Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

191쪽

V. IJ DE SACERDOTIO Ias ἀναγκάζωνται. 433. 'ενναίας οὐ δεῖ κἀνταsθα ψυχης, καὶ πολ την μετέραν προβαινούσης σμικρότητα, νατην τακτον καὶ ἀνωφελῆ του πληθους δονην κολάζη, καὶ προς τοἰφέλιμώτερον μετενειν δύνηται τὴν ἀκρόασιν ως αυτ τον λαον πεσθαι καὶ εἴκειν, λλὰ μη αὐτον ταῖς sεκείνων μεσθαι ἐπιθυμίαις. 454. Τούτου δὲ Ουδαμως εστιν ἐπιτυχεῖν, a ' et διὰ τουτοιν τοῖν δυοῖν της τε τωνεπαίνων περοψίας, καὶ της ἐν τω λέγειν δυνάμεως. II. 433. ἁ γὰρ τὸ τερον ἀπῆ, το λειπόμενον α ηστον γίνεται ν διαζεύξει θατερου αν τε γὰρ ἐπαίνων ουπερορῶν μη προσφέρη διδασκαλίαν την ἐν χάριτι καὶ ματι ηρτυμένην, ευκαταφρόνητος ὐπο των πο λων γίνεται, οὐδεν ἀπο της μεγαλο ρ cίας κερδάνας κείνης ' αν τε τοὐτ καλως κατορθώσας το μέρος της ἀπὸ των κρότων δόξης ηττων ν τύχη, εἰς ταὐτὸν πάλιν περάσταται τὰ Isτης ζημίας αὐτω τε και τοῖς πολλοῖς, πρὸς χάριν των ἀκουόντων μαλλον η πρὸς ώφέλειαν λέγειν μελετῶντι, διατην των παίνων πιθυμίαν. 456. Καὶ καθάπερ ο μήτε πάσχων τι πρὸς τοι ευφημίας, μήτε λεγειν εἰδως, ἴτε εἴκει ταῖς του πλήθους ἡδοναῖς, ἴτε φελεῖν ἀξιόλογόν ara τινα φαειαν δύναται, - μηδὲν χειν ειπεῖν ούτω καις τῆ πόθ των Ἀγκωμίων Ἀλκόμενος, αχων ἀμείνους

192쪽

I3 CAER SOS MUS V. II εργάσασθαι τοὐς π λους, αντὶ τούτων παρέχει τὰ τέρφαι δυνάμενα μαλλον, τούτων τους εν τοις κρότοις θορύβους-νούμενος. III. 437. 'Aμφοτέρωθεν ὁ ἰσχυρον ιναιτο αριστον αρχοντα δεῖ, - - θατέρ θάτερον ἀνα-5 προπηται. δταν γὰρ ἀναστὰς εν - μέσφ λεγη τὰ τους ραθύμως ζωντας ἐπιστὐφαι δυνάμενα, εἶτα προσπταίη καὶ διακόπτητα , και 'το της ενδείας ἐρυθριῶν ἀνα κάζηται διερρύη το κέρδος των λεχθεντων υθέως. ι γὰρ ἐπιτιμηθέντες, α νουντες τοις ειρημένοις καὶ ουκ σχοντες ἐτερως Io αὐτον ἀμύναισθαι, τοῖς της ἀμαθίας αὐτον βάλλουσι σκώμμασι, τούτοις ιόμενοι τὰ εαυτῶν συσκιάζειν νείδη.458. Δι χρὴ, καθάπερ τινὰ ηνίοχον αριστον εις ἀκρίβειαν τούτων αμφοτερων - κενα των καλῶν, is αμφότερα πρὸς το δεον μεμεταχειρίζειν εU καὶ γὰρ ὁταν αὐτος 15 ἀνεπιληπτος ἄπασι γένηται, τότε δυνήσεται μεθ' σης βούλεται ξουσίας και κολάζειν καὶ ἀνιεναι τους bet αὐτ- ταττομένους ἄπαντας , Ora τούτου υκ εὐμαρὲς αὐταποιεῖν. 439. Τὴν δὲ μεγαλοψυχίαν ου μέχρι της των ἐπαίνων περοφίας πιδείκνυσθαι μόνον, αλλὰ και πε- a ραιτέρω προάγειν, να μη πάλιν ἀτελες το κερδος. IV. τίνος ὁ δεῖ και τέρου καταφρονειν βασκανίας

