Libanii Opera;

471쪽

δε υκ ἐλάνθανε την φαν, ποιεῖ την ανθρωπον βουν καὶ ουτ συνην. φα δέ, καὶ γαρ τουτο 3οσθετο, πληττε την βουν οἴστρω κώ δρύμος et αυτη δι ἐκατερας ηπείρου 45. ἴναχος δε ζητον τὴν αυτου καὶ ευρεῖνου εχων και λαβεῖν ἐπιθυμον ναυς καθέλκει καὶ ἐμμβιβάσας αλλους τε Αργείων τους εν λόγω και ριπτύ- λεμον γεμώνα ἐναι του παi τις ἐξέπεμψεν In ζήτησιν της , φανισμένης θυγατρύς. 46. οἱ δε πάντα μεν πύρον 10ετεμνον, πάντα δε πορθμον διέπλεον ostσαν δε ἀκτὴν παρέπλεον, ἀπέβαινον δε εἰς νήσους, διηρευνοντο δε παραλίαν, ἀνέβαινον δε καὶ προς πειρον μέσην γνώμην χοντες πρότερον ἀποθανεῖν ij καταλυσαι τὴν ζήτησιν. 47. Q. δὶ προσεσχον καὶ Ἀηδε τη Vn, των 15νεῖν εκβάντες, νυξ δε ν, ἀνηεσαν ἐπὶ τ 0ρος παρὰ τους ἐνοικοοντας λίγους δη τινας και προσιύντες ταῖς οἰκίαις θυροκοπία τε ἐχροντο καὶ ἐρωτήσει περ της ους τυχύντες δε ξενίων καί τι α πύθυν προς B 288την γῆν λαβόντες τουτο πέρας ἐποιήσαντο του πλου 20 μεταστησαντες τὴν της ζητήσεως σπουδὴν ἐπὶ την μονήν, φ ο μεν πείγοντο, τουτο αφέντες, ην δε θαυ- μασαν γῆν εντιμοτέραν θέμενοι του σκοποO, καθ' Iν

472쪽

ἐξεπλευσαν. 48. τοὐτο δε ν ου 'I00ς περιδεῖν, ἀλλ' περιδεῖν της οἰκείας προείρητο γαρ αυτοῖς πιτου πέμποντος et την ανθρωπον γειν ij μηδε αυτους ἀναστρεφειν. -σθ' οἱ του ζητεῖν παυόμενοι της οἰκείας 5 κύντες ἐστέροντο 49. εἰ μεν ουν π εσο ι τα της οἰκουμενης ἐλθόντες ουδενος εἰς ζήτησιν τι λειπομένου μένειν γνωσαν, εἰς την νάγκην, ἀλλ' et τον ερωτα της χώρας της αἰτιας ρχετ αν ἐπειδη δε πολλης υπαρχουσης. ἐν τινες ησαν της ευρέσεως Ἀλπίδες,10 ουτως ἐβουλευσαν, οἱ προτιθέντες των ἐλπίδων τηνμονην της οἰκείας δηπου την ξένην προυτίθεσαν ουτως αυτους γοήτευσεν χώρα. 50. καὶ ως ηψαντο της γης, κατακρας εἶχοντο, καὶ το της πατρίδος φίλτρονυπεχώρει τω της Ἀρηκυίας θαυματι. b δε τούτων 15 στερον γενύμενον Πωμηρον ου ηξίουν γωγε μηδενεῖναι φησαι πατριδος ἀνθρώποις διον, τη δε των Ἀργείων ψήφω καὶ τουναντίον εἰπεῖν, τι πολλάκις ἀμείνων χορος ἐπισπασάμενος γνώμας ανθρώπων ξ

ἐβοέλευσαν cor Ι , ortasse recte, si sequens o deletur post

ἐβούλευσαν interpunxi o PM, post μονην reliqui libri ed

473쪽

LIBANU ORATIO XI 453βαλε της ενεγκουσης την μνήμην. 51. Ῥυτος τοίνυν ὁ ριπτύλεμος ὁ κατὰ ζήτησιν της Ἀργείας κύρης δρυ- σας ον γε λαον πήλιν τε ἐποίησεν πο τω ρει καὶ Λιος Ἀε00ν ἐν τη πόλει Νεμείου προσειπών 'Iώνην 489 δὲ τη πύλει τουνομα ἀπο της Ἀνάχου θυγατρός.

