Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

161쪽

IV. a DE SACERDOTIO 99 προς τὸν Σαμουηλ καλοῖντα αυ- Μὴ γάρ αυτος ἐπ έδραμον τῆ βασιλεια μη γαρ ἐπεπηδησα ταύτην τῆ δυναστείας τον των ἰδιωτων ἐβουλόμην βίον η τον ἀπράμμονα καὶ συχιον, συ δε με ἐπὶ Οὐτο εῖλκυσας το αξίωμα ἐν κείνη μένων τῆ ταπεινοτητι, εὐκολως ams

ταὐτ εξέκλινα τα προσκρουματα. ου γαρ δήπου των

πο λων εἷς ων καὶ σημων, επὶ τοὐτο ἄν ἐξεπέμφθην τὸ εργον, ουδ' ἄν μοὶ τον πρὸς τους 'Aμαληκίτας πόλεμον ενεχείρισεν ὁ θεός 'χειρισθεὶς δὲ Ου αν ποτε ταύτην ἡ μαρτον την ἁμαρτίαν. 33O 'Aλλα ταμ πάντα Ioασθενῆ προς ἀπολογίαν Ου ασθεν δὲ μονον, αλλὰ καὶ ἐπικίνδυνα, καὶ α λον ἐκκαίει οὐ θεο την πτην. 33 I. Tον γὰρἈπερ την ἀξίαν τιμηθεντα ου εις την των αμαρτημάτων ἀπολ ίαν χρη προβάλλεσθαι της τιμῆς τομέγεθος, Ma εἰς μείζονα βελτιωσεως προτροπην κα - Sσθαι, τῆ πολλὴ περὶ αὐτον οὐ θεοῖ σπουδῆ. 332. G δὲ, διότι κρείττονος τυχεν αξιώματος δῶ, τοὐτ αμαρτάνειν αὐτω νομίζων ξεῖναι, οὐδεν ἔτερον δε την του θεοὐ φιλανθρωπίαν αἰτίαν των οἰκείων μαρτημάτων ἐπιδεῖξαιεσπούδακεν οπερ τοι ἀσεβέσι καὶ ραθύμως τον αυτων οδιοικοῖσι βίον πειν ἔθος αεί. αλλ' οὐχ ημας ἴτω

διακεῖσθαι Pὴ, οὐδε εις την αὐτην κείνοις εκπίπτειν

μανίαν, ἀλλὰ παντα ὐ σπουδάζειν τὰ παρ' εαυτων εἰσφέρειν εἰς δύναμιν την μετέραν, καὶ σφημον καὶ γλωτταν

καὶ διάνοιαν ἔχειν. 333. Οὐδὲ γὰρ ὁ Ἐλὶ ἶνα την as

βασιλείαν φέντες επὶ την ιερωσύνην, προ ης ἡμῖν λόγος, ελθωμεν νυν εσπούδασε κτήσασθαι την ἀρχίην τι

162쪽

Ioo CHRYSOSTOMUS IV. 1οδ αυτὸν τουτο, νίκα μαρτεν, νησεν καὶ τί λ ω, κτησασθαι; ουδε διαφυγεῖν μεν οδν, εἴπερ θελε, δυνατονην αὐτῆ διὰ την ἀνώμην του νόμου και γὰρ ν της Λευὶ φυλῆς, καὶ την ἀρχην δῶ του γένους νωθεν καταβαί-s νουσαν δει δέξασθαι. α ' μως καὶ Ουτος της των παίδων παροινίας δωκε δίκην ου μικράν. 334. Τί δέ: τος ὁ πρωτος γενομενος των Ιουδαίων ἱερεύς, περὶ υ

μόνος πρὸς τοσούτου πληθους στηνα μανίαν, ου παρὰ

Io μικρον λθεν ἀπολέσθαι, ει μη η του ἀδελφοὐ προστασία ἔλυσε του θεου 'ν οργήν 33s. Ἐπειδὴ δε Μωὐσεως εμνήσθημεν, καλον και εκ των κεινν συμβεβηκότων δεῖξαιτο λόγου την ἀληθειαν. αὐτος γὰρ ὁτος ὁ μακάριος