καὶ φθόνου. o. Τὰς δε ἀκαίρους κακηγορίας και γὰρ

νάγκη τον προεστῶτα μέμψεις πομένειν λόγους οἴτε ἀμέτρως βεδοικέναι και τρέμειν, Ῥύτὰ ἁπλῶς παρορανα καλόν ἀλλα χρὴ καν ψευδεῖς τυγχάνωσιν ὁσαι, καν

193쪽

V. IvJ DE SACERDOTTO 3Iπαρὰ των τυχόντων μῶν ἐπῶνωνται περοασθαι σβεννύναι ταχεως αὐτάς. 46 I. υδεν γὰρ ἴτως αυρει φημην πονηράν τε και ἀγαθην, ῶς το πλῆθος το ατακτον αβασανίστως γὰρ καὶ ἀκούειν καὶ ἐκλαλεῖν εἰωθὸς ἁπλῶς το πελθον ἄπαν φθέγγετο, τῆς ἀληθείας οὐδένα ποιουμενον λόγον. 462. Δια αὐτα ου δεῖ των πολλῶν καταφρονεῖν, ἀλλὰ ἀρχημένας ευθέως περικόπτειν τὰς ποψίας τας πονηρὰς, πείθοντα τους ἐγκαλοῖντας, κὰν λογώτατοι πάντων εῖεν, καὶ μηδὲν λως ελλείπειν των δυναμένων ἀφανίσαι δόξανου μαθην. ει δὲ πάντα ποιούντων μῶν μὴ θέλωσιν o Ioμεμφόμενοι πείθεσθαι, το πηνικαυτα καταφρονε εὰν

φθάσαν τις ταπεινουσθαι τοῖς συμπτώμασι τούτοις, ου δυνησεταί ποτε γενναῖόν τι και θαυμαστὰν ἀποτεκειν.

γὰρ ἀθυμία καὶ αἱ συνεχεῖς φροντίδες δειναὶ καταβαλεῖν

ψυχης δύναμιν και εις ἀσθένειαν καταγαπῶν την ἐσχάτην. Is 463. ύτως di χρὴ τον ἱερέα διακῶσθαι προ τους - - μένους, ἄσπερ ν εἰ πατηρ προς παῖδας αγαν νηπίους διακέοιτο καὶ καθάπερ ἐκείνων ἴτε βριζόντων, ἴτε πληττόντων, ἴτε δυρομένων ἐπιστρεφόμεθα, αλλ' ὐδε, ἡνίκα a γελωσι και προσχαίρωσιν ἡμῖν, μέγα ἐπὶ τούτwao

φρονοῖμέν ποτε ούτω και τούτων μητε τοι ἐπαίνοις ἐξογκοὐσθαι, μητε καταπίπτειν τοις ψόγοις, ταν ἀκαίρως γένωνται παρ αυτῶν 464. αλεπὸν δε τοὐτο, ἁ μακάριε

194쪽

τάχα δὲ οἶμαι, κώ ἀδυνατον. 463. ο γὰρ μη χαίρειν

ἐπαινουμενον, ουκ οἶδα εἴ τινι ανθρώπων ποτε κατώρθωται τον δε χαίροντα, εἰκος καὶ ἐπιθυμεῖν ἀπολαύειν αυτώπιτον δὲ ἀπολαυειν πιθυμοὐντα, πάντως και εν ταῖς τούτων 5 ἀποτυχίαις ἀνιῶσθαι καὶ λύει, νάγκη . . 'Ωσπερ γὰρ οἱ γανυμενοι τω πλουτεῖν, ἡνίκα αν καταπέσωσιν εις πενίαν, αχθονται, καὶ οι τρυφῶν ειωθότες υκ αν ἀνάσχροιντο ζῆν εὐτύλῶς' ουτ και ι των ἐγκωμίωνερῶντες, Ουχ ταν ψέγωνται μόνον εἰκη, λλὰ και ταν Io ita ' ἐπαινῶνται συνεχῶς, καθά περ λιμῶ τινι διαφθείρονται την ψυχὴν, καὶ μάλιστα ταν αὐτοῖς εντραφέντες τυχωσιν, και τέρους επαινουμένους ἀκούωσι. 467. Τον δὴ μετὰ ταύτης της επιθυμίας εἰς τον της διδασκαλίας ἀγωνα παρελθόντα, πόσα πράγματα καὶ πόσας εχειν οἴει τὰς 15 ἀλγηδόνας οἴτε την ἀλαττάν εστι κυμάτων κτος ιναί ποτε, ἴτε την κείνου 'ρυχην φροντίίδων καὶ λύπης.

