장음표시 사용
101쪽
10 ἔσχε το ἁδος εμορφον - κάλλο του προσώπου, ' ἡλικίας στακτον, καὶ του κομι- m κἄλλο,
τε πολλοὶ των - νων αρχόντων καὶ ρογάδωνεζήτουν ia την πάρουσιν εἰς νομιμον γνα α. ἀλλ' ὁ αθρος καὶ βάσκανος του γε-υς των ἀνθρώπων 15 ἔρωτα σατανικον καὶ οἶστρον θηλυμάνιας εξέκλ νε τον κύρων,κείνης εἰς ἀγάπην,
ωστε μίαν των ἡμερων ἐξαίφνης sed βιαίωςJ
ακων καὶ βούλεται κακως φθείρει την παρθενων m. αὐτη σεις ώδύρετο, παραμυθῶν - εῖχε 20 της συμφορ--που παθε καὶ του κακοῖ πολεῖδεν. καὶ ταλα δὲ ἀνηγγειλε την--της βυζάστριαν. εκείνη δὲ - ἔβλεπεν την συμφορὰν της κορος, τὰ δάκρυα τον στεν μον καὶ το κακὸν το τόσον, μη ἀχεν ἀντιφάρμακον - τί αὐτὴν ποήσω,
102쪽
ἀλλ' ὐ γυναίκαν νόμιμον τουτος αυτην ἐκράτει.επεὶ το πρα μα κρυφθη πιννωστον τοις ἀνθρωποις, δοεκ γένους τε βασιλικου ad εκ των μεγιστάνωνῆλθον εἰς ἀναζητησιν της κόρης νωτην πάρουν. ἐκεῖνος δε ὁ δείλαιος, δυστυχ' ανθρώπωνεπεὶ γὰρ οὐκ ηβουλετο ταυτην - πανδρέφη, εἰς 'νhματα καὶ δείγματα Γ καὶ J προς παραμυθίαν θἀμφίβαλε την σανδρεὼ ν νὰ κρύφη την αἰσχυνην. κάλλει, δια μέσου τε της ἀπορας σαλπίζουν οστις μικρος μεγάλος τε, πλουσιός τε καὶ πένης δηλώσει τὰ αἰνώματα καὶ τὰ ρωπήματα μου, - παίρνη νόμιμον ευθυς την κόρην μυ γυναῖκα o εἰ δ' αποτυχαὶ τ ὰὐνομα καὶ τα ρωτήματά μου, - Μ γουν τὸ κεφ ι του ἀπάνω 'ς τὰ προχώνα
ωστε πολλοὶ ἀπέθανον πικρως τε και αδίκως.
Ην δε πόλις ονόματι Τύρος εν et Συρία, - ταυτη βασίλευ 'Aπολλώνιος ὁ πρίηνκ-- θην δ' - νενης, εἰ μνῶν καὶ γνωσι κεκτημενος. ἀκούσας τοίνυν καὶ αυτὸς τὰ ρήματα του ἄναξ, το κάλλο καὶ την μορφιὰν την συνεσιν της κόρης, υπώρεις Αντιόχειαν, 'Aντίον ελάλει
ὁ δ' ἄσμενος τον δέχεται και μὲ περιχαρείας, β
103쪽
70 εἰ δὲ καὶ οὐδὲ, δύνασαι ιδ εἴπης την ἀλήθειαν,
'μπηξω - κεφάλιν σου απάνω εις - κἀστρον ''o δ' 'Aetro λώνιος ευμ γοργον ἀπολογεῖται '
Ἀδ δω,' φησι, χο αδνομα - νὰ τὸ Γ -4J-- σω, ἐ-- εἰς το τέρμενον ἀπόκρι ιν νὰ δώσω 75 κεῖνος - τον φόβον του τον τόπον του ἐστράφην. εἶδεν οτι Αργίσθην του καὶ θέλ- κινδυνεύσει, αὐτος - μεν δύναμιν διὰ να τον πολεμηση βάλλει σῖτον καὶ πλήθων εἰς τρεῖς ἀκαρεῖς μναας, καὶ - νει στάμενα πολλὰ καὶ ηὐγεν κατα κόσμου. 80 ὁ δὲ Ἀντίοχ' εὐθύς τον σινε ἀλκον κράζει, ὴν δὲ - δνομα αὐτου Θαλίαρχ' ὁ σκάλκος. δίδει τον ἴδιον θέλημα και συντροφιαν μεγάλην,-ου ευρη 'A- λώνων - παίρρο τὴν λην του. κι ορίζει μὲ τὰ βούκινα, διαλάλημα -οῖκεν,8 μου -κ 'Aπολλώνιον καὶ ζωντανον τον φέρy, - χη πεντηρο πυσι-- λάπην Αντώρου. μεις μὲν ὁ Ἀντίοχ' κάτεργα ἀρμα
