The history of Apollonius: according to the Latin original

111쪽

ρο ευχαριστω σε καὶ

στρέφεται δὲ ὁ βασιλεύς - - παλάτιν ἔσωθ

τον Ἀτήψώνων κοντὰ ει το πλευρόν του θων, 330 ἐμπαίνων εἰς τον θάλαμον ευρίσκουσιν τὴν κουρον. η κορη γέρνσα γορ- μετὰ σπουδην πάλην, πίπτει εις τον πατέρα της, παρακαλεῖ ast λέγειρο - νωμην θέλω, αφέντη μου, συμπάθων ἀπο σένα.

ἐνευσεν ὀ βασίλευς μετὰ χαρας μεγάλης - -

112쪽

iam 'ντλω ' εὐκνενη καὶ βασιλέων main ἐκάλυντα, ἐκδέροντα, - ποὰς τὴν θέλει πάρη, 275εῖν - ο νεώς ἐπικακοὶ, Gaa καὶ ἀντρειωμένοι, καὶ κατὰ σάρκας εὐγενεῖς νὰ et ς' si eis ama. καρίζουν, συμβολεύοντα, γράψουν ἔν πιττάκιν, σπαλουν το τον πατέρα της οἱ τρεῖς μολαντάμα.

ἔτυχεν ὁ Ἀρχίστρατος - ἐς το κυνηγων, 280M δὲ καὶ 'Aetro iam o πρίγκιμμο εκεῖνον. - γουν ἐς χεῖρας ἔλαβεν ὁ βασιλευς - γράμμα,εῖχεν ἡ φράσις ουτω δὲ των τριων παίων ἐκείνων δευθέντη μέγας, βασίλας 'Αρχίστρατε, συγχαίρου,-- παντ- του orκου σου, μὰ τὴν βασίλεών σου 285 ἡμεῖς, γινωσκεις, βασιλευ δῶ σέναν κρατουμενοῖο θελησεις - τούς τρεῖς γαμβρὸν διὰ ia πάρm.'κεῖνος μην τους, ἔρρονται, - αύτους συντυχαίνει. ἐκεῖνοι λέγοin προς αὐτον, οἱ τρεῖς ἐς ἔνα στομα Μυ σι α λος ἄξιος ποτὲ της βασιλειας σου. 290ἔκλεξε ἔν ἀπὸ τους τρεῖς γαμβρὸν της βασίλειας σου, με καιρούς ηδη πολλούς πλέον ου καρτεροῖμεν ' τότε φησὶν ὁ βασιλευς καὶ λέγει πρὸς ἐκείνους ' καλως μων οἱ - ντες, χίλια καὶ μύρια ελ λαληθειαν πί τε γαμβρον θέλω νὰ πάρω. 295καὶ γράφε γράμμαν ὁ καθεῖς δνομα καὶ τὴν τυχην,κ' ἡ κόρη ἔνα φρόνιμος, ιδ στέλλω τὰ πιττάκια

λαμβάνει τοίνυν τὴν γραψην ὁ βασιλεύς εἰς χεῖρας, βου ονει, στέλλει τὴν γραψ 'ν της εα-οὐ θυγάτηρ. ἡ δὲ λαβουσα τὴν γραφὴν καὶ γνούς τὸ τ' εἶχε μέσαγέλασεν καὶ τον δάσκαλόν της λέγει τὰ τοι ταJ ἐσέναν θέλω, κύριέ μου, σέ-ν θέλω ἄνδρα, 305ωὸν ἔχ' ἡ καρδία μου καὶ συ σαι ὁ ποθητός μου.

113쪽

στρέφεται δὲ o βασιλεύς ἐς το παλάτιν ἔσωθ

ἐπέμυσεν ὀ βασιλεύς μετὰ χαρὰ μεγάλης - -

114쪽

min nuptiala

συρνει τὴν κορον ἀπ' τὴν γην, πιανει καπαψι- πην, μετὰ χαρας την ἔλεγεν το θέλεις, θέλω - κάμε αυτος ι ο ανδρα σου, α λον τινὰ ου θέλω.' πέμπει γοργον και φέρνουσιν μίσκοπον της χωρας, - λεν καὶ τούς αρχοντας μικρούς τε καὶ μγάλους, καὶ στεφανευλογησάν τους μῶ, χαρος μεγάλης. καὶ κάμνει τον καὶ κυριον της βασιλεια του ὁλης.

