Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

171쪽

IV. IIJ DE SACERDOTIO 13 μακαρίας, αξιον αὐτο κατὰ δυναμιν την ἀνθρωπείαν απο-

φαίνειν; 39 I. ἰ γὰρ τοῖς περὶ rὴν ἀθλητικην υεξίανεσπουδακόσι καὶ ἰατρων χρεία καὶ παιδοτρήων, καὶ διαίτης κρήωμένης, και ἀσκησεως συνεχροῖς, καὶ μυρίας παρατηρησεως ἐτέρας καὶ γαρ καὶ το τυχον ἐν αὐτοῖς sπαροφθὲν πάντα ἀνέτρεψε καὶ κατέβαλεν)' οἱ το σωματουτο θεραπεύειν λαχόντες, το την ἄθλησιν ου πρὸς σώματα, αλλὰ προς τὰς ἀοράτους δυνάμεις εχον, πῶς αὐτὸ δυνήσονται φυλάττει, ἀκέραιον και γιες, μη πολυ την

ἀνθρωπίνην προβαίνοντες ἀρετην, καὶ πῶσαν ψυχῆς Io προσφορον πιστάμενοι θεραπείαν III. 392. Η --

νοεῖς, τι και πλείοσι πης μσέρας σαρκος και νοσοι καὶ επιβουλαῖς τουτο πόκειται το σωμα, και θαττον αυτοὐφθείρεται, και σχολαίτερον γιαίνεις 393. Καὶ τοῖς με ἐκῶνα θεραπεύουσι τὰ σώματα καὶ Isφαρμάκων εξεύρηται ποικιλία, και οργάνων διάφοροι κατασκευαὶ καὶ τροφα τοῖς νοσοὐσι κατάλληλος καὶ φύσις δ αέρων πολλάκις ρκεσε μόνη προς την του κάμνοντος ὐγιειαπι ἔστι δὲ που και πνος προσπεσὼν εις καιρον παντος πονου ἀπηλλαξε τον ἰατρόν. - 'Ενταὐθα Laoοὐδεν τούτων ἐπινοῆσαι στιπι ἀλλὰ μία τις μετα τὰ εργα

δέδοται μηχαν' και Ῥεραπείας οδος, ψ διὰ του λόγου

aetas men more necessam nomethan χάριν iv a note .

172쪽

lio CHRYSOSTOMUS LIV. III διιδασκαλία τοὐτουργανον, τουτο τροφη, τοὐ- έρων κρασις αρίστη τοὐτο ἀντὶ φαρμάκου τοὐτο ἀντὶ πυρος, τομ ἀντὶ σιδηρου' κὰν καὐσαι δέη, κὰν τεμεῖν, τούτφκενησθα ανά κη' ἁ τοὐτο- ῆ, πάντα οἰχησεται τὰ λοιπα τούτφ καὶ κειμενην πιείρομεν, καὶ φλεγμαίνουσαν καταστέλλομεν την ψυχην, καὶ τὰ περιττὰ περικόπτομεν, καὶ τὰ λείποντα πληροῖμεν, καὶ τὰ α - ἄπαντα ἐργα μεθα, σα εις την της ψυχης ἡμῖν γίειαν συντέλεῖ.

393 Προς μεν γὰρ βίου κατάστασιν αρίστην βίος τερος Io εις τον ἴσον ν νωγώνοι ζηλοπι ταν δὲ περὶ δόγματανοσν ἡ φυχη - νόθα πολλη οὐ λόγου ἐνταὐθα η χρεία,

ου προς την των οἰκείων ασφάλειαν μονον, ἀλλα καὶ προς

τους ἔξωθεν πολέμους. 396. Εἰ μὰν γὰρ χοι τις την

μάχα ραν οὐ πνεύματος ast θυρεον πίστεως τοσοῖτον,15 ως δύνασθαι θαυματουργεῖν, καὶ διὰ των τεραστίων τατων ἀναισχυντων ἐμφράττειν στόματα, οὐδε αν δέοιτο

