De animi partibus secundum Platonem [microform]

21쪽

in tu hae se habent, illud vero cerissimetim est: Iatonem in Phaedro dialogo primitns tres animi partes distinxisse, quas

omnes et praeexistero et immortales esse voluit; ' omnia autem, qua ab homine vel recte vel prave aguntur, si Veram quaerimus, ad unam rationem referre coactum fuisso.

In Phaodone dialogo Platonem omnino aliter atque in Phaedro et do immortalitato et do partibus animi decrevisse demon-εtrabimus, ita ut primo quidem adspectu maximum discrimen inter hos duos dialogos intercedere videatur. Apparebit enim, partes animi in Phaedon ne verbo quidem commemorari, immo φυχῆς nomine rationalem tantum partem intellegendam esse, eamque solam Ss immortalem, iras vero et cupiditates quibus

verbis pro Platonis λυμε vel θυμοειδεῖ et ἐπιθυμητικρ Ci-

Ceronem secutis, iam uti nobis liceat corpori mortali soli tribui. Phaedonem 'st Phaedrum esse scriptum, cum ea aliis rebus satis constat, tum Ex argumentis pro animi immortalitate allatis, quippe quae multo accuratius sint explicata, quam in Phaedro, certissime colligi potest. Quum vero, ut infra explicabimus, in IV. et IX et X. de rep. librs rursus totus tripartitus animus immortalis a Platon dicatur iam difficillima nobis occurrit quaestio, qui fieri potuerit, ut Plato bis suam de animi partibus sen

A primum quidem, si idearum doctrinam spectamus, haedon arctissimo cohaserere videtur cum Phaedro et enone. In Phaedro enim primum Platonem suae philosophiae fundameninmet Principia magis posuisse et statuisSe quam demonStraSSE, Persuasum nobi est. ' Nam ideas, re vera esse, certissimum est atquc firmissimum Platonica philosophiae principium, quo Non octo igitur Brandis. 1. I. p. 406 haee: bo rearen hi belben Teilanbtheile es vernuniti Seelenieben bereti im Phaedri angebeutet .loga aI ber Natur es s eiste icho in est vormelilii Seia ben Reimennaei ingemalle be3eione morben. Re vera nequo tantum Potentia prae- existunt hae partes. Do suo igitur addidit Brand haeo: Sur Nirili teli

has nusquam legimus . . 1st Coptosin diversas de Ixionieorum seript6runt ordino sententias reo sere et diiudicare, a proposito nostro abhorret.

22쪽

omnia alia rius laetia, vel animoraim immortia in pendoni. Ad quod quidem principium statuendum Plato non Iongariae subtili

ratiocination adductus esse, nequB eertis ae direetis argumentis omnem existentiam in deis consistere, eonclusisso videtur. με- quam nim nobis distincto et dilueide exposuit et demonstravit, eur idea re Vera essent. Cognitio enim, qua Plato existentiamidearum percepisse putabat, ut omnium prima et certissima, non fuit conclusio, sed propositio cognitio per so clara, nulloque argumento egens Ideae Platoni stio ipsae lumine se probabant. Neque igitur, cum primum in Phaedro iuvenili ardore atquo divino quasi instincto captus idenrum existentiam certissimum ac clarissimum principium potiebat, sibi ipsi conscius suisse videtur, quibus rebus adductus hoc faceret. In Phaedono demum, sedato iam et tranquillo animo, iam, qua ad illum dearum intuitum pervenisset, sibi ipsi atque lectori explicavit. Quum enim a Socrato magistro omnes res defintro, atque in omni definitione res singulas ad genus sive ad notionem universutem referre, hiSquo notionibus quasi existentia signum inprimere didicisset sibi ipsi persuadebat, notiones illas universales, sed quas in definitione omnis existentia reseretur, re Era esse. ItR-que plano eodem modo, quo Cartesin animum in ipso cogitando existentiam suam sentire atque percipere docuit, Plato, dum rem singularem definit, in ipso definiendo universalem notionem, ad quam rem singulam referebat, re Vera SSe, SenSi88B