V. 468. Καὶ γὰρ ταν πολλην εν λέγειν δύναμιν εχη τοὐτο δε εν λίγοις εἴροι τις αν)' οὐδε ούτω του πονεῖσθαι διηνεκῶς ἀπηλλακται Ἀπειδὴ γὰρ υ φύσεως et ἀλλὰ μαθησεως το λέγειν, κὰν εἰς ακρον αυ ὐ τις αφίκηται, τότε αυτὸν ἀφίησιν πημον, α μη συνεχει σπουδὴ και γυμνασία ταύτην θεραπεύη την δύναμιν. 469. πιστετοις σοφωτέροις μαλλον η τοι ἀμαθεστέροις, μείζων

195쪽

V VJ DE SACERDOTIO 133 τουτοις κἀκείνοις, ἀλλὰ τοσουτον αυτ πλείων, σον καὶ της κτησεως κατέρας το μέσον. 47Ο Κἀκείνοις μεν οὐδ' a 'καλεσει τις, μηδὸν αξιον λόγου παρέχουσιν δτοι

δἐ εἰ μη μείζονα πης δόξης ης ἄπαντες Ἀρουσι περὶ αὐτων, ἀεὶ προφέροιεν, πολλὰ παρὰ πάντων επεται τὰ εγκληματα. προς δὲ τούτοις κεῖνοι με καὶ επὶ μικροῖς μεγάλων ἁντυχοιεν παίνων τὰ δὲ τούτων, α μη λίαν ὴ θαυμαστα

καὶ κπληκτα, ο μονον εγκωμίων στέρηται, ἀλλα καὶ τους μεμφομένους χει πολλούς. 47I. Ου γὰρ τοῖς λεγομενοις, ως ταῖς των λεπόντων δοξαις, κάθηνται δικά- Ioζοντες οἱ ακροαταί. ἔστε ταν κρατῆ τις απάντων ε τω λεγειν, τότε μάλιστα πάντων αυτ δεῖ πεπονημένης σπουδῆς. οὐδὲ γὰρ τουτο, ὁ κοινον της ἀνθρωπείας φύσεως στι, το μη πάντα πιτυγχάνειν, ξεστιν κεων παθεῖν ἀλλ α μη δι λου συμφων τω μεγεθει της Isώπολη φεως αυτο τὰ λεγόμενα, σκώμματα μυρία καὶ μέμφει λαβων παρα των πώ λων πεισι. 472. Καὶ Ουδεὶς κεῖνο σνίζεται προ εαυτον, τι καὶ θυμία προσπεσοὐσα, καὶ ἀπνωνία, καὶ φροντὶς πολλάκις δε καὶ θυμος επεσκότησε τω της διανοίας καθαρω, καὶ τα τικτό- ομεν ουκ ἀφῆκε προελθεῖν ειλικρινη ' καὶ Oτι λως, ανθρωπον ὁντα, υκ εστ δια παντος ιναι τον αὐτον, οὐδὲ ναπασιν εὐημερεῖν ἀλλ εικός ποτε καὶ διαμαρτεῖν, καὶελάττονα της οικείας δειχθῆναι δυνάμεως. τούτων Οὐδεν, οπερ εφην, εννοησαι βούλονται ἀλλ' σπερ ἀγγελωδικά asζοντες πίνουσι τὰς αιτίας. 473. Και αλλως δε πέφυκεν ἄνθρωπος ταχεν κατορθωματα του πMησίον καὶ πολλαδντα καὶ μεγάλα παροραν ην δε ελάττωμά που φανῆ, κὰν

