecclesia, et Faber (3j, totam caussam devolvi ad iudicem appellationis i j; quia Aententia super appellatione ab interlocutoria respectu judicis est definitiva, licet interlocutoria tantum sit quoad litigantes: atque ideo tota caussa ad superiorem devolvitur.(i R. i. in Arinet extra de Pro competent. in o. Decret (a. t. , AME IN.
ui Ab- Eccles. d. ratam. i. (33 AMEccles. ibid. niam. a. , Fab. coe de appellat Id. q. tu 26. desinae S., tibi addit, si appellarum fuerit ab iano capite sententiae interloctiloricte, Posse Semrtiam de tota cati sci cognoscere, licet nonsim Prontincireuerit iure Omellatione.( Argum. cv. i. extra de amellat in G. D. (u. IS.)S. OGG. In quaestione, cui probatio incumbat in appellationis judicio, diversi diversa sentiunt. Alii indistincte putant, onus ineumbere appellanti, ut edoceat de iniquitate Prioris sententiae, quam emendari postulat, quia in dubio prior sententia justa extati- mari debeat: alii contra onus probandi iniungunt appellato; quia appellatio vim prioris
sententiae extinguat, adeoque iustam demoustrare teneatur, qui eam vult executioni demandandam esse. Distinguunt alii, utrum reus condemnatus appellaverit, an actor allegaris se gravatum, quia reus absolutus fuiLS. s . In hac opinionum varietate illis inhaerendum est, qui appellantem cogunt ad exhibenda prioris litis acta, et iudicis sententiam, prout apud uos praescriptum est( S. ssa.): quo praestito appellans ad probandum cogendus non est: sed uti Potest actis prioris litis, atque petere, ut ex illis solis judex appellationis pronunci et iij. si Fab. coae de amellat lita q. ut assi definit. IS. URISPR. Tom. XIT Jo
237쪽
Lyellatio tam priorig gententiae impendit. S. S., et s . Ouid si appellatio perperam inte osit , vel inino iacta, avi intimam fraerup S. s o. Λttentatoriam quaestio mmmarie desinienda est, non dilata interim cognitione catissae principolis. S. s i. Aeliatio vim moris sententiae tantiam sta eradit, qualentis v uatiun e/ι, Nec tilira devolvit catissam ad rudicem Sueriorem. S. s a. , et O a. OMid si damnastis aci Poenam comoralem ex pluribras delictis Ob qtiaedam ameli Merit , non ob alia Z S. s Pellatione Pendente a sententiis interlocutoriis, an aIiquid inno ari Rossust S. s S. Inhibitiones generales, appellatione admigra, concrili solent, non meciales. S. s G. Quid si judex inferior sententiam definitiuam tulerit eo Oso die, quo avertor se teras inhibitoriales concessu P S. s I. Litterae inhibitoriales an ossem debeant m ei ipsi, an sum vi a Gersae Parti eas
Inhibitiones Deila conradi non debent, clam vitiar de sententiis, qMae, iamellatione non Obstante, exectitioni mandantur. S. s s. Attentata in spretum amectationis in Arta ratam re cenda grant. S. o. Atlantare potest judex appellans, tertitas, et upellatrat. S. Mi. An 3emPer destria inheat, quod tertius Post amellationem amniavit ' Otiis de pellante Z S. M a. Attentatortam revocationem rudex ex incla praeseribere potest. Quae Meniant ira fudicio astentat timp S. s83. Non revocandiar altentata, si avectans exPresse, Oel tacite remunciarerit mri SNO. S. sdi. Auentasse non judicatur, Di Meum fiam itio. S. s8S. Pellatione pendente, Possiant alissimi trasea, ctutae confici inventarium. S. s86. Aiax attentare non videriar ex Mens intersecutoriam sententiam, quae per definiti memendari potest: nisi de provisionali ct judicatione agatram S. s8 . Creditor, debitore condemnato omeliante, vere Potest a ineram sidemuorem. Ovidai vpellatio in positionem converem p 8. Atremorum dicitur, qticliadst in odium sitia. S. s . 'meraria amellantes ebensas litis, et damna umetiato Praestani Praeter miam mPectiniariam, nisi tempestive rentinctaverint S. sso. pellationis exPensas non subit, qta eam male intrositat, et Amsecutus est S. D t. id si amellatus adhaeserie amellationi, et condemnatus ait Z v ssa. Ex ensas appellationis non subit, qQ mstam tabiast ame lanaei caussam. S. κδ. Non tantum gerandae, aed re primae instantiae experim3 sera temerarius a Perlans , licet de his mina vectatim non pnon clauerit S. Mi pensae litis non debentiar oppellanti, licet vicerit, si Principis rescoto rescivitas erit ad appellandum a rententia interlocutoria Per definitivam confirmata. S. DS. Quid si Post interpositam appellationem contumax sit amellans , vel a P. II. tua P
238쪽
De vpellationtim vi, gera refectu, et Poenis temere ramellantium. 53S
ppellationis effectus is est, ut suspendatur executio , et vis prioris sententiae,*i atque omnia iii suo statu relinquantur, donec de iure appellationis Pronunciatum ui. 6 sit sti: nec interest, utrum appellatio jam recepta sit, nec ne: etenim licet recepta nondum sit, non tamen praeiudicium ei seri debet, donec deliberaverit iudex , an recipienda sit nee ne sui. Immo nec aliquid innovari potest intra decendium appellationi a desinitiva sententia interponendae concessum; dum lex certum tempus condemnato indulget ad appellandum, consequenter prohibet, ne sententia prioris judicis executioni mandetur, aut victor ea utatur l3l. ij L. tante. s. hoc tit., 1 Praeci istiS 3I. S. Penta . cod. hoc tit, Fab. eod hoc fit. lib. q. est. 26. de . id. , bracter. Ohse,. 36. nmn. at D. I. Mniet PrinciR., et S. I., AMECCles. ibid. niam. I. idi Aruiaelas. ibid. niam. B.