atque quasi mentis oculis percepisse videtur. Quum de singularo aliquid praedicaret, veluti eam esse puIchram, esse iustam esse bonam cet. tum in ipsa definitione notionibus pulchri, iusti, boni eet existentiam tribui putatiat. Universalia enim

cogitatione percipiuntur. Qua autem cogitantur, ea in necesse esse, plurimorum veterum philosophorum erat persuasio. Atqui has euerales notiones quum semqer in perpetua Singularum rerum vicissitudine et mutatione unas easdemque manere Et ad eas solas omnem eientiam pertinere, saepe animadverteret et sola cogitation et scientia omnia, qua recte gantur, Ontineri, sibi persuasum haberet sacere non potuit, quin notiones generale re Vera et semper una easdemquct esse et ab homine cogitante quasi spectari statueret et pro fundamento philoso

ri et Phaed. p. 78 D. ντη λουσία, ῆς λογον δίδομεν

του ειναι καὶ ἐρωτῶντες καὶ ἀποκρινόμενοι υτο καστον εστιν. p. 75 D. περ ἀπάντων οις ἐπισφραγιζομtεθα τουτο

εστι, καὶ ἐν τοῖς ἐρωτησεσιν ἐρωτωντες, a ἐν τοῖς αποκρίσεσιν ἀποκρινομενοι. βόυλεται δηλῶσαι ὁ λόγος

23쪽

ii ' Quodsi igitur Plato hoe prineipium montis quasi intuitu, rusque laonclusione agnovisse Videtur, ' quod quidem ita se habere inta perspicuum est, quod malo nunquam do existentia idearum seri dubitabat, immo quasi dedita opera saepassime,

nihil omnium osse tam icortum tamquo per B clarum ne notum, quam idearum existentiam, confidenter asseverabat os Phaed.

p. 77 A. ovδέν ἔχω μοι νιω ναργῆ ον. f. praeterea Phaed. p. 100 B. D. E.), neque ubi arto dialectio adhibita do deis

disserit, earum existentiam quippe Per se notam ne eertam -- gumentis demonstrare et defendere conatur, sed potius, quae

ex iis sequuntur, explicat ita, ut inde firmamentum quasi huius doctrinae quaerat. - Tale igitur principium initium esse philosophiae, nequct Iongas inquisitionis exitum per se liquet. A quo

initio omnis latoni ea philosophia originem cepit. ' Quum

Plato porro in definiendo sibi existentiam idearum sempiternarum

mente quasi intueri, Deo Vero in hae vita culis cernere Videretur, ne esse QSs duxit, ut homo sivo potius eius animus ante hanc vitam illas loco illo περουρανίω Versatus contemplatus esset. Jam inde necessario oriebatur Platonis celeberrima de animi praeexistentia et recordations doctrina. Similia autem similibus cognosci, quum esset unanimum fere veterum philosophorum placitum, animus, ideas contemplans atque cognoscens, affinitate quadam cum illis coniunctus Platoui necessario videbatur. Animum enim recte moratum totum se contemplationi idearum dare, omnemque Domine suo dignam vitam in cogitatione Versari sola Platoni erat persuasum. Cogitare ei paene p. 92 D. Ἀπισπερ αυτῆς στιν η υσία χουσα την επωνυμίαν τὴν του εστιν. Iλη Ηane sententiam tam diu iura nostro tenebimus, quoad dialogus nobis monAtratus fuerit, in quo Plato, sintne re vera deae, necna dialeetice disserat, easquis esse certis ac directis argumentis defendat. Quum Parmenidem Plato componeret, iam notissimam misso suam de dei doe- trinam, patet' ex Parm. p. 130 B., ubi Parmenidem ex Socrate quaerentem facit, num ipso ideas esse statuerit: a μοι ειπε, νεος σν Ουἔω

διορησαι, ιος λεγεις, χωρὶς μεν ιδη tu αιτα, χωρὶς δε τα

gOντων α ιιε εχον Γων. Ex quo loco praeterea conjici po sit. Iatonem neque, ae ichtius ad antium, ad Soerritem auetorem uκm dearum doctrinam retulisse. Nam Platonis decideis doctrina necessario sequitur ex Socratis de definitione sententia. U Primitias deae Platonis nihil fuerunt nisi genera Proximn quae in definition praedicamus ut etiam Aristoteles interdum 1 τι εστι solum vel praecipue ad genns reseri, quum το ι τὶν εἷναι semper aenecessario differentiam specificam spectat). sed tanquam re vera entia et omniuni rerum causas a principia statuta. Quocirca reet Niolielis l. l.

