The history of Apollonius: according to the Latin original

81쪽

ρο γλήγορα φέρετε ταυλὸν του - περι διαβάσω '

παίγυν οἱ δυωκι ἐνίκησεν ὁ Φλώριος ἐν κέρδει,

δύο χίλιάδες στάμενα κερδεῖ τον --μάν-.κι ὁ κων λά- - νὰ δῆ, μι εναι νικημένος, - την κών ἔρριψεν τὰ γρια μακρόθεν. 1430- ὁ Φλώριος - φρόνιμος βούλεται - τον ποι φίλον πικάρδιον της φυχης, μυστηριον της ἀπάρος, δίδει τον τὰ ἐνίκησεν, καὶ δίδει ταν καὶ πλέα. κι ὁ καστελάνος, τὸ - ου, - - καλον του 'φάνη, τον πλουτον ἐπαράλαβε καὶ μυριευχαριστεῖ ταν, 1435 κα λέγει προ τον Φλώρωπι ἄκουσον, τί σε λέγω. ωαπο - σημερον φίλον - σὲ βαστάσω, ἡ τούτην τὴν Βαβυλώνιαν - σὲ ἀνακμωρίσωκα, ἄρχ'ν πρωτον ευ νη καὶμέγαν μεγιστάνων δμως ωπέρα ἔφυ - θέλει - - ναίνη 1440 κιία την τόσην την χαρὰν, την εἶχεν ἡ καρδία, - το χέριν τον κρατεῖ κι ἀποχαιρέτισέν τον

82쪽

Oλην την νυκταν μελετα, - νὰ κατευοδ ητης κόρης την πόθεσιν, μετ αῖσον ὰ συντ P.

ὁ νους καὶ ἡ καρδία του λέγει, καεο ν τοπι χον καστελάνον εκ παντος με δωρα ιδ συχνά-.αληθεια, τον ἀμηρα φοβεῖται ὁ καστάλάνος 1460ο- ὰς ρίφω την δειλιαν - τουτο φανερώσω.κι - λάχη - μὸ συνθλιβῆ καὶ νδ μὲ συμπονέσαν, - ἐνεργηση τίπους την κόρην νὰ συντύχω.''επέρασεν, ἐδιεβηκεν - διάστημαν της νύκτας. εχάραξ φανατολη, τρέχει το φως παντόθεν. 1465καβα με- ό Φλώριος, ' τον πυργον καταβαίνει. ν καστελάνον ἴρηκεν, τον προπον - προσέχρο, καὶ εἷς τον αλλον χαιρετα, --πρεπεν, ἀξίως. καλως σὲ ηυρα, κυρις μου.' 'καλως ῆλθες,' τον λοει. εκωσαν, ἐσυντ ασιν, υπασιν υποθέσεις, 1470ω- νὰ sera τἄριστον, ἁ γε-- νὰ καθίσουν.

θεν φωρα, ρογεύτησαν μετὰ χαρας μεγάλης, κι - τις ἀποφώνασιν, χαρίσματα τον δίδει, ο Φλώρως χάρισεν δωρα τον καστελάνον, κοντων ρθὴν ο χρυσην, νεμάτην τὰ δουκατα, 1475

83쪽

πάλιν αυτον ὁ Φλώριος εὐτεχνης συντυχαίνει i. p.rit: in Ἀπεὶ γὰρ φίλος ει --γίνεσαι ψιερωμενος, os in his