γαμ αφέντες την ζήτησιν φροισαν τὴν πόλιν, ταύτην ἐτίμησαν τη κλήσει του στεος ο δη δε την γην ἐργαζόμενοι τε καὶ καρπούμενοι μετονομάζουσι τον Νέμειον Ἐπικάρπι0ν 52. πριπτόλεμος μεν ουν τὰς πρώτας υποθέσεις βαλόμενος τη πόλει μεθίσταται καὶ διὰ των 10 τιμον ν τοῖς ρωσιν ριθμεῖτο θεις δε ω κατὰ νοον πολις κατεσκευάζετο, βουλώμενος αυτην ε των ἀρίστων αυξησαι γενον κινεῖ Κάσον Ἀκ Κρήτης, ανδρα ἀγαθύν, και δευρ αγει, τω δε αρα εῖπετο Κρητον τοδοκιμώτατον. 53. 4λθύντες δε ευρον του Αργείους 15 ἀμεινους τον οικοι Μίνως μεν γὰρ φθονον ἐξέβαλεν, Ἀργεῖοι δε ἀσμένως δέχοντο καὶ μετέδοσαν πύλεῶς τε

καὶ χώρας καὶ σων αυτοῖς μετην. οὐ μην υ παθεῖν μὰλλον ὁ Κάσος η ευ ποιεῖν πιστατο καὶ κατιδδεν

N. S. V 107 6οd 103 γνώμην reliqui libri ed στοργην

474쪽

των ριπτολεμου νομίμων τα πολλὰ μεθεστηκότα ταυτά τε ἐπανήγαγε και τὴν Κασιῖτιν κισε. 54. μείζω δεηδη περίνοιαν λαμβάνων πιχειρεῖ κτήσασθαι λὶ πολειτην Κυπρίων υνοιαν και γαμεῖ την θυγατερ Σαλα- μίνου, o ἐτυράννει Κυπρίων πλεουον δε τοὶ παρθένωσυνανηγετο στύλος παραπομπην τη νύμφη ποιουντες θαλάττιον δε δε γευσαντο της μετέρας, ἀφεῖσαν R 290 τὴν νησον καὶ ἐγένοντο μοῖρα τη πύλει. 55. σημεῖον δη ποιήσαιτ' ἰν τις του κατ' ἀρετὴν βεβοησθαι 10 τον Κάσον το τον αρχοντα νήσου τοσαυτης το κηδος ἀσμενως συνάψασθαι καὶ της γε ὴμερότητος το Κάσου σημεῖον τους γοντας τὴν κόρην ἀνθελεσθαι των φιλτάτων τὴν προστασίαν ἐκείνου. 56. λέγεται δε καὶ των φακλειδων τινας κατὰ τὴν λασιν ν ρυ- 15 σθεως λαυνοντο, πολλους Ηλείων γοντας καὶ τηνμελ ρώπην πασαν της δὲ Ἀσιας την αλλην περιδόντας ενταυθα στησαι τους μύχθυυς και χυτου τε

ἱδρυθηναι καὶ προσθήκην ἀνεγεῖραι τη πόλει την Ηράκλειαν. 57. σκοπείτω χη τις τὴν ευγένειαν καὶ

475쪽

συνερρυηκεν, σπερ εἷς τι χωρίον ἐξ3ηρημένον π των κρειττόνων εἰς ποδοχὴν ἀνδρον ἀξίων θαυμάσαι, καὶ μύνοις μιν αἱ ρίζαι τὰ παρ κάστοις σεμνὰ συνήγαγον εἰς ταυτό, τὴν Ἀργείων παλαιότητα, την ρητικὴν ευνομίαν, γενος - πρου βασίλειον, τὴν φακλέους ἀπορροην. 58. Ἀθηνηθεν δε υς δεξάμεθα και σοις αλλοις Ἐλληνικοῖς γένεσιν ἀνεκράθημεν, ἐπειδὰν ὁ λόγος χωρον ἐπ κείνους ελθr τους χρύνους, R 291 εἰρήσεται. 59. Νυνὶ δε λεκτέον δε κω ν Περσικη βασιλεία 10το χωρίον νωθεν αἰδέσιμον καὶ νὴ Λία γε καὶ τοις Περσον θεοῖς εντιμον καὶ πρό γε Ἀκείνων συρίοις. εστράτευε μεν γαρ ἐπ Αἴγυπτον ὁ Καμβυσης, γυνὴ δε αυτῶ Μερόη παρην. σκηνώσαντες δε ε τω τύπω, την αυτης δωκε προσηγορίαν η γυνή, Ἀεν ῆλθεν 15 εἰς τον να0ν της Αρτέμιδος, o θυσειε, Σεμίραμις δενὶ υσυρίων αρχουσα τὶ θελ τον Ῥεδεν ἐπεποιήκει.

