장음표시 사용
171쪽
tium; at allevatur utraque inflectio saepenumero adiectis voculis encliti eis. Amplectitur secundo loco accentus Ullabam radicialem, nisi impediant Praefixa, vel quia 'tra a sine radix contineatur Func in singula inquiramuS. S. 23. 3. Primo loco ponam mutationes vocalium in mediis vocibus, eas quae testimonio Varai uchis gaudent: G N transire potest in Ni, Var. I, I. et B UT in V. Vari I, Io. Exempla Sunt: missae Pro U-; nam Pro -; URMT pro Um; Tigrim pro U-; RNisinni pro W; pro rim; Migmm pro U-; Vim Pro -; mirim pro q-; quod additur timi mii (sic emenda) pertinet ad 38, I. Potest corripi m in hisce: pro m-; Um Pro M-; NdZU Pro II-; NT Pro ME; Trimal pro TH; NU pro GT-; e V Pro -; Pro ; Pro Q; Pro i, Mod Pro Quum optare liceat inter utramlibet scripturam. Credi potest, recedersi Poetas tantum a quantitate Sanscritica, quam prosa oratio tueri so- Ieat. V vim accentus agnosco in producta vocali Praepositionis, es etc. et correpta syllaba radi-
MV 13s, 1 i. extra versum. Κ. P. P. 32. S. D. P. 165.
172쪽
cali, ut In mim I, Id. iuxta grammaticum optatio est nulla.d i in q transire oportet iuxta Var. I, 28.
librarii, at salso, ut apparet. breve habet in versu Κ. P. P. I S. ut M. R. So, ult. Exempla contra regulam e locis prosariis p tita nil valent; et minime sibi constant scribae. Ir. ISS, II. Editum est emi, Contra P. ISG, I. NTU.Κ. Pr. P. S, 2. imes; at Postulat versus et breve. Et sic sibi ipsi fidem derogant plerumque librarii. De comparati in nil tradit grammaticus; Vah. SS, Ii. Timu legitur in versu et
I T in E in pro qui I, 2 . Exempla in
schedis non invenio. e) Frequentissimi usus verbum m productam vocalem antepenultimae exhibero solet: MmliU, Muni C. Mutationis talis exemplum est singulare. Silent grammatici. Tam Constans Est usus, ut vix liceat Scripturam reiicere. Si ex accentu solo explicare velis longam vocalem, obstat, quod omnia CCtera verba huius classis hanc vim accentui minime Cou- Cedant et Contra verba Classis nonae Saepius vocalem corripiant antepenultimae lallim Mr. iur, G.
173쪽
So, ii. is , ult.; Prorsus ut Imit, e Ilie. Iul , ad quam analogiam salso tractum mihi esse vide
u. Maioris momenti sunt, utpote latius Ser- Pentia, haec, a grammaticis tradita, infra uberius investiganda.i Corripi potest radicis in caussativis, quae et formativo utuntur: Etc. vEletri fieri. Var. VII. Quod interdum extenditur ad simplicem caussativi formam et omnino ad classem Xmam: et e pro ui niri. CL
B Corripi itidem potest m ante U Imae PeriSiug. et Plum iniit, O, v. 'im; nam corripi debet ut finale, si breve ponitur N. Apertum est, hoc fluxisse ex ictu primae syllabae proprio et scribi Imri, TVI etiam potest. cf. Var. VIII. Sed tum confusio est cum class. IVta. H Quaeri potest h. l. quae sit quantitas v callum et X e mutatione semivocalium U et Noriundarum. In universum haec notentur: qe Passivi evolutum, tertiam a sine occupat syllabam et accentum habet; unnum; hinc deindesieri potest l. e. ex tu fit sta, et geminatur ire; geminum n autem Pra ritice fieri
debet mi. e gerundio in et orsum accentu caret; hine uis , inum, clinatu, ni V; Vah. II , i. esto. Usus constans est nee mihi Suspectus, quanquam Va-raruches hanc formam Caurasenicam dicat et videatur et i longum attribuere. XII, 8.
174쪽
n praecedenti consonanti non assimilatur. Var. III. II. hinci: Viim, amm, et t. Var. VII. Hinc reiicio scripturam saepius obviam. Si dialecto praecipua utatur sermo; a me Posita M. M. T, I, ESt, quia Luurasenica esse videtur loquela.
Adde, quod, i, si esset terminatio, inveniri etiam
deberet forma ut Erisi Var. II, i G. et qUod forma mor. I. s. demonstrat, ictum esse in syllaba tertia a sine: cth h Asriia, M oh st Astria. Ex et nomm . abstractorum in V. Vnr. III. Io. Missu Pro B C.
in aec. Sing. lam. U, E Pro ut, L S. Var. V, I s. Peccatur saepissime contra regulam, ex ignorantia, ut comparet; nam nullum inveni accus. semsing. cui propter versum longa attribuenda esso tvocatis.
M in genitivis plur. um. Tvi, Ani, ubi Con sentit usus librariorum cum PraQCeptis grammatici. c) in Ima sing. sui. post elisionem vocalis Dita ut terminatio sat -GL Ubi relinetur . tuetur etiam vi quantitatem et terminatio est' miri. Dali
175쪽
62 - :Iiis infra amplius dicetur. Vides ubicunque accentu carere syllabam ultimam. I In quibusdam adverbiis, quae re vera a cusativi sim . sing. sunt ini; mTit, Vid. not. ad Git. Gov. p. sa. Pru ritice vid. Nar. I. 38. Vidi, vel vid. SUPr. P. IIs. e II, quod saepius legitur . nil est nisi mendum. Utrum defendi possit scriptura sine i , Vah. 6S, T, necne.