1490 ἀφιερῶ σε ὁρκον σου, αἰ λος φίλος - σαι, se Platia κ εἴ τι θαρρε- δι' εἰπῶ, ιδ το πληροῖς - φίλος,κ αν ἔν καὶ πρωνμα τίπους, ιδ μην - πάρης βάρος. ορκον ποιεῖ τον Φλώριον μέγαν ὁ κωπελάνος, ωνεῖ τον Ἀρκον δυνατον, ὁ τι τον ἐζητηση, 1495 - το πληρωστὶ παρευθύς, ἁν χάση την ζωην του. ὁ Φλωριο εκίνησεν νὰ λέγ' - - ται τον πόθον καὶ τὰ επαθεν, εὐ- αρχὰς τὰ λέγει, την συμφοραν την επαθεν, ομολογεῖ τὰ ὁλα. - πόθου γενόμην δουλευθὶς καὶ δούλος της ἀπἄπης, ' si S1500 κ' εἰς την καρδιάν μου σεβασα πόθον φρικτὸν και --, πόθον να φλοῖνο τελώς την ταπεινην ψυχην μου, καὶ - μαραίνη μαραμον νὰ βάνη του θανάτου, μόνον νὰ πάσχω ὁ ταπεινος, - ῆμαι πονεμένος. καὶ 'γὼ εξενιτευθηκα νὰ την ἀναπυρεύω.1505 ανθρώπους ἐξενιτευσα τους αρχοντας, τούς βλέπεις, τόπους περιπατησαμεν ἀδηλους κι ἀγνωρίστους, χωραις καὶ τόπους καὶ βουνὰ λιβάδια, ποταμιωνες, καὶ παραεείραμεν πολλὰ, δι ελθωμεν ενθάδε. τώρα πακουμπίσαμεν 'ς τὰ χέρια σου αὐθέντη, 1510- μαν το κάστρον εἴδαμεν εδήτην Βαβυλῶνα,

84쪽

κι αρχοντας συνοικήτοραμ καὶ φίλους καὶ γνωρίμους κανην - εθυμηθηκα, σπίσω μου τὰ φηκα,

- βασίλειὰ καὶ ἐξουσὰ καὶ παρρησὰ της Σπάνια και μόνον τοὐτο - ποθω καὶ τὸ ἀναγυρεύω, τον πόθον καὶ ἀσχόλησιν τὴν εἰς τὴν Πλατ α -- 1625-- εἰς σένα, φίλαμου, προδα - κορμί μου μὴ αὐθέντη δύνασαι ζησης καὶ ἀπολέσης. παρακαλω σε, διάλεξε το κάλλιον - τὰ δύο. αδιάκριτον μηδὲν γενῆ χώμ, τον ξενωμένον, - ἀπ εδὰ συνέχει με ὁ πόνος της ἀγάπης. 1530 ποῖσε διίδω, αὐθέντη μου ει πρόσωπον τὴν κόρην, ἁ ἴδω την λαμπρότητα της λι σαμένης, μη στερεω διοι πόθον της φυχ' - - - 'κ καστάλάνος παρευθύς ἐτρόμαξεν καὶ φρίττει, κι - ξένος ἐκ τον λογισμον ἐγίνετον αὐτίκα, 1535ἰδων τοιουτον ζητημα μι is του ζητηση.δμως τον λεγει Φλώριε, ἐπιόρκον ὰ σὲ δωσω, καὶ ἀφορην ὁρκωμοσιῶν την σνντα hν ου φεύγω. οὐκ αποφεύγω - - θα ω ὰ το πληρώσω.-μαν γαρ εἰς κίνδυνον φίλος ἁ φίλον πάσχει, 1540εκεῖνον εχ αληθινον, στι - πρέπει φίλος. Θαν δ' ει σκολίαν τε τάχα συντρέχει ο φίλος, δια του - os, ευκολον πάσχει διὰ φιλίαν,