24쪽

idem Hebat, a vivere, imoniam, qui non cogi 'et eum non recte vivere sibi versuadebat.' Natura igitur sua animum hominis causam vel eogitandi vel vivendi vel movendi osse, PlatoniconStabat, unde omnis argumentatio, qua et in Phaedro et in Phaedone et tu rep. animum immortalem esse eo clusit, originem duxit. Haec tria placita, idearum existentia, animi sempiternitas, animi recordatio de tuo, in Phaedro simpliciter posita a statuta, copiosius illustrat et argumentis a communi hominum. sensu petitis confirmat lato in Menono et Phaedone sibique ipso illorum rationem reddit. Atque in prior dialogo, exemplo l-lato, ex Socratica methodo qua, quae in mente quasi recondita et insita essent, eliciebantur, ostendit, re vera omnium hominum vel indoctorum ingenuorumque animis inhaerem tales notiones, quales experiendo non didicissent, unde tunc iam conclusit quod antea simpliciter verum possuerat, illarum liominis anto hane vitam spectatarum recordari. Quod quidem in altero dialogo

novo argumento e re ipsa ducto firmat ostendens, quum res singulae, sensibus perceptae, cogitation percipiantur, eas, dum referantur ad notionem universalem, comparari quasi cum idea ante hanc vitam mente spectata, cum qua non prorsus congru- aut. Unde praeexistentiam animi humani aequo certam Et perspicuam esse, atque dearum existentiam conclusit. Neque vero animi immortalitas latoni constare potuit, nisi affinitate eius cum dearum natura caurate demonstrata, quod nondum factum erat in Phaedro Eo igitur omnia redeunt argumenta pro immortalitate animi in Phaedonae allata, ut naturamal suΦbrue errabee eia ut verbeu, n biete siegi toga belonbersi ab ,

speetntum, sed tantum quatenus est genus proximum in definitione, dea est, nullo modo verbum, non essentiam, sed actionem significans, idoa

eVadere potuit, quod fugisso videtur Micholium . . si disputantem:

Plato recte quidem intellexit, quantam vim ad res recto cognoscendas universalia haberent et in definition praecipue genus spectari. Nam si quaerim is τι εστι ODIO non tam qualitates mus rei primum aetro cupimus, sed potius notionem generalem. At in eo erraVir, quod omnem intellegentiam solis universalibus contineri praepropero conclusit Nimirum neglexit istiuetionem δυνάμεως et νεργείας, atque genus solum, neglecta differentia specifiea, quod tanqu- mera δυνQμις eo titutivum prineipium esse non potest, notionem creatricem ess Putari qua necessario et genus proximum et differentiam pecificam eontinet,

voluto g ην εἰναι Aristotelis.

25쪽

eius ideis simillimam ideoquo inniplicem, immutabilem, sui ipsius aemper similem, denique sempiternam fessa demonstretur At rumplex suique ipsius semper similis rationalis tantum animi pararam potest. Hquippe quas sola, omnes res eo latione compre- hendero ij studensi ii ideis contemplandiari versetur, ' quum eae partes, in quibus insunt irae et cupiditates res singillas sensibusque, percepta H appetant, ideoqum animum, contemplandis

ideis avoeen et abstrahant 1 Hae igitur partes Musao e επι- θυμελυκον quum Phaedonem 'omponeret, Platoni plane con- trariae totoque coelo rationali parti opposita esse viderentur,

necesse erat, ut omnino ab animo exclusas in corpus transferret.

