Luciani Samosatensis opera

281쪽

XEA. N.στε ανάγκη πείθεσθαι αυτῶ παρακολουθεῖ γαρ ἀκριβῶς παραφυλάττων, καὶ ὀλως ουδὲ προς- βλέπειν αλλ ουδενὶ ἔξεστιν τι μη ἐκείν' εἰ δὲ σωφρονογι καὶ πάντα πεισθείην αυτῶ, πισχνετται πάνυ ευδαίμονα ἔσεσθαί με καὶ ἐνάρετον καταστήσεσθαι τοῖς πονοις προγεγυμνασμένον ταλά σοι μόλις ἔγραψα -ο- κλεψας ἐμαυτόν. συ δε μοι ευτυχε καὶ μέμνησο κλει

νίου.

του ἔρωτος ο μέντοι Θρόμων ἔφασκε παιδεραστήν τινα εἶναι τον Ἀρισταίνετον καὶ ἐπὶ προφάσει τῶν μα μά- τω συνετναι τοῖς ἄραιοτάτοις τῶν νέων καὶ ἰδία λογοποιεῖσθαι πρὸς τον Κλεινίαν υποσχέσεις τινὰς υπισχνουμενο-ώς ἰσόθεον ἀποφανεῖ αυτόν. ἀλλὰ καὶ αναγιγνώσκειμετ αυτου ἐραπικους τινας λόγους τῶν παλαιῶν φιλοσό-φM προς τους μαθητάς, καὶ λος περὶ το μειράκιόν ἐστιν. πείλει δὲ καὶ τ πατρὶ του Κλεινίου κατερειν

ταυτα.

XEA. χρῆν in οσί, γαστρίσαι τον Θρόμωνα. APΟΣ. μάστρισα, καὶ ἄνευ δὲ τοὐτου ἐμός ἐστι M8κέκνισται γαρ κἀκεῖνος της Νεβρίδος XEA. θαρρει, πάντα ἔσται καλῶς. ἐγώ δὲ καὶ ἐπιγράψειν μοι δοκῶ ἐπὶ τορτοίχσυ ἐν Κεραμεικῶ μθα ὁ ρχιτέλης εἴ- περιπατεῖν, ωρισταίνετος διαφθείρει Κλεινίαν, στε καὶ ἐκ τούτου συνδραμεῖν τῆ παρὰ τοssρόμωνος διαβολῆ -ΟΣ. Πῶς δ' αὐλάθοις ἐπιγράψασα;XEA. Tῆς νυκτός, in οσί, ανθρακά ποθεν λαβουσα. LUMAN. III. 17

282쪽

I. -- Ἐταίραν δέ τις παραλαβὼν πέντε δραχμος το μίσθωμα δοὐ καθευδει ἀποστραφεὶς δακρέων tun στένων; αλλ' ουτε πέπωκας ηδεως, ἀμαι, υτε δειπνεσα μόνος ἡθέλησας ἔκλαες γαρ καὶ παρὰ το δακνον,εώρων γάρ καὶ νυν δὲ Ου διαλέλοιπας ἀνολολυζων ἀρπερ βρέφος ταυτα ουν, ἁ παρ- , τίνος ἔνεκα ποιεις; μη ἀποκρυφη με, ῶς αν καὶ τουτ απολαυσω - -τος ἀγρυπνησασα μετὰ σου. - ως με ἀπόλλυσιν, ω γυναι- m. οὐκέτ' ἄντεχω κρος το δεινόν. -- Ἀλλ' - μὲν ου ἐμοὐψας, δῆλον ονγοραν ἔχων με ἡμέλει καὶ ἀπ-s κερ-λέκεσθαι θελουο καὶ τέλος διετείχιζες το μεταξλημῶν, ἱματίω&Φιμμη ψαύσαιμί σου. τίς δε δμως ἐκείνη στίν, ἐπε τάrti 309 α αν τι καὶ συντελέσαιμι προ τον ἔρωτα, οἶδα γε χρη τὰ τοιαμα διακονεῖσθαι. - καὶ μην οἶσθα καὶ πάνυ ακριμ αντ' κἀκείνη σε ου γαρ αφανης ταίρα ἐστίν. 2. - . Maia τουνομα in αρμίδη. - Φιλημάτων, ω ρέφαινα. -- υποτέραν λεγεις δυο γάρ εἰσι την ἐκμι ρ ιως την αρτι διακεκορευμένην, λωα Θάμυλλος τοὐ νυν στρατηγουντος υἱός, την ἐτέραν ην σωφἐπικαλουσιν;

