The history of Apollonius: according to the Latin original

151쪽

ὁμοιοταευτον.

But leavin a present tho questionis the authoralii Mino oon on Belisarius and of the θρῆνος in iis unsotuin condition it inould bo observed that Dr siles vas undis tho erroneous impressio that his dition os tho lolisarius ' in tho prinoepa It is trito the first editionissem tora o sosoarce an alniost uisno vn that it could asit escapo thoattentionis an scholar. I transcribo ita liuo homi ad pulos retos Νωελληνικὴ Φλολογία 2, p. 29

152쪽

onymi cuiusdam narrati tabulosa Graecο-Barbara de Belisarii excaecatione et inen sicitate, tuus titulus et principium : Δι ἡγησι Δραιοτάτη του θαν στου δρbs του λεγομένου Βελισαρίου χ, θαυμαστὲ παράδοξον, a συμφορὰ μεγάλη, etc.

Βυζαντινης Αὐτοκρατορίας μέχρι της Ἐλληνικης ἐθνεγερσίας Athons I 868, p. 101 sq. I transcrit,e his statemetit:

lation by d. B. publisho as an appondicto tho Athonian

153쪽

paris in tho last laysis tho Bygantius Empiro. Raho political tondono and tho morat of thoi ισάρι-

aro tho sanis a thos of the θρηνος It sussicos to Mindito afo cremaricaeso instances os coincidenco in tho tW mortis. Tho post os in B ισάριος says, verse 822 sqq.:

Compare sis solio ring passage in the θρῆνος verse 161sq.:

154쪽

5 It may bo asserto that in composition and tono fine Θανατικον bear aratrihing rosemblanco to tho sine of the θρῆνος though it hould ala bs admitto that in poetical Value, ins halter is suporior o in Θανατικόν. Ses Edisson,

156쪽

τον δι ἡ τύχη φωσεν καὶ τυφλανεν ὁ φθόνος ἐπι της βασιλείας δὲ μεγάλου βασιλεως,

'λυστινιανος ελεγετο ad μπας αντοκράτωρ

καὶ της μεγα ς εκκλησια λιας Σοφια δομήτωρ.

'n θαυμαστον μυστηριον συμφορὰ μγάλη λύπη ἀπαραμύθητος, οδύνη καὶ πικρία

εις τον καιρον του ανακτος Ιουστινιανου μεγάλου, μεγάλου αυτοκράτορος, μοελου βασιλέως,

καὶ πότωρ της λιας Σοφιας μοελης ἐκκλησίας 10 ἐφάνη Βελισάριος, ἀνηρ σοφος ἀνδρεῖος

ἐν τοι πολέμοις τοι που και μηχανα καὶ πράξεις - εἶπες- ῆ ν οφθαλμος της Κωνσταντινουπόλης, Mi φθόνος, - κακωθηρὰν στέρησέν του τὰ μάτια, καὶ σχασε το γλυκερον - - του κόσμου τούτου. 15 μώνα κακον, - θηρὰν ο φθόνος ενι φίλοι, σκορπίον ἀπεικάζου - μὸ μύρια κεντρούνια. ὁ φθόνος, - κακοχηρὰν ἐμπηκεν εἰς 'Pωμαίους, ἀπε- εἰς καρδία των πρίζωσε δι' ὁλου φθόνος ὁ πρῶτος των κακων - τιων του κόσμου ' θωσπερ εφάνην et ἀρχης ς τον ἄθλων τον Κάιμ εφθόνησε τον ἀδελφον αὐτολπρωτα τον Ἀβελ, καὶ τότε - ἀπέκτεινε δίχ' ἀφορμην κακίας ο φθόνος κολούθησεν ἐξόπισθε του φόνου. εῖχεν ὁ πρωτος γεννηθεῖν εἰς τον παρόντα κόσμον, o μέγα πρωτον των κακων ο μετὰ ταλα, φόνος. καὶ πο- ουκ δωμάθηκεν ὁπο σκορπίου φθόνου ἰχωρεῖ καὶ μαίνει παντα si χωρεῖ καὶ πιάνει πάντας, καὶ βασιλεῖς καὶ ἄρχοντας, πωντας καὶ πλουσίους. χώρας κἀ κώπη χάλασαν αἱ γνωμαι των ανθρώπων - Iθ