Quod quidem a Phaedro non ita abhorret, ut primo adspectu videtur Ostendimus enim, etiam in Phaedro omnem actionem a solo ser auriga dependero, eumque solum cogitandi et recto vivendi esse causam. ItaquΘ quum Ρlato in Phaedone cogitandi

notionem Magis premeret, iam necessarium fuit, rationem tantum Et mentem dignas haberi, quae in hominum animis inessent. Nomino νωχης rationalis tantum animi pars intellegitur et tota argumentatio id tantum agit, ut rationem esse immortal- doceatur , Si primum argumentum inde repetitum, quod philosophi animus a corpore liberari studet, me miles impedimento vinctus ad Eram dearum contemplationem accedat, necesSario in φρο ησιν tantum sivo in rationalem partem cadit Neque plus officit illud argumentum, quo animum reminisci ideas nicthane Vitam spectatas istenditur quandoquidem φρόνησις Sola et anto hanc vitam et tu hae vita rideas contemplari, potest. Deinde quum ex affinitate, quae inter animum et ideas intercedat, illius immortalitas colligitur, hoc quoquo argumentum ad rationalem solam partem trahendum esse videtur Nam sis finem animum idei esso, Plato tantum ex rationalis partis natura efficere potuit, Au iam Tationis est, motiones universales cognoscere. Quum porro animus harmonia ivo omni συνθεσις p. 25 esse negatur, animus ex nullis partihus constans intellegendus est, quod non cadere potest nisi in rationalem partem. Postremo argumento animum .principinm vivendi isse istenditur quod is Conferas do idearum ot rationis simplicitato Phaed. 78 α Ουκουν περ ἐι κατα ταυχα καὶ ωντως χει, ταυτα μάλιστα εἰκος

βινα τα ξυνθετα, τὰ δε ἄλλοτ' ἄλλως καὶ μηδεποτε

26쪽

omni modo mor Exesudat o e uset. Quo quidem di totum tripartitum animum, sieu in imaadro, nasonendum esse Vis,etur. Nequo tonim vivBndii munere solam votionalem partem fungitia ax Phaedri mytho intolleximus. At in hoo dialogo Mora a philosopbia, qua onmes virtutes ad scientia in rolaruntur, ad summum quasi fastigium adducta sa videtur, ita ut Vivere et coitare paene in unam notionem coeisse videantur et qui recte cogitet, etiam reot agat et Vivat necesso sit Jam igitur M-bium Ase non potest, quin animus, etiamiquum principium vivondi in Plia dono dieitur, rationalis sola pars intellegenda sit. Quocum illud consentit, quod animo in Ptia ono nunquam irae vel perturbationes tribuuntur, noque σοφία sivo scientia sud νμνησις sola i. e. prudentia. Nam cogitar sit agere in Phaedone aretissimo coniuncta sunt. Prudentia igitur sola tribuitur animo, qui secundum Platonem substantia quaedam simplex, sempiterna, invisibilia est Itaque simpliciter animi munus

dicitur, cupiditates Leontinere ot OErcere, επιθυμίαι VEIO Et οργαι B FOβοι una cum corpore ab anim ullana eiquo contraria videntur, ita ut animus implicitor hominem bibere vetet,

cupiditas bibendi πάγος κατα et σῶμα vocetur os p. 94 .

D.). Itaque eodem exemplo, quo in rep. rationem et cupiditatem diversas esse animi partes Plato postea demonstrat, o in dialogo utitur ut corporis affectiones sive cupiditates ohiberis et coercere, simpliciter unimi munus esse illustret. Omnia igitur, quae in Phaedro equis i. o. insorioribus partibus animi tribuuntur, nunc in corpus transseruntnr Velut auriga equis, sic in

Phaedone animus corpori imperare dicitur p. 80 .). Quin

otiam animus a corpore i. o. cupiditatibus et voluptatibus alliet decipi narratur p. 83 D.). Porro animus a corpore Uinctus et constrictus idem a corpus sentir fertur. Nam unimum, si in adem sit sententia et iisdem rebus, quibus corpus gaudeat: tum eiusdem moris et victus necessario participem fieri, neque merunt in reum descendere pom sed orpore impletum i Corra et Phaed. p. 197 D. βελτιστη τε καὶ φρονιμωτάτη p. 108 Α.:κοσμὶ et καὶ φρονιμος ρυχη επιθυμία ibidem statim ad corpus resortur δε επιθυμητικῶς ον σωματος εχουσα. p. 93 BQ

λεγεται φνχη ἡ μέ, νουν τε εχειν αν αρετην καὶ εἰναι ἀγαθή, ν δε ἄνοιάν τε καὶ ιοχθηρίαν καὶ εἰναι κακῆ. p. 76 α ησαν a φυχa καὶ προιερον χωρὶς σωμάτων καὶ φρονησιν ειχον.