-. κείνην, καὶ ἁλωκα ὁ κακοδαίμων sol

συνείλημμαι προ αυτῆς.

283쪽

TP- Πολῶς δε χρόνος ἔστι σοι ἐρῶντι η νεοτε- λης τις I;

- Ου νεοτελής, ἀλλὰ μῆνες ἐπτὰ σχεδον ἀπο

Λιονυσίων, τε πρῶτον εἶδον αυτην.

-- ώδες δὲ ολην,κριβῶς, το πρόσωπον μόνον κα οσα του σώματος φανερά, α εἶδες Φιληματίου,Jκαὶἰς χρην γυναῖκα πέντε καὶ τετταράκοντα ἔτη γεγονυῖαν δη; - καὶ μην ἐπόμνυται δυο καὶ εἴκοσιν εἰς τονεσόμενον ελαφηβολιῶνα τελέσειν.3. -- Συχε ποτέροις πιστεύσειας αν, τοῖς ἐκείνης ορκοις τοῖς σεαυτο ὀφθαλμοῖς ἐπίσκεψαι γαρακριβῶς ὁποβλέψας ποτὲ τους κροτάφους αυτῆς, ἔνθα μόνον τὰς αυτῆς τρίχας ἔχεν τα δε αλλα φενάκη βαθεῖα. περὶ δὲ του κροτάφους οπόταν ἀσθενήση το φάρμακον,

βάπτεται, πολευκαίνεται τα πολλά. καίτοι τί τοsτο;

βίασαί ποτε καὶ γυμνὴν ἰδεἴν. - Οὐδεπώποτε μοι προς τομο ἐνέδωκεν. - Εἰκότως ηπιστατο γαρ μυσαχθησόμενόν σε ταναυτῆς λεύκας. ὁλη δε απὸ του αυχένος ἐς τα γόνατα παρδάλει ἔοικεν ἀλλα λεδάκρυες τοιαύτη μη συνών 310 που τάχα καὶ ἐλύπει σε καὶ ὐπερεωρα; - Ναί, Ἀρύφαινα, καίτοι τοσαμα παρ' μου λαμβάνουσα. καὶ νυν επειδὴ χιλίας αἰτούσινουπιεν χον διδόναι ἐαδίως ατε υπὸ πατρὶ φειδομέν τρεφόμενος, Μοσχίωνα ἐσδεξαμένη απέκλεισέ με, ἀνθ' ων λυπῆσαι κῶ αυτὸς θέλων αυτὴν σε παρείληφα. - - τὴν Ἀφροδιτην - αν κον, εἰ μοι προεῖπέ τις ἡ ἐπὶ τούτοις παραλαμβανοίμην, λυπῆσαι

284쪽

ἄλλην, καὶ ταμα Φιλημάτιον την σορόν. ἀλλ' ακειμι, κἀναρ ηδη τρίτον τουτο ρσεν ἀλεκτρυών. 4. - - - γε υτως ταχεως, ω ρυγιτο εἰ γαρ ἀληm ἐστιν α φης περὶ Φιληματίου, την πηri καὶ τι βάπτεται καὶ - των αλλ- ἀλφῶν, οὐδὲ MK- βλεπειν, ἔτι δυναίμην αυτη. - . ρου την μοίρα, εἴ ποτε λέλουται με av-της περὶ γαρ των ἐτῶν καν ο πάππος διηγησεταί σοι, εἰ