καὶ παίρνει πην κι εξέβησαν ἔξω να προπατησουν, εἰ περιβολια ἔμμα δῶ νὰ παραε- σουν. ὁ δ' 'Aetro λώνιος κρατῶ τὰς Ἀθας της θαλάσσης,

στρωσαι, βλέπει f κατεγγύς Γωλον ἁρματωμένον πλησιάζει καὶ αναρωτα πόθεν οἱ ναίτω εἶναι οἱ δὲ φωνην ἐβαλασιν, NE 'Aντιοχείας iam

καὶ θέλουν καὶ τυρεύουσιν Aetia λωνα τον πρ--φ. ὁ δέ - καὶ τί το θέλετε; ' τέκετ, αναρωτα --. λέγουσιν ὁ Αντίοχος ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος, ὁ τύραννος, ὁ ωλιος ὐεσβορβορωμένος, τὴν νύκτα - εὐφραίνετο μετα της θυγατρος του,εω νης ἐκ του πανου πυρ πίπτει παραχρημα, καὶ ηψατο ὁ οἶκος του κἀκεῖνος καὶ ἡ κόρη, καὶ δίκην ἔλαβεν αὐτοέJ πυρος - αιωνίου. οἱ αρχοντες - ὁ λαος, μικροί τε καὶ μεγάλοι,

ορίζει, δίδουν του ψωμίν τε καὶ κρασὶν καὶ κρέας.

ἀφηκάν -- κα et νασιν ἡ δωσουσιν μαντάτον. καὶ κεῖνο εκυν 'σεν- ῆλθεν εἰς το παλάτιν. ο βασιλ-ς, ω φήκουσεν, χαρὰν μναλην εῖχεν καὶ τον θεον δοξαζεν μετὰ περιχαρείας ἐς τον γαμβρον τον ελαβεν αξιον της βασι είας.

340 345350355 360 365

115쪽

370 ἀλλ' -- τί συνέβηκεν δυστυχημα της τύχη -

ἔμπασιν 'ς το πλοιάριον καὶ - αιρετησαν. ἐπ- ημέρας κάμασιν, τὴν θἀλασσαν περνουσιν 380 ad μετὰ ταυτ εγείρεται ὁ νότος ὁ βιαι- καὶ κάμνει κλύδωνα βαρύν καὶ ταραχην ast σκυτο καὶ et ρέν τους, ευρέθησαν ' τον κολων της Ιταλίας. εκεῖ 'κ τον φόβον τον πολλον επιάσαν την οἱ πονοι,γων κοράσιον παρευθύς, κείνη ἀποθάνει 385 - αυάν πης γὰρ πηξεν ἐκ την πολλὴν Qit πτην.καὶ τίς νὰ γράψαντον κλαυθμον τον μύροντο τοσον, καὶ τὴν πικρὰν της συμφορας την τότε γεναμένην ἰφρονουν κιβούρω, πιώνουν την, πισσονουν εσω ι εξω, αλλάσσουν τὴν βασίλασσαν ὁλα τα νυμφικά της, 390 βαλουν -- περισσον, βάλλουν - αριτάρι, λιθάρια πολύτιμα καὶ κοσμια της κόρης και γράμμα ει το στηθος τηςJ, πιττάκιν γεγραμμένον, την γένναν, την ἀναθροφην, την δυστυχιαν του πλοιου, εἴτις την θάμ' ἡ μισα ἡ ἡνα εδικά του

395 καὶ τ' αλλα πάλιν ορ- νὰ δε- ω ἐξοδους, Γν, ω κα4 ει ψυχικὰ καὶ Γῆν' εις μνημοσύνην. Ἀκούσατε, θαυμάσατε θεον μεγάλης δόξας.