Neque igitur rectomegalius .eId id te ver biI II. p. 182 subsistitiam φυχ ij ipsum cogitare esse dixit, quum ogitatio potius attributum animi

27쪽

pus simi modo, quo equi 4 Phaedro quasi loquens induetrur' sententia ei tribuitur quam probare animus cogi pol st,i, inutauriga ab ignobilii equo coaetus παράνομαμ faesiis diditur . ita Phaedon animus τῆς αυτῆς τροφῆς particeps fieri die r hujus corpus, plano Bodem modo, quo in Phaodro animus, 'nomitius ad idoas speetanda in illam Ἀπερουράνιον timum pervenerit, impossit , δοξαστικῆ τροφῆ contentus ms sboti Simili oratio loco p. 94 D. animus, partim minitabundu' partim adhortans eum eupiditatibus, cum ira, eum imes tanquam altera res

, Quamquam igitur th haodotio animus rationalis inrumpars intellegenda est, eaquo sola immortalis dieituri tamen Is-crimon, quod intercedit interjhune dialogum o Phaedriini non tantum est, quantum primo adspeet credideris immo vero; quae in haedon do animo doeentur, Meuratius rem considΘ-ranti ns cossario squi videntur ex iis, qua in Phaodroi hvs adumbrata et inchoata, nam porsecta et ii solatausomug. Sidomnes VirtutΘs et omnia, quae sive recto'siv mala aguntur m

utroque dialogo ad solam rationem elarentur, i cui dea est eupiditates impedimento sunt, nisi sis imperet easquct eo reent. Sed multo magis discrepant, quae in haedone est nug, ab iis, quae in rep. hac de re exponuntur, ubi non modo irae ist Dupiditates rursus animo tribuuvtur, totusque tripartitui anim is immortalis dieitur ut infra demonstrabimus): Venim etiam unaquaeque animi pars virtutis particeps est, neque sola φρονησις omnes reliquas virtutos compleetitur Justitia in primas partes agi Et reliquarum tHum virtutum et remm animi partium consensum et concentum smeit, ita uti differentia illa et diversitas dualismus intor rationEm Et temoritatem in Phaedon Estai tui et graviter pressa penitus sublata osse videatur. Jam hoc discrimen tantum ost, ut iam perso probabile si . , plurimis dialogos a laton inter haedonem ot remp. scriptos ruisse in quibus paullatim sentontiam suam in imaedon prolatam mutaret Bamquct redderet talem, qualis in libr. de rep. exhibetuλAe ro Vera repperisse nobis videmur nonnullos dialogos, qui messium talem locum intor Phaedonem et remp. tenEant, in quibus, et de animi partibus, et scideis doctrinam ita comparatam se mihi persuasi, vix ut ante seripinm haedon- litreris mandati esse possint. Ac primum quidem quod dearum doletrinam attinet; hoh- nulli dialogi intor haedonem et remp. intercedere videntur, qui consequentia ex iis, quae in Phaedro et haedone explicata sunt, contineant eaque o oonfirment lit eorrigant. Postquam in Phaedone expositum est, omnem scientiam In dearum con-