Mωὐσῆς τοσουτον πεσχε του την προστασίαν ἁρπάσαι Is των Ιουδαίων, ς και διδομένην παρητησθαι, και θεούκελεύοντος ἀνανευσαι ἐπὶ τοσοῖτον, ως καὶ παρορονα τον προστάττοντα και ου τότε μόνον, αλλα και μετὰ ταὐτα,

γενόμενος επὶ θ ἀρχης ὐπερ του ταύτης ἀπαλλαπηναι ἡδέως ἀπέθνησκεν 'Aπόκτεινον γάρ με, φησιν ει ἴτω a μοι μέ λεις ποιεῖν. 336. Τί οδν επειδὴ μαρτεν ἐπὶ τουυδατος ἴσχυσαν, συνεχεῖς αὐται παραιτησεις ἀπολ η- σασθαι περ αὐτοῖ, καὶ πεῖσαι τον θεὸν δούναι συγγνώμηνοῦ και πόθεν αλλοθεν της επηγγελμενης ἀπεστερεῖτο

163쪽

IV. IJ DE SACERDOTIO IOIγῆς; ουδαμόθεν αἰαγθεν, ῶς απαντες ἴσμεν, αλλ' η διὰ την ἁμαρτίαν ταύπην, δι νώ θαυμαστὸς κεῖνος ἀνηρ συκωχυσε των αὐτων τοῖς ἀρχομένοις τυχεῖν αλλὰ μετὰ τους πολλους θλους καὶ τὰς ταλαιπωρίας, μετὰ την πλάνην ἐκείνην την φατον καὶ τους πολέμους καὶ τὰ τρόπαια εμ της γῆς ἀπέθνησκεν ὐπερ ης τοσαὐτα ἐμόχθησε καὶ τα - πάλωνους πομείνας κακα των του

λιμένος ου ἀπηλαυσεν ἀγαθων. 337. Ορας- ου τοῖς ἀρπάζουσι μόνον, αλλ' ουδὲ τοῖς κ της τέρων σπουδῆς

επὶ τοὐτο ερχομένοις, λείπεταί τις εν k αν πταίσωσιν, O ἀπολογία 'Οπου γαρ οἱ του θεολχε οτονΟὐντος, παραιτησάμενοι πολλάκις, τοσαύπην δωκαν δίκην, καὶ Οὐδὲν ἴσχυσεν ξελεσθαι του κινδύνου τούτου ἴτε τον 'Aαρων,ούτε τον Ἐλὶ, ἴτε τον μακάριον κεῖνον ανδρα τον ἄγον, τον προφήτην, τον θαυμαστον, τον πραον μάλιστα πάντων Is

ημῖν, τοι τοσοῖτον ἀποδέουσι της πετ' της κείνου, δυνησεται προς ἀπώλογίαν ρκέσαι το συνειδεναι εαυτοῖς μηδεν περ ταύτης σπουδακόσι 'ς αρχῆς και μάλισταοτε πολλαὶ τούτων των χειροτονιων υ ἀπο της θείας Oγίγνονται χάριτος, ἀλλα καὶ ἀπο της των ἀνθρώπων σπουδῆς. 358. Τὸν Ιούδαν ὁ θεὸς ξελέξατο, καὶ εις τον νιον κεῖνον κατελεξε χορον, καὶ τὴν ἀποστολικην ἀξίαν

164쪽

IO CHRYSOSTUMUS V. aμσα των λοιπων ἐνεχείρισεν ἔδωκε δέ τι καὶ των αλλων πλέον αυτρο, την των χρημάτων οἰκονομίαν. τί δντεπειδὴ τούτοις ἀμφοτέροις ἐναντίως ἐχρήσατο, καὶ νἐπιστεύθη κηρύττειν, προυδωκε, καὶ δ κάλως διοικεῖν Ἀνεχειρίσθη ταυτα ἀνηλωσε κακως ἐξέφwν την τιμωρίαν; δια αὐτο μεν οὐν τοὐτο και χαλεπωτέραν ἐαυτ την δίκηνε πάσατο, καὶ μαλα γε εἰκότως. 339. οὐ γὰρ εἰς τοτ θεω προσκρούειν δεῖ κατακε 'σθαι ταῖς παρα τουλου διδομέναις τιμαῖς, λω εἰς το μαλλον ἀρέσκειν αυτρ. I 3ω D δὲ, πειδη πλεον τετίμηται, διὰ τοὐτο ἀξιων ἀποφυγεῖν, εν οἷς αν κολάζεσθαι δέη, παραπλησιον ποιεῖ, ἄσπερ ὰν εἴ τις καὶ των ἀπίστων Ιουδαίων ἀκουσας του Xριστου λέγοντος, τι Εἰ μὴ ηλθον και ἐλάλησα αὐτοις,

