장음표시 사용
601쪽
ELEGANT. LIB. VII. s 'spristis scundaeqI personae accommodari,non solum teristis,ut προσέχ εli ηθιῖν ἐαυτῶς,apud nos si uerbum sit e uerbo absurdisiimu, At tedιte nobis sibi, e nobis Hi ipsineum tantundem signiscet Ν obis ipsis. Postreaerno apud Homerum, si qu sunt alij, sexcentis in I A
reperiri ς vi ἐ.boc est, Sui,stla,se pro Elas,et,eum, eo: me pro lilivi,ssit,illum,isio cuius auctoritatem imitatu nostrum inuetuo nemine. Ita Cr suam naturum inter Gdeserit hoc pronomen, Cr in locum suum aliud succederire patitur. Quod nobιs adeo denegatum est, ut sicutinet ex Meus, Tui Cr Tuus: ita Sui ex Suus nequeant alterum pro altero poni,quum non Latina sit,sed baris hara oratio,Ego amo amicum mei,uel tui, Hic amat mirum sui pro,Meum, Tuum, Suu .σ Hic me credit Omnia facere amore meo,orio tuo,inuidia sua: pro, Μei, Tui, in quae apud Graecos non est disterentia. Siquidem cut alibi probavimus Sucut Mei,Tui, Nostri, Cr Verastri,pawue semper accipitur Suuε uero,ut Meu Tulis, Nostrui Vestrum: Noster, Vester,possessule, uel actioueCquod Priscianum ignora se ob Graecum forsitan imi rationem, quam mi 'ritam uerum est. Quum ergo tot
sint quibus a Graeca nostra dissentit oratio non quid illi dixerint vi intuendum, ne tu eundem in qxem nonnulli ocul ostendam) errorem incidumus: sed quid nostri,
Non esse tria genera constructionis praedictorum pronominum, sed reciprocationem sufficere. Cap. I I-
HAec praefatus,ad rem ipsam uenio,cuius Pristia. nas tria genti a facit.Vnum,quod uocat Reciprorup λ cum,
602쪽
eum, quum pronomen in stimum reflectitur: ut, Cato amat se. Alterum,quod uocat Trum*ιonem, quum perderiuatiuum eius loquimuri. ut, cato amat suum filium, siue catonem amat suus filius. Tertium, quod uocat Transitionem,quum accedit alterum membrum: uel in primitiuo,sic:cato precatur me,ut sui miserear: Uel in derivativo sic: cato precatur me,ut sui filis miserear. Sed optimum fuerit eius ad literam subjcere uerba, eas utiqManto longiuε repetita quoniam non in unius tantum quaestionis usum repetentur quae baec sunt:
Po pejiua uero modis construuntur trisin:cim ueraba uel a possessore in possesionem, uel a possessione inpos ForemGel extrinsecus transferuntur. A' posscs re in possionem,ut, Doceo meum filium, doces tuum discipulum docet ille suum auditorem. A' possesione rearo in posFessorcni ut, Paret inibi meus filius, paret tibi tuus cliens,paret illi suus se a. Extrinsecus ut, doces tu,uel ille meum silium:doceo ego, uel ille tuum filium doceo ego,uel tu sevum,uel illiuη filium. Sed melius breper transitiomni .ut, Rogat isse me, ut doceam suum falium .cum enim suum sit relatiuum,exigit, ut prim coαgnoscatur persona pos soris fui,ad quam referatur.Et sciendum,quod omnia posscsiua,possessoris quidem pcrafonam sicundum primitivum signi cunt. Possegio uerbi a tertia est personae,ut Mem, Tuus, Suus, quomodo Cr nomina quibus iunguntur: ut Meus pater, Tuus mIιus,excepto uocativo, qui folus in primae pers nae possessuis inuenitur,quum secundae copulatur personae: ut, Ni pater, o mea Tullia,O noster Chremes. Onnia tuamin posscsiua in genitivos primitivorum, non soli
603쪽
LEGANT. LIB. VII. 39 nominibus,sed etiam uerbis transitum sociata, possunt
resilai: ut, Amicum meum mones,pro amicum mei π