28쪽

templatione vereari, ideoqus notiones univorsales nobis insita festinnatas esse, quas in o tando remniscamur, in Sensuum Rutem

percution nihil omiano vor inesso, immo rationem humanam ita illis nonturbari, ut vertu nudo amodo intellegsere possibiathT-isto eum sententia ἱnquiantur, qui omnem seipntia i in solis visis et opinione iness volebant. Quod si verum i se neenssario detinum doctrina ad nihilum recideret. Itaque Thesaea

tus negativa quasi instantia est contra sumtionem illam, an idea re Vera i se, statuorat. sorum argumenta etsi lisubtilis sima disputation refutar studeat, ininen iam i illud neoneedeuro eo utus eas vadetur, ex solis notionibus omni experientia destitutis certam ae firmami scientiam oriri non posse, immo ideis utQndum esse Lad iangulaa ros. Ensibus perceptas, quantum fieri Mit i cognoscendas i Quare Plato diserta concedit, rationem hum mi torporis se sinus, quos una cum rebus illis subjectisLin Phaedone plano oontemnen se esse duxerat, quum nimirum in abstrahoud a Orauudoque utique,animo Bbus sensibusque eo omis uvivo ac supremam saluto ineas putarotii 'hi iam

cooeedit igitur Plato, eo oria ensibus tanquam instrumentis ad certam scientiam uom randam sane utendum esse es Theaet. p. 84 C. D. . Itaque et do via ac ratione qua homines Ο-tionum Mumis is prior inhaorontium sibi onscii fiant distinguae o ξεν και κτῆαν ἐπιωτ ιιης disputat et do erroris ori

ginei, quem totum in Phaedone in sensus et perceptiones, ex eo factas transtulerat, ita dissein, ut in animo ipso uimirum in Idefrua sive notiontini immutatione quadam eum Ersari, iam laedura irginiur. Ita tuo ut res sensibus percepta ratione Tecte compresendamus, disserentias specifica utique cognoAcenda esse, Plato iam consulto urgore videtur cf. Theaet. p. 208 A. sqq. , qui monte univorsalia sola sive ideas respici Voluisset. iiii Ubi in limoto Plato argumento ex homine cognoscents svo e subjecto dueto ostendit inter rationem et sensuum per ostptionem ponsistum non posse talem differentiam, ut alteramias stra excludat, quiae exstare in Phaedone Voluerat. iam in Suhista altero argumento e re ipsa cogitioni subjecta sive, uti nunc distimus, ex niueoto. i. e. doundum Platonem x idea ηum iura petito, idem officero conatur. Ostendit imoni- Verridia sive ideas, quas propter simplicitatem Suam nullis subjectas esse mutationibus suumque statum semper obtiners in Rh'don' i mutuemiti, i iis ut contraxia contrarim exeluideret vel subVert 'tet. -- hac igitur ideas in Sophista motum admittere,

29쪽

lnimo sinos ipsa nidrversitatem meipem' posse, ut duas eontraria naturas, quas aντον καὶ Θειπόν vocat, in s inneioeatas in inant, Dontra Isati Mum sontenuam acerrimo defendit. Quod autem dicunt, in Sopbista dearum existentiam a Platon probariot demonstrari id ut concedamus, nudo modo a nobis tapMraro possiimus. Argumentatur enimilato ex eorum mentis in prire. cipiis, qui quaecunquo sint eadem etiam sensibus contreetari posse eristimant Concindi ibi ex rerum eorporearum existentia etiam extare necesse essΘ, qua sensibus non sinantur eo pereipiantur. Quod quantum abhorreat a Iatonicis principiis, non est, eur, longius apouamus. Non semel Plato assctverat,oxistentiam dearum sibilomnium sesso primam a dortissimam. In Phaedorio certoi ubi certissime animi immortalitatem assev raro vult, animum eadem ne eassitare, qua ido rant, immortal

Mmper latoni eonstabat ideas revera osse, et tres . μsthus subjectas onsistere et cognosci non posse iasi particip eione quadam dearum. Cum vero res singulas non iam plano contemnEndas, immo vero vel vilissimas Minne comprehe dei das esse censuissset, facere non potuit, quin, in armenide qua tandem ration res singulare Et corporeas, dearum participes ess possent, i subtilius quaereret et omnium rerum vel uvilissumarum rideas oxstare statuoreb, quas in Phaedon universidium tantum notionum Velut uictri, iusti, boni esse constierat. Quo saeto iures iam dictorent am illam gravem inter rationem Et -- maritatem hi, haedon statutam, si non penitus sustulisso ate rio aliquanto minuissis ensendus esse videturi Reliquum erat ut ostenderet, o Vera idem inhaerem quasi risus orpo

rEisit ideoqu8 sex iis elici cognosciquo posse. Quod quidem in Symposio ita seest, ut hominem reot rebus eorporeis utentem ab iisquo proseiscentem paullatim altius at singula re ad speelem, a specis ad genus ascendere et demque ad abstractam notionem sivo dein pulchri pervenire posse, doceret, ita ut iiun easdem