εγκαλοίη τρο σωτηρι και εὐεργέτη λεγων ' γὰρ ρχου και ἐλάλεις τί δὲ ἐποίεις σημεῖα, να μειγνως μας κολάσης; 36Ι. Ἀλλα μανίας τα ρηματα αὐτα, καὶ της εσχάτης παραπληξίας ὁ γὰρ ιατρος οὐχ D σε κατακρων a 'λθεν ἀ λὰ μαλλον θεραπεύσων, καὶ ἶνα ἀπαλλάξη της

νόσου τέλεον συ δε σαυτον εκων ἀπεστέρησας των εκείνου χειρων δέχου τοίνυν χαλεπωτέραν την τιμωρίαν. σπερ

γὰρ ι εῖρας τῆ θεραπεία, καὶ των προτέρων ἄν ἀπηλλάγης

165쪽

IV. IJ DE SACERDOTTO Io3ἀπονίψασθαι αὐτα δυνη ' μη δυνάμενος δε, καὶ τούτων δωσεις την τιμωρίαν, καὶ ἀνθ' ἁν αυτρ ματαίαν την σπουδην ἐποίησας, τό γε μέρος - σον. 362. Διὰ ταυτα υκ ἴσην προ του τιμηθηναι παρα του θεοῖ καὶ μετὰ τὰς τιμὰς

την βάσανον πομένομεν, ἀλλὰ πολλῶ σφοδροτέραν ἴστε sρον. ὁ γὰρ μηδὲ τω παθεῖν ὁ γενομενος ἀπαθὴς πικρο- τερον δίκαιος αν εἴη κώλάζεσθαι. 363. Ἐπεὶ οὐν ἀσθενης ημῖν αἴτη η ἀπώλογῶ δεδεικται, καὶ ου μόνον υ σώζει

τους ει αὐτην καταφεύγοντας, ἀλλα καὶ προδίδωσι πλέον,

ἐτέραν μῖν ποριστεον ἀσφάλειαν. 364. B ΑΣ. IIota δὴ to

ταύτην; ως εγωγε οὐδε εν εμαυ- δύναμαι εἶναι νυν ούτω με εμφοβον κα εντρομον τοῖς ρημασι κατέστησας τούτοις.

U. 363. η, δέομαι, φην, καὶ ἀντιβολω, μη τοσοῖτον καταβῶ ' σαυτόν. εστι γὰρ ἔστιν ἀσφάλεια τοῖς με ἀσθενέσιν ἡμῖν, το μηδέποτε εμπεσε μῖν δὲ τοῖς is ἰσχυροῖς, το τὰς ελπίδας της σωτηρίας εἰς ἔτερον μενανηρτησθαι μηδεν, μετα δὲ την οὐ θεο χάριν εις τομηδεν νάξιον πράττειν της δωρεας ταύτης καὶ του δεδω-

κοτος αὐτην θεοs. 366. Μεγίστης με γαρ αν εῖεν κολάσεως αξιοι οἱ μετὰ το δι ικείας σπουδης ταύτης επιτυχεῖν ο

της ἀρχης η διὰ ραθυμίαν η διὰ πονηρίαν η καὶ δι ἀπει

166쪽

Orμαι, καν μυριοι καλῶσι και καταναγκάζωσι, μη προς

ἐκείνους ορῶμ' ἁ λ πρότερον την ἐαυτο βασανίσαντα Φων, καὶ πάντα διερευνησάμενον κριβῶς, μως rem τοι βιαζομένοις. 368. Νυνβλοικίαν μεν οἰκοδομησασθαι

