Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

181쪽

IV. VI DE SACERDOTTO I9μέι ς, ποία ηπειρος, ποία ἄλαττα του δικαίου τοὐς αθλους γνόησεν ἐκεῖνον καὶ η ἀοίκητος ἔγνω, κινδυνεύοντα δεξαμεν πάλλάκις παν γὰρ εἶδος πέμεινεν πι-

βουλῆς, καὶ πάντα τρόπον επῆλθε νίκης καὶ ἴτε ἀγωνιζόμενος ἴτε στεφανούμενος διέλιπέ ποτε. I9. Ἀλλὰ γὰρ υκ ῖδα πως προηχθην βρίζειν τον ανδρα τὰ γὰρ

κατορθώματα αὐτολπάντα μὲν προβαίνει λογον ' τον δε ἡμέτερον, τοσουτον σον καὶ ημῶ οι λέγειν εἰδότες. πλην

ἀλλὰ καὶ ἴτως Ουδ γαρ ἀπὸ της εκβάσεως, ἀλλ' ἀπὸ

της προαιρέσεως - ὁ μακάριος κρινεῖ ου ἀποστησομαι Ioως ν εἴπω τοὐτο, O τοσουτο των ειρημένων κρεῖττόνεστιν, σον πάντων ἀνθρώπων κεῖνος. 42O. Τι δντοὐτο ἐστιν μετα τοσαὐτα κατορθώματα, μετὰ τους μυριου στεφάνους, ηύξατο εἰς γεενναν ἀπελθεῖν, και αἰωνίω παραδοθῆναι κολάσει ὁπερ του του πολλάκις αὐτον 5κα λιθάσαντας, καὶ ἀνελόντας το γε αὐτων μέρος, Ιουδαίους σωθῆναι καὶ τω ριστω προσελθεῖν τις ἴτως ἐποθησε τον ριστον εἱγε ποθον αὐτον δεῖ καλεῖν, αλλ' οὐχ ετερόν τι του ποθου πλέον. 42I. Ἐτ δ εαυτούς εκείνν παραβαλοῖμεν, μετὰ την τοσαύτην χάριν ην ἔλαβεν oανωθεν μετὰ την τοσαύτην ἀρετην,εν οἴκοθεν επεδείξατος και τί τούτου γένοιτ αν τολμηροτερον; 422 'Οτι δὲ ουδὲ Ουτως ν διώτης, ως ὁτοι νομίζουσι, και τοὐτολοιπον ἀποδεῖξαι πειράσομαι. 423. Ουτοι μεν γὰρ οὐ μόνον τον οὐκ ησκημένον την των εξωθεν λόγων τερθρείαν as

182쪽

Ia CAERYSOSTOMUS LIV. vi ἰδιώτην καλουσιν, ἀλλὰ καὶ τον υ εἰδότα μάχεσθαι Mia των της ληθείας δογμάτων καὶ καλως νομάζουσιν.

orae Παμος ου ἐν αμψοτέροις εφησεν ἰδιώτης εἶναι, ἀλλ' ea θατρον μονοπι καὶ τομο ἀσφαλιζόμενος το διορισμον 5 ακριβως πεποίηται λώνων ν λ ν ἰδιώτης εἶναι, αλλ' υτῆ γνώσει. 424. 'μὼ δὲ εἰ μεν την λειότητα Ισοκράτους

ἀπνουν, καὶ τον Δημοσθένους πικον, καὶ την Θουκυδίδου σεμνοτητα, καὶ το Iλάτωνος -ος εδε φέρειν εἰς μέσον ταύτην του Ιαύλου την μαρτυρίαν. νυν δὲ κεῖνα μὰν et πάντα ἀφίημι, καὶ τον περίεργον των ἔξωθεν καλλωπισμον,

κά οὐδέν μοι φράσεως, οὐδὲ ἀπαγγελίας μέλει αλλ'

ἐξέστω καὶ τῆ λέξει πτωχεύειν, καὶ την συνθηκον τωνονομάτων ἁπλῆν τινα εἶναι και ἀφελῆ, μόνον - τῆ γνώσει

τις και τῶ των δογμάτων κριβεια διώτης εστω μηδ' ἶνα Is την ικείαν αργίαν επικαλύφη, τον μακάριον κεῖνον ἀφαιρείσθω το μέγιστον των ἀγαθων, καὶ, των εγκωμίων κεφάλαιον. VII. 25. Iόθεν γὰρ, ειπέ μοι, τους Ουδαίους συνέχεε τους ε Δαμάσκ κατοικοὐντας, Οὐδέπωτων σημείων ἀρξάμενος; πόθεν τους Κλληνιστὰς κατε- a πάλαισε δια τί δὲ εις Ταρσον ξεπέμπετο ουκ επει