της ἀπο οὐ λόγου βοηθείας μαλλον δὲ Ουδ τότε αχρη

στος η τούτου φύσις, αλλὰ και λίαν ναγκαία. 397. Καιγαρ ὁ μακάριος Παυλος αὐτον μετεχείρισε, καίτοι γε ποab των σημείων πανταχοῖ θαυμαζόμενος. καὶ ἔτερός τις των 'r' κείνου οὐ χοροῖ παραινεῖ ταύτης πιμελεῖσθαιτης δυνάμεως, λέγων ' Κτοιμοι προς ἀπολογίαν παντι τρο

173쪽

IV iii DE SACERDOTTO III αἰτουντι υμα λόγον περὶ 'ς εν μῖν ἐλπίδος. ad πάντες δὲ Ο ὐ τότε δι' οὐδεν τερον τοῖς περὶ Στέφανοντον των χηρῶν πέτρεψαν οἰκονομίαν, ' λῖνα, o G του λόγου σχολαζωσι διακονία. 398. IIλὴν ου παραπλησίως αὐτον ἐπιζητησομεν, την ἀπο των σημείων χοντες sἰσχυν. εἰ δὲ της μὲν δυνάμεως εκείνης οὐδε ἴχνος inr έλειπται, πολλοὶ δὲ πανταχόθεν ἐφεστήκασιν οἱ πολέμιοι καὶ συνεχεῖς, τούτ λοιπον μας ἀνά κη φράττεσθαι, καὶ ἶνα μη βαλλώμεθα τοῖς των χθρων βέλεσι, καὶ ἶνα βάλλωμεν κεινους IV. 399. ιδ πολλὴν πη ποιεῖσθαι Ioτην σπουδὴν ἄστε τον λόγον του Xριστοῖ ἐν ημῖν ἐνοικῶν πλουσίως ου γὰρ προς ἔν μῖν εἶδος μάχης ἡ παρασκευη ἀλλα ποικίλος οὐτος ὁ πόλεμος, καὶ εὐδιαφόρων συγκροτούμενος των χθων ούτε γὰρ ὁπλοις παντες νωνται τοῖς αὐτοῖς, οἴτε ἐν προσβάλλειν ἡμῖν μεμελετηκασι 15 τρόπφ. - . Καὶ δεῖ τον μέλλοντα την πρὸς πάντας ἀναδέχεσθαι μάχην τὰς ἁπάντων εἰδέναι τέχνας καὶ τον αὐτον τοξότην τε εῖναι καὶ σφενδονήτην, καὶ ταξίαρχον καὶ λοχωρον, καὶ στρατιώτην καὶ στρατη γον, καὶ πεζον καὶ λωέα καὶ ναυμάχην καὶ τειχομάχην I. Eπὶ μεν ο

174쪽

II CHRYSOSTOMUS IV. Ivγὰρ των στρατιωτικων πολέμων, ἔν καστος ἔργον πο- λαβα ν, τουτ τούς ἐπιόντας ἀμύνεται ἐνταυθα δε τοὐτο

ου εστιν ἀ λὰ ἁ μη πάσας ἐπιστάμενος β της τέχνης τὰς ἰδέας ὁ μέλλων νικὼν οἶδεν ὁ διάβολος καὶ δι νος

3 μέρους, ταν μόλημένον τύχη, τους περοατὰς εἰσαπαγωντους αὐτοῖ, διαρπάσαι τα πρόβατα αλλ' ο , ταν διὰ πάσης κοντα της ἐπιστηρος το ποιμένα αἴσθηται, και τὰς επιβουλὰς αυτο καλῶς πιστάμενον. 2. Δι χροκαλῶς ἐξ ὁλων φράττεσθαι των μερῶν. και γαρ πόλις Io εως μὲν αν πανταχόθεν περιβεβλημενη τυγχάνν κατα γελῆτων πολιορκούντων αυτὴν, εν ἀσφαλεία μένουσα etro mεὰν δὲ πυλίδος μόνον τις μέτρον διακόψη το τεῖχος, οὐδεναὐτὴ λοιπον φελος του περιβόλου γίνεται, καίτοι γε του λοιποὐ παντος ἀσφαλως εστηκότος. Oύτως δν καὶ ἡ του Is θεο πόλις οταν μεν αυτὴν πανταχόθεν ἀντὶ τείχους του ποιμένος ἀγχίνοιά τε και σύνεσις περιβαλλη, πάνταεις αισχύνην και γέλωτα τοι εχθροῖς τα μηχανήματα

τελευτα, και μενουσιν κατοικοὐντες ενδον ἀσινεῖς' τανδε τις αυτὴν εὐμέρους καταλῶσαι δυνηθῆ, κα μη πῶσαν a καταβάλη, διὰ του μέρους ἄπαν ως εἰπεῖν λυμαίνεταιτο λοιπόν. τί γὰρ ἄταν προς Ἐλληνας με ἀγωνίζηται

ματα.