85쪽

ου ἔναι φίλος γνώριμος, μὴ γένοιτο , τον κόσμον,1545 τώρα καλα τὸ γνωρισε, τώρα βεβαιόνεσα το. ἁναάσω - κεφαλι μου τελειως ἀπ', κυμί μου, την Πλατ α λώρα βούλομαι τελεως διορθώσω, Ῥῶ να συντυχης, Φλώριε, με M ν την ραίαν καθέζεται καὶ μεριμνα πως νοι τὸ κατων ση1550 in να 'μπορέω ὁ Φλώριος - κόρην νὰ συντύχν' του πύργου γαρ την ανοδον ἐδείλειαν ἡ φυχή του καὶ πάλιν ἐκροτούντα τον πολλα ὁ λογισμός του. βλεπει, θεωρεῖ, στοχάζεται αὐτον ὁ καστόλάνος,νὰ πάσχει, την συνελσιν, - λογισμὸν - θλίβει, 155 καὶ νὰ δείλιάζει ἀπο καρδιως, τὴν δφιν του ἐχάσεν.κ ἀπο το χέριν τον κρατεῖ καὶ ἄκου' τω λώνει Φλώριε, τί δείλοσκοπας καὶ τι δειλίαν πεις ;ψ- τὴν στράταν καὶ ου πλην ἐγ-νὰ σὲ την μάθω, - πῶς - δῆς τὴν λυγερ η' καὶ πως νὰ την συντύχης.1560 καιρος εγγίζει του Μαχυ, συκονταίνει τὸ πάσχα, E τῶν καβαλλαριων ἐπλάτυναν τὰ ρόδα. ν ρον ρόδα γεμίζουσιν καὶ οὐ συδα τὰ πάντα ὁλα συντο μουδί - γεμίζουσιν τὰ ἄνθη καθ' ἔν πόνον συνηθειον τὰ - νὰ συνάρουν 1565 - νουν - ἀπὸ παντοῖ, τὸν ἀμπαν τὰ φέρνουν. ἀποτι κρίνων, poδων τε καὶ τριαρο--λάκια, ὁλα τα στε λει ὁ ἀμηρας τὰς εἰ νεν Ἀκείνας. - ανθη γὰρ συνάζουσιν, βάνουν τα 'ς τὰ κοφίνιατον ἀμπαν τὰ φέρνουσιν καὶ βάνουν - -πρός του. 157 κ μ τον καεὸν κοφίνιον κι ἐκ το καθ' α ροδον,οποιον χρεια στῆ ὁ ἀμηρα - πάρη διὰ φιλίαν, '

καὶ ε , - πομείνουσιν - πέμψη τὰς γυναῖκας, κατὰ λεπτὸν της καθεμιας, ως πρέπει καὶ ἁρμόζει.

'Ηλθεν ἡμερα, συμωσεν το πάσχα καὶ ἡ σχόλη, 1575 - ανθη συνάχθησαν, τὰ poδα οθεν ησαν.

86쪽

βάμοι τὰ σηκονουσι, τὸν ἀμπαν τὰ πασι, εἰς κοφίνι em κεν ὁ Φλώριος ἀπέσω.

καὶ βάνει ρόδ' ἀπάνω του, σκεπάζει τον- OLOR τάχατ οτι α φαίνεται τι ανθη ἔν γε τον. καὶ κεῖνος μω ἐκάθοον, σκεπάζουν τον τα αν , 1680ν - πα η καρδία του, την σευ- μη - ν,

μη σφάληντο W7χάνημαν, , τον θάνατον εμπεσχ', καὶ στερηθη καὶ την ζωην, χάση καὶ την φου μαν.

καθεζεται ὁ α ρας εἰς θρόνον μουσειωμένον, 1585

πα νουν τα ρόδα τα τερπνὰ καὶ θετο- τα εμπρός του. - νει παίρνει ἀπο παντου μέρος εἰς τα καλάθια, κι ταν το χέριν του - σεν να πιάσν ἀπο - ρόδαοπου ἀπε- κάθετον ὁ Φλώριος χωσμένος, ἀπ' κεῖνον εἶχεν θελημαν, να πιάση ἀπο τ ροδα, 1590μ απλωσεν ὁ ἀμηρας, - πιάση ἀπὸ τα ρόδαJ,

πνίσασιν τα χέρια του εἰς την κορφην του ἀπάνω, μείνου του Pυσοσκουλου του χρυσομι τμάτου οπου σαν - μα λίτρα του σὰν - δακτυλίδιν,

τοσόνδε πόθον εις αυτην εἶχεν ἀπο καρδίας, - νουν τὰ ρόδα σύντομα, πῶσιν εἰς τον πυργον,

87쪽

καὶ επαρ νορούσασιν την κόρην Πλατοι- λωρα. 1610 ' τί πεις, κόρη μου ξαίη καὶ ἁσαι παναιμμένη ς τί αεις - σχημα σοβαρόνυ σαι ἀγριωμένη. χαίρου ξαίη, την iam σου, χαίρου, μηδis λυπῶσαι, ὁτιήλθεν ὁ νεώτερος καὶ τον πολλα τον ἄτας.''norim ' τα περιλούλου ἰς τρέψωμεν τον λογον. 161 φερνουν αποστελάμενα τὰ ροδα εχ τον πυρπον, on. t

λιθαρωτος πανωνοστος, τίμητος, ωραῖος.

