Platonis Res publica;

21쪽

ΠΟ ΛΙΙ ΕΙΑΣ Α I. Δηλον τι, ἔφη, ' σώμασιν φάρμακα τε καὶ σιτία καὶ

Εῖεν μ' κάμνουσί γε μην, se φίλε Πολεμαρχε, ατρος

Ἀρα καὶ τοις, πολεμουσιν ὁ δίκαιος aχρηστος; οὐ πάνυ μοι δοκεῖ OBTO. Xρήσιμον ἄρα και ἐν εἰρήν)ὶ δικαιοσύνης Xρήσιμον. 3,

Καὶ γαρ γεωργία λους

22쪽

Προς - - ποδημάτων αν οἶμαι φαίης κτησιν;

Πάνυ γε.1 T δὲ ii την δικαιοσυνην προς τίνος χρείαν η κτησιν ἐν εἰρηνη φαίης αν χρησιμον εἶναι ἰΠρὸς τα συμβόλαια, ω Σώκρατες. Συμβόλαια δὲ λεγεις κοινωνηματα η τι ἄλλος Κοινωνήματα δ' Ta.l ' ου ὁ δίκαιος αγαθος καὶ χρήσιμος κοινωνος εις

πεττῶν θεσιν, ' ὁ πεττευτικος; D πεττευτικος.

Ἀλλ' εις πλίνθων καὶ λίθων θέσιν ὁ δίκαιος χρησιμωτερός τε καὶ ἰμείνων κοινωνος του οἰκοδομικοῖς Ουδαμῶς. Ἀλλ' εις τίνα , κοινωνίαν ὁ δίκαιος μείνων κοινωνος του οἰκοδομικοῖ τε και κιθαριστικοῖ, σπερ ὁ κιθαριστικος του δικαίου ει κρουμάτων; i Εἰς αργυρίου, μοιγε δοκεῖ.Πλγὶν γ' ἴσως, ω Ιολεμαρχε, προς το χρησθαι ἀργυρίω, οτα δε η αργυρίου κοινὶ πρίασθαι Ἀποδόσθαι ππον τοτε

Καὶ μην ταν γε πλοιον, ὁ ναυπηγος η ὁ κυβερνήτης ἰ

δίκαιος χρησιμώτερος των ἄλλων; Oταν παρακαταθεσθαι καὶ σω εἶναι, Δ Σώκρατες.

23쪽

Κινδυνευει.

Oυκ ν ουν, ω φίλε, πάνυ γε τι σπουδαιον -- η δικαιοσυνη, ει προς τα ἄχρηστα χρησιμον ον τυγχάνει. τόδε δὲ κε λώμεθα. Jρ ου ὁ πατάξαι δεινότατος ἐν μάχειτε πυκτικὶ ειτε τινὶ και αλλ)ὶ ουτος καὶ φυλάξασθαι:ΙΠάνυ γε. 'Αρ' ου καὶ νόσον στις δεινος φυλάξασθαι, και λαθεῖνουτος δεινότατος εμποιήσας; Εμοιγε δοκεῖ. Ἀλλα μη στρατοπεδου γε λαυτος φυλαξ αγαθός, σπε 334 και τα των πολεμίων κλεψαι και βουλευματα και τα ἄλλας πράξεις; ΓΙάνυ γε. του τις αρα δεινος φυλαξ, τούτου και φωρ δεινός.

24쪽

Ε ἄρα o δικαιος αργυριον δεινὸς φυλάττειν, καὶ κλέπτειν 'si γουν ὁ λογος, ἔφη, σημαίνει. io λεπτης ρα τις ὁ δίκαιος, ἰή ἔοικεν, ναπέφανται, καὶ

επ' φελία μέντοι των φίλων καὶ ἐπὶ βλάβ= των χθρῶi ου osτως ἔλεγες; Oλμα τον Δί ἔφη, ἰλλ' υκέτι οἶδα ἔγωγε τι λεγον τοῖτο μέντοι μοιγε δοκεῖ τι, φελεῖν με του φίλους δικαιοσύνη, βλάπτειν δε τοῖς χθρούς.

1 Toύτοις ἄρα οι μεν αγαθοὶ χθροί, οἱ o κακοὶ φίλοις Πάνυ γε.Ἀλλ' oμως δίκαιον τότε τούτοις του μὲν πονηρους d. φελεῖν, τους δ αγαθους βλάπτειν;

Φαίνεται.

