Platonis Res publica;

401쪽

Toδε νυν μοι περ αυτου εἰ τε Ἀτότερον μαλλον υτον Go4οιε τη λύπη μαχ εῖσθαί τε καὶ ἰντιτείνειν, ταν ὁραται ποτων μοίων, η ταν ἐν ἐρημία μόνος αυτος καθ' υτον γίγνηταις Πολυ που, ψη διοίσει, ταν ὁρὰται. Moνωθεὶς δε γε οἶμαι πολλα με τολμησε φθεγξασθαι,

τος του γαθου τε καὶ κακου των τοιούτων, υτ ει τὸ πρόσθεν ουδὲ προβαῖνον τω χαλεπως φεροντι, υτ τι των

ἀνθρωπίνων ξιον ον μεγάλης σπουδης ὁ τε δει ἐν αυτοῖς οτι τάχιστα παραγίγνεσθαι μῖν, τουτω ἐμποδων γιγνόμενον

402쪽

πράγματα, πτὶ ὁ λόγος αἱρεῖ βέλτιστ' civ χειν, λλα μηπροσπταίσαντας καθάπερ παιδa εχομενους του πληγέντος

ἐν τω βοα διατρίβειν, λλ' ἐθίζειν την ψυχην τι τάχιστα γίγνεσθαι προς το ἰασθαί τε καὶ ἐπανορθοῖ το

Δῆλον δ' .Tδ δε πρὸς τα ὰvaμνησεις τε του πάθους καὶ προς τους οδυρμοῖς γον καὶ ἰπληστως ἔχον αυτῶν aρ' υκ ὰλόγιστόν Io τε φησομεν εἶναι καὶ ἰργον καὶ δειλίας φίλον; Φησομεν μὲν ουν. Oυκοῖν το μὲν πολλην μίμησιν καὶ ποικίλην χει, το ἀγανακτητικον, το δὲ φρόνιμόν τε καὶ συχιον θος, παρα

παντοδαποῖς ἀνθρώποις - , θέατρα συλλεγομένοις λλοτρίου γάρ που πάθους ἡ μίμησις αυτοῖς γίγνεται. 6os ΙΠαντάπασι μὲν ουν.

o di μιμητικος ποιητη, δῆλον τι υ προς το τοιουτοντης ψυχῆς πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία υτο τούτω ρέσκειν πεπηγεν ει μελλει ευδοκιμήσειν ἐν τοι πολλοῖς, ὰλλα

403쪽

ουτον ὁμιλεῖν της ψυχης λλα μη προς το βέλτιστον, καὶ λ ταυτηὶ μοίωται καὶ ουτως γ δ au ἐν δίκτὶ ου paραδεχοίμεθα εις μέλλουσα ευνομεισθα πόλιν, τι τοῖτο ἐγείρει της ψυχης καὶ τρέφει καὶ ἰσχ υρον ποιων πόλλυσι τολογιστικόν, σπερ ἐν πολει ταν τις μοχθηρους εγκρατεῖς ποιων raραδιδω την πόλιν, τους δε aριεστερους φθειρη 'ταυτον καὶ τον μιμητικον ποιητην ησομεν κακην πολι τειαν ἰδια κάστου τη ψυχη εμποιειν τω νοήτω υτης χαριούμενον καὶ ουτ τα μείζω ἴτε, ἐλάττω διαγιγνώσκοντι ἰλλα τα υτ τοτε μὲν μεγάλα γουμενω, τοτε δεσμικρά, ειδωλα εἰδωλοποιοῖντα του δὲ ὰληθους πόρρω πάνυ

405쪽

τaυτον ποιεῖς περ ἐν τοῖς λεοις; ὁ γαρ τω λόγω υ κατεῖχες ἐν σαυτ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, φοβουμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ αλὰνιεῖς, καὶ κε νεανικον ποιησavελαθες πολλάκις εν τοῖς ικειλις ξενεχθεις ἄστε κωμωδοποιος γενέσθaι.