183쪽

IV. VIIJ DE SACERDOTIO Iaiηλαυνεν - καὶ εἰς φόνον παροξυνθηναι - φέροντας τηνῆτταν ἐνταυθα γὰρ οὐδέπω του θαυματουργεῖν ρξατο. οὐδ' ἁν ἔχοι τις εἰπεῖν, τι ἀπο της περὶ τὰ τεράστια δόξης θαυμαστον αὐτον et γον οὐπώλλοὶ καὶ οἱ μαχόμενοι προ αυτον ἀπο της ποληψεως ἐπηρεάζοντο τἀνδρός sτέως γὰρ ἀπο του λέγειν μόνον κράτει. 426. Προς δετους ἰουδαίζειν παε ροῶντας εν Αντιοχεία πόθεν νων - ζετο καὶ συνεζήτει ὁ δὲ Αρεοπαγίτης κεῖνος, ό πης

δεισιδαιμονεστάτης πολεως κείνης, ου απο δημηγορίας μορος κολούθησεν αυτῶ μετα ης γυναικός ὁ δε ἴ- roτυχος πως κατέπεσεν πο της θυρίδος ουκ επειδη μέ ιβαθείας νυκτος εἰς τον πης διδασκαλίας αὐτονἀπησχολεῖτο

λόγον; 427. Τι δὲ ἐν Θεσσαλονίαν καὶ ε Κορίνθν τί δε εν Ἐφέσφ, καὶ ἐν αυτῆ τῆ Ῥώμη ουχέλας μέρας καὶ νύκτας ἀνηλισκεν ἐφεξης εἰς την ἐξηγησιν των γραφων is

τί αν τις λέγοι τὰς προς τους 'Eαικουρείους διαλέξεις καὶ Στωiκούς; ει γαρ ἄπαντα θέλοιμεν καταλέγειν, εἰς μακρον ἐκπεσεῖται μῆκος ὁ λόγος. 428. ταν οὐ καὶ προ των σημείων καὶ ἐν μέσοις αὐτοῖς φαίνηται πολλῶ κεχρημένος τωλόγν, πῶς δr τολμησουσιν ἰδιώτην εἰπεῖν, τον καὶ taetro oτου διαλέγεσθαι καὶ δημον νορεῖν μάλιστα θαυμασθέντα παρὰ πῶσι 429. Διὰ τί γὰρ Λυκάονες αυτον πέλαβον εἶναι Ερμῆν ' μὲν γὰρ θεούς αυτούς νομισθῆναι πο

184쪽

Iaa CHRYSOSTOMUS LIV. VII των σημίων ἐγένετο τὸ ε τουτον Ερμῆν, ου ετι - ἐκείνων, αλλ' ἀπο του λόγου. 43o Τίνι δὲ καὶ των α λων ἀποστόλων πλεονεκτησεν μακάριος ουτος καὶ πόθεν ανὰ τὴν οἰκουμένην πασαν πολυς εν τοῖς πάντων ἐστὶ 5 στόμασιν πόθεν ου παρ μῖν μόνον α λὰ καὶ παρὰ 'Ioυδαίοις καὶ Ελλησι μάλιστα πάντων θαυμάζεται Ουκαπὸ τη των πιστολῶν πετης δι ἡ ου του τότε μόνον πιστούς, αλλὰ καὶ τους ξ κείνου μέχρι 'ς σημερον

γενομένους, και τους μέλλοντας δε σεσθαι μεχρι της του Io Xριστο παρουσίας φελησε τε και φελησει - ου παύσεται Οὐτο ποιων εω ὰν το των ἀνθρώπων διαμνη νενος. 43L ' Ω,σπερ γὰρ τεῖχος εξ ἀδάμαντος κατασκευασθὲν, ἴτω τὰς πανταχου της οικουμενης εκκλησίας τὰ τούτου τειχίζει γράμματα κας καθάπερ τις Ἀριστευς Is γενναιότατος στηκε καὶ νυν μεσος, αἰχμαλωτίζων παννόημα εἰς την πακοην του ριστου, και καθαιρων λ ι-

σμοῖς καὶ παλύφωμα παιρόμενον κατὰ της γνώσεως του θεοὐ ταὐτα δὲ πάντα εργάζεται, δι ν μῖν κατελιπεν

