장음표시 사용
221쪽
0αδίως π ευ θείας. εἰ δε νους νην μοι, διωσάμηναν τον λύγον ἀναμ μνήσκων αυτούς, Ῥῖων ἀνθ' οῖωνετυχον καὶ ς τιμον ὴτιμαζύμην καὶ ibi διώκων αυ- τους ηνώχλουν καὶ ς ουκέτι ορτο δροντος i. ησαν. ἀλλ' υδεν Ἀκείνων Ἀων πολλον ἐξετάσας Aξειν τε εφην καὶ λ ν i. εἰσελθόντων δε μον καί τινων ρημάτων γιγνομένων εἰς πρύφασιν τε Ἀκάστου κατα φεύγοντος 4με του πράγματος καταστησας αυριον ὁ στρατηγὶ, ἐπ ἀποδεδειγμένοις τοῖς πορευσομένοις εἰσελθειν αυθις εδωκεν. ἐξηλ μεν. εν ματαίοις λύγου 10ους ολίγ0ν της Aμέρας διετρίβη μένειν αυτω προσμηκειν κάστου λέγοντος, τερον δε βαδίζειν. Ἀαν os τοις εμο μεν ουδεὶς προσεῖχεν ουδ ηρώτα ουδεν οὐδεὰπriτει ψηφον, Ἀφ' ἐτέρους δε την κρίσιν γον, ωστἐμε μηδεν διαφέρειν τον ξωθεν περιεστηκώτων. 6. ἀπ- 15ειπδεν Ῥυν καθημενος και καταγελώμενος πολλάκις ὁρμὴ γας ἐπι τους νέους καὶ τα 'μαυτου κωλυθεὶς πύτου τῖν φίλων δε ἀδικήσων τ0ν στρατηγών, εἰ υτως ἀπελ ιμι χωρω τε παρ αυτον καὶ ιπον ουδεν δε δυνησθαι της κείνου ρώμης φην δεῖσθαι το πρῆγμα. 20 και Ῥυὶ ἐψευδόμην υποδείξας γαρ Ῥργης τι in II 226 πάντας εἶχε δεχομένους την δύν, ἐρομένων δέ, στις
στὴν ειπε, τω di 0ν ἀδελφόν, Θρασυδαί δε αυτόν.
222쪽
καὶ ς προσεκυνησεν, ου ῶς αν τις ἐξομνυμενος, αλλ' ῶς αν τις εχων τοιουτον περ τοιοέτων ἐγγυητήν εἰπύντος δε τινος Μενεδημον και ς τα μέγιστα αν δνησαι και φρονήσει και γλώττη καὶ δάκρυσιν, ου του-5, των καιρός, . ὁ στρατηγος ου ἐδέξατο, πρις τί μεν βλέπων, ου οἶδα, καὶ γαρ υδ' ἐφθεγξατο, ου μήν, οπερ φην, δέξατο. i. τούτων τοίνυν ἐγνωσμένων καὶ πεπηγότων ἀπιόντων ημον ἐμ0ν εργον Θρασέδαιος εφησεν εἰναι το μεῖναι Μενεδημον, καὶ παίζειν xὐτbνὶ ηγούμενος πόσου τοίνυν ἀπεδόμην την μονήν; ὴρύμην ὁ δὲ τουτο μεν εφη μικρον στερον δείξειν,εχειν δε το πρῆγμα ου αλλως, λύ μιν εἶναι τ0εργον καὶ ου ἀπέχρη ταοτα, ἀλλα δείλης προσπεσών μου ται. θύραις Ἀαι περὶ αυτὰς χυρών παῖδα τον is ἐμον καθήμενον, οὐ τἀμὰ γνώμη βασιλέως γέγονε κελεύσαντος et ποχωρησαι τον περ ταοτα νόμον, τουτον
20 ου ἐψεύδετο, θαυμάσαι δε αξιον, πως ἐν τοῖς αλλοις τουτ υχ εώρα το δίκαιον τοσούτων κτημάτων ἐπ' αλλους μετερρυηκότων και μάλιστα δη τον εαυτοOκηδεστὴν Θεμίσωνα εγ δ το μεν τον Κίμωνα λει-
223쪽
LIBANI ORAJ IO DE HRASYDΑΕ 153τουργησαι πολλάκις καὶ ἐβουλήθην καὶ ευξάμην, καιρον δε ἀναμένειν μην δεῖν. ουτος δε ν αναβιῖναι την βουλην καὶ γενέσθαι την προτέραν ἐκείνην. Ἀκεῖνο μὲν γαρ ὴν λειτουργεῖν, το δὲ νυν ἀπολωλέναι ουτω