104쪽
ως οὐ ληναν ' την Ἀρσον καὶ ἔμπαν εἰς τὴν χώραν, ἐκεῖ ἀπαντε Aur λώνιος ανθρωπον ἀπο της χώρας, γέροντα εὐηγενέστατον, ἀματι Ε λανῖκον. ἀλλήλως θωρμησαν, νομαστον ἐκάλει. καλον τον 'Aetro ώνων ἀλλά-- ἐ-α. 100
ὐδ' Ἀπολλώνιος ποπι το πρανη-J ἐθαυμάσθη, καὶ Ρ πως επωπασαι ' φησὶν Ρ Οἰνομά μου, etiarem; o δὲ 'γραφας εδέχθημεν Ἀντιοχου βασιλέως
105쪽
εκεῖνοι συμβουλεύονται δι φύγν ἀπὸ τὸν τόπον. 135 μεις εἰς π - ἔμπ κεν - πέλαγος ἐπιάσεν.
χειμάζει εἰς τὸ παπιος μέσα εἰς δύο μέρας,
- πλοῖον διεσκόρπισεν, minis αν οἱ πάντες μόνον ο 'Aπολλώνιος μέ εις μικρον σανίδιν
- κυμαν τον ἐπέρασε , της Πιπόλεως τὰ μέρη.140 κεῖ βρεν ανθρωπον πτωχον, πένητα κ' ἔνα φάρης. εἶχεν μικρον καλύβι - ἐδέχετο τούς ξένους. δίδει αὐτος καὶ ράκων - κάτσεν ἀποκάτω.o δ' 'A- ώνως αὐτή - καπ αὐτου ἀγγέλλει, λέγει αὐτον ὁ αλιευς in Τρίπολις κοντά ναι,
14 ἔχει δὲ δύο μίλια κότα σέ τε καὶ Μα
106쪽
ἔλα καὶ στρέψαι με ε , καὶ ὁ θεος - θρέψει.'' ὁ δ' Απολλώνως ευθύς ς τὴν Πνπολιν λωγει,ευρίσκει ἐν τῆ ἀπορε κήρυκα - ράψων Ρεστις βρεθῆ τὴν σημερον τὴν ροπαν δῶ - παίζ 156 καὶ νὰ νικη ναπαντας εὐθ- γοργον ra e , νὰ λουση καὶ τον βασι δι αν-- δῶ - φώην ἀκούει Aor λώνως, ' - θέατρον ἐστάθην -- καὶ ἀξιπολητος - τὸ παλαιον - ράσον. παί - την αρπαν, παίζει την ἄλους ἐνίκησέν τους. 160 λ γε εἰς το βαλανειὸν, τοὐμπλεα, ἐλουε ην δὲ - ὁ μα αὐτου Ἀρχίστρατος ὁ --. ἐθαύμασεν ὁ βασιλεύς την συνεσιν του νέου καὶ την 'πι δεξοσύνην του καὶ την γλυκύτητά του. - ολ εἰς τὰ βασίλεια ὁ βασίλεω ἀπιμι, 165 εμεινεν Ἀπολλώνιος εω δια του φόρου.ευθὼ δὲ ὁ Ἀρχίστρατος Ἀπολλωνα ἐζητει.ῆλθον εις αναζητησιν, ὁράν τον ἐν τῆ μέση, μουν τον χλα, κράζει σε ὁ βασιλεύς ο μέγας, - - νὰ πίης μετ' --ὐ ad νὰ παραλαβώm.' 170εκεῖνος ἔφη V αἰσχυνομω δῶ το παλαιὸν το ράσων. 'στρέφονντα ι, ἀναγνέψουσι ταμ τον βασιλέα κεῖνος ἀπὸ τὰ ρο α τον στέλλει καὶ δίδωσίν τον. θεν, κάθισεν μοὐ μετὰ τον βασιλέα,
αντικρυς κατὰ προσωπον πάνωθεν των o - 175- ντων ων εὶ νενικων oos σαν καλεσμένοι.