Euandrium filium Turnus interfecit, pro Euandrι mlium: π Daunivi filius ab Aenea uictus est, pro Dauani filius . Hoc autem interest inter possestuum pronoae meri,ut Meus, Tuliue, suus,cr primitivum Me Tut, yui, quod uoce possessivi genus,Cr couε,π numerus ipsius
rus coniuncta ad possessores referuntur: ut, Tuus sumsitιM,Cr Meu3 pater es,er Suus est illim seruus. Et aliis quanto posterιM: Nos uero primitivis quidem. i. Sui,sia bise,a se uel per reciprocationem: ut, Sui potitur, Sibi indulget:uel per retransitionem utimur ut, Horatur me ille,ut μι potiar, Rogat te ille,ut sibι indulgeas. Possessiis uis uero quum in ea posis tuorum fiat transitio: ut, sui feruι miscretur, Cyso Seruo prodest,cir suum struum diligit. N ec aliter tamen potest supradictum posscsiouum tertiae personae construi cum alijs extrinsecm personis, nisi per transitionem c quomodo π prmutιuum eius ) id est. nisi prius a possessore eius proficiatur in altum uerbi personam: π sic ab illa rursus ad posseβιο-nem tertiae, icut CT ad st ut, Rogat me isse,ut suus scrinuus ministret inibi uel tibi: Precatur me ut μι patris miserear. Petit te ut suo prosis si io: Obsecrat cicero Varronem ut suum erustat gnatum. Et notandum quod quua tertia in tertιam fit tratisitio personam, in dubium uenit,pi sio ad quam pertineat eurunt ut, Rogat iste illu ne suo noceat filio ambigu τι cuius filio uo illius,an illus.ι. an rogitis,an eius qui rogatur : quomodo et apud Graecos παρακαλῆ Πλάτωνα Αριsoti s D Hνα
604쪽
ssa LAVR. V A L LAEέκυτοῦ Φιλον παῖ σι dubium ' utru Platoni an Aristotelis suum. Haec iste.Non uideo,quid opus fuerit hac diuisione, quum cr alia genera,Cr aliae species esset in ut posterius apparebit,neque haec ipse fatis inister se dιstincta sint. Qine enim species haec erit scuto cupit me amicum sibi,ueI suum: Optat te coli a se, er a suis A it domum tuum sie auctore extructam,sive sua mcuniar Relinquam Reip.testimonium meae in se uoluntatis Rex est domi fur laetus fua gloria: Sua quemque delectant: Terra per se stat:ω alia plura: ut fortasse sicut expeditivis,ita satiusfuerit haec omnia appellare Reciprocationem: quod propemodum Priscianus ipse confitetur,quum Ionge post inquit: N on aliter tamen hoc fit nisi prius a tertia persona uerbum aliquod ut diximus proficiscatur ad aliam extrinsecus persoriam, Cr sic ab illa per retransitionem ad eam reciprocetur aliud verbum ut Rogat me ille,ut ad se uenium: Petit te,ut sibi des: Hortuis tur milites imperator, ut se largo potiantur. Quaproin
pter hoc tanquam generali uocabulo si modo ausim diacere solo uti pol risis.
Vitiae dicta sit Reciprocatio. C A P. III.
QVρ cx to dictum est quod sicut reciprocatur
spiritus,ptim recipitur,er unda uicissim alo Juens litus, Euripus ad pristinum subinde
cursum rediens reciprocus est: ita haec pronomina astrarum primitivum,alterum derivativum ad id unde proadierant,reuocautur. Quod Graeci ἰδιοπάθΘ r i παθEαν uocant. Priscianusq; interpretatur, Sui passum , Cr Sui pastonem,tum durcitum minus apte quia Sui ut dιximus tantummodo passive accipitur.Satu a
605쪽
ELEGANT. L I B. VII. syytem erat Reciproclim,eπ Reciprocationem dixisse.
Quomodo soloeciscimus admittatur in Sui, ct Suus. C A P. IIII.
ET hac qμidem qμomodo sit utendum,ex superio
ribus liquet. Quonam autem modo aliqui abutantur, Priscianus ostendit, inquietis: Tertiae vero
personae posse tuum sine uoce altera significante ρο 'esorem Qui non potest adiungi alij personae per se.