μῶν πανόπον της μνης ἔ- νὰ ξημερώ . ευρέθηκαν ' την Ἀφεσον εις χάρα μαν λου. 400 καὶ εἷς -- διδάσκαλος μετὰ των μαθητων του ευρέθηκεν εις τον γιαλῶν, θωροῖσιν - κιβωτων,

116쪽

ευθυς' ὐμαν ἔφθασεν, κάμνει μεγαλην χυσιν, τον νουν της ἐσυνέφερεν ολον τον λ γισμόν τ'

. . . . .

καὶ τὴν τρωγην τὴν δίδωσιν πιανει, θεωρεῖ πην, καὶ κράζει τον δῶ καλων καὶ ωωα τον δίδει κἀκείνη ταλα ημισα, καὶ πῆ 'ς - μονα- ριον 410κι ἐκ την πο λήν της ἀρετὴν γυμνισσαν την κά in , καὶ iam την επάωσιν καὶ κοσμακὰ ἐφόρει. ἀλλ' - τροχ' ἁ στρώνωμεν τὴν στορι- οπίσω. βυζάστριαν εἶχεν παρευθύς μέσα εις τὸ καράβικα - παιεὶν ἀίζανεν καὶ δρην τὴν Aro εν 416

καὶ παραμάννα γίνεω αυτη Λεωκαρδία αυτης ἀπο - δνομα της γναικος εκείνης. ν ναύκληρον ἐκελευσεν εις τον Ἀρσον ἐπ νεν,

'κεῖ φίλον εἶχεν ὁ μαν κύριναν μαλ ωνα εἶχεν Υπαίκα καὶ αὐτος κυρὰν Λωνυσίαν - 420 ε ασιν κόρην καὶ αυτοὶ βρέφος ει - βαβαιον, καμπέλ- την ἐκράωσω την κόρην που, αν. 'κεῖ φέρνει Ἀπολλώνιος τὴν κουρην του, οὐ δίδει, καὶ την λωστριαν μετ' αὐτης καὶ Μαιρα λογάρια, βαπτίζει τὴν 'ς οἰνομα - πολ ως Ταρσίαν. 425ευθος παραλαμβάνουσιν την κνην μετὰ Ορκους, καλῶς νὰ τὴν φυλάξουσιν καὶ νωτην ἀναγι-ουν.

ἀλλ' οὐκ ἐφύλαξαν, ἰδού, τούς ὁρκους α ι τέλους. ὁ, ὁ 'Aetro λώνιος ὐπάγει κατὰ κόσμου καὶ βασίλειαν καὶ τιμην o Ἀρνηθηκέν - 430ῶς ἔμπορος πραματευτὴς ἔπλεεν ' τὸ καράβι.

117쪽

εκεῖνοι ἐφθονουσάν Οὐδὼ τὸ καλος τ' εῖχεν saviis is καὶ ραστα φθόνος ἔπεσεν εἰς τὰς ψυχὰς των δύο. a nos.

. . . . .

την βασιλευς, γόνει της Πίπάλης αὐθέντης ὁ δὲ πατηρ σου πρίγια- Τύρου αφέντης ' το. eb J μηνυμαν του θάνατουθ Αντίπου νὰ - ν, 445 διὰ νωτὰν ποίσουν βασι δ' τον τόπον του τυράννου, καὶ τὴν κυράν σου ἔλαβεν μέσα ἐς τὸ καράβω τὸ δνομάν της ἔλεγον -- Ἀρχιστρατοῖ- πόνοι την πιώνων δυνατοι 'ς τὴν σαλαν τὴν ἐκ σαν, καὶ σένα γέννησεν, εὐθύς -κείνη ἀποθαίνει 450 ' κιβούριν την ἐβάλασιν -- πάλλων χρημάτων,

καλαμπίζουν και πισσων, ' το πέλαγος το ρίπτουν.

st σέων ὐπατηρ σου ἐλάλεσε ἀπὸ τὸ πλοῖον, φέρνει καὶ παραδίδει σε τον κύριον Στρα καλιωνα καὶ την γαναῖκά του ὁμοὐ μετὰ πολλων χρημάτων, 455 καὶ κεῖνο ορκον ἔλαβεν, χρι δι σὲ πανπέρ', εἰς την ποτὲ μηδὲν ἐω τὰ γένεια του διψάσει ἀλλ' οὐδὲ τὰ μαλλία του μηδὲν τὰ παρπαρεύση.