175쪽

IV. IvJ DE SACERDONO II 3καλως συλῶσι δε αυτην Ιουδαῖοι η τούτων μεν ἀμφοτέρων κρατη ἁρπάζωσι δὲ Μανααῖοι η μετοι το περιγενέσθαι καὶ τούτων, οἱ την εἱμαρμενην εἰσενοντες ἔνδον ἔστωτα τὰ πρόβατα κατασφάττωσι καὶ τί δει πάσας καταλέγειν του διαβολου τὰς αἱρέσεις δ α μη πάσας ἀποκρούεσθαι καλως ὁ ποιμην εἰδῆ, δυναιτ a καὶ διὰ

μιας τὰ πλείονα των προβάτων καταφωνεῖν ὁ λυκος. 3. Και επὶ με των στρατιωτῶν ἀπο των ἐστώτων καὶ - μένων καὶ την νίκην εσεσθαι καὶ την ητταν προσδοκαν ἀεὶ χρη ἐνταυθα δὲ πολυ τουναντίον. πολλάκις γὰρ ' Io προς τερους μάχη τους ουδὲ την αρχὴν συμβαλόντας ουδὲ πονέσαντας ολως συχάζοντας καὶ κ ημένους νικη- σαι πεποίηκε καὶ τω οἰκείωξίφει περισαρῶς ο μη πολλὴν περὶ ταυτα την εμπειρίαν εχων, καὶ τοῖς φίλοις και τοις πολεμίοις κατα νέλαστος γίνεται. - οῖον πειράσομαι εγάρ σοι και επὶ παραδείγματος, ο λ ω ποιῆσαι φανερον τον πο ου θεο δοθέντα τω Μωὐσὴ νομον την --

λεντίνου και Μαρκίωνος διαδεξάμενοι φρενοβλάβειαν, καὶ

176쪽

II CHRYSOSTOMUS LIV. IV

εκβάλλουσι γραψῶν. Ιουδαῖοι δὲ αὐτον ούτω τιμωσιν, ῶς καὶ του καιροὐ κωλύοντος φιλονεικεῖν ἄπαντα φυλάττειν, παρὰ τὸ φ e δοκουν ἡ δε ἐκκλησία του θεοὐ την λαμφοτέρων μετρίαν φυγοῖσα, μέσην βάδισε, καὶ ἴτευποκῶσθαι αυτο τ γγ πείθεται, με διαβῶ ειν αὐτον ἀναεται, ψὰ καὶ πεπαυμένον ἐπαινεῖ διὰ το ησιμεῖσαί ποτε εἰς καιρόν. Os Δει δὴ τον μέ λοντα προ αμφοτέρους μάχεσθαι την συμμετρίαν εἰδένα ι, ταύτην. 1 αν τε γὰρ Ιουδαίους διδάξαι βουλόμενος, ῶς υκ εν κα ρτης παλαιας εχονται νομοθεσίας, αρξηται καπηγορεῖν αυτῆς ἀφειδως, εδωκε τοι διασύρειν βουλομένοις των αἱρετικων βην ου μικράν - τε τούτους πιστομίσαι σπουδάζων

ἀμετρως αὐτον ἐπαίρη, καὶ ως ἀνα καῖον ἐν se παρόντι Is τυγχάνοντα θαυμάζη, τα των Ιουδαίων ἀνεφει στόματα. 6. ΓΙ ιν ι την Σαβελλίου μαινόμενοι μανίαν, καὶ οἱ τα 'Aρείου λυττῶντες, ἐξ ἀμετρίας αμψότεροι της πιιοῖς