παροινήσας ου ἐνταυθα στη, λὶ εἰς τοσουτον κεν ἀσελγείας, στ αρας την φωνὴν λύγους μεν λεγε μοι συγκεῖσθαι Ἀατὶ πάντων Ἀνθρώπων Ῥυδει τε κατὰ 10 πάντων μανίαν γουμενος τις γαρ αν εις ἄνθρωπος περὶ πάντων ελεγε καὶ ταυτα του ρύνου το πλεον τοι. βουλομένοις μανθάνειν νεμων. ὁ δε και αυτιν ελεγεν εἶναι τούτων 4να καθ' H σύγκεινται μοι λύγοι 10 καίτοι των φίλων των ἐμον παντα τον 15 χρόνον ήξίου Ῥομίζεσθαι και ει τω γε ηττον τέρου δοκοι , δεινὰ πάσχειν φασκε καὶ ἀδικεῖσθαι. καὶ τί δεῖ τὰ πολλλ λέγειν. τοῖς γὰρ χισιουσιν - αυτινοπύτε ἀσθενο- ην ρῆν εἰκύνα ἐμὴν περ της κλίνης
αὐτο καὶ ἐφιλοτιμεῖτο τη τιμη και ου τοOτ φασκεν 20
ἐστιν is οπω. ἐκεῖνα πεπεισμένος ταῖτα αν δρα; οὐκοον ἐξελέγχεται συκοφαντον οἰόμενος παροξυνεῖν ἐπ' ἐμε τῖν ἀκουοντων -καστον καὶ κοινόν τινά μοι 5
224쪽
τοῆτον περιστήσειν πόλεμον 11. 10 ῖνα μη τις αὐ-τιν ἔρηται καὶ σοὶ πόθεν ταοτα πηρξε μαθεῖν; ἐμέ φησιν ἐμαυτο πρις αυτον κατειπειν. εκ ποίας
ἀνάγκης τίνος βασάνου βιαζομένης ποιων πληγον;
ποίου σιδήρου τίνος πυρός; η, εἰ μη το0το, ποίας μέθης τί δαί μοι και το κέρδος εἰδέναι ταῖτα τοὐτον μέλλοντά γε θρασύτερον iς κουσεν ἔσεσθαι ηδεινδε αυτο την φέσιν την εις οργην μεν ἐτοίμην, κινηθεῖσαν χε οὐκδε χυσαν καθεκτὴν οὐδε δυναμένην Di αἰδεσθηναι των πάντων ουδέν. μαυτιν Θν τηνάλλως κατεκρήμνιζον ουτω δέ ἐστι σοφύς, στ ου ὁρῆ
225쪽
LIBANU ORAΤIO DE THRASYDAEO 155 Μενεδήμου περὶ της ενταυθα βοηθείας μήτε συμβεβλησθαι qδεν μὴ εἰδέναι μοι χάριν περ τοιούτου μηδενος Μενεδημον. 13. Ἐμε γάρ, φηΠιν Ἀρώτας, in P δυναιτο αν
σιον καὶ τους παινουντας iχες των μεν ον φιλόπολιν των δε τ0ν αοκνον καλούντων, Ἀτέρων τον προς τηναυτου δίκαιον, αλλων τον φιλύπονον, και i δε ἐρεῖς
' περ που σώματος εχων και πιστευων αυτ την διακονίαν ἴσειν, στε σου τα περ της νόσου μετὰ ταυταρήματα σχήματος εἰναι δοκεῖν, ου ἀληθείας και θρυ πτομένου μὰλλ0ν ὴ βουλομένου μένειν, ἐπει του χάριν 25ου προσελθών φοι καὶ λαβόμενος 'ης δεξιὰς λεγες
226쪽
σεως εἰρημενων μοι και μολογημενων πολλὴν ανοιαν κατέγνωκα α γαρ υκ αν ἐος τε νυπομεῖναι, ταυτα επηγγελλύμην μείζω της δυνάμεως φθεγγόμενος. δέομαι δη σου πάντα τρύπον εἰς το λυθηναι μοι τα της προπετείας ἀμοναι τοιαυτα ἔδει λέγειν, τοιαυτα αἰτεῖν, επὶ τοι- αὐτα βοηθον καλεῖν. 16. καίτοι χαλεπη μελὴ συμμαχία καὶ την των αλλων χθραν μῖν ἐπιφέρουσα. η συμεν δι Μενέδημον ἐπ' iτί η ευδε τοιαοτα ἐδρας, B H 23 οἱ δ' υκ - δια σε σαφους απολαυοντα Oπης ,1 ὁ δὲ ταυτην ἀφεὶς την υ δικαίαν μεν ουδ αυτην,επιεικεστέραν δε διν ουδεν υπ' ἐμου παθδεν ουτεμεῖζον ουτε ἔλαττον ἐπηλθεν, πεστράτευσεν, ἐνέβαλεν, ουδεν ἀσελγεία. ἀπέλιπε ' Ῥεν εἰπών, ' δ' υπω1 5 βουλεσθαι φησας οντα πολλω των εἰρημένων δεινύτερα. 17. εἶ ω ταραχῆς ἐμπλεως, περὶ τι αυτ ονανθρωπον αμφω, πόλεμός τε και φίλτρον, και μῖσος και κηδεμονία εν ἐς μεν γὰρ ἔλεγες, του δυσμε- νους ποιεις, ἐν οἱ δε υκ λεγες, του φειδοuενου. 20 καίτοι χρην η πάντα σιγῆν η μηδεν καὶ η τον αἰδουμμενον λως η τον οὐκ αἰδουμενον δεικνυειν νυν δ'οi ειρηκας το μηδεν ἐναί σοι πλέον εἰπειν μολύγησας. 18. τί δ' αν καὶ μεῖζον εἶχες εἰπεῖν των ἀνα-