- Ουκουν ἐπειδη τοιαύτη ἐκείνη, ἀφηρησθη μὲν ηδ το διατείχμφα, περιβάλλωμεν δὲ ἀλληλοκαέι φιλῶμεν καὶ ληθῶς συνῶμεw Φιλημάτιον δε ολὶς

χαιρετω. 12.1ΟΕΣΣΑ ΚΑΙ ΠΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΛΥΣΙΑΣ. I. ω- θρυπτη, Λυσία, προς εμέ; καὶ καλῶς, οτι μήτε ἀργυριον πώποτε ρτησά σε μή ἀπέκλεισα ῶ- θόντα, ἔνδον τερος, εἰπουσα, μήτε παραλογισάμενον 31 τον πατέρα λυφελόμενον της μητρος ήνάγκασα ἐμοί νικομίσαι, ποῖα αἱ αλλαι ποιουσιν, αλλ ευμ ε -ri; αμισθον, ἀξύμβολον εἰσεδεξάμην οἶσθα σου παστος

παρεπεμψάμην, -υκλεα τον πρυτανεύοντα νυν καὶ se σίωνα τον ναύκληρον κάὶ τον συνέφηβόν σου Μέλισσον, καίτοι ἔναγχος αποθανόντος αυτω του πατρος καὶ κυρώσαυτον οντα τηνουσίας ἐγὼ δὲ σὲ τον Φάωνα μόνον εἰχον ουτ τινα προσβλέπουσα ἔτερον ουτ προσιεμένη ρν

μη σι μην γαμφανόητος ἀληθῆ εἶναι, ἀμνυες, μδια τουτο σοι προσέχουσα σπερ η Πηνελόπη ἐσωφρ. νουν, ἐπιβοωμένης της μητρὸς κά προς τὰς φίλας λούσης. ἡ δὲ ἐπείπερ jμαθες υποχείριον ἔχω με τεττ

285쪽

EΤΑΙPIROI IAAOTOL 261κυῖαν ἐπὶ σοί, αρτι μὲν Λυκαίνη προσέπαος ἐμολορώσης, ῶς λυποίης μέ, ἄρτι δὲ συν ἐμοὶ κατακείμενος ἐπήνεις Μαγίδιον την ψάλτριαν ἐγὼ δ' ἐαρὶ τούτοις δακρυωκαὶ συνίημι βριζομένη. πρωην δὲ πότε συνεπίνετε Θράσων καὶ ἡ και Λίφιλει, παρῆσαν καὶ αυλ ρὶς Κυμβάλιον καὶ Πυραλλὶς ἐχθρὰ ουσα ἐμοί. - δε τουτ'

uδῶς την κυμβάλιον μὲν ου μοι πάνυ ἐμέλησεν οτι πεντάκις ἐφίλησας σεαυτον γαρ βριζες τοιαώτην φιλῶπιHῬραλλίδα δὲ οσον ἐνενευες, καὶ πιὼν αν ἐκείνri μὲν υπέδειξα το ποτήριον, ἀποδιδους δὲ τμπαιδὶ προς το os ἐκέλευες, εἰ μη Πυραλλὶς αἰτησειε, μη α αλλPεγχέας τέλος δὲ το μήλου ἀποδακών, πότε τον Λίφιλον εἶδες α ν ιολουμενον - ἐλάλει γαρ Θράσωνι - προκυψας πως ευστόχως προσηκόντισας ἐς τον κόλπον αυτης,

οὐδε λαθεῖν γε πειρώμενος ἐμέ η δὲ φιλήσασα μεταξυ 312των μαστῶν πο φ ἀποδεσμ παρεβυσατο. 2. αὐτα0υν τίνος ενεκα ποιεῖς; τί σε η μέγα η μικρον δίκησα, ελοπησα ἐγώ τίνα ἔτερον εἶδον ου προς μόνον σε ζῶ οὐ μέγα, ω Λυσία, τοsτο ποιεῖς γυναιον αθλιον λυ- πων μεμηνος ἐπὶ σοί; ἔστι τις θεος η Ἀδράστεια καὶ τατ0ιαυτα ορὰ συ δέ ποτε λυπήσκνταχα αν ἀκουσης τι