Quas ubi scripsi, tandem aliquando mihi contigit, ut Bomigii Mndi Platohlea infit, herem, ubi roinssim virum Egresum iam hae do te m64nuisae, in Totam in Sophista argumemationam uti praeoipuo liam auisa sumis ' posita idsarum doeiuina, dootissimo demonstrR rui . . laion. Et ubi ei est. 1Ι. Die 1860 p. 53 a. 10 p. 764 67), quod nostra quidem sententia in omnes dialogos, in quibus ideae commemorantur. Rest. VBI-lem indie ' et vir ...in quo inndem diati go Iato idearum doctrinam probaret. . Certe in Phaeddno minimo ine. nova idearum prohatio Menabegriinbuno, ut Micholis l. I. II, p. 56 sq. et p. 230 putat. Ibi enim

PIat id tartitum demonstrat, uos amo hane vitam sempitemas ideas pectavIMB aQMdeas eam, pro estissimo philosophiae, princMb disti'. f.

30쪽

stlic pureas eosdemqFle sensus, ii quo in Phaedona tanqtuunumnis orroris a pravitatis, usa planis spernendos eas duxet ii, se gradus quasi nique adjutores esso vellet animo i ideis sempii ruisi nuutemplandi'. mu iis , I lim mi urna ui, i. Ppstquam: igitur Plato hac Hrntiano non modo universalia illa, elu pulchrum iustum magnum cel. quae sola in Phae disino ideas intellexit, verum etiam, et omnium, suprema et ma--ra rani VorsiaeS notitias .il sine quibus ne intellegi quidquam ne disput ri potest, velut Ens, Non, Ens, motum, statum. Iden titistem, i, divomitatem, et rerum vel minutissimarum ideas esse Manilis iam illud fecisse censendus est quod in Phaedone p. 101 P i L. P. 107 . PostulaVerat, nimirum ut et onsequentia ex illaidearunt sumtione investigarentur, et theseos ipsius magis universalibus noti ubus ive deis anquirendis, ratio, daretur lSimiliter in iisdem dialogis Platonis do animo sententia paullati mutin e disserentia inter rationem et iras sit ines- - mimi ridetur is tam in Theaeteto erroris originem ex animo ipso repoti, supra ostendimus. Ceterum equidem nullum locum inveni, q unos V neti solam mentem tutellegere eogatur. Indophisini vero Iubii animoriun purgatione sermo est p. 228 sqq. , ian necessario χῆ--us tripartitus intellegendus est. Nam

inarum inesse dicuntur opiniones, cupiditates, iram, voluptates, rationem aegritudines ac dolorem inter so diversa Palicum pugn*ntia. Vides igitur sublatam esse illam animi aeternam et invissolubilem simplicitavem. In consensu a concentu omnium horum animi affectionum livaletudo a sermositas animi cernitur. Atquescum pravitas animi cum morbo, ignorantia cum dos mitiae urpuris comparentur, inde necemari consequi putamus, ut i elut corpus in quo morbi et Valetudo versantur, et sorma, in qua pula jtudo nexuitur, separari a sese non possvult ita Etiam in auim ira cupiditatesque, tu quibus eo arcendis virtus cernilux, et .sMis, cuius est, illis temperare et modum impo um ide9qq ipomentum interi diversos animi status effecte, oro vera inseparabiles sint. Quod sciens Plato in Sophista, necnosis statuerit, nune quaerere non attinet. Id Vero perspieuum est,

ps paraxi lim im sint is Symposium ac Philebum qui dialogi

qInim,i quae ini Soptusi significata et inchoata sunt, inlino dili Agentius per qualitur 'viam munito conseindi sunt assi eam doe-

is με iis iusML .fimi latis. . Singularum rerum idea nonduini memorantur. Ignis est id, quod est, caloris, non ignis idea. δι urit I