196쪽

134 CHRYSOS MUS V. το τυχον ὴ, κὰν διὰ πολλου συμβεβηκος, καὶ ἐπαισθάνεται, ταχέως, καὶ ἐπιλαμβάνεται προχείρως, καὶ μέμνηται διαπαντός. καὶ το μικρον τουτο καὶ ευτελες την των πάλλων

και - ων λάττωσε δοξαν πολλάκις. VI. 474. ρας,5 ι γενναῖε, τι μαιστα se λέγειν δυναμέν πλείονος δεῖ της σπουδης ἐπὶ δὲ τῆ σπουδὴ καὶ ανεξικακίας τοσαυτης

Oσης Ουδ απαντες ὁσους πρότερον σοι διηλθον, δέοντο. 473. Πολλοὶ a αυτω συνεχως πιφύονται μάτην καὶεικῆ, και Ουδὸν εχοντες εγκαλεῖν πλην ἔτι το παρὰ πασιν Io ευδοκιμεῖν, ἀπεχθάνονται και δεῖ γενναίως φέρειν την πικρὰν τούτων βασκανίαν. 476. O a επιίρατον τουτομῖσος, ὁπερ εικῆ συ λέγουσιν, ου στέγοντες κρύπτειν, και λοιδοροὐνται, και καταμέμφονται, και διαβάλλουσι λάθρα,

καὶ πονηρεύονται φανερως ψυχη δὲ ἀρξαμεν καθ' εκα Is τον τούτων ἀλγεῖν καὶ παροξύνεσθαι υκ αν φθάσειε διαφθαρεῖσα τῆ λύπη. 477. Καὶ γὰρ ο δι αυτων

αὐτον αμύνονται μόνον, ἀλλὰ και δι ετέρων Οὐτο ποιεῖνεπιχειροῖσι και πολλάκις τινὰ των Ουδεν δυναμένωνειπεῖν εκλεξάμενοι, τοις επαίνοις επαίρουσι, και θαυμάζου-

a σιν ὐπερ την ἀξίαν οι με ἀμαθία, οἱ δὲ καὶ ἀμαθία καὶ

φθόνετοῖτο ποιοῖντες, ἴνα την δόξαν τούτου καθέλωσιν, οὐχ is δείξωσι θαυμαστον ον υ οντα τοιοῖτον. 478. Οὐ προς τούτους δε μόνον κείν τω γενναί ὁ

μών. ἀλλὰ καὶ προς ἀπειρίαν ὁλοὐ δήμου πολλάκις.

197쪽

V. VI DE SACERDO TIO 13 3επειδὴ γὰρ υκ σπιν ἐξ ἔ- ίμων ἀνδρων σάλλέγεσθαι

τους συνερ μένους απαντας, αλλα το πλέον τηνεκκλησίας

μέρος ἐξ ἰδιωτῶν συνηχθαι συμβαίνει, τούς δε λοιπούς καὶ αυτούς ἐκείνων μὲν Αναι, συνετωτέρους των δε λόγους κρῖναι δυναμένων λείπεσθαι πολλῶ πλέον η σον κείνων so λοιποὶ πάντες, να δε μόλις δε δεύτερον καθῆσθαι τον

ταυτην κεκτημενον την ἀρετην, νάγκη τον μεινον εἰπόντα λάττονας πενεγκασθαι κρότους, ἔστι δὲ τε

μηδε ἐπαινεθέντα ἀπελθεῖν. 479. Καὶ δεῖ προς ταύτας γενναίως παρεσκευάσθαι τὰς ἀνωμαλίας καὶ τοῖς μεν δι o ἀμαθίαν αὐτα πάσχουσι συγγινώσκειπι τους δε διὰ φθόνον τοὐτο πομένοντας δακρυειν, ς θλίου δντας καὶ λεεινούς μηδ' ἐτέρφ δὲ τούτων λάττω την αυτοὐνομίζειν γεγήσθαι δύναμιν. 48O. υδε γὰρ, εἰ ζωγράφος ων ἄριστος, καὶ πάντων κατὰ τον τέχνην κρατῶν, την Is μετὰ - ῆς της ἀκριβείας ἀναπεπραμμένην εἰκον sero