227쪽
LIBANI ORATIO DE HRASYDAEO 157ριθμητων λύγων τί καινον ουτως ἀδικημα τις επὶ την γῆν καὶ τὴν θάλατταν τὴν μυτου λῖτταν ἀφηκε; τίς σοφιστὴς τίς φωρ l τις ποιητηςς ὁ δη μό- R II 232νος τοσαυτα κακος εἰπων και μηδεν0ς ἀπεσχημένος καὶ τοιαύτας δονὰς σθεὶς εκ τίνος αν ετέρου νομισθείη κακιων ουτως Ουδεν εν ἐς ου ἐρεῖν φηπαρηει, ἀλλ' ετ μεν ταράξειν λέγων χειν, εἶχε δεουδέν. 19. πων τοι,υν ἀκουόντων περὶ των γεγενημένων ἀπιστούντων, Mi προς το γοοτον κοι θράσους, πάλιν 10 εποιεῖτο την τυτὴν ἐπιδειξιν και πάλιν αὐτις ην αὐταμεν κατηγορον, ταῶτα δε ἀπειλον, αὐτ δε φθεγγύ- μενος εν ξένοις, εν πολίταις, εν τοῖς ἐμοῖς φιλτάτοις. εἶθ' o. ἀπειπεν υβρίζων, Ἀαριύντα προσεῖπε κυνις
ἁπάσης παρελθον ἀναίδειαν. ἐγω δὲ ν σπερ εἰμί. 15
πάντως δε οὐκ αγνοεις, o Νικύκλεις, τον τρόπον οὐδ' oin μεμελέτηκα τα τοιαυτα φέρειν τί οὐν Ἀμελλον δράσειν η περ πεποιηκα ἀντιπροσεῖπον. 20. ος οἶν ἐξαληλιμμένων πάντων κείνων τοις λι γοις τουτοις ρήμασι l τοι προσρησεως Ἀλκων ἐρυθριοντα τον ΙΙ233 αὐτο κηδεστην εἰσελθὼν ου σύνειμι τοι νέοις ἐκά- 21θητο οὐ κέπτων εἰς γην, οὐ κνώμενος την κεφαλην,
τον αυτον κατεγνωκότων ἐστί. καίτοι εγωγε γου
μην ήδικηκέναι μὲν ὁμολογήσειν αὐτών, Ἀγκώμια δε
228쪽
158 LIBANI ORA UO XXXII συγγνώμης ἐρεῖν γονάτων τε τούτων ἐχύμενον ἀξιώσειν τυχεῖν νπερ αν, εἰ ἐμεμήνει ὁ δ' σπερ ἐπὶ
τιμωρίαν εἰσελθων καὶ δικαίως ν κετευθεὶς παρἐμου θυμόν τε δείκνυ και μικρόν τι μικρ τη φωνη φθεγξάμενος χετο. 21. εἶτα προς τοὐς ἐντυγχάνοντας Μενέδημον δε μου προτετιμησθαι καιτοιαΘτα ἐσχετλίαζε λέγων, Δ ἐπαινοίη Μενέδημος
τους et του διδασκάλους. καλος γε κεῖνος καὶ ταδίκαια TOιον, πει και γονέας τους αυτου θεραπευων
Oτας ἐκείνους θεραπευε και ὁ τι αυτοῖς οἴεται καλον εἰρησθαι, τοῖτο εις μέσον ἀει καὶ φέρει και δει συ15 δὲ 40ν σαυτομ ζοντα κακοῖς διστα μεν αν και πατάξας, ἐγκαλῖν δε τω ταυτα ου ἐοντι νόμω εγο δε πάντα με δίκαιον παντος ἀδίκου μαλλον ἐπαινέσαιμαν, ου μην του ἐτέροις γε μιληκότα των ἐμοὶ καταυτό γε τουτο βλλον ἀγαπῖν φανείην αν, Ῥυδε γὰρ 20 αλλος ουδεὶς σωφρονον, Ουδε τον μεν θελον ἐκοιμένειν σε δε ἰέναι κατ αυτ τουτ το τον μεν εἶναι
του δεινος μαθητήν σε δε ἐμον ἀλλ' ὁπως ἔσχε ταυταδιηγησάμην. 23. Ei δε Μενέδημος πρύτερον μεν ου ην φίλος,
229쪽
των ἀνθρώπων πράγμασιν ην τε Ἐλληνα i πης ν τε βάρβαρον, ὁ αυτος κάτερον νυν μεν Osτο, Ῥυν δ'εκεῖνο, της αυτης πολλάκις μερας καὶ τοOτο κἀκεῖνο.
