Libanii Opera;

461쪽

LIBANU ORATIO XI 441μετειληφεν, τις δε αυτη καρπους κτρεφειν, καὶ λως περὶ της ἐνταυθα πλεονεξίας διαλεκτων. σπερ γὰρ χώρα πρεσβυτερόν τι των νοικουντων, ουτω καὶ τὴν υπὲρ ταέτης ευφημίαν προτέραν εἰναι δεῖ της εἰς το γενος σομένης.

εγκώμιον γης ἀρετή, καθάπερ, οἶμαι, νεώς, ταν ἐπ' ἰσχυρὰν την τρόπιν τα αλλα χὶ συμπεπηγύτα. τουτοδη προ των αλλων ἐξεταστέον. 14. καὶ ου ταυτήν γε πείσομαι τοῖς πολλοῖς, οῖ πὰν τι αν επαινῖσι χωρίον 10 μέσον η οἰκουμένης βιάζονται δεικνυειν. προτον α279μεν γὰρ εἰ τω τοOτο πάρχει, καὶ το καλῶ γε ευθ0ς εἶναι προσυπάρχει, Ῥιαοῦ πύλεως γίγνεται τι παις αλλαις Ου εστιν εἶναι μέσαις. ἰστε οἱ πλείους ληρο λοιτο λόγων 15. πειτα εἰ μεν το μεσευειν τοις λοι 15 ἐδίδου κρατεῖν, εἶχεν αν τινα νουν ψ σπουδὶ τοις ταοτα φιλονεικοοσιν P δ' -υ 'αὐτιν εἰς καρπον

462쪽

442 LIBANU ORΑΤIO XI μέσην δεικνυειν ἀντὶ του καλην ἀποφαίνειν τὶν ἐπαινεῖ τις 16. Toυτο τοίνυν ξεστί μοι περὶ της μαυτου φθεγξασθαι, τι της In ουραν καλλίστης τ κάλ-

λιστ0ν ηδε ἐστίν ὁμολογεῖται μεν γαρ της γης αριστονεῖναι τουθ δ προτον ω ὁ θεος ἀνισχων προσβάλλει. 17. καὶ βασιλευσί τε κτημα περιμάχητον δε η μοῖρα, καὶ τω γέγονεν, ουτος παρὰ τουτο μείζων, τὰ σί τε ἀνθρώποις εἰς ἀκοην ἐρχόμενον τοsνομα χάριν τινὰ 1 κομίζον ἔρχεται καὶ τὰς ψυχὰς ηδονης ποπίμπλησιν, R 280 σπεμ τω- ὀνειράτων πιπύσα κηπων εἰκόσι -ους καθευδοντας ευφραίνει. 18 ουτω δε ἁπάσης της φας ἐχουσης αα προτα εἰς μὰλ ερχεται. τοις με γαραλλοις η χώρα τ με δίδωσι τ δε ου δίδωσιν η νὴ 15 Λία γε παντοδαπὰ δίδωσι μέν, περβολαῖς δε ροντ λυπηρον ου ἐκπέφευγεν, η διαφεύγει μεν καὶ τουτο, σπάνει δε υδάτων καὶ την αλλην εὐκαιρίαν αμβλυνει. 19. μῖν δε πάντα ἀλληλοις φάμιλλα η γη, τα νάματα,

463쪽

LIBANU ORATIO XI 443των ἰρον κρῆσις. VP τοίνυν M ,εν ,πτία τοῖς πελάγεσι παρισουμενη βαθεῖα καὶ πίειρα καὶ μαλακὴ, ραδίως μεν ρύτροις εἴκουσα, γεωργον δε ἐπιθυμίας ἐπιεικος περβαίνουσα, Ῥμοίως φεν Ἀγαθὶ σπείρειν, 0μοίως χλ ἀγαθὴ φυτευειν Ἀαμ πρ0ς Ἀκατέρων πας γονὰς χρ ὴρμοσμενη. δένδρα μεν ψηλὰ μεθ' ωρας παρεχομένη, τους δε ἀστάχυς τῖν παρ'Ἀλλοις δένδρωνυψηλοτέρους, τους δε καρπους εἰς πληθυς τ δε κάλλος περ το πληθυς 20. απεστι δε οὐδεν ο παρειναι βέλτιον, Ἀλλ' αν τε τον ιύνυσον ειπης, Πτολὐ παρ 10ημῖν βακχευει, αν τε την Ἀθηνῆν, τω φυτω αὐτης γη κομα δεστε πολὐ μεν οἰνος εἰς τους ὁμόρους ἐν θένδε ρεῖ, πολλω δε τι πλέον λαιον εν ὁλκάσιν αγεται