οὐδει ὰν inrοσχέσθαι τολμησειε των υ οντων Oικοδομι- κων οὐδὲ σωμάτων Φασθαι νενοσηκότων ἐπιχειρησειεν αν τις των ἰατρεύειν ου εἰδοτωπι ἀλλὰ κὰν πολλοὶ ιἷ προὐβίαλώθοὐντες σι, παραιτησεται, και υκ ερυθριάσει

την αγνοιαν. - ων δε ἐπιμελειαν μέλλων εμπιστεύεσθαι τοσούτων, ουκ ἐξετάσει πρότερον ἐαυτόν, ἀλλὰ καν ἀπάντων ἀπειροτατος θ δέξεται την διακονίαν, ἐπειδὴ ὁ δεῖνα κελεύει, καὶ ὁ δεῖνα βιάζεται, καὶ να μη προσκρούση τω15 δεῖνι 369. Καὶ πως ουπιεις προὐπτον ἐαυτον με εκείνων εμβαλεῖ κακόν; ερον γαρ αὐτω σώζεσθαι καθ' εαυτον,

και ετέρους προσαπόλλυσι μεθ' εα οὐ ποθεν γάρ στιν ελπισαι σωτηρίαν πόθεν συγγνωμης τυχεῖν τίνες μας παραιτησονται τότε ν οἱ βιαζόμενοι νυν ἴσως και προς 2 ανάγκην ελκοντες αυτούς δε τούτους τίς κατ κεῖνον διασώσει τον καιρόν και γα και αὐτοὶ προσδέονταιετέρων ἶνα διαφύγωσι το ris. 37O 'Οτι δέ σε ου δεδιττομενος αὐτα λεγω νυν, ἀλλ' ἄζεχει το πραγμα ἀληθείας,

167쪽

IV. IIJ DE SACERDOTIO Iosεπιτίθει, μηδε κοινώνει ἁμαρτίαις ἀλλοτρίαις. 37I. Περμης του μέ λοντας ἡμἁς επὶ τουτο παρωνειν, ου μέμφεως

μόνον, ἁ λ καὶ τιμωρίας το γε μετερον ἀπη λάξαμεν

μέρος 372. 'sὶσπερ γαρ τοῖς αἱρεθεῖσιν Ου αύταρκες προς ἀπολογίαν το λοειν, Ου αυτόκλητος ἐλθον, ουδὲ προειδὼς ου ἀπέφυγοπι οἴτως οὐδὲ τους χειροτονοῖντας-φάλῆσαί τι δύναται, ει λέγοιεν τον χειροτονηθεντα ἀγνοεῖν. 373. λλὰ διὰ τοὐτ και μεῖζον το ἔγκλημα γίνεται, τι ιν γνόουν παρηγα οπι και ἡ δοκοῖσα εἶναι ἀπολο νία αἴροι την κατηγορίαν. 374. Πῶς γὰρ υκ o ἄτοπον, ἀνδράποδον μεν πρίαι θαι βουλομένους καὶ ἰατροῖς

επιδεικνύναι, και της πράσεως ἐγγυητὰς ἀπαιτεῖν, καὶ γειτόνων πυνθάνεσθαι, και μετὰ ταὐτα πάντα μηδέπω θαρρεῖν, αλλὰ και πόνον πολύν προς δοκιμασίαν αιτεῖν

εις δὲ τοσαύτην λειτουργίαν μέλλοντάς τινα επιράφειν, Is ἀπλως καιῶς τυχεν, ἁν τω δεῖν δόρ προς χάριν η προς ἀπεχθειαν ἐτέρων μαρτυρῆσαι, ἐγκρίνειν, μηδεμίαν ποιουμένους ἐτέραν ἐξέτασιν; 373. ' ίς ὁ ημα ἐξαιτήσεται

τότε, των ὀφειλόντων προστηνα καὶ αυτῶν προστατων δεομένων; 376. Δει με οὐ καὶ τον χειροτονεῖν μέλ- oλοντα πολλὴν ποιεῖσθαι την ρευναπι πολλ δε πλείονα τούτου ον χειροτονούμενον. 377. ι γὰρ και κοινωνούς