25쪽

MMαμῶς, ἔφη, ω Σώκρατες πονηρος γαρ εοικεν baι ὁ λόγος. Tους δικους aρa γ ν δ εγω, δίκαιον βλάπτειν, ob δὲ δικαίους φελεῖν Io

Σιμωνίδην ἔφαμεν λέγειν. Καὶ μάλα, ε ha), υτ συμβαίνει. ὰλλα μεταθώμεθα ε

Κελευεις 3 ημὰς προσθεινα τω δικaιω -το πρωτον ἐλέγομεν, λεγοντες δίκαιον εῖναι τον μὲν φίλον εἰ ποιεῖr , τον δ' ἐχθρον κακῶς νυν προς τουτω δε λεγειrti τι εστιν δίκαιον τον μὲν φίλον γαθον οντ ελποι ν, τον δ' ἐχθρον κακον οντα βλάπτειν; o Πάνυ μεν ουν, ἔφη, ουτως ν μοι δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι D' στιν apa, ν δ εγώ, δικαίου ανδρος βλάπτειν καὶ Oντινουν ανθρώπων; Και πάνυ γε, ἔφη τους γε πονηρους τε και ἐχθρους δειβλάπτειν. 5

26쪽

Βλαπτόμενοι δ' ιπποι βελτίους η χείρους γίγνονται;

Φαίνεται.

V δε γε δίκαιος αγαθός;

27쪽

Παντάπασί μοι δοκεῖς ἀληθη λέγειν, φη, ω Σώκρατες. Ἐνάρατα φειλόμενα ἐκαστωίποδὰόναι φησίν τις δίκαιον εἶναι, τουτο δε δη νοεῖ υτ τοῖς ἀν χθροῖς βλάβηνοφείλεσθαι raρα του δικαίου ανδρός, τοῖς δε φίλοις φελίαν, ου σοφος ὁ ταυτα εἰπών. ου a ' ληθη λεγεν ουδαμου γαρ δίκαιον Ουδένα μῖν ἐφάνη ν βλάπτειν. Συγχωρῶ, Q ος. Μαχουμεθα ρa, ν δ εγω, κοινn ἐγώ τε καὶ συ ἐάν τις αυτ φη ' Σιμωνίδην η Βίαντα η Πιττακον ρηκέναι η τινΛλλον των σοφῶν τε καὶ μακaρίων νδρῶν. Ἐγὼ γουν, ἔφη, τοιμός μι κοινωνεῖν της μάχης. o Ἀλλ' οἶσθα, ν δ εγώ, o μοι δοκεῖ εἶναι το ρημα, το 336 φάναι δίκαιον εῖναι τους μὰν φίλους φελειν, τους δ' ἐχθρους βλάπτειν; Tίνος; φη- οἶμαι αυτ Περιάνδρου εἶναι Ῥερδικκου ἡ Ξέρξου 'Ισμηνίου του Θηβαίου η τινος ἄλλου μέγα οἰομένου δύνασθαι πλουσίου ἰνδρός. 'Aληθέστατα, ψη λέγεις. Εῖεν, ν δ εγώ επε δη δε οὐδε τοῖτο ἐφάνη η δικαιοσύνη o Οὐδὲ τ δίκαιον, τί αν ἄλλο τις υτ φαίη εPaι; Io Καὶ ὁ Θρασυμαχος πολλάκις μὲν καὶ διαλεγομένων μῶν

μεταξυ ρμα ἀντιλαμβάνεσθαι του λόγου, πειτα ποτῶν παρακαθημένων διεκωλυετο βουλομένων διaκουσαι τον λόγον ὼς δε διεπαυσάμεθα και ἐγω ταυτ εἶπον, Ουκέτι

ησυχίαν γεν, ἰλλα συστρέψας εαυτον σπερ θηρίον κεν ἐφ' ἡμἁς ὼς διαρπασόμενος.

28쪽

Καὶ ἐγ τε και ὁ Πολέμαρχος δείσaντὰς διεπτοηθημεν' ὁ δ' ει το μέσον φθεγξάμενος Tίς, ἔφη, μὰ πάλαι φλυαρία

εχει, A Σώκρατες καὶ τι ευηθίζεσθε προ αλληλους πο- κατaκλινόμενοι μιν υτοις ἰλλ' εἴπερ αληθῶς βουλει εἰδέναι, δίκαιον τι εστι, μη μόνον ερώτα μηδὲ φιλοτιμ0υελεγχμ επειδάν τίς τι ποκρίνηται, ἐγνωκως τοῖτο, τι ραον ερωταν Ἀποκρίνεσθaι ὰλλα καὶ αυτος ἀπόκριναι καιεἰπὲ τί 1ὶς εἶναι- δίκαιον και ὁπως μοι μη ρεις τι το δέον ἐστιν μηδ' oτι νὼ ψέλιμον μηδ' υτι το λυσιτελοῖν μηδ' Oτι το κερδαλεον μηδ' τι το συμφέρον ὰλλα σαφῶς μοι και κριβῶς λεγε υτ α λέγγὶς ἐγω υκ ἀποδέξομαι ἐὰν θλους τοιούτους λέγ'lς. Και γω κουσας ἐξεπλάγην και προσβλέπων αυτον ἐφοβουμην, και μοι δοκῶ, ει μη πρότερος ἐωράκη υτον ηεκεῖνος μέ, ἄφωνος α γενέσθαι νυν δε νίκα τοῦ του λόγου ρχετο ἐξαγριαίνεσθαι, προσέβλεψα αυτον προτερος, ἄστ αυτ οῖος τ' ἐγενόμην ποκρίνασθαι, και εἶπον πO-