- γοήυν την - αν εβλεπεν, τὰ πλήθη των βρωμάτων, τον προυρον καὶ τον χρυσον καὶ την παράταξίν τολεμνήσθη ἡ ἀπώλεσεν καὶ τὴν α οὐ φεροίανκ ου ηθμεν λοιπον κα-J καλλου, ἀριστήση. 180- λωτον ελεγεν ὁ ρηξ ὁ μέγας δῶ νὰ φάγη ἐκεῖνος κάτω ἔβλεπεν καὶ στέναζεν - M.
107쪽
καὶ λέγει Aπολλωνιον ρήματα τὰ τοιαυταρο θω- σαι λιποκάρδιος, ομοιάζει ἡ καρδιά σου.
205 - διὰ - ἀπά-ην σου καὶ δῶ την δούλευσίν σου
την --ες ει το λουτρον . . . .
ἐκάθισά ἡ ἀπάνωθεν ὁ λων των μεγιστάνων, καὶἰλλον μεγάλα τερον τον ἔχω - καὶ μάτιαε θνα- τον ἔμπροσθεν νὰ τραπουδὴ, νὰ παιζη, 210 ν' ἀνοίξη την καρδίτων σου - της πολλῆς της λύπης'
108쪽
καὶ συ ἐγένου λυπηρος καὶ α γος της λύπης ' τότε ὀ 'Aetro λώνιος γορ- ἀπολογεῖται ἡ πιστω' ἰώνπη μου, ἐς το καλον - πάικες, ἐμὲ τον ξένον τον πτωχρον καὶ δυστυχὸν του κοσμου
φευγενὴς αρχόντισσα - βασιλειας σου κόρη, Ατε τὸ πλῆκτρον - καλ- eπίστατα καὶ κρούειουδὲ τρων δια τεχνικὰ πέσω ἐς - τέχνην. ει - καὶ βούλη, βασίλευς, καὶ ἔναδ ορισμος σου, ορι- νὰ μου δωσουσι --- τὴν κιθάραν, 220
τότε ν ἀκού- ωνοστῶ, μὰ με διας καὶ τέχνης,νὰ δῆς τὴν τέχνην ἔμμην, τὴν μελ-- σὶν πρέπει.Vκαὶ λέγει ευεις κω δίδωσι μεῖνον την κιθάραν, καὶ ωξατο - τρωνωδῆ νὰ παίζη τὴν κιθάραν, καὶ ο ι τὸν κούσασι, την - δῶν τὴν εἶχεν, 225την τέχνην καὶ τὰ ρηματα καὶ τὴν γλυκύτητά -
τότε παρίστατ, εδδε μω ν ηρχιστραπηγοῖσα τὴν τεχνην καὶ τὴν με δῶν καὶ τὴν γλυκυτητά του 230 4 βλεπε Γιαὶ το κάλλος του βλέπει τὴν εμορφῶν του, κι εξέστηκε νὰ τὸν μή - τον καταστοχάζη. - ων ἡ νύξ κατέλαβεν, τελέσθηκεν ὁ δεῖπνος,
ολο αναχωρησακτι μικροί τε καὶ μεγάλοι,
-- καὶ 'Aπολλωνιος ἔξω μετὰ τούς μ - 235 τότε δρομαί- τρέξασα ἡ Ἀρχιστρατηγουσα
με προ τον πατέρα τη ρηματα τὰ τοιαυταρο παρα- ω', Μέντη μου, θέλω - μὰ ποικησm. αὐτον τον νεὸν τὸν ξενικον που 'ναι πολλὰ μιμμένος,
ως ξένος καὶ ἀπνώριστος - εχει που νὰ μένη ' 240
ὁρισε - τον δώσουσιν κραββάτιν διὰ - μένη
τότε εὐθύς επένευσεν το ζητημαν της κόρης
109쪽
ὁ παρο- ω κεν εις καρδίαν της κόρης, α - 245 κι λην την νύκταν εμεινεν αυπνη διὰ τον νέον, uiuae