Si dicam Seruus sin ministrat inibi uel tibi , soloeisci umfacio. Propemodum ipse praeceptor hoc pronomine abusus est. Ego dixissem ipsius,ut referatur ad possessivum potius,quam Suus,quod referri videtur ad uocena alterum,quod ιlle non sentit. De quo latius postet. Sedeur' de primitivi soloecis no omisit exempla s quae res multum faciebat ad hoc uitium deuitandum ut, Ego dixi
sibi, Non est sibi curae Respublica,Tu Distisecum: pro
eo quod est, Ego dixi ei, Non est ei curae Respu.Τu fuisti cum eo. An quod temporibus eius in hoc nunquam, aut uix unquam peccabaturs Quippe cum bac quoque tepestate minus in Sui peccetur,quam in Suus. Sui enim dativo er ablativo postposita praepositione cum,prout exemplis docui, Cr nonnunquam forsitan genitivo,ut, Feci amore fui,ulibus utituri. ita non utitur accusativo, ablativos. Quis enim e uulgo sic loquitur Uidi β:Perisgo adse: Indigeo se: Redeo ad be: profecto quod sciam nullus: ut si recte ratiocinuntur,minor sit eius pars in qua peccatur,ut pote non plane per duos casius ut uero in Sulis per omnes. per nominatiuum,quale fuit Prifici m exemplum. in opposito ut, Hoc est op s suum,per
606쪽
coo LAVR. V A L L AElio suo: Legilli librum suum: Pone hoc ad pedes suos: Lisbris μου stuor: In bortis suis coenavimus pro eius, siue ipsus ue illius:quae dici non Latine,siqua ratio est, redα di ista potest: In primitivo quidem quod quum inter hunc modum loquendi quem reformidant, cr illum quo utuntur,nibit intersit palim est eos semper enim fulmias se ipse conuincito sua confessone peccare,ut nupe rquendum literarum Graecarum ignarum quem quod nogaret propter loquendi consuetudinem dicendum esse Aristoteles,ita um percontatus, nonne Aristotelicus omnes dicunts Quumo; iste respondisset,etiam:ergo,inquam, etiam uestro testimonio dici debet Aristoteles, non Aristotiles,ut sieri possit Aristotelicus. In derivaritiuo autem quod consequens est,quum boc sit eiusdem naturae, quod ιllι tanquam genitori,uel domino, uel duci non licet,id buic uel silio,vel seruo,uel militi non licere.
Prima causa, chir Sui,ct Suus abutamur pro Eius, uel ipsius, uel Illius. CAP. V.
tentus,neque Prahiano satA fidei habens, aget nobiscum auctoritatibus, opponetcst Vergili num illud: Tum breuiter Barsen nutricem assata sichaei, Nanque suum patria antiqua cinis ater babebat,
Quod baud dubie illi simile est, Seruus suus ministrat mihi διGSeruum suum uidi, caetera quae protuli paulb ante per omnes casus exempla. Vbi πβ abest ad quod rcferatur Suus,id tamen subauditu emo enim dicit Suas,nisi de eo,cuius bubitu sit mentio:ut si roganti,
607쪽
uet struum suum uidi.in quo si foloecisimus est, π in uersu Vergiliano sit necesse est. Sin in hoc non erit, fulso ait Priscian. in illo esse. Q uid igitur ad hoc dicemus Si
Vergiltlim damnamus,tantum uirum,Cr poetarum Gaetinorum longe prιncipem,quis ferais non eius auctoaritatem qualibet ratione potiorem existimet Sin Prificiunum, iam omnis huius rei ars subuerteretur, nullam g aut superuacuam maximorum auctorum Iusse dicamus
obseruationem oportet. Ego eis uideo priscianum βmodo animaduertit boc desiimulasscitamen ine non difsimulabo, aut iam non dissimulaui potius: quippe qui superioribus exemplis simile esse confessus sum. Sed uel
uel poeticam Iisentiam excusandam reor,vel operis iminperfectionem, Etenim credere libet Vergilium,csem tualem quendam uersum faceret,
Nan esuam patria liquerat tellure sepulta impeditum prima ollaba uerbi longa,mutasse formam dicenaari,atque ita in foloecismum y dictu fas est incidisse. Aunon illud huic ex superiore lib. cui non permulsi taumen non dissimile, prorsus est Uiuitefelices,quibus est fortuna peracta Iam sua. Pro Vestra positum est sua Quodsi quis dicat positum
se pro propria rectes boe dici: ut id recte diceretur, Viuite felices, quibus est fortuna peracta iam propria. hic niuit dici cisi suum etiam pro proprio acceptum naturam tertia perse lae non mutet, nemos sic loquatur: Est mihi,aut est tibi suus scribendi mos:quum tamen diis camus, Est mibi, aut est tibi proprius scribendi mos: Num in illo huius eiusdem poetae uersu. Quisque suos puistimur nisi sinon refertur id uos,ad primam personam
608쪽
o a LA VR. V ALLAE 'quia ste resoluenda est oratio: Nos patimur manes, sed quisque nostrorum suos. Eiusmodi pusim reperiuntur exempla ut, Quum in biblιotheca nos ad suum quisque studium libros euolueremus.Nori est autem huic Vergiae Iiano,de quo di putamus, Ouidianum illud simili: Respiace Laerteti,ut iam sua Iumina condus: Ubi nonnihil raistionis est,quod utrunque uerbum eidem supposito struit. Haec igitur Vergili auctoriis is si qua sunt eiusmodi
apud alios Ioca,quorum nonnulla posterius attingvi prima extitit causa ut iam causis enumerare incipium uulgaris erroris.
Secunda eiusdem causa. CAP. VI.