περ εμου, κειμένην με ητοι βρόχω ἐμαυτὴν ἀποπνίξασαντες το φρέαρ ἐπὶ κεφαλὴν ἐμπεσουσαν, λενα γέ τινα

τρόπον ευρήσω θανατον, ως μηκέ ἐνοχλοίην βλεπομενη πομπευσεις τότε, μέγα καὶ λαμπρὰν ἔργον ἐρ- γοσάμενος τί μευποβλέπεις καὶ πρίη τους δόντας εἰ γάρ τι ἐγκαλεῖς, εἰπέ. Πυθιὰς ἡμῖν αυτη δικασάτω τίτολο ουδὲ ἀποκριναμενος ἀπέρχη καταλιπών με ορῆς, Πυθιας, οἷ πάσχω πο Λυσίου ΠΥΘ. N. της ἀγριότητος το μηδὲ ἐπικλασθῆναι δα-ηρνουσης λίθος, ου ανθρωπός ιντι πλην ἄλλ' εἴ γε χρὴ τἀληθὸς εἰπεῖν, υ, ω γόεσσα, διέφθειρας αυτὸν

286쪽

υπεραγαπῶσα κε -- ωφαίνο ανα ἐχρῆν δὲ - πάνυ αὐτὸν ζηλο- ὐπερόπται γὰρ αὐσθανόμενοι γίγνονται καs ἁ τάλαινα, δακρυουσα, καὶ ην μοι πείθη, παξ 31 η δὶς ἀπόκλειπον ἐλθόντα ' ψει γὰρ ἀνακαιόμενον -- τον πάνυ καὶ ἀντιμεμηνότα ἀληθῶς IO- Ἀλλὰ μηδ' εἴπης, απαγε ἀποκλείσω Λυσιαν; εἴθε μ αυτος ἀποσταίη θέσας Π- Ἀλλ' ἐπανέρχεται--H. IOEx πολωλεκας μῶς, ω Πυθιάς Ἀκρόαται τίσως -ἀπόκλεισον λεγουσης. 3. m. υχὶ ταώτης ἔνεκεν, ω Πυθώς, ἐπανελήλυθα, ην ουδ αν προσβλιφαιμι ἔτι τοιαυτην Ουσαν, ἀλλαδια σέ, ἡ μη καταγιγνωσκης ἐμολ- λέγης, ἄτεγκτος

ὁ Λυσίας στίν.

ΠΥΟ. μέλει καὶ ἔλεγον, ἁ Λυσία.

ΛΥΣ. Φέρειν οδν ἐθέλεις, ω Πυθιάς, 'D-σαν ταυτην την νυν δακρυουσαν αυτὸν παντάντα αὐτῆ ποτε μετὰ νεανίου καθευδουση ἐμου αποστάσm, ΠΥΟ Λυσία, το μὲν nowεταίρα ἐστί. πότε δ' οον κατέλαβες αὐτως συγκαθεύδοντας;

ΛΥΣ. Ἐκτην σχεδὸν ταύτην μεραν, νη Θί' λτρο γε, δευτέρα ἱσταμένου - τημερον δὲ βδόμη ἐστίν. κατηρ χωλώς πάλαι ἐρώην ταυτη, της χρηστης, ἐνεκλεισέ με παραγγείλας φ θυρωρῶ μη ἀνοίγειν ἐγώ δμου γαρ ἔφερον νουχὶ συνεῖναι αυτηὶ τὸν Βρόμωνα ἐκελευσα παρακύψαντα παρὰ τον θριγκον της αὐλης, ἡ ταπεινότατον ν ἀναδέξασθαί με ἐπὶ των νωτωπι φαον 314 γὰρ ουτως ἀναβήσεσθαι ἔμελλον. τί αν μακρὰ λέγοιμι;