157쪽

βασί in Mil αὐθωροιαὶ - ω, ἐχα καν. εῖδα σὲ φθόνε, τίς ἁ συ, τίς ἔνι ὁ τεκών σε, εἶδα ast ἔγνων σε καλως τὸ τ ξεύρεις ra ποώπλεῖδα κα πῶς μανσες τὰ μάτια των ' μαίων 35- αυτὸν τον Βαισάρων τὸν φημι πτον καὶ μέγα, τὸν ἰσχυρον καὶ φρόνιμον καὶ πρακτικον εἰς ἔλα κρίμαν -οὐ γίνετον βαβαὶ τίς μὴ θρηνησει, εἰς τίτοιον ἄνδρα θαυμαστὸν τίτοιον κα/- νὰ νέρος οπου au μὲ τὴν γνωσίν του καὶ μὲ τὴν ορδινιάν -

Α με την σοφιάν του τὴν πάλλὴν ἐκέρδησε τον κοσμον, καλὰν μοιράειν ἔστησε ' τὸ πλάπιν των ' μαίων, πολλην τιμὴν ἐδώρησε τὴν Κωνσταντίνου πολιν, re Getest

καὶ προσκυνουνται semoro λων πιστων τε καὶ ἀπίστων.

45 Pro λοιπον ἀπὸ του νυν ἐω, ἀψίνω ταμα γράφειν clis καὶπλώτερα ν, ωδῶ τον φθονον, μη σχολάζω τὰ πολλὰ τὰ πάντα καταλείπω. Αοιπον ἀρχίζω την αρχὴν την προς τον βασιλέα, τον μεγαν Ιουστινιανὸν τον μέγαν αὐτοκράτορ.50 ρίζει, φέρνουν παρευθύς - ἀρών τε, Iustinis. λέγει τοιάε προ αυτον μετὰ πολλοῖ του πόθου et A Bμισάριε, σημερον ἄκουσον της φωνης μου, ria aer τον νισμόν μου ποῖσέ τον καὶ δούλευσον εις οὐ- in μαρε πλεῖστα περπυρα δίδω σε καὶ μαωτόρους, 65 παρελαλε τὸ κτίσιμον - τείχωμα της πολης, ὁσον ἡ δράμη λαγνον καλον ἀνδρειωμένον. εἰς χρόνου ἐνὸς τέρμενον is ἔνι καμωμένον καὶ ἁν ἡ γνωση σου φανῆ Ea τι κτίσμα κεῖνον, ἀρέση τε καὶ τούς ἐμούς καὶ πάντας αρχοντας μου,

60 πιστευσον, καταστησω σου μώνα του παλατίου.Vήκουσε Βελισάριος την μόσχεσιν ταύτην καὶ τὰ λαμπρὰ τὰ μέλλοντα λαμβάνειν ἐν τέλει, πάραυτα πίπτει, προσκυνεῖ τον βασιλέα κεῖνον' ἐγὼ --- δἀλός σου λέγει ' δεδουλωμένος,6 καὶ - κελεύεις ὁρισον,--- να - πλη--.'' ἐπαίνεσεν ὁ βασιλεύς καὶ στάμενα τον διδει.