ALicra,quod nonnullis in Iocis siue hominum,
ve temporum culpa,libri corrupti sunt: ut apud cic. in fallustium, Quod si istius uitu memoriam vicerit, aliam Patres conscripti, non ex oratιone, sed ex moribus fuis spectare debetis.Quem locum nisi emendetur non confido me expositurum. At qui se exponere posse considunt, ut in tota bententia, sic in verbo Suis, quid ratio postat,non respiciunt Nec solum communis est huiusmodi menda librorum, sed etiam prauata in fuiscuiusque codicibus. Nec aliunde factum est,ut que,encleisticam quidam praeponunt quorum sunt Ebrardus CrAlexander nisi quod vergilium male legunt ut in illovesu, Se satis ambobus Teucriss licture Latinis. pro Latinis
culpam furit . T otidem autem quae sequuntur troabis utique oginandae sunt, nonnihil ex duabus
609쪽
ELEGANT. LIB. VII. sost superioribus alimenti Iumentes. Prior quando non pravidemus quo referatur hoc pronome,padam ambiguitate decepticut apud Vergilium, En Priamus Iunt hic etiam sua praemia laudi. Et apud Quinti. Itaque accedam in plerisque ciceroni, atque in ijs ero,quae indubitata sunt,breuior,in quibus4 dum paulum fortasse dissentiam. Nam cum etiam iuriae cium meum ostendero tuum tamen legentibus relinqui: quasi id Suum de cicerone dicatur, non de legentibus.
Et alibi,dum idem auctor cur Ciceronis exemplum coratraxerit liquit: Quae quia erant Iongiora,noti suis verbis exposui. Suis acciperent plerique pro Ciceronis, quum sit accipiendum eo modo quo illud.Exponam altereationem nostram uo ordine, ac suis verbas. Idem quoinque in primitiuo contigit,ut apud eundem: Num ex desilio nihil aliud perdiderat miser nisi dies: nec tum tiamebat,ne iste,quo fruebatur,mori posset: planctibus, Ida
comis j pene improbe dixerim parcius utebatur, nec sibi permittebat dolor lugere uenientem. Nam id Sibi ad dolorem refertur,non ad matrem.Permusta sunt buisius generis exempla, in quibus errandi ambiguitas est calis ex quadam rei similitudine nobis labantibus: ut quia illud bene dicitur,Adolescens asidue a me increapatur,obiurgatur,castigatur, hoc uis non placet uideatur er hoc bene dici, Adolescentcm assidue increm, obiurgo,castigo,quod suis non placet:quod inarum M.tim iudicio aurium probabile est hoc autemsecus,eν perinde est ac si dices,ne increpare adolescentem assidue obιurgare, castigare suis non placet: n. si quis uelituerba haec actiua paOue resoluι posse,Cr burusta generis Io
610쪽
6o4 L A VR. VALLAE cum illum esse ciceronis: Qui autem annus ei primus as honorum perfunctιone adιtum omnium consensu ad summum auctoritatem dabat δε eius omnem spem,ac omnia uitae consiliu morte peruertit Fuit hoc luctuosium suis, acerbum patriae, graue bonis omnibus. Illud transeo, quod in neminem nisi stultum cadat,ut hoc non intelliis gat,quale est apud Quintit Tu prima docuisti sibi non parcere potius quam plus ferCubi subauditur illum, ut
GTu prima docuisti illam ibi non parcereseu fuis.
Poltcrior quae eadem quarta est causa,quod uideaenus inii ferens Ust,au quis dicat, Omnes optant, quod sibi utit e est, uel quod ipsis utile est. Ille re petit quod suum, siue quod ipsius est. Quisque uxit, quod sibi Vel quod ei,sive ipsi expedit,prodest,coriducit,plaaeret. Idq- ay d summos quosque scriptores.Cic. ro Maraeel. Multi dubitabant,quid optimum esset, multi quid Lbi expediret. Idem pro Lig. Legatus in pace profectus in prouincia paca sit fima ita se gessit,ut ei pacem esse expediret. Idem in Philip Dicit enim si quis eorum, qui prius se rogatι essent grauiorcin sententium dixiset, in
Decla.3, eam se iturum. Quint .in Milite Mar. Neque ignorauit, quae manerem eum pericula Dixi de Is,dicum de Ipse, addams de Ille. cicer pro Rab. Nec enim cuiquam cius consitium,uebementius,quim ipsi. displicet. Et in Of. I Ii . Vus factus est alter, ut si ille non reuertisset,inoriendum esset ipsi. Et in Ofic I. Homo qui errranti comiti monstrat uiam.qucisi de suo lumine lumen accendat , Docit,ut nihilominud it si lucraticum illi accenderιt . Idem pro Marcello: Hi uerofortunatus ille, curas ex salute