εχε της κολάσεως τους ἐλομένους, ἐν οἷς ἁν ἁμάρτον αλλ' δμως Ουδ αυτος πηλλακται της τιμωρίας, αλλὰ καὶ μείζονα δώσει 378. μόνον ει μη διά τινα ἀνθρωπίνην s

168쪽

εἰ γὰρ ἐν τού φωραθεῖεν, καὶ τον ἀνάξιον εἰδότες, διά

τινα πρόφασιν αυτον παρηγα OH ἐξ ἴσης τὰ τῶν κολαστηρίων αυτοῖς, τάχα καὶ μείζονα τοῖς τον υ επιτήδειον 5 καταστησασιν. ὁ γὰρ τ' ἐξουσίαν παρα-χων τω βου

μέν διαφθεῖραι την εκκλησίαν αὐτος ἄν - των πεκείνου τολμηθέντων αἴτιος. 379. Εἰ δὲ τούτων μεν οὐδενὶ γένοιτο πεύθυνος, πο δ της των πάλλων πο- λη'ρεως ήπατῆσθαι λεγοι, πιτιμωρητος μὲν Ῥυδε Ῥυτω Io μένει ολ φ δε ἐλάττονα του χειροτονηθέντος δίδωσι δίκην. τί δηποτε; τι τους μεν ἔλομένους εἰκος ὐπο δοξης ψευδους

ἀπατηθεντας επὶ τουτο ελθεῖw- δε αἱρεθεὶς υ ετ ανδύναιτο λέγειν τι ηγνόουν εμαυτον, καθάπερ αντον σεροι. ῶς οὐ βαρύτερον μελλοντα κολάζεσθαι των παραγωγόν Is των, ουτως κριβεστερον αὐτων χρὴ ποιεισθαι 'ν αυτοὐδοκιμασίαν, κὰν ἀγνοοῖντες ελκωσιν κεῖνοι, προσιόντα διδάσκειν κριβως τὰς αιτίας, δι' ἄν mrατημενους παύσει, και ἀνάξιον αυτον της δοκιμασίας ποδείξας εκφευξεται τοσούτων πραγμάτων Oγκον 38O. Δια τί γὰρ περ στρα-a τείας και εμπορίας και γεωργίας και των αλ ων των

βιωτικων βουλῆς προκειμένης, ἴτε ὁ γεωργο ελοι ἄν πλεῖν, ἴτε ὁ στρατιώτης γεωργεῖν, ουτε ὁ κυβερνητης στρατεύεσθαι, καν μυρίους τις ἀπειλῆ θανάτους η δηλον

Oτι το εκ της ἀπειρίας προορώμενοι κίνδυνον Ἀκαστος.

as 38 I. Εἶτα που μεν ομία περ μικρων, τοσαύτη χρησόμεθα προνοία και Ῥυς αν εἴξομεν 'χλ των βιαζομένων

169쪽

ΙV. N DE SACERDOTIO Ior ἀνάγκαν ὁπου δὲ η κολασις αιώνιος τοις υκ εἰδόσι μεταχειρίζειν ἱερωσύνην, ἄπλως καὶ - τυχε τοσουτον ναδ ξόμεθα κίνδυνον, την ἐτέρων προβαλλόμενοι βίαν αλλ' ου ἀνέξεται, τότε ὁ ταυτα κρίνων ἡμῶν. 382. Ἐδει μεν γὰρ καὶ πο ρ πλείω των σαρκικῶν περὶ τα πνευματικὰ sτην ἀσφάλειαν επῶείω σθαι νυν δὲ Ουδε ἴσην ευρισκόμεθα παρεχομενοι. 383. ιπὸ γάρ μοι, εἴ τινα ποπτεύσαντες

ανδρα εἶναι τεκτονικον υ οντα τεκτονικον προς θνεργασίαν καλοῖμεν, ὁ Ἀποιτο, εὶτα ψάμενος της προς την οικοδομην παρεσκευασμένης ἴλης ἀφανίζοι μεν ξύλα, 1 o ἀφανίζοι δε λίθους, εργα ζοιτο δε την οἰκίαν ούτως ως ευθεως καταπεσεῖν ἄρα ρκέσει προς ἀπολογίαν αὐτου τοπαρ ετέρων ναγκάσθαι, και μη αὐτεπάγγελτον κειν; οὐδαμῶς καὶ μῆλα γε εικότως και δικαίως ἐχρῆν γωρ, καὶ σέρων καλούντων, ἀποπηδαν. 384. ΕΗ τω μεν ξύλα sἀφανίζοντι καὶ λίθους, οὐδεμία σται καταφυγη προς το