ἐπιστολων των θαυμασίων κείνων, και η θείας πεπλη-a ρω μενων σοφίας. 432. Οὐ πρὸς δογμάτων δὲ μόνον νόθων τε ἀνατροπην και γνησίων ἀσφάλειαν επιτηδεια μῖν αυτοὐτὰ γράμματα, αλλὰ πρὸς το βιοῖ εδ υκ ελάχιστον μῖν

συντελεῖ μερος τούτοις γὰρ τι και νῖν ι προεστωτες

χρώμενοι, την ἁγνὴν παρθενον, ν ηρμόσατο ν ριστψ,

as ρυθμίζουσί τε καὶ πλάττουσι και πρὸς το πνευματικὸν

ἁπάντων.

185쪽

IV. VIIJ DE SACERDOTTO Ia3

ματα ηποκρούονται, καὶ την προσγινομένην διατηρουσινυγίειαν τοιαυτα μῶν O ἰδιώτης καταισε φάρμακα, και τοσαυτην σχοντα δυναμιν, ἄν ἴσασι την πεῖραν καλως οιπώμενοι συνεχως. 433. Καὶ et ι μὲν πολλην αυτος sεποιεῖτο του μερους τούτου σπουδὴν, ε τούτων δηλον

VIII. 434 α κουε δε καὶ τ μαθητὴ τί φησιν ἐπιστέλλων Πρόσεχε et ἀναπνώσει, τῆ παρακλησει, τῆ διδασκαλία καὶ τον ἀπο τούτου καρπον προστίθησι λέγων ' Τουτ γὰρ

ποιων, και σεαυτὸν σώσεις και τους ἀκούοντάς σου Και Io

πάλιν Δουλον δὲ Κυρίου ου δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ' πιον

εἶναι προς πάντας, διδακτικον, νεξίκακον. και προδεν

δέ φησι Συ δε μένε ἐν or ἔμαθες, και ἐπιστώθης, ειδὼς παρα τίνος εμαθες, καὶἰτι ἀπο βρέφους τὰ πὰ γράμματαοιδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι καὶ πάλιν Ῥασα γραφη εθεόπνευστός φησι, και Αφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, προς

ne 'ν προς επανόρθωσιν, προς παιδείαν την εν δικαιοσύνη, ἶνα αρτιος Εὐτου θεου ανθρωπος. 433. ' Ἀκουε δὲ καὶ τψ Τίτν περὶ της των πισκοπων καταστάσεως διαλεγόμενος τί προστίθησιπι Δεῖ γάρ, φησιν εινα τον πί- οσκοπον ἀντε μενον του κατὰ την διδαχὴν πιστου λόγου, ἶνα δυνατος β και τους ἀντλοοντας λέγχειν. 436. Πως οδ ιδιωτης τις ων, ς ουτοί φασι, τους ἀντιλέγοντας ελεγχειν δυνησεται και επιστομίζειν τίς δε χρεία προσ-

186쪽

Ia CHRYSOS MVS IV. VIIIέχειν τε ἀναγνωσει και ταῖς γραφαῖς, εἰ ταυτην δεῖ rvνιδιωτείαν ἀσπάζεσθαι σκηψις ταυτα-cia πρόφασις, καὶ

βαθυμίας καὶ κνου προσχηματα. 437. Ἀλλὰ τοῖς ἱερευσί φησι, ταυτα διατάττεται. 438. Καὶ γὰρ περὶ s ιερέων ἡμῖν ὁ λόγος νυμ τι δὲ κά τοῖς αρχομένοις,

λόγος του ριστου ἐνοικείτω ν μῖν πλουσίως ἐν πάσησοφία και πάλιw λόγος ὁμων πάντοτε εν χάριτι a τιήρτυμενος, εἰδέναι πως δε - εκάστρο ἀποκρίνεσθαι. Io καὶ το προς ἀπολογίαν ἐτοίμους εἶναι, σπασιν εἴρηται. Θεσσαλονικεῖσι δὲ πιστέλλων οἰκοδομεῖτέ φησιν, εἷς τον ἔνα, καθως και ποιεῖτε. 439. 'Οταν δὲ περὶ Ῥέων διαλοηται Οἱ καλως προεστῶτες πρεσβύτεροι διωλῆς τιμης ἀξιούσθωσαν, μαλιστα Ῥι κοπιωντες εν - καὶ 15 διδασκαλία. s. Καὶ γαρ υτος ὁ τελεώτατος της διδασκαλίας ορος, ταν καὶ δι ἄν πράττουσι, και δι ν νουσι, τους μαθητευομενους νάγωσι προ τον μακάριον