Ηine damnati ad deportationem, vel relegationem, aut per sententiam ab ordine moti, appellatione pendente, statum suum retinent si : nec infames habentur, licet prior sententia infamiam inserat ta=: nec carent testamenti lactione (3i: atque vicissim non Matitur per appellationem cursus usurarum, quae per litis contestationem jam
deberi coeperant i T. iii L. tinae. S. a. . S., et d. V hoc tu sui L. Furii 6. S. i. m. de his, qui norunt in m. (3. a. 3 33 L. Otii a latronibus i a. S. tile. q. qMi testament. Dcen s 28. i.
Quod si appellatio perperam interposita, vel introducta fuerit, aut minime, ut decet, intimata; ita ut deserta intelligi debeat, prout in superiori sectione diximus, non potest videri in praejudicium appellationis innovatum, quod gestum fuerit ineonsequentiam prioris sententiae si ; haec enim appellatio, utpote nullius roboris, non potest suspendere vim prioris sententiae: nec ideo quid actum, videri potest in contemptum iudicis superioris. si Vora in V. hoc tit num. i. in D. . . . . S s . - . Ne autem aliquid in praeiudicium appellationis, ea pendente , innovebur, concedi solent litterae, ut aiunt, inhibitoriales, quibus videlicet prohibet iudex superior ei, adversus quem appellatum est, ne aliquid novi lactati Quod si appellans apud superiorem queratur aliquid innovatum tuisse, quaestio haec summarie definienda est, non dilata
interitu cognitione caussae principalis : condemnato tamen in pecuniariam mulctam' adversario, aut procuratore, qui attentata, seu innovationes allegaverit, nec demonstraverit si .
quod diximus, pendente appellatione nihil innovandum esse ( S. 8.), eatenus
tantum obtinet, quatenus appellatum est: proinde si ab uno capite sententiae appellatio interposita sit, reliqua vim rei iudicatae obtinentia exeeutioni iure demandantur: atque si appellatum sit a sententia definitiva lata pro eo, qui iam obtinuerat provisionalem, potest hic provisionalem exequi, si talis sit sententia, aut ab eo iudice lata , quae ante definitivam mandari possit executioni, non obstante quacumque aP-pellatione lii: nec provisionalis sentientiae vis extinguitur per definitivam, eum ab
liae non ab illa fuit appellatum lat. iii Foh. Coae de exectit rei iudicat lib. I. tit M. desin. 3 ., et coae ut lae pendent. etc. lib. I. iii Io. desin. . 23.
239쪽
Iuri ruti. lib. IV fit. XXXIX. cv. x feci. IV.
Ηinc etiam iudex, ad quem appellatum est ratione expensarum, nihil potest constitit. 6, tuere in iudicio principali (ii; quia appellatio tantum devolvit cognitionem caussae ad judicem superiorem, quatenus appellatum est i S. Praeced. i: nisi forteeutraque pars consentiat, ut iudex superior de tota caussa cognoscat ta j atque ita jurisdictionem Prorogent. Appellans autem ab interlocutione, quae caussae criminalis remmututionem tacit in civilem , si ex appellati contumacia obtineat, tantum consequitur, ut criminaliter iis tractetur s3 . it Fab. eod. hoc tit. lib. ut usi. desin. s. in princiR.
Si ad eorporalem poenam damnatus ex pluribus delictis, ob quaedam appellaverit, Don ob alia, distinguit iureconsultus, an ob graviora. an ob lexiora appellatio interposita sit. In primo casu poenam oinui modo imponendam sentit, disserendam in alio (i et quia majus crimen ad se minus trahat: si tamen gravior poena inseratur propter adjuncta crimina minora, non ultra puniendus reus, quamdiu de appellatione pronunciatum non est, quam serant crimina majora, propter quae appellatum non est; alioquin poena delicium excederet contra aequitatis legem.