σην πρεσβείας καὶ τὰς Αθηναίων προς Φίλιππον συν- Ἀθήκας εν ἐς ν καὶ συμμαχία και πρό γε τούτων ὁρωμεν παρ' υμήρω τον τε των πρίων αριστον καὶτ0ν των Ἐλλήνων, φρ' χιλευς μήνιε, συμπεσόντεμεν ἐπὶ φύνω, διαλυθεντ δε μετὰ δώρων α την φιλίαν ἐμήνυε 24 καὶ τί δει τα παλαιὰ λέγειwν νυν 10 γὰρ ευχα μεν περ Ῥωμαίων ε Περσαις, αυχαὶ δεεν η γη τη Ῥωμαίων περ της 'κείνων ἀρχης. χαίτοι τις υκ οἶδε τάς τε κείνων εἰς την μετέραν ἐμμβολὰς τὰς πολλάς, ον καθ' κάστην ηρπάζοντο πόλεις, την τε Ἀντι 'ούτων στρατείαν τὰ 'κείνων Ῥυτως 15qλεγξεν ωστ εἰ ij δαίμων τις φθονερις ἀντέπεσε, μέρος αν σαν της Ῥωμαίων ἀρχης. 25. καὶ Μενέδημμος τοίνυν φιλίας ἐπιθυμήσας ου ην ἀπελαυνεσθαι δίκαιος ουδ' i τι πρότερον μαρτηκῶς ην. πολλο0ς γὰρ εἶχεν ἐξαριθμεῖν σπονδον τετυχηκύτας ου γὰρ 20 οἶδ οστις αμορ πλείοσιν ἀφηκεν αἰτίας. Q δη τον πρὶ της πιλίας λεγέτω μοι αιοῦ χρόνον, Ἀλλ' εἴ τι δυσμενεία πρέπον εν αὐτη γεγένηται osτο δε δει-
230쪽
κνυειν υ εχων η θύνει τω κτησαμεν φίλον μηδετον ταῖς μαῖς συνουσίαις δύμενον δε αν ἀμείνω γιγνύμενον ελαττον χειν ἀξίου των τοOτο ποιουμενων ζημίαν φηδε τον διώκοντά με των φευγόντων μηδεR H 236 0 τιμοντα των βριζύντων μηδ' i ου το πεμ φοιτηκεναι σε παρ' ἐμε κατ' μου του μηδεν ἀδικοῖν τος μαλλον η κατὰ οε του τα τοιαῖτα πεποιηκότος
26. δρ' υν εἰς λύγους ευθυς ἐλθδεν μιν ουτος 1 ὁ Θρασυδαιος ἐγένετο μετριώτερος πολλω μεν ουν χαλεπώτερος, σω τοτε μὲν βριζεν, ἐν δε τούτοις ἐπεβουλευε, μὰλλον δὲ αμφω μεν πρότερον, στερον δὲ μειζόνως το δεώτερον. ευπορον γαρ υκ λίγων των παρὰ τω στρατηγω δυναμένων Iὰρ ων βούλετο 15 διαλεχθῆναι ἀφεὶς παντας κείνους με τον ταοτα αὐτω πράττοντα βοέλετο γενέσθαι χ' ως ηττονος
ἐν κείνω της βοηθείας ἐσομένης, αλὶ ὴν ὴ σπουδητην ργην των τοfτο δυσχερανουντων καὶ τους ἀπ' αυτῆς λύγους ἐπ' ἐμε τε ελθειν καὶ τὴν ἐμην κεφαλήν. di 27 Kαὶ τι τοOτ εστιν ἀληθές, γνοίη τις αν ἐκεῖ-R II 237 θεν. αἰτήσας γὰρ δὴ το εργον πριν τι γενέσθαι
προς του παρ αυτον εἰσιόντας ς επὶ πένθει πιστεύειν τε λεγεν ἀπολυθήσεσθαι 'ης δου H δι εμοοτοοτο Ἀσεσθαι. καίτοὐ σιγασθαι 'αὐτὸ ἐλυσιτέλει. que ἀλλ' οὐκ αν πασχον σιγωμένων α ρηθέντων παθον.