Libanii Opera;

511쪽

LIBANU ORATIO XI 491ἐλθουσαι και γευσάμεναι παρατάξεως καὶ τραυμάτων καὶ τον ἐπ' Ἀμαζόσι πιστωσάμεναι λόγον ' στε οἱ μενεκειντο, οἱ δε φευγον, οἱ δε λισκοντο, κώ ὴ τυραννὶς ου ηρκεσεν ημεραν εἰς δευτεραν. 163. οιαυτη μεν εν τοῖς ἐπείγουσι των κινδύνων ὐπολις σώζουσα τὰ τολμήματα των προγόνων Ἀνra 326τη φυσει σκοπομεν τοίνυν, εἰ και τὰς αλλας ἀρετὰς Αθηναιων ἐφύλαξεν, ους ἐδεξατο συνοίκους. 164. Ουκουν μέγιστον μὲν κατ' κείνων ἐγκώμιον, οτι κοινὴν καταφυγὴν ἀνεωξαν τοῖς χεομένοις την 10 αυτον, και συνέρρεον πανταχόθεν Ἀθήναζε ξένοι, μεῖς δε καθ' υμηρον μακρω ταύτη πατέρων ἀμεινους ου γαρ εστ πύλις, ἐς ου δεδέγμεθα μερος. αλλὰ πλείους με ἀφ Ἀκάστης ου εστιν εἰπεῖν, ου πολλω δε ἐλάττους των καταμεινάντων κασταχου του δευρο μετα- 15

στάντας δεδέγμεθα, τους μεν τρυφης επιθυμία, τους δε κατ Ἀμπορίας λόγον, τοὐς δε κατ ἐπίδειξιν ων ἐπίστανται, τους δε ως ἐπὶ πενίας ἀπαλλαγsi. 165 αγει

δὲ τους μὲν περοψί ι της παρχουσης dat ἐλάττονος,

512쪽

492 LIBANI ORATIO XIεκάστην πόλιν πολειπόμενοι μεν, φοιτοντες δὲ παρ' ημῆς ἐπιδημίας λύγω παρὰ πολίτας φοιτοσι τοσου- τοις εντυγχάνουσιν καστοι τοῖς της αὐτον 166. καὶ δη και εἴ τις γνώμην χοι τὴν γην επιεναι κερδος ποι- ουμενος ου την ψιν των πόλεων, ἀλλα την μάθησιν των παρ κάστοις τρόπων, τούτω την πλάνην η πύλις ἀφαιροfσα τὴν σπουδην πληροῖ καθήμενος γὰρ επὶ

της μετερας ἀγορὰς εἰς πάσης πόλεως πεῖραν ἀφίξεται τοσουτοις τοῖς κασταχύθεν διαλεξεται. 167. καὶ 10 ου τοῖς ταώτην ἀνθηὶρημένοις της αυτον εἰς ἐλάττωμα R 327 κεκριται το 'ς τὴν αὐτον οἰκεῖν, ἀλλ οι καταμείναντες οἴκοι τούτους ζηλοfντες αυτοῖς πιτιμοσινου μεταστὰσιν isτω κοιν* μετουσία τον Ἀγαθοντηδε πρόκειται καὶ οι τε ξένοι στέργουσιν ως οἰκείαν 15 ην ἀντὶ της οἰκείας Ποντο, οι τε πολῖται τον ξένωνου ἀξιοOσι πλεονεκτεῖν, ἀλλ' ἀσπάζεται τὰς ἀρετὰς τον ἐπελθέντων σπερ ἀμέλει τὰ τον ἐκγόνων, μιμουμένη καν τούτω τοὐς Ἀθηναίους. 168 ωσπερ γὰρ εκεῖνοι τοῖς ἐκ Πύλου μετέδωκάν τε τον παρὰ σφίσιν ad αρχον καὶ ἐπι τον μεγίστων ἐχρήσαντο, Osτως μεῖς

513쪽

σαμεν, στ ετι καὶ νυν εἰς τὰ προτα τελουσιν αἱ τούτων οἰκίαι.