177쪽

IV. IV DE SACERDOTTO IIS εξέπεσαν πίστεως καὶ το μὰν δνομα ριστιανων αμφοτέροις πίκειται, ει δέ τις τα δόγματα ξετάσειε, τους μεν οὐδὸν ἄμεινον 'Iουδαίων διακειμένους ευρησει, πλην σον 'ερ νομάτων διαφέρονται μονον, τους δὲ πολλην τηνεμφέρειαν προς την ψεσιν Παυλου του Σαμοσατέως s

ἔχοντας, αμφοτέρους δε της ληθείας ἐκτος. 7. Πολυς οὐ κανταὐθα ὁ κίνδυνος, καὶ στεν και τεθλ ιμμένη ὁδὸς ἡ υπο κρημνων ἀμφοτερωθεν ἀπειλημμενη καὶ δεος

ου μικρον, μη τον περον τις θελων βαλεῖν etro θατέρου

πληγη. αν τε γαρ μίαν τις ειπν θεότητα, προς την Io

αν τε διαν πάλιν, σερον μεν - πατέρα, ετερον δε τον υἱον, και το πνεω δε το γιον τερον λέγων, φέστηκεν Ἀρειος ει παρα λαγην ουσίας ελκων την εν τοις προσώ

ποις διαφοράν δεῖ δε καὶ την ἀσεβη σύγχυσιν εκείνου, 5 καὶ την μανιώδη τούτου διαίρεσιν ἀποστρέφεσθαι au

φεύγειν, την μεν θεότητα πατρος και se καὶ ἁγίου πνεύματος μίαν - ο γοῶντας, προστιθεντας δε τὰς τρεις

178쪽

116 CAER SOSTOMUS IV. Ivυποστάσεις υτω γὰρ ἀποτειχίσαι δυνησόμεθα τοι ἀμψοτέρων ψοδους. 8. Πολλὰ δε καὶ τέρας νην σοι λέγειν συμπλοκάς προς- a m γενναίως τις καὶ ακριβως μάχηται, μυρία λαβων πεισι τραύματα. V. - Τί

5 αν τις εἴποι τὰς των οἰκείων ρεσχελίας ου γάρ εἰσιν ελάττους αυτα των ξωθεν προσβολων, ἀλλα κά πλείονατω διδάσκοντι παρέρουσιν ἱδρῶτα οι ἐν γαρ ποπολυ πρωνμοσυνης, ἁπλῶς και εἰκη, περιεργάζεσθαι θελουσιν, α μητε μαθοντάς εστι κερδαναι μήτε μαθών δυνατόν. Io ἔτεροι πάλιν των του θεο κριμάτων εὐθύνας αὐτον ἀπαι--sσιν, καὶ την βυσσον τὴν πο λὴν ἀναμετρεῖν βιά

ζονται Ta γαρ κρίματά σου, φησὶν ἄβυσσος πολλη.

4ΙΟ. Καὶ πίστεως μὲν περι και πολιτείας OMόγους θνεύροις σπουδάζοντας τους δὲ πλείους αὐτα περιεργα - 15 μένους και ζητοὐντας, ε μητε εὐρεῖν δυνατον και τον θεον παροξύνει ζητούμενα. ταν γαρ απερ αὐτος -- ουκηθέλησεν εἰδέναι, αὐτα βιαζώμεθα μανθάνειν, ἴτε εἰσO-

μεθα πῶς γὰρ θεο μη βουλομένους καὶ το κινδυνεύειν

ημῖν εκ οὐ ζητεῖν περιέσται μόνον. ΜΙΙ. Ἀλλ' Oμως καὶ

et τούτων τοιούτων Oντων, ταν τις μετα αυθεντίας επιστομίζη τούς τὰ ἄπορα αὐτ ερευνωντας ἀπονοίας τε καὶαμαθίας εαυτω προσετρίψατο δόξαν διὰ χρη κανταὐθαπολλὴ κεχρῆσθαι τῆ συνέσει, ῶς και ἀπεγειν των ἀτόπων