υπερέβην, κον, την αυλειον ευρον ἀποκεκλεισμένην επιμελῶς μέσαι γὰρ νύκτες σαν. υκ ἔκοψα δ' ουν,

αλλ' ἐπάρας ρέμα την θύραν, δη δὲ και αλλοτ' ἐπεποιήκειν αυτό, παραγαγών τον στροφέα παρεισῆλθον

287쪽

ETA IPIROI IAAOΓΟΙ. . 263 ἀψον τί ἐκάθευδον δὲ πάντες, εἶτα ἐπαφώμενος του τοίχου ἐφίσταμαι τῆ κλίν v. 4. O . Π ἐρεῖς, ω αματεν αγωνιῶ γαρ. Am. μειδη δὲ υ ἐώρων το ἐσθμα εν το μεν πρωτον μην την Λυδην αυτ συγκαθευδειν ' το δ ουκην, ω Πυθιάς, αλλ' ἐφαψάμενος ευρον ἀγενειον τινα πάνυ ἀπαλόν, ἐν χρ κεκαρμένον, μύρων καὶ αυτον αποπνέοντα τουτο ἰδὼν εἰ μὲν καὶ ξίφος ἔχων λθον,ο- αν mari ησα, εὐιστε. τί γελῆτε, ω Πυθιάς γέλωτος αξια δοκῶ σοι διηγεῖσθαι;

m Ex Τουτό σε ἁ Λυσία, λελύπηκεν ἡ Πυθιὰς

αντη μοι συνεκάθευδε.

ΠΥΟ - λέγε, ω Σόεσσα, προς αὐτόν. Io . Tri λέγω Πυθιὰς ην, φίλτατε, μετακληθεῖσα - ἐμου - αμα καθευδοιμεν ἐλυπουμην γαρ σε μη ἔχουσα. 5 ΛΥΣ. Πυθιὰς ὁ ἐν χρῶ κεκαρμένος εἶτα δι' εκτης ημέρας ἀνεκόμησε τοσαυτην κόμην; ΙΟΕΣ -λτης νόσου εξυρήσατο, ω Λυσία υπέρρεον γαρ αυτηὶ αἱ τρίχες νυν δε καὶ την πηνήκην ἐπε- θετο δειξον, ω Πυλάς, δεῖξον ουτω ον, πεῖσον αὐτόν μου, μειράκιον ὁ μοιρος ον ἐζηλοτυπεις. ΛΥΣ. - χρῆν οὐν ω γόεσσα, καὶ ταυτα ἐρῶνταεφαψάμενον αυτόν; Io Ovκουν συχν ηδη πέπεισαι βουλε δὲ 31, sturiλυπήσω σε καὶ αὐτη; οργίζομαι γαρ δικαίως ἐν φνιρα. ATE. μηδαμῶς, ἀλλα πίνωμεν δη, καὶ Πυλας μεθ' ημῶν αξιον γαρ αὐτὴν παρεῖναι ταῖς σπονδαῖς.πι- Παρέσται. οἱ πέπονθα δια σέ, ω γενναιότατε νεαουίσκων Πυθίας.