εστρωνισεν ἀπο καρδιας φωνάζει - ἐδυνάτον. τρέχουν ναλαις σύντομα, λωτουν διὰ in μάθουν. 630 ε τί την μορφην ὴ λοίωσας τ εστρωνισας εἰπέ,-.'' καὶ η Μααχηλὴς φρόνιμη τέτοι συντυχαίνει. πουλίτω ῆλθεν καί κατ-νδε την κεφαλην μου ἀπάνου, κεὐ φλωσα τὰ χέρια μου τάχατε - πιάσω, καὶ το πο ιν επέτασεν, ἔφυγεν ἀπ ἐ--.''1635 -παμδὰ oro τὰς μορφιας τον νέον εγνωρίζει, - αὐτος πολυποθητος εναι της Πλατ αφλώρας. πρωτητερον γὰρ μεγεν ἡ κόρη τας βαπίτως 'χξεύρετα βωνίτωις μου, τί εναι - σας λεγω. Φλώριος - ο ποθος μου καὶ ἡ ἀσχόλησίς μου,1640 o Φλώρως εν ἡ ἀγάπη μου και ἡ παρηγοριά μου, Φλώριος - η τρωσίς μου - ὁ ἀνασασμός μου.''

88쪽

τρέχει ἡ βῶμα σώσομα ' την ἡ πειμμένην, τὸ συγχαρίκια τα μορφα λέγει τὴν Πλατζιαμώρα. σκύπτει κρυφὰ καὶ λέγει πην τὰ γλυκερὰ μαντάτα.

τον νέον τον καρδιοπονεῖς, τώρα ς τον πύρπον ἔναι.

θεν, ἰδού, ἀπεσώθηκεν ὁ πολυπόθητός σου, ὁ πολ - ἀπὸ καρδιας εἶχεν εἰς τὸν φυρον σου.V

καὶ τί πικραίνεις την καρδὼ ν ἐμὴν της πικρομένης ἰκαὶ τί φλωτίζεις την καρδιῶν τὴν κατα λογισμένην

ἀετος ἁν γον, κορη μου - διωχνη του ανέμους, 1655o- ῆλθεν di σύντομα εδῶ - καταλάβν. πάλι, ἀνταπεκρίθηκεν καὶ λέγει - κορμοι, ros Θον καὶ μυστηριο- της κόρης Πλατ αφλώρης, Ἀλα μ' - - άτω μου, καὶ - νὰ σε - δείξω.ω ρόδον πανεξαίρετον γλυκοπιποθημένον, 1660 ἀμοὐδά μου, κυράτω μου, καὶ 'γὼ - σὲ - δείξω.οτι καὶ συ αφέντρα μου ἐκεενον -οιῶ κρουκ οἶδα χ την επίγειον ἔμπων παρὰ τουτον.'' ἀκούει, ταμ φλυγερὴ κλαίει καὶ ου πομένει.

κινα - παν ἀ τον ἰω βλέπει καὶ γνώρισέν τον. 1665 νώρισεν φειπεν ' ον πολυπόθητόν της, γνωρίζει την ἀγάπην της καὶ τηνῶ 'λησίν της. εὐθύς της ρας ἔπεσεν 'ς την τὶν ἐξωδεχομένη φέρνουν νερον ροδωταμαν, ραροίζουν την τὴν κόρην. τρέχει ὁ Φλώριος σύντομα ἐπερλάμπασέν την, 1670ε νοθύμησεν, αὐτὸς ἔπεσε μὰ τὴν κόρην.ραντίζουν, συνηφέρνουν τους, Μέλης ἐσυνηλθαν. - - ἐσυνηφερον, α λη οι. χ' -- περίλαμπάνει τὸν γλυκιὰ ἐκεῖνος τὸ κοράσιον. καλ- δρα την λυγερην, ψ γλυκοπαντα μου. 167o Ἀαλως μεις, αυθέντη μου καλὰ γλυκιά μου his .