179쪽

IV. J DE SACERDOTIO III ερωτησεων τὸν προεστωτα, καὶ τὰς εἰρημένας εκφευγειν

αἰτίας. I 2. Προς παντα δὲ ταυτα ἔτερον μὲν οὐδεν, ἡ δὲ του λόγου βοηθεια δέδοται μόνη καν τις ταύρος ἀπεστερημένος et της δυνάμεως, ουδεν μεινον των χειμαγμένων πλοίων διηνεκως αἱ ψυχαὶ των et αὐτ τεταγμένων sἀνδρων διακείσονται, των ασθενεστέρων καὶ περιεργοτέρων λεγω διο χρη τον ἱερεα raντα ποιεῖν πὸρ του ταύτην

φησιν, υκ σπουδασε ταύτην οἱ κατορθωθηναι την ἀρε- την Ουδ εγκαλύπτεται επὶ τῆ του λόγου πενία, αλλὰ Io

καὶ διαρρηδην μολογεῖ ἰδιώτην αυτον εἶναι καὶ ταὐτα Κορινθίοις επιστέλλων, τοῖς ἀπὸ του λέγειν θαυμαζομενοις, καὶ μέγα επὶ τοὐτ φρονουσι. - Τοῖτο γὰρ ἔφην, τοὐτ εστιν ὁ τους πολλούς ἀπώλεσε, κά ραθυμοτέρους προς την ληθῆ διδασκαλίαν ποίησε. μη γαρ δυνηθέντες sακριβῶς ξετάσαι, των ἀποστολικων φρενων το βάθος,

δε συνεῖναι την των ρημάτων διάνοιαν, διετελεσαν τον απαντα πόνον νυστάζοντες καὶ χασμωμενοι, καὶ την

ἀμαθίαν τιμῶντες ταύτην, ου ην 'Iαυλός φησιν εἶναι

180쪽

118 CHRYSOSTOMUS DIU VI φημι θωμεν αυτον εἶναι ἰδιώτην τουτο - μερος, περουτοι βούλονται, τί Oδν τουτ προς τους νυν 4Ι6. κελ

νος μὲν γὰρ χεν ἰσχὐ πολλῶ του λόγου μείζονα κα ὶ

πλείονα δυναμένην κατορθουμ φαινεμενος γὰρ μόνον,5 καὶ σννῶν, τοῖς δαίμοσιν ν φοβερὸς οἱ δε νυν πάντες ὁμου συνελθόντες μετὰ μυρίων εὐχων καὶ δακρύων ουκὰν δυνηθεῖεν, ὁσα ἴσχυσε τὰ σιμικίνθια Παύλου ποτε.4Ι7. Καὶ Παυλος μεν εὐχρομενος νεκρούς ἀνίστη, καὶ ἄλλαεθαυματούργει τοιαυτα ῶς καὶ θεὸς νομισθῆναι παρὰ τοῖς io ἔξωθεν καὶ πρὶν δε του βίου μεταστηνα τουτου, κατηξιώθη ἀρπα ναιέως τρίτου ουρανου, καὶ ρημάτων μετασχεῖν ἄν ου θέμις ἀνθρωπείαν ἀκουσαι φυσιν. οἱ δὲ νυν τες- λ ουδεν βουλομαι δυσχερες εἰπεῖν ουδε βαρύ καὶ γὰρ καὶ ταυτα υκ επεμβαίνων αὐτοῖς λέγω νυν, a Mis θαυμ4ων,- πῶς ου φρίττουσιν ἀνδρι τηλικούτ παρα

βάλλοντες εαυτούς; Ι 8. I γὰρ καὶ τὰ θαύματα μεντες,

επὶ τον βίον λθοιμεν του μακaρίου, και την πολιτείανεξετάσαιμεν αυτολτην ἀγγελικην, και εν ταύτη μαλλον ηεν τοις σημείοις, φει νικῶντα τὸν ἀθλητην του ριστοῖ.a τί γὰρ αν τις εἴποι τὸν ζῆλον, την ἐπιείκειαν, τους συνεχεῖς κινδύνους, τὰς παλλοιους φροντίδας, τὰς ἀδιαλείπτους υπερ των,κκλησιων ἀθυμίας, τὸ πρὸς τους ασθενεῖς συμπαθες, τὰς πολλα θλίψεις, τους καινοτερους διωγμούς, τους καθημερινούς θανάτους τίς γὰρ τόπος τ' οἰκου-