των 'ς τέχνης ἀπείρων σκωπτομένην εώρα, δει καταπεσεῖν, καὶ τη κρίσει των υκ εἰδότων φαύλην αγειν την

γραφην' ἄσπερ οὐδὲ την οντως φαύλην, θαυμαστην τινα καὶ πέραστον, ἀπὸ 'ς των ἀτέχνων ἐκπληξεως. o VII. 48 I. D γὰρ αριστος δημιουργος αὐτος ἔστω καὶ κριτης των αυτοὐ τεχνημάτων, καὶ καλὰ και αὐλα ταμντιθέσθω τὰ γινόμενα, ταν ὐ τεχνησάμενος αυτὶ νοὐς

198쪽

136 CHRYSOS MUS V. VII

ταύτας φέρη τὰς ψηφους την δὲ των ἔξωθεν δόξαν, την

πεπλανημένην καὶ ἄτεχνον, μηδε ει νουν βαλέσθω ποτέ.482. Μὴ τοίνυν μήτε ὁ της διδασκαλίας ἀνάδεξάμενος τον ἀγωνα ταῖς των ἔξωθεν σφημίαις προσεχέτω, μηδὲ ἀποs τούτων την ἐαυτου καταβαλλέτω ψυχήν - εργαζόμενος

τους λόγους, ως ἁν ἀρεσειε ν θεω ουτος γὰρ αυτω κανων καὶ Oρος ἔστω μόνος της αρίστης δημιουργίας κείνων, μηκρότοι, μηδε ευφημίαι), εἰ μεν παινοῖτο καὶ παρὰ των ἀνθρώπων, μη διακρουεσθω τα εγκώμια μη παρεχόντων

483. ἱκανὴ γὰρ αὐτω παραμυθία των πόνων, καὶ πάντων μείζων, τα ἐαυτ συνειδέναι δυνηται, προς ἀρέσκειαν

του θεο συντιθεὶς καὶ ρυθμίζων την aασκαλίαν. VIII. 484 Καὶ γὰρ ἁ φθάση ν των ἀλογων παίνων

Is επιθυμία ἀλωναι, οὐδεν αὐτήτων πολλῶν πόνων ὀφέλος, οὐδε της ν τω λεγειν δυνάμεως τὰς γὰρ νοητους των πολλῶν καταγνώσει μη δυναμεν φέρειν ψυχὴ εκλύεται καὶ την περὶ το λεγειν ρίπτει σπουδην διὰ τοὐτο νὴ μάλιστα πάντων πεπαιδευσθαι επαίνων ὐπερορῶν Ου γὰρ ao ρκεῖ το λοειν εἰδέναι προς την ταύτης της δυνάμεως φυλαχκὴν, ἁν η και τοὐτο προσῆ. 483 EPδε τις κριβῶς εξετάζειν θέλοι καὶ τον εν ενδεία καθεστῶτα ταύτης της αρετης, Θησει δεόμενον του τῶν παίνων καταφρονεῖν

οὐχ ηττον δε τουτον. 486. καὶ γὰρ πολλὰ ἁμαρτάνειν

199쪽

V. VIIIJ DE SACERDOTIO 137 ἀναγκασθησε αι, της των πάλλῶν δόξης ηττων γενόμενος' ἀτονων γαρ Ἀξισωθηναι τοῖς ευδοκιμουσι κατὰ την του

λέγειν ἀρετὴν, πιβουλευειν τε αὐτοῖς και διαφθονεῖσθαι, καὶ μέμφεσθαι μάτην, καὶ πολλα τοιαυτα ἀσχημονεῖν υπαραιτησεται, ἁ λὶ πάντα τολμησει κἄν την ' ην 5 ἀπολέσθαι δεη, πέρ του την κείνων δόξαν εἰς την της ἰδίας εὐτελείας καταγαγών ταπεινοτητα. 487 Προς δε