o. 'Aλλὰ καὶ διήλλαξ υμα ὁ αὐτός, στε μη

288쪽

μοι χαλέπαινε πλην το δεῖνα, ορα, ἁ Λυσία, mi τινιε,ης το περὶ της κόμης 13. AEONTIxΟΣ ΗΝ ΑΣ ΚΑΙ ΥΜΝΙΣ. 1. EONT. Ἐν δὲ τη προς τους Γαλάτας μάχη εωμεμνίδα, πως μεν προεξηλασα των αλλων ἱππέω ἐπὶ του Ἀπου του λευκου, πως δὲ οἱ Γαλάται καίτοι αλκμμοι οντες ἔτρεσαν ευους. εἶδόν με καὶ ουδεὶς ἔτι κώμη τότε τοίνυν ἐγὼ την μὲν λόγχην ἀκοντίσας διέπειρατον ἶππαρχον αυτῶν καὶ τοὐλπον, ἐπὶ δε το συνεωνος ἔτι αυτῶν - σαν γαρ τινες or ἔμενον διαλυσαντες μεττην φάλαγγα, ἐς πλαίσιον δὲ συναγαγόντες αυτούς-od τούτους ἐγὼ σπασάμενος την σπάθην απαντι τω M 'ἐπελάσας ανατρέπω μὲν ο νον ἐπτὰ τους προεστῶτας ain τῶν Ἀμβολη τουάππου ταξίφει δε κατενεγκὼν AD 3I τεμον των λοχαγῶν ἐνος ἐς δύο την κεφαλην αὐτω κρά- νει υμεῖς δέ - νίδα, μετ' ολίγον ἐπέστητε δη φεv-γόντων.

2. - Ποτε γάρ, ἁ Λεοντιχε, περὶ Παφλαγονίαν ἐμονομάχησας τω σατράπην, ου μεγάλα ἐπεδείξω - τοτε; AEONT. Καλῶς ἡκέμνησας οὐκ ἀγεννοsς Ουδ' ἐκείνης της πράξεως ὁ γαρ σατράπης μέγιστος ων, ὁπλομάχων αριστος δοκῶν εἶναι , καταφρονησας του Ἐλληνικοv, προπηδησας ἐς το μέσον προὐκαλεre εἴ τις ἐθέλοι sim' μονοματησαι. οἱ μὲν ουν αλλοι κατεπεπληγεσαν οἱ λοχαγοὶ κά οἱ ταξίαρχοι καὶ ὁ ηγεμὼν αὐτος καίτοι οὐκ ἀγεν- νηλανθρωπος ωπι Ἀρίσταιχμος γαρ ἡμῶν γεpτο Αἰτωλος ἀκοντιστης αριστος, ἐγὼ δε ἐχιλιάρχουν ἔτι τολμήσσς δ ομως καὶ τους ἐταίρους ἐπιλαμβανομένους ἀποσεισά μενος, ἐδεδοίκεσαν γαρ υπερ ἐμοὐορῶντες ἀποστίλβοντο

289쪽

μεν τον βάρβαρον ἐπιχρύσοις τοῖς πλοις, μεγαν δὲ καὶ φοβερὰν οντα τον λόφον καὶ κραδαίνοντα την λόγχην ... XΗΝ. - ἔδεισα τοτε ώ Λεόντιχε, κά οἶσθα

ως εἰχόμην σου δεόμενος μη προκινδυνευειν ' βίωταγα εἶναί μοι σου αποθανόντος.

3. AEONT. Ἀλλ' ἐγὼ τολμησας παμλθον ἐς τομεσον ου χεῖρον του Παφλαγόνος πλισμένος, ἀλλα πάγχρυσος και αυτός, στε βο ευθυς ἐγένετο κάὶ παρ' ημῶν καὶ παρὰ των βαρβάρων Ἀγνώρισαν γάρ με κἀκεῖνοι ἰδόντες απὸ της πέλτης μάλιστα καὶ των φαλα- ρων καὶ του λόφου εἰπε, - νίδα, τίνι με τότε πάντες εἴκαζον ἔ-Ν. Τίνι δὲ αλλω Ἀχιλλε νη Λία φ Θέτιδος καὶ Πηλέως; ουτως ἔπρεπε μέν σοι κόρυς, η φοινικὶς 31 δε επήνθει καὶ η πέλτη ἐμάρμαιρεν AEONT 'Eπε δε συνέστημεν ο βάρβαρος πρότερος τιτρωσκει με ολίγον οσον ἐπιψαυσας μωρατι μικρον vπερ το γόνυ, ἐγὼ δὲ διελάσας την ἀσπίδα τῆ σαρίσηπαίω διαμπὰξ ἐς το στέρνον εἶ ἐπιδραμὼν ἀπεδειροτόμησα τ σπάθηχαδίως καὶ τα οπλα ἔχων ἐπανῆλθον