ἀρξαμένων κα ου πεπαυμένων, οἶμαι δὲ ουδὲ παυσο εμένων χἰκέτω. εἰς πλῆθος επέδωκεν η πέλις. και γέγονεν αυττὶ τοῖτο γνώρισμα ἐναργέστατον το τους ἐνοικουντας εἰς ριθμον ἀγαγεῖν εἶναι μόνου του Πυθίου, ἡ δη καὶ την ψάμμον ὁ χρησμος ήρυθμησθαι

λέγει. 170. τοσαυτ γαρ υσα καὶ ἐπὶ τοσουτον προ- 10 βαίνουσα της γης πασα καθ' καστον μέρος ἐφαμίλλως ἀνεχ ιιεμ ε τωται, καν τὰ προ των πυλον ἐξετάσης καν τὰ εἷσω προτα καν τὰ παμ αυτά, καν εἰς τὰ R 328 μέσα προβli καν εἰς τοὐς στενωπους μεταβης καν εἰς τὰ Ἀτερατα κύκλω τον ἐξετασμον μετενέγκης, πάντα 15ἷσι την πολυανθρωπία βρυει, καὶ τοσουτον ν τω ἐν

514쪽

μεσω στρεφόμενον ἴσον οἴκοι καταλειπε το οἰκουροον.

171. τὰς μεν ουν Ἀθήνας Ἀθηναῖοι φέβω της Λακεδαιμονίων ἐμβολης κλιπόντες τους δηιιους ἐνεπλησαν,

και η τη πόλει πληθυς των γρῖν ρημία, παρ ημῖν δε των γρον πολλοψ τον ἀστικον ἐφελκομένων, σπερ κεκενωμενων ὐπύλις ει πλῆθος ἀνθεῖκαι υτ δια πάσης μέρας π αγορὰς ἴσον, στεπλη έσης αγορὰς ουνεν τι μέρος της μέρας ηδε δηλοῖ και σφόδρα ν τι δηλουν ἐτέρωθι το γαρ μα- 10 λισμένον ουδεν ἐξαίρετον της μέρας μέρος ἀκουσαι

συγχωρεῖ, αλλ' ην εἴπης πλήθουσαν, πάντα τον χρύ- νον δεδήλωκας. 172. σπερ γαρ τον ποταμον πύσοις ου σχίζουσι 'ο Ῥευμα πετραι τινες κατὰ τε μέσον

14 ἀνεστηκυῖαι, δια μιῆς συνεχου 5ψεως ὁ πύρος τρύ-R 329 εισιν ουτως ενταυθα τον βαδιζύντων ὐπυκνύτης ουδεν ἐν μέσω ψιλιν ἐψ φανηναι, στε τω προτον ἐπιστάντι καὶ θεωμέν δόξα αν ταρασταίη εἶναι μέν τινας ἔξω της πόλεως ἐορτὰς καθ' κάστην πυλην, νόμω δέ τινι τὴν πύλιν εἰς αὐτας κενοοσθαι μεριζο-r μένων τον οἰκητύρων κατὰ την βουλησιν. 173. ἐνιδ αν τις δυσχεράναι τὴν πόλιν, τι τοῖς ἐπειγομένοις

515쪽

ἐλθεῖν στοι δια τάχους κώλυμα παρέχεται τον χλον

ἀνακύπτουσα τοῖς ἀπαντῖσιν σπερ κυμασιν αντι

δια της περὶ τους ξένους μύτητος, καίτοι το παράδειγμα της Ῥώμης Ἀχοντες, τὴν των αναγκαίων σπάνιν, νίκα αν τοfτο συμπέση, τη των ξένων ἐλάσει προς ἀφθονίαν μεθίστησιν 175 ὴμst δε l ου κατέ R 330 κλεισεν εἰς τοιαυ ὶν ασι γη, οὐδ' εστιν τε του 15 πλήθους αυτὴν ἀπεστέρησεν ἐπὶ τω ', λειπύμενον σοσαι, παλαιών, οἰμαι, νύμον αὐτης τηροοσα ξένων συμφορὰς λύειν, ου τοιεῖν, isti καὶ του κειδα Ἀγαμέμνονος μετὰ τον φονον της μητρος δια της υλπ

516쪽

496 LIBANU ORATIO XIαπάσης λυττοντα κατὰ κράτος πι των θεῖν διωκύ- μενον α τη όιανι α τον νεανίσκον κόλαζον, δε η γηστρις το σωφρονεῖν ἐπανήγαγεν. ος γαρ ἐπεβη το0ς ορους ἐλέλυτο νόσος, καὶ τ συμβὰν νομα τω τύπω

γίνεται.