τούτοις κα των ἱδρώτων ἀποστησεται των περι - πονεῖν,

νάρκης ἄσπερ τινος κατασκεδασθείσης αυτολτης φυχης -το γὰρ πολλὰ μοχθοὐντα λάττονα καρποῖσθαι εγκώμια Ioικανον καταβαλεῖν και τρέψαι προς πνον βαθύν τον υ δυνάμενον ἐγκωμίων καταφρονεω πεὶ καὶ γεωργος, ταν εἰς λεπτογεων κάμπιν χωρίον καὶ πέτρας ἀναγκάζηται γεωργεῖν, ταχέως φίσταται του πονεῖν, ην - πολλὴν

περὶ το πρῶγμα κεκτημένος ὐ την προθυμίαν δε λιμοὐ is

δεος επικείμενον εχη 488. Ἐι γαρ ι μετὰ πολλης της ἐξουσίας δυνάμενοι λέγειν τοσαύτης δέονται της γυμνασίας προς την της κτησεως φυλακην, ὁ μηδὲν λως συναπήνων, ἀλλ' ἐν τοι ἀγωσιν ἀνα κα μενος μελετῶν, ποσην ὐπO-στησεται την δυσχέρειαν, πόσον θόρυβον ποσην ταραχην, ο

489. At δε τις κα των μετ αὐτο τεταγμένων, καὶ πηνελώττω τάξιν λαχόντων ε τω μέρει τούτwμαλλον κείνου

διαφανῆναι δυνηθῆ θείας τινος δεῖ ψυχ' ενταυθα, ἄστε

τῆ ψυχησὶ p. at in end of this

200쪽

i38 CHRYSOS MUS V. VIII μ αλῶναι βασκανία, μηδε πο ἀθυμίας καταπεσεῖν τογὰρ π των λαττόνων παρευημερεῖσθαι αὐτον εν ἀξιώματι καθεστωτα μείζονι, καὶ φερειν γενναίως Ου τῆς

τσχρούσης, ουδ της μετερας, αλλά τινος ἀδαμαντίνης αν Der ψυχης. - Κὰν μὰν ἐπιεικης θ καὶ μέτριος αγαν

παρευδοκιμων, φορητον οπωσουν γίνεται το πάθος ἁ δε

κα θρασυς καὶ λαζων και φιλόδοξος, θάνατον ἐκείνν

καθ' κάστην εὐκτέον μέραν, ἴτω αυτω πικραν κατα-

σπησε την λην, ἐπεμβαίνων φανερως, καταμωκώμενος Io λάθρα, της ξουσίας πολλὰ παρασπῶν της κείνου, πάντα αυτος ινα βουλόμενος μεγίστην δε ἐν πασι τούτοις φελειαν την ἐν λοειν κέκτηται παρρησίαν, καὶ τηντο πληθους περὶ αὐτον σπουδην, καὶ το φιλεῖσθαι παρὰτων - μένων ἁπάντων. 49 oὐκ ιδας, ὁσος ταῖς is των ριστιανῶν ψυχαῖς λόγων ἔρως εισεκώμασε νυν καιοτι μάλιστα πάντων οἱ τούτους σκουντες ἐν τιμη, υπαρὰ τοις ἔξωθεν μόνον, αλλα καὶ παρὰ τοις της πίστεως οἰκείοις; 492. Πῶς οὐν αν τις ἐνέγκοι τοσαύτην αἰσχύνην,οταν αὐτο μεν φθεγγομένου πῶντες σιγωσι, και διοχλεῖ-a σθαι νομίζωσι, καὶ του λόγου τέλος, σπέρ τινα πόνων

ἀνάπαυσιν, περιμένωσι θατέρου δὲ καὶ μακρὰ λέγοντος μετὰ προθυμίας ἀκούωσιν, καὶ παύσεσθαι μέλλοντος δυσχεραίνωσι, καὶ σνναν βουλομένου παροξύνωνται; 493. αὐτα γὰρ εἰ καὶ μικρά σοι δοκεῖ εἶναι νυν καὶ et ευκαταφρόνητα, διὰ το πείρατοπι ἀλλ' κανά γε ἐστὶ προθυμίαν σβέσαι, καὶ φυρος παραλῖσαι δύναμιν, ην μηπάντων τις ἐαυτον των ἀνθρωπίνων ἀνασπάσας παθων