πανταχοῖ 21. υημήτηρ δε υτ δη τι την μετέρανηγάπησε μῆλλον η Σικελίαν, ,στε Ἐφαιστος μεν ἐπὶ i5της ἀσπίδος χρυσην αρουραν ἐποίησεν δε μοῖρανημῖν της γης οὐ μικρὰν χρυσῶ προσόμοιον ἐποίησε B 281

464쪽

πεδιάδα τέμνοντα, τα δ' εὐρεα τὴν εἴσοδον, τα δε προς τοῖς τερμασι περικλείοντα. τοέτων δὲ τὰ με τω σχημματι διεστηκε της υπτίας εἰς ψος ηρμένα, τὰ δε τω ευγεω μιλλὰται τοῖς κάτω, και υκ εν ἀτιμοτέροις γεωργοὶ πονουσι ζεύγη περὶ τὰς κορυφὰς λαένοντες, ἀλλ' σα μὲν Ἀπεδος ἀλλαχου τρεφε μόνη, ταυτα παρ' μῖν και τὰ ρη γεννὰ, σα δε των ρον εστιν ἀλλαχου δουναι μύνων, ταυτα παρ' μῖν καὶ παρὰ των πεδίων τίκτεται 23. ου γὰρ διήρηται το μεν εἰς φυ- 10 των αυξησιν, το δε εἰς σπερμάτων ποδοχήν, ἀλr' δοις αν ἐν τοις αυτοῖς δενδρα τε ἀναδραμόντα και π R 282 τοις δενδρεσι ληια θάλλοντα , μὰλλον δε και μεμερισμένως ταυτὶ δείκνυσι Ἀαι κατὰ χένοδον περει. τουτι μὲν ζ γὰρ γ της γης πολέπυρον, τουτὶ δε πολυοι 1 νότατον, τουτὶ δὲ πάντα συνείληφε. 24. καὶ το τὰ Ορη μὴ λείπεσθαι των πεδίων εἰς γονὰς ου δίδωσι

χώραν λιμω ρδίως συμβηναι. ἐν γὰρ ταῖς των ωρον ἀταξίαις ου αυτὰ κατ' αμφοτέρων βλάβη. 0 γὰρ

ενδεέστερον προς τὰ κάτω τουτω πολλάκις προς τὰ so μετέωρα μέτριον καὶ 4 ,είνοις Ἀπι , μιον πολλάκις

465쪽

διαφεύγει τὰ κάτω, στ επ' ἀσφαλοος ξεῖναι τα πολλὰ βιοτευειν η πάσης ευδ' νουσης η πάντως γε των τε ρων. 25. των δε ορον πύσα ου κάρπροα την φυσιν,ετέρωθι συντελεῖ τὰ μεν γαρ ταῖς λιθοτομίαις στησιτη πύλει τους τοίχους, τὰ δε ταῖς λαις ερέπτει τε καὶ ταλλα συνεργάζεται και χωρὶς τοέτων σιτοποιοῖς τε καὶ λουτροῖς παρεχει το πορ, θεν περιεῖναί τε καὶ τρυφὰν υπάρχει. 26. ποίμνιά τε καὶ αἰπύλια των

βοσκημάτων εἰς την ἀνθρώπου τροφην τελεῖ, και οὐδέν, ωσπερ εν τοῖς πεπηρωμένοις σώμασιν, ἀργιν ἔρριπται 10της χώρας, ἀλλα τὰ μεν ἀμείβεται τους πόνους μεγαλοπρεπος, τὰ δ' Ἀνευ πόνων δωροφορει. 27. Ποται οὐ τοίνυν ὁρτύσοι διειρρ υσι την γην, τίς ὰν ἐξαριθμήσειε τους μεν μείζους, τοὶ δὲ ἐλάττους, καὶ τους μεν αενάους τους δε του χειμονος ἐκγονους, 15 πάντας δε μοίως χρησίμους, τους μεν- τον ρον R 283 ὁρμωμενους, τους δε ἐκ τον πεδίων ἀνίσχοντας τοὐς

μὲν εἰς ἀλλήλους ἐμβάλλοντας, τους δε εἰς λίμνην

ἰόντας τοὐς δὲ εἰς θάλατταν στειχοντας;

466쪽

446 LIBAN ORATIO XI 28 A γε μὴν πηγαὶ και το τούτων φθυνον με- τερον ἀκριβος γνώρισμα, καὶ ουδεὶς et τω θρασυς οὐδεἐπὶ Νυμφαις μεγαλοφρονον, στις αν Δ ἴσον ἐνταο θαεχων παρρησιάσαιτο.