Καὶ μάλα, φη. Io

Και περ αφροδισίων η και θυμου και περὶ παντων τῶν ἐπιθυμητικῶν τε και λυπηρῶν και ηδεων ἐν τῆ ψυχ)η, α δηψαμεν πάσχη πράξει ἡμῖν πεσθαι. ἔτι τοιαυτα ημας ηπ0ιητικη μίμησις ἐργάθεται τρέφει γαρ αυτ αρδουσa, δέον

ποιητης και προς διοίκησίν τε και passiεὶ τωνίνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ναλαβόντι μανθάνει τε και κατὰ τουτοντον ποιητην πάντα τον αυτου βίον κατασκευασάμενον ζην, φιλ ἐν μὲν χρη και σπάρεσθαι οντας βελτίστους forOσον δυνανται, και συγχωρεῖ 'Oμηρον ποιητικώτaτον ba ικα πρῶτον των τραγωδοποιῶν, δέναι δὲ τι σον μόνονυμνου θεοις και ἐγκώμια τοῖς aγαθοις ποι)ὶσεως παραδεκτέον ει πόλιν ει δε γὶν δυσμένην ουσαν παραδέρ ἐν μέλεσιν ἡ πεσιν, δονη σοι και λυπη εν r πόλει βασιλευσετον ἀντὶ νόμου τε και του κοινγὶ ει δόξαντος εἶναι βελτιστου λόγου

'Aληθέστατα, ἔφη Tαυτα δ)ὶ, ἔφην, ἀπολελογησθω μῖν ναμνησθεῖσι περὶ γ

406쪽

στελλομεν τοιαυτην ουσαν ὁ γαρ λόγος ημας pρει προσείπωμεν δε αλὴ, μη και τινα σκληρότητα μῶν καὶ ὰγροικίαν καταγνω, τι παλαια μέν τις διαφορα φιλοσοφία τε καὶ ποιητικη καὶ γαρ η ' λακέ ρυζα προς δεσποταν κυων'' ἐκείνη Ἀραυγάζουσα ' καὶ ' μεγας ἐν α φρόνων κενε αγορίαισι ' καὶ ὁ ' των διασόφων χλος κρατῶν ' καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες V τι ρα πένονται' και αλλα μυρία σημ α παλαια εναντιώσεως τούτων. ἰμως δε ρησθω τι μsi γε, εἴ τινα χοι λόγον εἰπεῖν η προς 5 δ0νην ποιητικη καὶ η μίμησις ως χρη αυτην εἶναι ἐν πόλει ευνομουμεν' , σμενοι αν καταδεχοίμεθα, ὼς συνισμέν γε μιν αυτοῖς κηλουμενοις π αυτης' ἰλλα a το δοκουν ὰληθες ου ὁσων προδιδόναι. ' γαρ, ω φίλε, ο κηλy et αυτης και συ, καὶ μάλιστα ὁταν δι' 'Oμήρου θεωργὶς αυτην; ΙΠολυ γε. Ουκουν δικαία ἐστὶν ουτ κατιέναι, πολογησαμένη ἐν μελε η τινι αλλὰ μέτρως ΙΠάνυ μὲν ουν. Δοῖμεν δε γέ που, καὶ τοῖς προστάταις αυτης ὁσοι μη ποιητικοι, φιλοποιηται δε ανευ μέτρου λόγον περ αυτης ειπειν ως υ μόνον δεῖ ἰλλα καὶ φελιμη προς τὰς πολιτείας καὶ τον βιον ον ὰνθρώπινόν ἐστιν καὶ ευμενῶς ἀκου

407쪽

μέν, μως δε απέχονται, καὶ μεῖς Ουτως, δια τον ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα της τοιαυτης ποιησεως πω της τωνδε λων πολιτειῶν τροφης, υνο μὲν σόμεθα φανη va αυτην ς βελτί- o8στην καὶ ἀληθεστάτην εως δ' a μη olais p ἀπολογησασθαι,ακροασόμεν' υτης επαδοντες μιν αυτοῖς τουτον τον λόγον,ον λεγομεν, καὶ ταυτην την ἐπωδην, υλαβουμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν εις τον παιδικόν τε καὶ τον των πολλων ἔρωτα. ασόμεθα δ' υν ως ο σπουδαστέον ἐπὶ τὴ τοιαυτὶ ποιησειως ληθείας τε πτομένη καὶ σπουδαὶ ἰλλ' υλαβητεον αυτην ον τω ακροωμένω περὶ της ἐν αυτω πολιτείας δεδιυτι, λκαι νομιστέα περ εἰρηκaμεν περὶ ποιησεως. ΓΙαντάπασιν, ' δ' ς συμφημι.Mεγας γάρ, ἔφην, ὁ γων se φίλε Γλαυκων, μέγaς,

Ουχ ὁσος δοκεῖ, o χρηστον η κακον γενέσθαι, στε υτε τιμὴ παρθέντα υτε χρημασιν ουτ αρχὶ ουδεμια οὐδε γε ποιητικr αξιον αμελησαι δικαιοσύνης τε καὶ της αλλης ἀρετης.