158쪽

κἀκεῖνος κτίζει σύντομα, ευθὼς καὶ τελεωνει. πολλοὶ γὰρ ἐθαυμάσασιν ἐπάνω εἰς το κτίσμα την πραξιν καὶ την ορδινι metros πωκεν κεῖνος

ὁ,- Βόλισάριος εἰς το τειχῶν της πολης. θὁ βασίλευς καὶ δίδει του δόξα, τιμην καὶ πλοῖτον,το μολύψωσεν δ' αὐτον, τίς ἄρα διηγεῖσθαι; Oτι του φθόνου κάμινο εξηψεν ὐπερηφεν,

φθονῶσίν τον οἱ αρχοντες, πρωτοι του παλατίου, εργα τὰ ποσα κάμνουσιν καὶ πόσα καταλεγαμ 75 ἐπληρωσαν τὰς ἀκοας του βασιλεως μεῖνοι βλέπεις τον ανδραν ' ελπον 3ν εποικες με λον, κατὰ μικρον τὸ κράτος σου θέλει το καταλύσει 'καὶ εἷς ἀπο ους αρχοντας εκ ους Παλαιμώρους

τον βασιλει δικάζεται μετὰ πολλου του θράσους, θκαὶ τάχα δὲ - συγγενης εὐλειν οἴ- γων - δέσποτα παντάνακτα, δέσποτα αὐτοκράτορ, εγνώριζε ἀπο ου νυν ἔτι ἡ βασλεία φενδοξος ἡ θαυμαστη, εἰς αλλον μεταπέση, εἰς αλλοι μη του κράτους σου μητε των m' νων σου 85 αὐτος o B ισάριος ον εποικες - λον, αὐτος σκοτόνει, raάρνει σου βασί ιαν καὶ στέμμα ο βασιλεύς, όμαξεν ἀκούων μοι λώνια, - ο θονὶν in δησεν ως πριον θηρίον, - οὐ γαρ εμυκήσατο καὶ προς-κεῖνον λέγει θροέχεις, εἰπέ μοι, μαρτυρας ο ἄγεις - προστήσης, τον δολον, την επιβούλην του πρώματος, τυ δραμα ;'' τότε προσφέρει μάρτυρας πλαστούς κατὰ της -- ευρέθη Καντα υχνος, 'Pἄλλης, Παλαιολόγος, Ἀσάνης καὶ Ουἀσκαρις καὶ Κάνος και ὁ Λούκας - 95 καὶ μαρτυροῖσιν αδικα κατὰ Βελισαρίου. α κρίμαν οποῖ γίνετον ου συστενάζεις, δίκη ς εδε κακὸν, δε πικρον καὶ τίς νι μη θρηνη , την εἰς τον ανδρα τον καλὰν νὰ ποίση τίτοι κρίσιν; ορίζει καὶ σεβάγυν τονδε του ανεμου τον πυργον, 100 βο- όνουσι τὰ μάτια του μντο χρυσον μανδηλι,

βου λόνουν οι μεσάζοντες κι ὁ βασιλεύς ὁ μνας

τρεις χρόνους του in κάθεται ἀπέσω εἰς τον πυργον

159쪽

δ υστερητω καὶ το - καὶ πιν ἁβροτραπέζης, 105 - ,η φωμὶν καμπανιστον καὶ ἴδωρ με - μέτρος.

λ' oφθαλμος ο αυπνος οποῖ ποτ' Ου κοιματα προσέσχεν, εἶδεν, ω ρεν' ακουε τί εσυνέβη. μανδατοφόροι φθάνουσιν εἰς ωρα μεσονυκτου, οτι τινες ἀλλογενεῖς τὰς χώρας του κουρσεύουν, 115 απηρασιν κι ανθρώπους του καὶ λάφυρα καὶ σκυλα, πολλούς, γαλωτίσασιν, ἀπέδεῬαν κει πόσους, πολυν εποίκασι κακὸν επὶ τὴν Pωμανίαν.

ὁ βασίλεω μήκουσεν εκεῖνα τὰ μανδάτα, επόμαξεν, ἐξέστηκεν, φύρειν, παπώθην, 120 καὶ τρεῖς μέρας εποικε σωστὰς πεπληρωμένας, μήτε απίου καὶ ποτου μήτε ἴπνου προσψαύσειν.