29. Υπερ δὴ τοιαύτης της ημετέρας γης α Diραι χορεέουσιν ἐμμελος ου διαφθείρουσαι την ἀπ ταύτης χάριν τω παρὰ σφον ἀηδεῖ' ουτε γαρ ὁ χειμων υπ0πλεονεξίας επιλαμβάνει τον του ηρος χρονον μεθαρ μύττων εἰς αυτον τὴν ἐκείνου τερψιν ουτε τω θερος 10 ταυτὰ ποιου ἐκτείνεται προς τον χειμον την α' του

τε κἀκείνου μέσην ραν ἐκβάλλον, ἀλλ' εκάστη τε νοροις μενε καὶ του του ἴσον ἀποτέμνεται μέτρον καὶ της δευτέρας προσιούσης ἐξίσταται. καὶ το μεγιστον,αὶ γαρ ε τον περβολον ἀνιαραὶ τοι σώειασιν, Ἀεν 15 του ψύχους δὲ το θάλπους τ ὐπερβάλλον δεοροκολάζουσαι ταῖς μερωτέραις ἐοικεναι βούλονται. 30. καί μοι δοκοῖσι καθάπερ προς ἀλλήλας συνθέμεναι της αλληλων μεταλαμβάνειν δυνάμεως, ὁ μεν χειμων μετουσίαν τινὰ θέρους εμφαίνειν τω προσηνεῖ και ἀλέπω,

467쪽

i, δν θέρος παρ' ἐκείνου δεχεσθαι 'οσουτον, Ῥσον ἐμελλεν εἶναι κώλυμα τω λυπουντ της θερμης. 31. καὶ μεν ομβρους αχρι κύρου παρέχει ii si fχος 484αφελών ὴ δὲ ἀνίησι λέὶια καὶ θεριναῖς αυραις κτρέφει ρυομέναις τά τε σώματα καὶ τους ἀστάχυς της εκ το καέματος ζημίας. ωστε μύνοις μῖν πάρχει si παρου τε ἀεὶ των ωρον δεσθαι καὶ την δευτέραν ἀσμένως δέχεσθαι διὰ το πάσαις ἐνεῖναί τι κεκραμένον καὶ 4υχαρι 32. Ἀων δ' ἰλλων mi πλεῖστοι ii ,εναπαντι τω κέκλω καταμέμφονται, οι δε ταῖς με βελ- 10τιοσι, ταῖς δε ου τοιαύταις χρώμενοι αὐτον πεπόνθασι

τοῖς ἐξ εἰρηνης εἰς πόλεμον μεταπιπτουσιν, ἐπειδὰν μεν ἀμείνων τὰ αυτης εκπλησασα οἴχηται, προσβάλλη δ ὴ χαλεπωτέρα, καὶ πρὶν σθηναι καθαρος, ἀλγουσι

τὴν με- ἀπιοΘσαν οὐ δυνάμενοι κατασχεῖν, τη- δ' 5επιουσαν φρίττοντες. ων ' με ἱδροτι ρεῖσθαι καταναγκάζει καὶ καλινδεῖσ/θαι περὶ τὰς κρήνας, ' δε τοῖς κάμνουσι παραπλησίως εν ταῖς ευναῖς διάγειν νιφετω καθειργμένους. 33. μόνοις δε ημῖν το τε παρον τουετους δέτερον καὶ το προσδοκώμενον ου ἀηδέστερον, οἀλλ' η με εὐφράνασα παρέρχεται, ὴ δε το ἴσον κομί-