δεῖται Καμβυσου θεραπευσαι πεπονηκύς. ὁ χεμετεωρύτερόν τε τον νεὼν ῆρεν ἐπιβολαῖς τοίχων και 20 περιήλασε περίβολον ἱκανον δεξασ/θαι πανηγυριν αὐτη δε τη πανηγυρει τουνομα ἀπο της γυναικος ἔθετο β

476쪽

456 LIBANU OBΑΤIO XI δὲ κλήρους τε ἀνηκε τη δαίμονι καὶ γυναῖκας ἐγκατέστησεν πιμελεῖσθαι και της Περσικης ευδα μονίας τοἱερον ἐνέπλησε θρύνους ἀναθεῖσα και κλίνας και τύξα, πάντα χρυσῆ. 61. τούτων δὲ πιτελεσθέντων ἐπηλθε τοῖς την Tώνην κατοικοοσι καταβηναι προς αμβέσην o δε εἰσήγγειλαν ἐς τοfτο προσέκειτο, καλεῖ παρ'

R 292 αὐτον καὶ ρετο, τίνες οντες και τί παθόντες τηνεκείνου κατέχοιεν. 62. νοὐ δε, θεν τε δερμηντο, και

τὰς Λέχας 4φ' ἰ- ἐκομίσθησαν, Ἀαν θαυμάσας Ἀθ10 συμμῖξαι βουληθηναι μῆλλον η παριέντα λαθεῖν, οὐχῶς ἀπαιτεῖν δίκαιος ων χάριτας τους τὴν αὐτο κατέχοντας, ἀλλ' ο αν αυτος ἐκείνοις ὀφείλων της ἐνοικήσεως sτω διετέθη την γνώμην σημεῖον δέ, δοραδοὐς σπερ εὐεργέτας απέπεμψε 63. λεγέτω τοίνυν 15 ὁ βουλώμενος την αγριύτητα Καμβύσου και ου ηνε τοs. μὰλλον γαρ το μετὰ θεῖν τε καὶ π θεοῖς ζην οὐ προγόνους φανεῖται. τ γαρ 0 οργη χρω μενον εἰς παντα και την μύτητα ποιούμενον δονὴν κρείττω γενέσθαι της φύσεως προς την κείνων θέαν 20 καὶ μη παροξυνθηναι πρ0 ανδρα Ἐλληνας την βασι λέως νεμομένου πο ου θεο τινος ' αντικρυς ἐπι

478쪽

R 294 μεν Ἐλιου πρις τον αρχοντα της θαλάσσης, περ δε της Ἀττικης Αθηνας προς το αυτιν τουτον θεύν, καὶ μικρο διαλύουσι την ἁρμονίαν του παντ ος εἰς τὴν της θεομαχίας τόλμαν δυσσεβέσι κύνοις κοσμουν τε δ επαινουσι πόλεις καὶ δια της εἰς το θεῖονυβρεως πληρο0ντες της ευνοίας την χάριν, ἀγνοουντες, Δ ἐν τούτω ψευδε καὶ των αλλων ἐπαίνων Ἀφαιροῖνται την πίστιν. 67. μῖν δε ἐρασταὶ μεν γεγόνασι θεοί, πολεμος δε ἐκείνοις πρ0ς ἀλληλους ουδείς, ουδεa γαρ θεμις ' στε το μεν καλον των εὐ Ελλησι καιτηδε, ο δε καὶ παρ' ἐκείνοις κρεῖττον ν η μη ρηθεν, τοῖτο τηδε ου τετόλμηται. 68. εχοντες τοίνυν την

Ἀώνην οἱ τοτε, παῖδες ἀεὶ παρὰ πατέρων δεχήμενοι, καὶ δικαιοσυνη μεν εις ἀλλήλους χρώμεν0ι, 0 δε βίον 15 ἀπ της γης ποιούμενοι καὶ τελοοντες τα εἰκότα τοις θεοῖς με εὐδαιμονίας πάσης κουν εν με' τη βαρβάρω πόλιν Ἐλλάδα παρεχόμενοι καὶ τηρήσαντες τ0ηθος καθαριν ἐν τοσαύτη νόσω τη κέκλω κατὰ τον