βίον ον Ἀριστος διετάξατο. υ γαρ αρκεῖ το ποιεῖν προς το διδάσκειμ MI και Ουκ εμος ὁ λόγος, αλλ αυτοὐa του σωτορος. πις γαρ αν φησι, ποιηση και διδάξη, ουτος μέγας κληθησεται. ἰ δὲ τ ποιῆσαι διδάξαι ν, περιττως το δεύτερον κειτο καὶ γὰρ ρκει ειπεῖν, ο αν ποιηση, μόνον νυν δε τω διελειν αμφότερα δείκνυσιν τι το μεντων ἔργων στὶ, το δε του λόγου, και ἀλληλων δεῖται

187쪽

IV. VIIIJ DE SACERDOTTO Iasεκάτερα προς τὴν τελείαν οἰκοδομην. 442. Η ου ἀκουεις,

τί φησι τοῖς πρεσβυτέροις μεσίων τὰ του ριστου

σκευος το εκλεκτόν' - γρ πορεῖτε, μνημονεύοντες, τιτριετίαν νύκτα και ἡμέραν υκ παυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν - εκαστον μων. τίς γὰρ χρεία των δακρύων, η τῆς δια των λόγων νουθεσίας, ἴτω του βίου αὐτφλάμποντος του ἀποστολικοὐ IX. 443. Ἀλλα προς μεντην των εντο ν εργασίαν δύναιτ ὰν ημῖν ἔτος πολύ συμβαλεσθαι μερος-ουδε γὰρ κεῖ μόνον αυτον το παν κατορ-

θοὐν φαίην αν-3ταν δε ὐπὸ δογμάτων ἀγὼν κινηται, καὶ Io πάντες ἀπο - αυτῶν μάχωνται γραφων, ποίαν ἰσχύν βίος ενταυθα επιδεῖξαι δυνησεται; - Τί των πολλῶν ὀφελος ἱδρώτων, ταν μετὰ τοὐς μόχθους κείνους ἀποτης πολλης τις ἀπερρίας εἰς αἶρεσιν ἀπεσων ἀποσχισθῆτου σώματος της εκκλησίας οπερ οἶδα πολλούς παθόντας εεγώ. ποῖον αὐτω κέρδος της καρτερίας οὐδεν, σπεροδ ουδὲ γιοὐ πίστεως της πολιτείας διεφθαρμενης.

443. Διὰ δὴ αὐτα μάλιστα πάντων εμπειρον εἶναι δεῖ

των τοιούτων πώνων τον διδάσκειν του αλλους λαχόντα.

446. Εἰ γὰρ και αὐτος σπηκεν εν ἀσφαλεία, μηδεν ὐπὸ soτων ἀντιλεγόντων βλαπτόμενος, ἀλλὰ το των ἀφελε-

στερων πλῆθος το ταττόμενον ὐπ' κείνφ, ταν ἴδη τον ἡγούμενον ''θεντα, καὶ οὐδε εχοντα προς τους ἀντιλέγοντας εἰπεῖν, ου την ἀσθένειαν την κείνου της ετ ης, ἀλλα τὴν του δόγματος αιτιῶνται σαθρότητα και δια τὴν as

188쪽

I26 CHRYSOSTOMUS DE SACERDONO IV Ixτου ἐνος ἀπειρίαν ὁ πολύς λεώς εἰς ἔσχατον λεθρον κατα- φέρεται. aν γὰρ μη πάντη γένωνται των ἐναντίων, αλλ' ὁμως, περ ἄν θαρρεῖν εἶχον, ἀμφιβάλλειν ἀνα κάζονται καὶ οἶς μετὰ πίστεως προσήεσαν ἀκλινοῖς, ου ἔτι μετὰ της αυτης δυνανται προσέχειν στερρότητος, ἀλλὰ τοσαύτη ζάλη ταῖς ἐκείνων εἰσοικίζεται ψυχαῖς ἀπο της ηττης του

διδασκάλου, ως καὶ εἰς ναυάγιον τελευτησαι το κακόν.447. πισος δὲ λεθρος, καὶἰσον συνώνεται προ εἰς την ἀθλίαν κεφαλην κείνου, καθ μαστον των ἀπολλυμένων Io τούτων, Οὐδεν δεηση παρ μου μαθεῖν, αυτος παντα εἰδω ακριβως. 448. Τουτο ὁ ἀπονοίας, τουτ κενοδοξίας το - θελησαι τοσούτοις ἀπωλείας αἴτιον γενέσθαι, μηδε εμαυ- μείζονα προξενησαι τιμωρίαν της νυν ἀποκειμενης κεῖ καὶ τίς st ταυτα φησειεν ουδεὶς πλὴν εἴ

Is τις μάτην μεμφεσθαι βουλοιτο, καὶ ε ταῖς ἀλλοτρίαις φιλοσοφεῖν συμφοραῖς.