176. Ἀλλ' Dταυ θα μεν ου οἶδ' ὁπως ἐξηνεχθην υπο της περι τον Πελοπίδην δονης, ἐπανακτέον δὲ τον λόγον επὶ τὴν της δυνάμεως βάσανον se ν μὲν

ἱκανον τεκμηριον το τοις νοικουσιν ἀρκεῖν, τερον δε 10 νυν ἐστι σω σαφέστερον.

177. ου γαρ Περσικου τούτου πολέμου ραγέντος, εφ ον επι παλαιον j Περσον αρχη παρεσκευάζετο B 331 ρύνων καὶ της χρείας Ἀντιπαρασκευην ἀπαιτουσης ἀξιομαχον και τρύ γε της παρασκευης χωρίον ἐπιτήδειον 15 δεξασ/θαι πάντα σα πόλεμος τοσουτος ποθει, μηδ' ἐστὶν παρελθουσα τὴν χρείαν τη περιουσας καὶ συναγα- γουσα τὰς δυνάμεις εἰς τοὐς αυτης κόλπους καὶ τὴν στρατιὰν ἀθρύαν, νίκα καιρος ἐκάλει, προπέμψασα. 178. ρεύντων γαρ εἰς αυτήν, σπερ εἰς θάλασσαν πο-

517쪽

ἱππεων καὶ ππων των μεν πολεμιστηρίων των δε

ἀχθοφορουντων καὶ πάσης μεν καμήλου, πάσης δεχειρος, ως κεκρυφθαι μεν τουδαφος εστώτων τε καὶ ἱζανόντων, κεκαλύφθαι δε τους τοιχους κρεμαμέναις ἀσπισι δορυ δε καὶ κυνην ρὰσθαι πανταχου, κτυπου δὲ και θορύβου και χρεμετισμου γέμειν πάντα, τοσου- των δε τάξεων ἐγκαθημένων, σων καὶ ταξίαρχοι μύνοι πληθυς αν ου μικρον προσέθηκαν, μαλλον δε τοσαύτης στρατιῆς συνειλεγμενης, ση παρ' αλλοις και τουδωρ ἐλέγξαι τινύμενον, υτ μεν μερως πεδέξατ 10 στρατιώτην καστος, σπερ συγγενῆ χρόνιον κοντα θεραπευων, ουτ δε γης ευπύρησεν καστος, σπερκαθ' καστον ικημα της γης αυτομάτως εἰς σπηλαιουτυπον σχηματισθείσης, υτ δε χρι κόρου τρέφεσθαι παρην, σπερ υ ανθρωπείας γνώμης η χειρος ουτ 15 προσκοπουσης υτ υπηρετουσης, ἀλλ' ο αν θεον, οῖα

θεῖν δυναμις, ἀδηλως ἐκαστα τοιμαζόντων. 179. σθ' ημιν μάλιστα εν τοῖς πολεμίοις οι Πέρσαι μέμφονται,

518쪽

παρασχοντες ἀφορμην υδαμου τὴν κείνου προθυμίαν τω της χορηγίας ἐλλείποντι κατεβλάψαμεν. 180. διαδη αὐτο ἀντ' ερωμένης τω βασιλεῖ καθέστηκεν πολις καὶ καθάπερ πατρίδος ποδημων ἐπιστρέφει τετον νοον προς αυτὴν καὶ την πάνοδον ρκον πεποίηται καὶ την ἀπουσίαν κουφίζει γράμμασι καὶ πολέμους πολέμοις πνευστὶ συνάπτει τοῖς ἐπὶ της ἐσπέρας πόνοις την της εω θέαν θηρώμενος, μῆλλον δε τοῖς 1 ἐπὶ της είας τὴν της ημετέρας θέαν ουκουν τέρωσε προυβη, πλην σα πόλεμος νάγκασεν, ἀλλ ως ἀληθος ῶσπερ εν ἐρωμένης ἀγκάλαις τρυφον διστον του

χρύνου τον ἐνταυθα γεν. 181. υρ' ουν την μεν Ῥώμην της πόλεως εστιν, 15 σπερ εν ἀνθρώπου ώματι, θαυμάσαι, το δε χρηματων λύγων O νουν πόλεως ξιον προσειπεῖν, εἰς ἀμέλειαν ἐρριμμένον ευρεῖν και μὴν τουτό γέ ἐστιν, μεγάλην τε υσαν σεμνοτέραν ποιεῖ καὶ ι μη τοσαυτην γε εἶναι συνέβη, πάντως αν εἰς τι θαυμάζεσθαι καθίστη.