460 μηδε - δημον φώναζε το τίνος κόρη εῖσαι, μοι νὰ δράμουσι γοργον ἐσέναν νὰ βουθησουν,

118쪽

καὶ ζωσιν τον -- ἀργυρίου 4654 Λεωκάρδια λέγουσα αὐτὰ κι ἀλλαγωγία, εὐθύς - πέτησε 'ς τὰ γνατα της κορος. asi την η νη θλιβερὰ καὶπωρ Ῥαστενάζει 'ς τὴν μοναρὰν που ἔμεινεν καὶ τί θα ἀπ ένη. M M -- τί συνελκεν πικρον μέγαν της κόρης 470 ἐν μια οδν των μερον, κυριακὴν ἡμέραν, Λιονυσία ξέβηκεν μετὰ καὶ τὴν καμπελαν

καὶ παροί με αὐτῶ κι αλλαις πολλαις γυναίκαις,

- τὴν μεσπι εδιάβησαν την ἀγορὰν του φόρου,--συν- ανδρος, βλέπουντες τούτη ταν λόγον εἶπον Ara χυλογημένη μάννα σου κι ὁ κύρις σου, αρσία, Oetros erro εὐήλιον εὐαμπρον σὸν μέρα καὶ φέγγος ἐξ ἀνατολων ὁ γυμνον, σεληνη αὐτην ὁπου την σπειρεν, κατάρας ρα ητο, χαλκοῖ, σιδήρου μύωμα, --πλαστον ἀγκάλην.' 480 καὶ ταλα γὰρ - κουσεν ἡ μάννα της Ζαμπέλας, βουλην βουλεύσαι πικρὰν θάνατον της Ἀρσίας. εστράφη εἰς τον ἰών της, τον ανδρα της, ἀλει' ἐὰν ου σφάξης τὴν Ταρσιαν κατώφαε εμέναν ου δύναμα - τὴν θω- r μου - στέκη. 485η παρα-- απέθανεν, ὁ κύρις της επνίγη αὐτη - στέκα ζων-- εἰς ωριν της καμπέλας ς'

τοσουτον τον ἐνά χασεν -- την -- επένευσεν τον θάνατον της ορφανης - γένη

κράζουσιν δούλον, αὐτων εω ἀπ - χωρίον 490ονόματι Θεόφιλον, καὶ δίδωσίν του ὁρκωνὰ κρώνη - μυστηριον καὶ - πνελευθερίαν

119쪽

καὶ χίλια ταλαντα πωσά που θέλει νὰ πάγη εκεῖ, μνημεῖον - λοιπον ἔξω - ακρωτηριον,495Ἀπου 'ναι παραμάννα της η δη Λεωκαρδία. εἶχεν συνηθειαν ἡ Ταρσῶ καὶ et γωνεν , τον τάφονκ ἔκλων την et ροαμάνναν της καὶ στρέφετο Mrισω. εκειτο ὁ Θεόφιλος κρυμμένος εἰς τον τάφον ἐξαίφνης ξεπηδησεν καὶ δρώσσω την κορον, 500 καὶ - στωθὶν, βάλεν διὰ - την ἀποκτάνη. ἐκείνη κλαῖ καὶ λέγει τον καὶ τί ἁμαρτιαν επώῖκα; εκεῖνος ἀπεκρίθηκεν Ἀνάμαρτιαν ου θεις κυρως σου - ἔποικεν την ἁμαρτίαν ταύτην. εἰς χεῖρας ἡ παρ κεν που δὲ θεις συμπάειον 505 λοιπον ζητῶ, παρακαλῶ, ἔ- - μίαν ραννα δ θη καὶ τονἈριστον ad την κυραν του κώμου, - πώρη μγε ον καλὸν in πάρη την φυρον της. ἐπένευσεν, ε κέν την κλίνει τὰ γόνατά της κιὰ τον θεὸν δέετο - λης της φυχῆς της.