ἀμελῶς την τέρων ανάγκην ἀποχρῆν αὐτεπρος το δι φυγειν οἴεται; 383. Καὶ πῶς ου λίαν λθες Οἴπω γαρ προστίθημι, τι τον ' βουλομενον οὐδεὶς ἀνα κάσαι oδυνησεται. ἀλλ' εστω μυρίαν αὐτον ὐπομεμενηκέναι βίαν,

και μηχανὰς πολυτρόπους, στε εμπεσεῖν ' οὐτ Oδν αὐτονεξαιρησεται της κολάσεως - παρακαλω, μη επι τοσου-

τον ἀπατωμεν αυτούς μηδὲ ὐποκρινώμεθα ἀπνοεῖν τὰ καιτοις πιαν παισι φανερά. οὐ γὰρ δη ου και επι των asευθυνῶν αἴτη της ἀπνοίας η προσποίησις μἁς φελῆσαι

170쪽

IO CHRYSOSTOMVS IV. Hδυνησεται. 386. Ουκασπουδασας αὐτος ταυτην ξασθαι την αρχην ἀσθένειαν σεαυτω συνειδώς ε καὶ καλως. ε ην οὐ μετοι της αυτης προαιρέσεως, καὶ ἐτέρων -- υντων, ἀποπηδαν. φετε μὲν οὐδεὶς κάλει, ἀσθενης συ5 καὶ οὐκ επιτήδειος ἐπειδη δὲ εὐρέθησαν οἱ δώσοντες την τιμην, γέγονας ἐξαίφνης ἰσχυρός; 387. Γελως ταυτα καὶ λῆροι καὶ της ἐσχάτης αξια τιμωρίας Διὰ γὰρ τοὐτοκαὶ ο κύριος παραινεῖ μὴ προτερον βάλλεσθαι θεμέλιον

τον βουλόμενον πύργον οἰκοδομεῖν, πρὶν ν την οικώαν Io λογίσασθαι δύναμιν ἶνα μη δω τοι παριοῖσι μυρίας

ἀφορμὰς χλευασίας της εἰς αυτόν. ἀλλ' ἐκείνwμεν μέχρι του γελωτος ἡ ζημία ἐνταυθα δὲ ἡ κολασις ris ασβεστον, και σκώληξ ἀτελευτητος, καὶ βρυγμος δοντων, καὶ

σκότος ἐξώτερον, καὶ is, διχοτομηθῆναι. καὶ τω - 15 ναι μετα των ποκριτῶν. 388. Ἀλλ' οὐδὸν τούτων ἐθέλουσιν ἰδεῖν οι κατηγοροὐντες ημων η γὰρ ἁν ἐπαύσαντο μεμφόμενοι τον υ εθελοντα ἀπολέσθαι μάτην.

389. υκ ἔστιν ἡμῖν πὸ οικονομίας πυρο η κριθων,

οὐδε βοων και προβάτων, οὐδε περ τοιούτων αλλων a σκεψις ἡ προκειμένη νυμ-ἀλλ' υπερ αὐτολτου σώματος του Ιησοὐ. m. II γὰρ εκκλησία του ριστου, κατὰ τον μακάριον Παυλον, σωμά ἐστι του ριστοὐ καὶ δεῖτο τοὐτ ἐμπεπιστευμένον εἰς εὐεξίαν αὐτο πολλην καὶ κάλλος ἀμήχανον ἐξασκεῖν, πανταχοὐ περισκοποὐντα, μηas που σπίλος, δε υτις η τις αλλος μωμος τοιοῖτος τηνωραν καὶ την εὐπρεπειαν λυμαινόμενος κείνην, και τί γὰρ α ' δε της ἐπικειμένης αὐτω κεφαλῆς, της κηράτου και