468쪽

ζουσα προσεισι , καὶ διαφερομεν οὐδε των πορευομένων ἐκείνας τὰς ὁδούς, σαι πηγαῖς ουκιεραῖς καὶ τύποις R 28 ἀναπαυστηριοις ἀπ' ἀρχης ει τέλος διειλημμέναι με ευθυμίας ὁδοιπόρους παραπέμπουσιν. 34. υτ δε των ωρον λαχύντες υτως 'b θάλασσαν χομεν, δε εἰ μὴ συνεβαινεν χειν, ἐλάττωμα αν ἐθέμην. υτε γὰρ ὴμερον δον θαλάττης ἀπέχομεν ουτ επ αυτοῖς αἰγιαλοῖς ἱδρυμεθα. 35. ουτοιν δε κάτερον ὁπόσον πόλει βλάβος, εν 1 βραχεῖ δηλώσω μὰλλον δε το μεν λως ἀπεστερησθαι θαλάσσης ς βλαβερον, πασι δηλον, και τις αν έτερόφθαλμον τὴν οδ εχουσαν προσειπδεν ου αν ἁμάρτοι, το δε του μη κεῖσθαι ἡ αυτη κέρδος τὴν πύδειξιν απαιτεῖ 36. προτον μεν τοίνυν ἐπικλυσεις Ἀστύσας 1 εργάζεται θάλασσα, τὰς κάτω κειμενας ἀνάγκη φοβεῖσθαι και τω των καλυφθεντων παραδείγματι το θαρρεῖν ἀφηρησθαι. 37. Ἀπειθ' oti δοκει προς χυφροσυνην

469쪽

LIBANU ORATIO XI 449

τελεῖν ', βλέπειν Ἀξεῖναι προς νοτα θαλάσσης καιφερομένας ὁλκάδας καὶ κελευσμάτων έκουειν, Λοοτο ου πλείους ευφροσυνας η δυσθυμίας προξενεῖ, οτανελαυνύμενον υπω των κυμάτων τε κλυδώνιον Ἐν R 286ὀφθαλμοῖς με των αρτι τερπομένων βαπτίζη τα πλοῖα, Ἀμεταβάλλη δε τοῖς ναύταις εἰς οἰμωγὰς τα κελεέσματα, του δε λύγου της ναυαγίας μεστὴν ἀποφαίντὶ τὴν πύλιν. 38. τ δε μεγιστοι εἰς ζημίαν, πόλιν γαρ ἐπιθαλαττίδιον ναυτικης ἀπειροκαλίας ανάγκη γέμειν θορέβων τε ἀνελευθερων καὶ φωνον βωμολύχων και τον αλλων 10 Ε λυμαίνεσθαι καὶ dici φθείρει θη πύλεω- ἰσχύει τους μεν γαρ ξωθεν καταπλέοντας δέξεται, τους δε αυτ πλέοντας παρέξεται. Ἀπειτα -ου μέρους κακία

δια παντος Ἀλθε του πληρώματος. 39. ἀλλ' μῖν γε ζ θέσις τῖν ,πω της ψαλάττης ἀγαθῖ- ἀπολαύειν 16 παρέχουσα τον ἐκεῖθεν κακον καθαρεύειν δίδωσι, καὶ μετὰ μεν ον εν μεσογεί της λύμης ἐξω καθέσταμεν, μετὰ δε τον ἐπὶ θαλάττη καρποέμεθα την θάλατταν.40. καὶ διαφέρομεν ον μεν η τον επιτηδείων ἀφθονία,

470쪽

ψέγονται, διαφευγομεν. ωστε ἐκεῖνοι μεν ἀλλήλων τὰ μεν πλεονεκτουσι, τὰ δε ηττονται, μεῖς δὲ μεθ' εκα 5 τέρων νικοντες μεν ουδετέρων ττώμεθα. 41. τοσοO τον γαρ χιέχομεν λιμένων. ὁσον ημαοῦ καθαρους τε τηρεῖ θαλαττίων κακον και φετύχους ποιεῖ τω- ἐκ θαλάττης καλον. στάδιοι γὰρ 'in μέσον εἴκοσι καὶεκατόν, στε ἀνὴρ εὐζωνος αμα ηλίω κινηθεὶς ἐνθένδε 1 κομιει τι τον κειθεν τι μεσημβρίας στώσης

ευγενείας τον κατασχόντων την χώραν και τον προ- 15 των και τον δευτέρων καὶ τον ἐπ'Ἀκείνοις και δεῖξαι

το μήκους ου διαφεύξεται δόξαν τὴν μεν Θν ἀκρίβειαν ι συγγραφαὶ φυλάξουσιν, μῖν δε οσα πρέπει