ῶδε την - εζητησεν - πως ταανηγέρθην. σκυπτει, φιλ τους πόδας του καὶ τὰ γλώκειά του χέρι 250 ἀναπτενάζει, ἀπο--διας ἄπο φυρος δακρύει, καὶ λέγει τον πατέρα της ματα τὰ τοιαυτα Ἀγω πάντα σπέστω καὶ πάντα, α θάρρος εἰς ω δίαν τραπουδισυ καὶ τέχνην της κιθάρας - μα τεχνίτρια σωστὴ παρὰ πάντα ανθρώπους 255 καὶ χθὲς εἶδα καὶ γνώρισα μαθητρια ου σώζω. κ αν εναι θέλημα - σον κι - ἔνω ορισμός σου, a μένη 'Aποῖ -- μέρας προς το σπητι, - - - μάθω σματα - κρούω την κιθάραν, - παιδευθω τὴν μουσικὴν καλῶς σὰν ἐκεῖνος.'' 26 4mέκλινε 'ς το θαημα της κόρης πατηρήτηςJκαὶ Metro ἰώνων εὐθύς κράζει, κ' si εν ομπρός του. καὶ λόγους παρακλητικούς ελεγεν προς μεῖνον
eυθὼς ὁ Ἀπολλώνιος κλίνει τὴν κεφαλην του 'ς τοὐς ορισμούς σου ἔλεγεν Ἀώντη - κελεύεις.''27 μ οὐν ποίησεν κα ν καὶ μαμεν μέρος, Pis,. Σκαὶ την κιθάραν ἔδειπε την κόρην καθ' ἡμέρας, I de ἔμπεν εἰς την ἀγάπην του ἐσέβη ἐς τον πόθον τοῦ -
110쪽
εῖν - οι τρεῖς ἐραπικοὶ δεαι καὶ ἀντρειωμένοι, καὶ κατὰ σάρκα εὐγενεῖ νὰ et χ' ω μο εἶνα4. καεί in , συμβουλευονται, γράψουν - πιττάκιν,
ἔτυχεν ὀ Αρχίστρατος, φυ ἐς το - νων, 28θει δὲ καὶ Ἀπολλώνα, o πρίγκω μετ' ἐκεῖνον.ῶς γουν ἐς χεῖραε ἔλαβεν ὁ βασιλευς - γράμμα,
μεν η φράσις ούτω δε των τριων παίων μείνων αὐθέντη μέγας βασιλεύς Αρχίστρατε, συγχαίρου,-- παντ- του οἴκου σου - τὴν βασίλειάν σου 285ημεῖς, γινώσκεις, βασι si διὰ σέναν κρατουμενοῖο θελήσεις ἐκ του τρεῖς γαμβρον διὰ νὰ παρης. κεῖνος μην του κι - νται, - αύτους συντυχαίνει. ἐκεῖνοι λέγουν προς αὐτον E- πῶς ἐς ἔνα στόμα -- ενι αλλος αξιος ποτὲ της βασιλειας σου. 290- λεγέν ἀπὸ τούς τρεῖς γαμβρω της βασιλειας σου, με καιρούς ηδη πολ λ πλέον ου καρτεροὐμεν ' τότε φησὶν ὁ βασιλεύς καὶ λέγει πρω μείνους ' καλῶς ε ανχι αρχοντες, χίλια καὶ μύρια μων, ληθειαν πί τε γαμβρον θέλω νὰ πάρω. sonia γρῶν γράμμαν ὁ καθεῖς δνομα καὶ την τύχην,κ η κόρη ἔναι φρόνιμος, ἡ στέλλω τὰ πιττάκια. κ' οἷον θελησε ἐκ τοὐς τρεις ἐκεῖνος ἡ την πάρη.'' και ευθῖς γράφει ὁ καθεῖ οκαθως εδιδάχθην, - δνομα, την ευγενεὰν τὸν, μον καὶ την δοξαν. θολαμβάνει τοίνυν τὴν γραφην ὁ βασίλεω εις χειρας, βου λόνει, στέλλει τὴν γραφην της εα-οὐ θυγάτηρ.
ἡ δὲ λαβοῖσα τὴν γραφὴν καὶ γνούς τὸ τ' εἶχε μέσα γελασεν καὶ τον -- ν της λώνει τὰ τοι ταθ' Ἀσέναν θελω, κύρις μου, ἐσέναν θέλω ανδρα, δούεσὸν θω ἡ καρδία μου καὶ συ σαι ὁ ποθητός μου.