εμπλισμενα, θαυμαστὰ καλλωματωμεν καὶ ἔτερα τριάκοντα ἀπο Θεσσα νίκης 125 γαλιόταις καὶ πλοιάρια, αμέτρους - βούδαις α ρες καλούς - μιστὰς γεννάδας και αλκίμους καὶ ναύταις δντως - ειπῆς φαλκωνες ad πεπρίταις τὼ κρα καὶ,πάλαιστρυιδες, τοξα καὶ τοξατόρους, σκεύη καὶ - παρδιέριδες, τομφάκια συρπεντίναις 130 νωπλησε τὰ κάτερπα καὶ ναῖς τὰς μαχικάς του

ανδρας ἐκατεσφάλισεν, ἔφραξεν ἐξ αρμάτων,

ν' ἀστράπτουσι τὰ ἄρματα, ἡ 'κπεμπουσιν ακτῖνας. καὶ τις ου περιθαύμασεν εμβλέπων τὰ τοιαυταῖα 'Gμως - εγίνωσκε μικρος γε καὶ μέγας

135 η καὶ κατεκνοκύριοι ητε οφφικιμοι

160쪽

Ῥίζει δὲ o βασμεύς νὰ συναχθουν o πάντρος, μικροὶ - λοι, γέροντες, αὐτοχθονοι καὶ ξένοι,

ἐπάνω εις παλάτια εκεῖσε - βρεωσιν.

οι πάντες ἐσυνάχθησαν μικροί τε καὶ μεγάλοι, 140 κἀκει- ό πως βασιλευς ηρξατο τούτους λεγειν 'υμα Aia ἐσύναξα ἴνα μνα-ρισθῆτε καὶ ιδ με δώσετε βουλην εις τὸ ζητω καὶ θελω. ιδοὐ γὰρ κατορθωσα τουτην την ἁρμαδαν ἐξοπλισμένην ευμορφα, καθως καὶ θεωρεῖτε, 145

καὶ κύριον --ποικα καππανον εις αυτην. λοιπον ουκ οἶδα τίς εστιν αξιος εις σου - νεν εἰς ολα πρακτικος, αριστος και ανδρεῖος,

καὶ ὐ γεννα βουλεύματα καλα της ἀριστείας. εἴπατε, δότε μοι βουλην, αρχοντες μου ει τομο, 150 μὴ θέλοντες αἱρεσχελεῖν μηδὲ κακεῖν,νταυθα ἀλλ' ἐπὶ φόβον του θεοῖ - 'γκλέξετε τον κάλλιον 'ο αρχοντες εσΘησαν ' κανεὶς λόγον ου δΕει ἀλλ' εἷς τον αλλον βλεπον, οι αρχοντες εκεῖνοι

λοξως φολξως αλωπεκως καὶ ωσπερ την - ωα 155 καὶ παλιν, φώνησεν ὁ μεδων - δευτέρου

πολλὰ ελυροπώθησαν Ο μεγιστανοι τότε. βλεποντα -τως εκραξε το πόπολον της χώρας,

φωνὰς τρανὰς ἐφώναξαν οἱ πάντες εν μαμα δέσποτα πάντων, βασίλε , των αὐθεντων αὐθέντα, 160 ἀνατολῆς καὶ δύσεως κύριε αὐτοκράτορκαὶ των Pωμαίων ὁ φρουρος, μιστι-- ο φουμος

πρωτον πιστεύομεν θεον τρισυπόστατον -

κιχλοι θαρροῖμεν εις αὐ λῖνα - δώση νίκην,νὰ καταβάλη τους εχθρούς καὶ - τούς ἀμνίση. 16o τὸ δεύτερον πιστεύομεν ' --λην βασιλειάν σου, τρίτον εἰς Βελισάριον δν ἔχεις τυφλωμένον. st θέλης μνα βασίλεὐ νικησειν τούς εχθρούς σου, βάλε τον Βελισάριον αὐθέντην καπετάνον ἐπάνω 'ς τὴν ἁρμαδα σου, ει ολον σου ον στόλον. 170