20 182. σπερ γαρ των Ῥουήνησι λαμπρὰ μεν καὶ τα αλλα,

hoc Osii μεγάλην in iam rasura unius litterae L 19 αν inser καθειστήκει I sed in hoc καθίστη upraser in

519쪽

αὶ τριηρεις, α ναυμαχίαι, το πολλον αρξαι, κράτιστον

εκάτερον μέρος ξ ἴσου κοσμησα και καθάπερ εν ζυγωτὴν ἰσορροπίαν σῖσαι κελευσαι τον Ἐρμην σπέρματα λόγων Ἀνταυθοῖ καταθέσθαι των Ἀττικον ου λειπύ- μενα καὶ τη ράβδω κινησαι τους ἀνθρώπους δρέγεσθαι του κτήματος. 184 τοιγαρουν πισπερ Ἀρύτερον εἰ 10

δύο πόλεις διηρητο τὰ των πιληνων πράγματα, την Σπάρτην καὶ τὰς Ἀθήνας, υτ νυν εἰς δύο πόλεις τὰ των Ἐλληνων καλά, τήνδε τε καὶ τὰς Ἀθήνας, εἰ δητοῖς λύγοις μαλλον η τω γένει τ0ν Ελληνα κλητέον. 185. καὶ δη δέ αυται λαμπάδες ρητορικὴ ἀνίσχουσιν 15 με τη- ρώπην, φ δε καταλάμπουσα την Ἀσίαν. προτον μὲν γαρ έρετην παιδευτον τοσαύτην η πόλις εδεξατο, σν εἰ μὴ τον ἐνταυθοῖ θρόνων πάντως αν

520쪽

500 LIBANU ORATIO XI

δε ρας περιην. 186. πειτα νέων σμοὶ τα μελιττων νικοντες συνηλθον. Ἀπειτα ουδεὶς αἰσχυνόμενος ἀπηλ- θεν, ἀλλ' ἐμπορευσάμενοι μάλα κανος οἱ μεν εμειναν, οἱ δε πηλθον, οι μεν ξ αυτον ν κτήσαντο προς την δουσαν ἐρωτικαῖς ἀνάγκαις δεθέντες, οἱ δε σωτηριαν φέροντες ταῖς εαυτον πατρίσι τὰς αυτον διανοίας.

επειτα η τον πανηκύντων λαμπρότης ἐπὶ την αὐτὴν R 334 τελετην Ἀτέρου. ἐξώρμησε καὶ προπέμπουσιν οἱ μὲν παῖδας, οἱ δε αδελφοές, οἱ δε γείτονας, in δε 10 γνωρίμους, πάντες δε πλος πολίτας 187. καὶ γεγύμνατε της Ἀσίας μητροπολις ου η της αξίας περοχημαλλον η τω πῆσιν o πάντων φελιμώτατον ἐνθένδε γενέσθαι. οποι γαμ αν ελθον βουλην εὐρης λύγοις ωπλισμένην και ρήτορας ἀσφαλος αγορεέοντας η πάν- 15 τας τον ενθένδε μουσείων ἀθλητὰς η τους γε πλείους πάντως γε υκ ἐλάττους εὐρήσεις. 188. οἱ δε τη περιτ βημα τέχνη καὶ τη προς τὰς δίκας επικουρια προς τὴν του δικαζειν τάξιν ἀφικνοονται καὶ παρεχόμεθα τοις θνεσι ρήτοράς τε η και δικαστὰς ἄκρους, ο τὰς

20 πύλεις ταῖς γνώμαις Ἀρθυοντες εν μόνον τῖνται τοτούτων αἴτιοι γίγνεσθαι Ἀαν ἀπίασι χη κεναῖς μὲν