Platonis Res publica;

51쪽

μολογοῖμεν γάρ. o με ἄρα δίκαιος μιν ναπέφανται ὰγαθός τε καὶ io σοφός, ' ἄδικος ἰμαθης τε καὶ κακός. D 3 Θρασύμαχος μολόγησε μὲν πάντα ταῖτα, οὐχ

ως εγω νυν aδίως λεγω ὰλλ ελκομενος καὶ μόγις μετα d. ἱδρῶτος θαυμαστου σου, τε και θέρους δετος τότε καὶ εἶδον γύ, πρότερον δε υπω, Θρασυμαχον ἐρυθριῶντa

52쪽

ἐπεAη δε υν διωμολογησάμεθα την δικαιοσυνην ρετην εἶναι καὶ σοφίαν, την δεικίαν κακίαν τε καὶ μαθίαν, Ειεν, ν δ εγώ, τουτο μὲν μιν ουτ κεισθω, φαμεν δὲ δὴ καὶ ἰσχυρον εἶναι την Τικίαν. η υ μεμνησαι, ΘρασυμαχεῖMεμνημαι, ἔφη ἰλλ' εμοιγε οὐδε α νυν λεγεις ρέσκει, io ast εχ περὶ υτων λέγειν. - ουν λέγοιμι ευ οἶδ' τι δημηγορε ιν αν με φαίης η υν ἔα με εἰπεινήσα βουλομαι, η, ι βουλε ερωτὰν ἐρωτα ἐγω δε σοι, σπερ ταῖς γραυσὶν

Tουτο τοίνυν ἐρωτω, περ ἄρτι, να καὶ ἐξης διασκε νώ 35 μεθα τον λόγον, ποῖόν τι τυγχάνει ν δικαιοσύνη προς Ωικίαν. ἐλέχθη γάρ που τι καὶ δυνατωτερον καὶ ἰσχυρότερον εἴη δικία δικαιοσύνης νυν δε γ', εφην, εἴπερ σοφία τε και ἶρετη ἐστιν δικαιοσύνη ραδίως οἶμαι φανησεται καὶ ἰσχυρότερον δικίας, επειδηπερ ἐστὶν μαθία η δικία

Θρασύμαχε, εγωγε ἐπιθυμῶ, ἀλλα γ δ πνὶ σκέψασθαι ti πόλιν φαίης ν δικον εἶναι καὶ λλας πόλεις ἐπιχειρεῖν δουλουσθαι δίκως καὶ καταδεδουλῶσθαι, πολλα δε καιίφ εαυτὶ εχειν δουλωσαμένην ἰ

53쪽

ποιησε καὶ τελεώτατα ουσα αδικος.

Μανθάνω, φην, τι σὸς ουτος ην ὁ λόγος. λλα τοδε περὶ υτο σκοπῶ πότερον η κρείττων γιγνομένη πολις πολεως ἄνευ δικαιοσύνης την δυνaμιν ταυτην ξει, Ἀνάγκηαυτὴ μετὰ δικαιοσύνης;

Εἰ μεν, φη, ως συ ἄρτι ἔλεγες ἔχει η δικαιοσύνη σοφία μετὰ δικαιοσύνης δ' d. εγω ἔλεγον, μετὰ

αδικίας.

ΓIάνυ ἄγαμαι η δ' ἐγώ, ω Θρασύμαχε, οτι υκ ἐπινεύεις μόνον καὶ ἰνανεύεις, ὰλλα καὶ ἀποκρίνγὶ πάνυ καλῶς. Σοὶ γάρ, φη, χαρίομαι. Ε γε, ποιῶν λλα δη καὶ τοδε μοι χάρισαι καὶ λεγε δοκεῖς ν η πόλιν η στρατόπεδον η γηστὰς η κλέπτας ἄλλο τι εθυος, σα κοινὴ ἐπί τι ερχεται δίκως, πρὼξαι ἄν τι δύνασθαι, ει ἀδικοῖεν ἀλληλους; Ου δῆτα, η δ' ὁ . . T δ' ει μη δικοῖεν ου μὰλλονς Πάνυ γε.Στάσεις γάρ που, ω Θρασύμαχε, η γε δικία καὶ μίση καὶ μάχας ἐν ἀλληλοι παρέχει, η δε δικαιοσύνη ὁμόνοιαν

καὶ φιλίαν η γάρ;

54쪽

T δε αν ἐν δυοῖν ἐκγένηται Ου διοίσονται καὶ μισησου νκαὶ χθροὶ σονται ἰλλγὶλοις τε καὶ τοῖς δικαιοις;

a Δίκαιοι δε γ' εἰσίν, ω φίλε, και οἱ θεοί; Ἐστω, ἔφη b Και θεοις αρα ἐχθρος οπαι ὁ δικος, ω Θραο μαχε, δε δίκαιος φίλος. Ευωχοῖ του λόγου, φη, θαρρῶν- ου γαρ εγωγέ σοι

ἐναντιωσομαι, ν μη τοισδε απέχθωμαι. θ δγὶ, ν δ εγώ, και τα λοιπά μοι της ἐστιάσεως aetro πληρωσον ποκρινόμενος σπερ κa νυν οτι μὲν γαρ καισοφώτεροι και aμείνους καὶ δυνατωτεροι πράττειν οἱ δίκαιοι φαίνονται, οἱ δε αδικοι οὐδε πράττειν με Ἀλληλων χί

55쪽

δε υτους ἐποίει μητοι καὶ αλληλους γε και ἐφ' os ησαν ἄμα δικεῖν, δι' v ἔπραξα α ἔπραξαν, ωρμησαν δὲ πι

ἔργον, o ν η μόνω ἐκείνω ποιῶ τις η ἄριστας ου μανθάνω, ἔφη. Ἀλλ' δε- ἔσθ' τω ν ἄλλω ἴδοις η ὀφθαλμοῖς;

57쪽

Φαμεν.