510 ἰδού, ξαίφνης εἴδασιν ξυλον ἁρματωμένον,

της Μιτυληνης ανθρωποι ἐνω ον κουρσάροι τρέχουσιν -- ἐς την την καὶ δράσσουσιν την κόρην.καὶ ο Θεόφιλος σεις τρέχει καὶ - ' τον OLOR λαλεῖ πως την, μωσεν, ζητ ελευθερίαν,

515 - πάρα καὶ τὰ ξένια του, νὰ - 'ς τὰ πνικά του. Aia φωνην τὸν βαλαν καὶ φρίσσει - τον φόβον.

χλω ετόλμησας εμ καὶ σκότω- την κορον ἰεῖχε καὶ χερω- ἔβαλες εἰς βασιλέως κόρην γοργα - καὶ δούλευε σαν ησουν - μένος, 520 μηδis, ακομουν - ντεις καὶ θανατώσουσίν σε.Vστρέφεται πάλιν ὁ πτωχος ες την - αβιαν, δουλεύει. εκεῖνοι κάμουσιν μεις κιβούρων την κόρην καὶ ξύλον κλεινον, λαν μέσα ες το κιβούριν, δῶ - χη βάρος, νεκρον ιδ πασιν νὰ - θά- m. 525 ἀργὰ πρὸς τὸ μεσάνυκτον πανην μιν εσυραν, τρεχουσιν αρχοντες πο λοι- - ντισσαις --

120쪽

καὶ βλέπουν τὸ ἀντρόγυνον καὶ κλαίουν τὸν Ἀρσίαν, πως αμου - απέθανει ἡ πώς χωρὶς ἀσθένειας,

καὶ δεν ὁ θρηνος φοβερω καὶ ὁ κλαυθμ- --λος. κάμουν ἀμπιν φοβερὸν καὶ θῶπτουσι το ξύλον, 530κι μοι μαυροφορησασιν διὰ τὴν πολλην ἀγάπην

τὴν εἶχαν ἐς τον κύριν προ καὶ την καλην του γνώμην. Ἀλλ' ακουε τί συνέλκειν, λέγω, παλιν 'ς την κόρην. ν θάνατον απέφευγειν του σώματος κείνη,

καὶ της' η ὁ δ θρος πίπτει την παραχρημα, 536 ἀλλ' ὁ λωὴν βοηθος καὶ πάλιν μετ' ἐκείνην.

οἱ ναμαι τὴν ἐπήρασιν - την Μιτυληνην, ἐμα - τηνδε την ἀπορὰν μναμους αἰχμαλωτους, καὶ ξέστησαν τὸ κάλλος της πάντες ia την θωρουσιν. ἰδού λοιπον ανέλκει εἰς ἐκατον δουκάτα, Μαρκιώνης την --τει σκυλο παρισμένος. εἶχεν, εἴλυλον εμορφον μὰ λωους τιμημένους. - νει την ἐς το σπητι του λέγει Ρ προσκύνησέ τον ' ἐκείνη ἀπεκρίνατο ε χριστιανη πω. υτ ευθὼς τον δολόν του ονομα Πωκαρώπα, 545καὶ λέγει λάβε την αὐτην επω τηνδε, πορνεῖον, καὶ γράψε ς'o ἀνωφλιον δῶ την τιμὴν της δρης ὁ πρωτος δός της ημισην λίτραν πυσην χρυσίου, ὁ δεύτερος τὸ τέταρτον, ὁ τρίτος α λον τόσον, καὶ οἱ ἐξης ἁ δίλυσιν - ένος δηναρίου. ' . 550 ἐκείνη - τὸ ηκουσειν, ἡ λάβρα την ἐπηρεν καὶ τρομος - την κορφην ἄχρι κα των ποδων της, καὶ ἡρωτο παρακαλεῖν καὶ κοπτεσθαι μεγαλως. ὁ δὲ Μαρκίωνός φησιν ' τους λογους μόνον χάνεις - καὶ συ καὶ κάθισε αντ- μὲ ταμ αλλαις. 555ακων καὶ μη βουλόμενη πάντες ὐ καρώπας. γράφει καὶ τίτλον παρωθύς