Και μην ην δ' ἐγω, τα - μέγιστα πίχειρα ρετης καὶ προκειμεν αθλα ου διεληλύθαμεν. 'Aμηχανόν τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος, ει των εἰρημένων μειρ ἐστιν αλλα.T δ αν, ν δ εγώ, ἔν γε λίγω χρόνω μέγα γένοιτο setra γαρ υτός γε ὁ ἐκ racto μέχρι πρεσβύτου χρόνος προς

πάντα λιγος πού τις αν - . Oυδε μεν ουν, ἔφη. T ουν ιει θανάτω πράγματι ἡπερ τοσούτου δεῖν χρόνου σπουδακέναι ἰλλ' υχ περ του παντός;

408쪽

χαλεπόν.

Ουκοῖνίταν τω τι τούτων προσγενηται, πονηρόν τε ποιεῖ - προσεγενετο, καὶ τελευτῶν λον διέλυσεν καὶ ἰπώλεσεν; Πῶς γαρ υ; T συμφυτον αρα κακον κάστου καὶ η πονηρία κaστον io πόλλυσιν η ει μη τοῖτ ὰπολεῖ, ου a ἄλλο γε υτ ετι

διαφθείρειεν ου γαρ τό γε αγαθὸν μη ποτέ τι ἀπολεσγὶ, οὐδὲ ab τὸ μήτε κακὸν μητε αγαθόν. Πῶς γαρ αν; φη.

409쪽

Καὶ μάλα, φηρ et νυνδη ιγjμεν πάντα, Τικία τε καὶακολασία καὶ δειλία καὶ δμαθια. M υν τι τουτων αυτην διαλυε τε καὶ πόλλυσι καὶ ἐννόει μη ἐξαπατηθῶμεν οἰηθεντες τονἈδικον ανθρωπον καὶ ὀνόητον, ταν ληφθη δικῶν, τότε ἀπολωλενa υπο της ἀδικίας, πονηριας υσης ψυχης ἰλλ' δε ποίει σπερ σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος ἴσα τηκε καὶ διολλυσι καὶ ἄγει ει τὸ μηδε σῶμα εἶναι, καὶ α νυνδη λεγομεν

Ἀλλα μέντοι ἐκ νό γε ἄλογον, ην δ' ἐγώ, την μὲν ἄλλου

ὰπόλλυσθαι, ἁλλ' ἐὰν μὲν ἐμποιχ η υτῶν πονηρία τῶν σιτίων τῶ σώματι σώματος μοχθηρίαν, φησομεν αυτ 5

410쪽

ξιώσομεν διαφθείρεσθaι. ρθότατ αυ, ἔφη, λεγεις. Κατα τον αυτον τοίνυν λόγον η δ εγώ, αν μ' σώματος πονηρία ψυχ)ὶ ψυλλὶς πονηρίαν ἐμποιὴ, μη ποτε ἀξιῶμεν υπο&λλοτρίου κακολανευ της ἰδιας πονηρίας ψυχ)ὶν ὰπόλλυσθαι,

Ἀχει γαρ, ἔφη, λόγον. a H τοίνυν ταῖτα ξελεγξωμεν ὁτι υ καλως λέγομεν,

t εως ν γη νέλεγκτα, μη ποτε φῶμεν πο πυρετοῖ μηδ' υυτ αλλης νόσου μην υ πο σφαγης, μηδ' εἴ τις τι σμικρότατα λον το σῶμα κατατέμοι, ἔνεκα τούτων μηδενμαλλόν ποτε ψυχην πόλλυσθαι, πρὶν αν τις ποδείξη δια ταῖτα τα παθηματα του σώματος αυτη κείνη ἰδικωτερα καὶ νοσιωτέρα γίγνεται αλλοτρίου δε κακοῖεν λλω γιγνομενου του δε ιδίου ἐκάστω μη ἐγγιγνο -

μενου, μητε ψυχην μητε ἄλλο μηδεν ἐῶμεν φάναι τινα

απόλλυσθαι.

Ἀλλα μέντοι, φη, τουτό - ουδείς ποτε δείξει τῶν ὰποθν σκόντων δεικώτεραι - ψυχαὶ δι, του θάνατον γίγνονTaι. Ἐὰν δε γέ τις, ἔφην ἐγώ, μόσε τω λόγω τολμα ἰέναι και λέγειν ἁ πονηρότερος και δικώτερος γίγνεται ὁ πο- θν9σκων, να δη μη ἀναγκάζηται αθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογειν, ξιώσομέν που, ει αληθη λεγε ὁ ταῖτα λέγων, την