αμα καὶ την κεφαλην ἐπὶ της σαρίσης πεπηγυῖαν κομί- ζων λελουμένος τω φόνF. 4. - ' Ἀπαγω, ω Λεόντιχε, μιαρὰ ταμα καὶ φοβερὰ περὶ σαυτου οἰηγη, καὶ ου αν ἔτι σε υδε προ βλεψειέ τις ουτω χαίροντα τω λυθ ρω, ουνοπως συμπίοι σοκοιμηθείη ἔγωγε ουν απειμι. -ONT. Θιπλάσιον απόλαβε το μίσθωμα. - υκ αν ὁπομείναιμι ἀνδροφόνω συγκαθευ-

δειν.

iκεῖνα πέπρακται, νυν δὲ εἰρηνην αγω. ΥΜΝ. Ἀλλ' ἐναγης ανθρωπος εἶ, καὶ το αἷμα κατέθ

290쪽

266 ΟΥΚΙΛΛΟΥ σταν σου ἀπὸ της κεφαλῆς του βαρβάρου ην ἐφωες ἐπὶ

τῆ σαρίση εἶτ' ἐγὼ τοιουτον ανδρα περιβαλῶ καὶ φωλήσω μη, ω άριτες, γένοιτο ουδὲν γαρ υτος ἀμεμνων του δημίου.

ΛΕΟΝΤ - μην ε με εἶδες εν τοῖς πλοις, volare, ἡράσθης αν. ΥΜΝ. Ἀκουουσα μόνον, ἁ Λεόντιχε, ναυτιῶ καὶ φρίττω καὶ τὰς σκιάς μοι δοκῶ ορὰν καὶ - εἴδωλα των πεφονευμένων καὶ μάλιστα του ἀθλίου λοχαγ- ἐς δυοτην κεφαλην διηρημένου. τί οἴει το ἔργον αὐτο καὶ το αἷμα εἰ θεασαίμην καὶ κειμένους τους νεκροώς ἐκ - 318 νεῖν γα μοι δοκῶ, οὐδ' ἀλεκτρυόνα πώποτε φονευόμενον εἶδον.

AEONT. Ουτως ἀγεννής, ἁ Τμνι, και μικ--χει εἶ; ἐγὼ δὲ ωμην ησθήσεσθαί σε ἀκούουσαν. - Ἀλλὰ τερπε τοῖς διηγημασι τοώτοις Et τινας Λημνιάδας η -αῖδας εὐροις ἐγὼ δ' ἀποτρέχοε παρατην μητέρα, ως ἔτι ημέρα ἐστίν μου καὶ σέ, ω φαμμί' σῶ δὲ ἔρρωσο, χιλιάρχων αριστε καὶ φονε οπόσων ανωέλης-5. -- Μετνον, ἁ Ῥμνί, μεῖνον - ἀπελήλυθε. XΗΝ. Συ γαρ, ἁ Λεόντιχε, ἀφελη παιδισκην κατεφόβησας ἐπισείων λόφους καὶ απιθήνους ἀριστείας διεξιών ἐγὼ δὲ ἐώρων εὐθώς οπως χλωρὰ ἐγένετο ἔτι σουτα κατὰ τον λοχαγον ἐκεῖνα διηγουμένου καὶ συνεστειλετο πρόσωπον καὶ πέφριξεν, ἐπεὶ καὶ διακόψαι την κωφαλὴν ἔφης.

AEONT. N ιμην ἐρασμιώτερος αυτῆ φανεῖσθαι. αλλὰ καὶ σύ με προσαπολώλεκας, ἁ μνίδα, - μονομάχων ποβαλών.XΗΝ. Ουκ ἔδει γὰρ συνεπιψεύδεσθαί σοι ορῶντα

την αἰτίαν της ἀλαζονεως; σὐδὲ πολὐ φοβερώτερον αὐτο