S .s S. Quod diximus, pendente appellatione sive recepta, sive nondum recepta, immo nec intra tempus appellationi interponendae datum, nihil innovari posse ( S. s68. ), locum liabet in sententiis definitivis: non idem omnino ius servatur in interlocutoriis: si hae definitivae vim habeant, vel damnum irreparabile inserant, attentasse utique censetur iudex, qui appellatione non obstante, eam executioni mandaverit si , ut per se patet: sed in aliis, si forte recipiatur appellatio, quam ut plurimum recipi supra diximus( S. soo. 3, vel dubitetur, an recipienda sit, nec ne; quia incertum sit, an inserant damnum irreparabile, iudex a quo exequi potest, donec prohibitus sit a judice superiore, seu facta inhibitio, ut loquuntur pragmatici sal, nisi appellationem sponte admiserit in serior judex s3
Appellatione admissa , solent utique concedi inhibitiones a iudica superiore, etiam parte non citata: simul cum citatoriis litteris hujusmodi inhibitiones concedi solent, sed generales tantum, ne quid fiat in praejudicium appellationis iii; non speciales, ne hon, vel illud fiat, quas non solet senatus, ait Faber, citra caussae cogniti nem concedere ta); ne super ipsa appellatione jus dicere, aut pro ea praejudicium
facere videatur. ii AMEccles. d. observat. 35. niam. l3., Fab. cod. Mi hi Penderit lib. i. tit. I . desin. I . olim. i.
judex superior inhibitorias litteras concessit: Si constet, has litteras iudici ante sententiam oblata. fuisse, sententia utique nulla est, utpote attentata in spretum inhibitionis: in dubio autem, an litterae inhibitoriae priores sint sententia, an Posteriores,
240쪽
De appollutionum hi, seu essectra, et Poenis temere a melinullam. 23 genatus mediam viam ineundo, censuit valere sententiam, sed adversus eam in integrum appellanti restitutionem indulsit iij. citi Thesuum ae decis. s. num. 3.
Disputat Tliesaurus, virum litterae inllibitoriales post appellationem a sententia interlocutoria offerri debeant iudici ipsi, an susticiat eas intimari adversae parti, seu appellator atque arbitratur, iudiei i i intimandas esse, si caussa dietim instructa sit, ita ut iudex sententiam ferre possit, quin ulterius expectet ullum factum partis, suo ficiat vero appellato eas intimari, si caussa nondum instructa sit, nec iudex ideo sententiam serre possit, nisi instante appellato (i .s it Thesauri ae decis. s. in addit. S. s s . Caeterum caute procedere debet judex superior, nec sacile concedere inhibitiones, potissimum cum agitur de sententiis, quae non obstante appellatione, executioni mandantur, puta alimentorum (ij, summarissimi possessorii (23 ; cum dilatio damnum stllatura merito timeatur.
ii Neh. Constit. lib. 3. tit. 23. S la. 23 Reg. Constit. lib. 3. GL 26. S. Io. S. s8o. Qui in spretum appellationis, vel inhibitionis aliquid facit, attentare dicitur, atque ita gesta cistentata vocantur: quae gesta sunt post appellationem a definitiva, vel inlit-bitionem in interlocutoria, destruenda sunt, atque in pristinum statum revocanda sit: quod si ante inhibitionem, cum ab interlocutoria sententia quis provocavit, aliquidae tum sit in praejudicium appellationis, quaestio reparationis simul cum lite principali dirimenda est ta).ti Fab. coae lit lit. Rendent. lib. i. sit. Io. dem i. , et S., Ab-Eccles. Obser. 36. niam. S., et s. sui met in c. hoc est. niam. I.
Sed, ut plene innotescant, quae de attentatis traduntur, considerandum est, attentari posse a judice, ab appellante, a tertio, vel ab appellato, ut aiunti Attentat judex inferior ea faciens, quae ad executionem sententiae pertinent: sicuti et appellans, qui propria auctoritate occussi, quod sententia primi iudicis ei addixit: atque in hisee casibus iure petitur attentatorum revocatio si x ij A Eccles. d. ohServiat. 36. ratim. 3. , et Feri. y s82. Quoad tertium distinguendum est, an utatur jure appellati, puta tamquam haeres, vel cessionarius; an ipsius intersit ex proprio capite, veluti emptor, cum de re vendita disceptatur, aut fideiussor; an reuientia nullatenus eum tangat; in primis duobus casibus vere attentatum est contra sententiam; idcirco revocatio attentatorum iure postulatur iit: in tertio ordinaria via, nimirum rei vindicatione, interdictis, et simili-hus experiundum est; quemadmodum si procurator etiam generalis, sed mandato ad
hoc destitutus, quid innovaverit set . Quod si appellans ipsa aliquid fecerit in appellationis contemptum, pluribus placet, hinc agere posse appellatum, ut deserta a judice Pronuncietur appellatio ia .(ii met in m hoc sit. Num. I. at Fab. coae tit lit pendent. lib. s. tit. io. dem. 5. 3i mei in hoc GL niam. S. S. M3. Ita autem revocanda, seu in pristinum atratum restituenda sunt attentata, ut alioquin ad ulteriora procedi nequeat tit: atque iudex non tantum ad instantiam Partis, sed