Ἀνάγκη ἄρα κακη ψυχὶ κακῶς ἄρχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι,

Ουκ0υν ρετλιν γε συνεχωρησαμεν ψυχ)ὶς εἶναι δικ9ιοσύνην, κακία δὲ ἰδικίαν; Συνεχωρησαμεν γάρ. 'H με ἄρα δικαία ψυχὶ καὶ ὁ δικαιος ἰνηρ ε βιώσεται, κακῶς δε ὁ ἄδικος.

58쪽

354 Ἀλλα μην ο γε ευ ζῶν μακάριος τε κα ευδαίμων, ὁ δε μη

'Υ τὸ σου γε, iv δ εγώ, ω Θρασυμαχε, πειδή μοι πρα0ς εγενου και χαλεπaίνων ἐπαυσω. ου μέντοι καλως B εἱστίαμαι, δι ἐμαυτον αλλ' ο δι σε λλ' σπερ ιλιχνοι του aia παραφερομενουμπογευοντα αρπάζοντες, πρὶν του προτέρου μετρίως πολαυσαι, και ἐγώ μοι δοκῶ ουτω, πρὶν ο το πρῶτον ἐσκοπουμεν υρ iv, το δίκαιον τι ποτ' εστιν, ἀφέμενος ἐκείνου ορμησαι επι το σκέψασθαι περὶ αυτολειτε κακία στὶν καὶ ὐμαθία, εἴτε σοφία και ἀρετη, καιεμπεσόντος υ στερον λόγου, τι λυσιτελέστερον Ἀδικία της δικαιοσύνης, ου ἀπεσχόμην- μη ου ἐπὶ τουτο ἐλθ iva τ' ἐκείνου, στε μοι νυνὶ γέγονεν κ του διαλόγου μηδεν ειδεναι ὁπότε γαρ o δίκαιον μη οἶδα ὁ ἐστιν, σχολI εἴσ0μαι εἴτείρετη τις ουσα τυγχάνει εἴτε καὶ Ου, καὶ πότερον λεχωναυτο υκ ευδαίμων ἐστὶν η υδαίμων.

59쪽

B II.

Tρίτον δε ρας τι, ἔφη, εἶδος αγαθου ἐλω το γυμνάζεσθαι καὶ το κάμνοντα ἰατρεύεσθαι και ἰάτρευσίς τε καὶ ὁ λλος χρηματισμός; ταῖτα γὰρ πίπονα φαῖμεν ἄν, φελεῖν δεημὰς, και υτ μεν αυτῶν ἔνεκα υκ ν δεξαίμεθα ἔχειν, των δε μισθῶν τε χάριν καὶ των ἄλλων ὁσα γίγνεται ἀπ'

60쪽

357 d

'Ἐστιν a ουν, ἔφην, καὶ τοῖτο τρίτον ὰλλα τί δης Ἐν ποίω ἔφη, τούτων την δικαιοσυνην τιθεῖς; as Ἐγὼ μεν-ῖμαι, ν δ εγώ, ἐν τω καλλίστω ο καὶ bi χυτο καὶ δια τα γιγνόμενα ὰπ' υτos γαπητέον τω μέλλοντι

μακαρίω σεσθαι.

Ου τοίνυν δοκεῖ, φη, τοι πολλοῖς, ἰλλα του ἐπιπόνου εἴδους, ὁ μισθῶν θ' ενεκα καὶ ευδοκιμησεων δια δόξαν ἐπιτηδευτεον, υτ δε δι αυτ φευκτέον ως ν χαλεπόν. οἶδα, ν δ εγώ, τι δοκεῖ ἴτω καὶ πάλαι τοῦ Θρασυμάχου γ τοιουτον ον ψεγεται, δικία δ' παινεῖται ἰλλ' ἐγω 'οικε, δυσμαθης.

χαίρειν. ουτωσὶ ουν ποιησω, ἐὰν και σοι δοκ)ὶ ἐπανανεώ - σομαι τον Θρασυμάχου λόγον, και πρῶτον μὲν ἐρῶ δικαιοσύνην ἶo εἶναί φασι και θεν γεγονέναι, δευτερον δε τι πάὶντες at τὸ οἱ επιτηδευοντες axor τε ἐπιτηδευουσιν ἶναγκ

ως λέγουσιν. πει ἔμοιγε, ω Σώκρατες, ου τι δοκεῖ υτως

ὰπορῶ μέντοι διατεθρυλημένος τὰ τα, κουων Θρασυμάχου και μυρίων ἄλλων, τον δὲ περ της δικαιοσύνης λόγον, ως ἄμεινον αδικίας, Ουδενός πω ὰκηκοα ως βούλομαι-βούλομαι δε αυτο καθ' υτο ἐγκωμιαθόμενον ἰκουσαι μάλιστα δ' οἶμαι αν σου πυθέσθαι. διὸ κατατείνας ἐρῶ τον ἄδικον βίον επαινῶν, ειπων δε ενδείξο χαί σοι ν τρόπον α βούλομαι