κατακλίνεσθαι ἰλλ)ὶλοις εν τη ζητησε και διαφθείρειν τηνεύρεσιν υτοῖ δικαιοσύνην δε ζητοῖντας, πρὼγμα πολλῶν χρυσίων τιμιωτερον, ἔπειθ' ουτως νοητως υπείκειν ἀλλήλοις κα ου σπουδάζειν τι μάλιστα avnva αυτό. οἷου γε συ, io A φίλε. λλ' οἶμαι υ δυνάμεθα ελεεῖσθαι υν μὰ πολυ337 μὰλλον ικος ἐστίν που υπὸ μων των δεινῶν η χαλεπαί

νεσθαι.

Και ος ὰκουσας ἀνεκάγχασέ τε μάλα σαρδάνιον και ειπεν

29쪽

τους, καὶ ταυτ' ἐγ ῆδη τε και τουτοις προυλεγον, τι συ αποκρίνασθαι μὲν ου εθελησοις, εἰρωνευσοι δὲ καὶ πάντα μὰλλον ποιησοι η αποκρινοιο, εἴ τίς τι σε ρωτa.

δώδεκα δὶς ε μηδ' ὁτι τρὶς τέτταρα μηδ' τι εξάκις δυο

30쪽

Ἀλλ' ἔστιν, φη ὁ Γλαύκων. Gλλ' ἔνεκα αργυρίου, io Θρασύμαχε, λέγε πάντες γαρ γημεῖ Σωκράτει εἰσοίσομεν. o ΙΠάνυ γε οἶμαι η δ' ς' ινα Σωκράτης το ειωθος δια πράξηται αυτος μὲν μη ἀποκρίνηται, ἄλλου δ' ὰποκρινομένου λαμβάνr λόγον καὶ λεγχη. Πῶς γαρ αν, ἔφην ἐγώ, ω βέλτιστε, τις ποκρίναιτο πρῶτον με μη εἰδὼς μηδε φάσκων εἰδέναι, πειτα, εἴ τι και ιεται, περὶ τούτων πειρημενον αυτ it εἴ d πως μηδενερεῖ v γ ται π ανδρος ου φαύλους ὰλλα σὲ δὴ μὰλλον 338 εἰκὸς λεγειν - γαρ γ φὴς εἰδέναι καὶ χειν εἰπεῖν μηου αλλως ποιει, ἀλλα μοί τε χαριζου ποκρινόμενος καὶ μη φθονηστὶ και Γλαυκωνα τόνδε διδάξαι και τοῖς ἄλλους.

εδεοντο αὐτου μὴ ἄλλως ποιεῖν. και ὁ Θρασύμαχος φανερος μεν η ἐπιθυμῶν πεi ῖν εὐδοκιμησειεν, γούμενος χεινα πόκρισιν παγκάλην προσεποιεῖτο δε φιλονικεῖν προς τοεμε εἶναι τον ποκρινόμενον. τελευτῶν δὲ συνεχώρησεν, t κἄπειτα, υτη δη, φη, η Σωκράτους σοφία αυτον μὲν μηεθελειν διδάσκειν, παρ δε τω aλλων περιιόντα μανθάνειν και τούτων μηδε χάριν αποδιδόναι. τι μεν γ ν δ εγω, μανθάνω παρα τω αλλων, ληθη ειπες, ω Θρασύμαχε, τι δὲ υ με in χάριν κτίνειν, νευδη ἐκτίνω γαρ οσην δύναμαι δύναμαι δὲ ἐπαινεῖν μόν0ν χρηματα γαρ υκ χω δὲ προθύμως τοῖτο δρω, εάν τις μοι δοκγ ευ λέγειν ευ ἴση αυτίκα δὴ μάλα, ἐπελαν ἀποκρίνm οἶμαι γάρ σε ευ ρεῖν.

ου ἄλλο τι η το του κρείττονος συμφέρον ὰλλα τί υκ ἐπαινεῖς; λλ' υκ θελησεις.