189쪽

II. 'Οτι 'ον εις τουτω τεταγμενον καὶ ἐγκωμίων μεργανχρη, καὶ δυνασθαι λεγειν. III. 'Oτι α μη ἀμότερα di ἄχρηστος ἔσται τε πληθει. IV. 'Οτι μαλιστα βασκανίας τουτον δε καταφρονεῖν. V. 'Οτι ὁ λόγους ειδὼς πλεωνος δεῖται σπουδ' η ὁ ἀμαθης. VI. 'Οτι της ἀλογου - πολλῶν ψηφου Ῥυτε πάντη καταφρονεῖν, - πάντη φροντίζειν δει.

VII. 'Οτι προς - του Ῥεν ἀρέσκον οὐ δεῖ του. λόγους ρυθμίζειν. VIII. 'Οτι ὁ μη καταφρονων ἐπαίνων πολλὰ ποστησεται δεινα. I. 449. Do ης μὰν εμπε ία τω διδασκαν δεῖ προς τους οπερ της ἀληθείας αγωνας, ἱκανως ἡμῖν ἀποδέδεικται. Ex δε τι καὶ προς τούτοις ευρον μυρίων αἴτιον κινδυνων εἰπεῖν, - λον δὲ Ουκ κεῖνο εἴποιμ' ἁν αἴτιον εγωγε, ἀλλὰ τους υκ εἰδότας αὐτ χρησασθαι καλως ' πεὶ το ε 3 πραγμα αὐτο σωτηρίας τε και πολλῶν γίνεται πρόξενον

190쪽

Ia CHRYSOSTOMUS V. ἀπαθων, ταν του διακονουμένους πη σπουδαίους τε ανδρας καὶ ἀπαθους. τί ὁ τουτό εστιν ὁ πολύς πόνος περὶ τὰς διαλέξεις τὰς κοινην προς το λαον πινομένας ἀναλισκομενος. 43O. Πρωτον μεν γὰρ το πλέον των 5 - μενων υκ θελουσιν ως προς διδασκάλους διακεῖσθαι

τους λέγοντας, ἀλλὰ την των μαθητων τάξιν περβάντες

ἀντιλαμβάνουσι την των θεατῶν των ε τοῖς ξωθεν καθεζομένων ἀγωσι. καὶ καθά περ κε το πλῆθος μερίζεται, καὶ οἱ μεν τούτφ, οἱ δε κείν προσνέμουσιν αυτούς'1 ούτω δη καὶ νταὐθα διαιρεθέντες, οἱ μεν μετὰ τούτου, οἱ δε μετὰ εκείνου γίνονται, προς χάριν καὶ προς ἀπέχθειαν ἀκούοντες των λεγομένων. 43a Καὶ οὐ τοὐτο μόνον εστὶ

το χαλεπον, αλλὰ καὶ περον οὐδὲν λαττον τούτου. ν γάρ τινα συμβῆ των λεγόντων μέρος τι των τεροι πονη- Is θέντων ενυφηναι τοις πιοι αυτοὐ πλείονα των τὰ χρηματα κλεπτόντων φίσταται νείδη πώ λάκις δε οὐδελαβων παρ οὐδενος οὐδεν, ἀλλ' ὐποπτευθεὶς μόνον, τατω εαλωκότων παθεν. καὶ τί λέγω των τεροι πεπονημένων αὐτον ποῖς εὐρέμασι τοι εαυτο συνεχως

et χρησασθαι υκ ενι. 432. Ου γὰρ προς φαειαν, ἀλλὰ προς τέρψιν ἀκούειν εἰθίσθησαν οἱ πολλοὶ καθάπερ τρα- γνδῶν η κιθαρνδων καθήμενοι δικασταί. και η τοὐ λόγου δύναμις, ην εξεβάλομεν ἡν ούτως ενταὐθα γίνεται ποθεινη, ῶς οὐδε τοι σοφισταῖς, οταν προς ἀλλήλους ἀπωνίζεσθαι