479쪽

LIBANU ORATIO XI 459

ἐπ Ἀλφειω νενικηκύτα μυδ ν, ος ἐκ Πελοποννήσου πρbi Σικελίαν αγει ον ποταμον διω θαλάσσης R 295 μέσης ἀμιγη πρ0ς τὴν θάλατταν.69. Ου μην ευθυς η πόλις μεγάλη και πολυάνθρωπος, υτ γαρ ην, οἶμαι, συμφέρον, ἀλλ' ἀνέμενεν εὐταέτης αυξησις τον ἀμείνω χρόνον τεως δε εὐβραχυτέρω διηγε πλάσματι κενουσα ἐλάττων, νίκα ου βέλτιον εἰναι μείζω. 70. τί δὲ Οοτ ἐστιν; εἰ τ0μετρον αυτης ς ἐπι πλειστον ἐξηκτο της γης ἔτι Περσον την Ἀσίαν εχόντων, οῖ και χρήμασιν ἴσχυον 10 καὶ πλοις ερρωντο και πῆσιν ἐξελαμπον ὴν νάγκη

καλουμένους π των γουμένων εἰς κοινωνίαν στρατείας η πει μένους στρατεύεσθαι η μη πειθομένους Πέρσαις πολεμεῖν, μίαν δη πόλιν τοσαύτη βασιλεία ην δ' αν ἴτε ἐκεῖνο καλιν sτε τουτο κίνδυνον. 157 1. νον δε υκ αὐξηθέντες παρὰ καιρόν, ἀλλ' ἐν τούτω σχήματος στάντες, ο καὶ του δρῆν τι δυσχερες καὶ του παθεῖν τι κακον ἀπηλλαττεν, εἰς μέγε ς προὐβησαν, ηνίκα αρχειν δει, οἱ παῖδες ευγενεῖς ἐν τυραννίδιμεν τη νεύτητι διαλαθόντες, εἰ ηλικίαν δε ἐλθέντες eo

ρέοντα γλυ κυν τε εἶναι καὶ πότιμ ον

480쪽

460 LIBANI ORATIO M Jδη πεπαυμενης. 72. μετὰ γαρ τὴν 'Iσσω μάχην καὶ τὴν του Λαρείου φυγην Ἀλέξανδρος της Ἀσίας τὰ

μεν εχων των δε ἐπιθυμον, καὶ το μεν κεκρατημενον μικρον ηγουμενος, βλέπων δε πρ0 τὰ πέρατα της γης

B 296 κεν εἰς τήνδε την χώραν στησάμενος δὲ τὴν σκη

νὴν ἐγγυς της πηγης η νυν μεν κείνου ποιήσαντος εἰς ἱερου τύπον ἐσχημάτισται, τότε δε αυτη κάλλος νμόνον το δωρ, ε ταυθί το σῖμα θεραπευων ἐπὶ τοῖς πύνοις πίνει της πηγης δωρ ψυχρήν τε καὶ διαφανες 1 καὶ διστον. 73. δε της πύσεως δον του μητρψου μαστου ον Ἀλέξανδρον ἀνέμνησε καὶ προς τε τους συνύντας ἐξεῖπεν ως σαπερ κείνω, τοσαυτα ἐνείη τω δατι, καὶ τουνομα της μητρος εδωκε τη πηγη.Aαρει- μεν Ῥυ- ἐπὶ Σκυθα. ἐλαυνοντι πώρo. ἐν 15 Θράκη ποταμος εδοξεν εἶναι κάλλιστος, και στηλην ουαρεῖος στήσας τουτο ἐνέγραψεν αυτη πωρον εἶναι

πίνει τις οἴνου πίνει δὲ την κυλικα το δὲ προπίνω Hαἰτιατι κη. ημοσθένης ἐν τω περὶ παραπρεσβείας προ set ετην Ελλάδα η - Τhom. . p. 93, 5 s. v. πίνει 11 μαστος ἐπὶ γυναικις δια του, ἐσιφέρεται Οιονεὶ μασητός ἐπὶ δε ἀνδρος δια του θ', δηλονότι ὁ μη ἐσλομενος γράφεται δὲ ὁ της γυναι- κις καὶ μαστος καὶ θηλη ευρηται δὲ μαζος παρὰ τοῖς ποιηταῖς B cf. hom m. p. 232, 16 s. v. μαστός et p. 176, 13 R)