89쪽

πόσην χαρὰ a εἴχαμεν ει μαστεν οἱ δυο ἐκεῖ εχ τη πατρίδα - - ελ τὰ γονικά μος τὰ ρόδα τα επισμα, τὰ δροσομυρισμένα 1680 εκ λ κλανάριν ἔμνωστον, χρυσον, ζωπρέ--μενον, παραλαβάζουν, χαίρονται, σφικτοπερλαμπάνουν,

προστάττει μετὰ πισμον μανῶ προς το κοράσιον,

. . . . .

- δι ιδῆ ὁ ἀμηρ- μετὰ του νεωτέρου,171 - πῶς οι δυο εκει--ταν μάλ εις την κλίνην,

90쪽

52 ΦΛΩPIoa Iπονεῖ, στενάζει θλίβεται, τριωνεται τον καρδίαν. ρνει σπαθὶν δέμνωσεν καθάριον - τον λιον, κοπτε μ φλογα δίστομον πυσιοκοσμημένον. ἐθέλησεν -- ταῖς δυὐνὰ ἀποκεφαλάσαν,ομως δὲ παλιν εκ καρδιας φεβεται της μανίας. 1715 καὶ δ, εσάλευσεν ποσως κανεὶς ἀπ τούς δυο. εως ἔναι συνηθεια πάντων ων ἀμπάδων, ατο τους την ἐκδίκησιν ποτὲ νὰ μην την ποίσουν, εἰ μη νδι κρων κρίσις τους το δίκαιον διήναι, si ονίζει καὶ κλειδόνει τους ἀπέσω εἰς τον πύργον. 1720 Ωιάβην εἰ - σπίτιν του εἰς τὰ παλάτιά του, mi h. i. vel Ῥήος μουναρχοντας, ἡ εἰς την βουλην ἐκ σαν.

- αρχοντά του εὐροξεν κ εἰς την βουλὴν ἐκ σαν. τίς ἀπο σας τους αρχοντας ἐμὲ, βουλην νὰ δώση, 1725 ὁτι δρα την παράξενον κορην την Πλατ αφλώρα, ἀπάνω εἰς τον πυργον μου μέσον εἰς-- νάριν απουρον πανεξαίρετον, ξένον ἀπο την χώραν, καταπλομένη ἐρωτιῶ μ' ἀπώ ν γλυκωτάτην.καὶ την ἐμην ἀσχόλησιν εποικεν - ἀράχνιν, 1730

ὁπου τελειως ἐνομιμώμην κυριὰν ἡ ποίσω, ἐκείνη κατεφρονησεν Ε εποικεν - ων γα μα' τί το λοιπον διακρίνετε νὰ ποίσωμεν εἰς αυτους;

κ εἶ καβαλλάρης ῖσταται δριμεδι ἀπηλογεῖσθαι,

αρχων πα-ραιος καὶ θρασύς λεγει, προ τον - τάνον, 1735λεγε προ πάντας αρχοντας 'αρχοντες μοι ἀνοι,

ἐμεν μεγάλη εω - μὸ φαίνεται εἰς τοὐτοκι ἀλαζονει καὶ μηχανη καὶ πλήρης δολου γέμων.

στι καὶ κεῖνος εἰ -- ῆλθεν μὲ τμοιον πρωμα, 1740' την ἡμετέραν δυναστε- νὰ πράξy τὰ τοιαυτα, τὴν τολμην την ἐπιβουλὴν, την ἀμβῶ ν τηλύβριν.''ορίζουν ὀι τους φέρουσιν ἐμπρος ει τον - τάνον. σπουδαίως τους ἐφέρασιν ἐξ αροκωνα δεμένους, - tb tW καὶ μέσην σύναξιν πήλην μνένετο των πάντων 1746 tende ὁπου την κρίσιν καὶ των δυο ὁ ἀμηρα δικάζει,