B Corripi potest Ni in m. Em, Pra ritice R , vel iii, c d vel Var. I, io. U Utravis scriptura satis frequens est in libris. C) Licentia poetica esse videtur, si producitur E in adverbio N, i. e. m, similibusque. Κ. Pr. P. Si.-i im--i ubi ilagitat versus At praestat scribere di . mproe-iusta auctoritate firmatur nulla.D v instr. ablat. gen. loc. Sing. sem. Corripi potest in vide supra S in V. et infra declinationem. Ex simili correptione v finalis explicanda est ruina verbi medii.Ej finale, quod ex N: m m oritur inam de sibilo sonoro aevi pristini cogitandum non est corripi potest in abit. in P, in accusa. Plur. sem. irami, diu et in Ima pers. plur. verborum iussi et ita quidem, ut m abeat in g, vid. supra S.Io, . et infra Capp. IV et V. In prima plur. aliam admittunt grammatici mutationem, in Quae mutatio ita explicanda videtur, ut abiectus sit
176쪽
spiritus sinalis post V enam nullum erui exemplum, quo probatur, m Pra kri licum proprie transire in Neque exempla Prostant, e quibus Patefiat. dissolvi unquam in Pra ri ticum in elementa sua NE, ita ut dici posset, eiectum esse ex Ni dis soluLo aut prius elementum aut Posterius. Denique, si legitima esset explicatio, elidi elementum g diplithongi vi, mirum est, quod neque in uCCuSs
Mugadhicis, qui etiam Ni in X Corripiunt, unquam repperiatur haec mutatio in in N. In termina tione Plur. verborum Sansoritieorum,m Caussa itaque assumenda est specialis, cur in eis solis transeat ti: in V. Est ea, quod ista inflectio in Sanscrita saepius Contra regulam exuit si hilum sinalem. Rem iam olim attigi Pentap. p. 8i. ad verba lignam u Multa alia exempla posthac congessi, ex quibus duo h. I. addere liceat: Ram. II. i , io: i H cit NM Tral i ibid. II, o. II. Eri Tim etc. Saepius omnino talis omittitur sibilus sinalis apud vetustos, quam admittunt grammatici. Sic Rum. III, S, tu . ad verba rimiam mouet scholiasta: h Um: iSaepius usurpatas suisse hasce formas in sermone quotidiano vix dubito. Recepit itaque et conservavit loquela scenica ex antiquiore lingua duas formas Imae pers. Plur. Praerentis et suturi, unam in G, quam intactam reliquit, alteram in
V, quam solet in in mutare, et hinc interdum in E abire iubet. Consentit Prorsus cum hac explicatione quod
177쪽
pro 'i i:, quod saepissime Sanscritice audit Vet, duas ' formas praebet Scena dis et Utramque sistit grammaticus cap. VI. dii pullulat per libros, legitur Lah. ii, S. IB. S. etc. Pro arbitrio videntur alternari. Id nescio, cur praeter Et alia forma Ra grammaticiis non memoretur.
Finales consonantes nullae praEtEr iI rem manere queunt. Plerumque itaque abiiciun- . tur; in nominibus adiecta vocali N a ruina defendi solent. Quae huc nondum pertinent. Sin autem quaeritur, quae Cernantur abiectarum consonantium vestigia in vocalibus aut cedentibus, ea nulla esse invenies, si exceperis
v et quodammodo De n post V mox diximus; cetera quae huc pertinent, infra melius tractabuntur; sussiciat itaque h. l. observare, post Tet E in Visamam prius mutatum posthac CUm vocali praec. coalescere in i et T. II itio nomino.
sing. im pro ire; - pro Vi Etiam de e sitiali melius infra disputabitur. In interiectione N ex
V et in producitur vocalis ob accentum, in min* Pro mri corripitur ob eius absentiam. Ceteroquin, ut dixi, simpliciter abiicitur consonans. TUTVik. ioo, II. Prab. . . .. in scholl. in textu i. e. m; Tm, met, Var. IV, G.
3. Forina mus passiin obvia pro tertia persona Pro sus reiicienda videtur. Diu ip Coost c
178쪽
S. 2a. De hictiti. i. Saepissime eliduntur consonantes e ToCabulis mediis; hinc multi oriantur hiatus necesse est. Concursum vocalium tamen minime ablio rei lingua scenica, immo eius iusto est amantior.REgula est, Ut non amoveantur hiatus in me Iiis vocabulis contrahendo vocales, quae Elisione Cou- sonantis contiguae factae sunt. Quae autem Cou- trahuntur, ita sunt scribendae et salsum reor Lengium, qui suspicatus sit, metri Cauna Contractas fuisse interdum pronuntiando vocales Sese Ex
Aci Vih. p. 262. In exemplo quod legi vult consessa in M. R. P. ys, l. 6. ullam scripturam, eam sue multo doctiorem praebet P. LEc lustri. Duo exempla e Vah. 52, L 11. et 83, l. 2. praebent temni-
nationem nom. et a Q. Plur. quam em esserendam
credidit Cliutyus; sed quum poni possit terminatio m.
179쪽
u. Satis superque ex hisce exemplis, quae lacile esset multiplicare, apparet, nullum vetitum esse vocalium Concursum; immo amari ab hac Ioquela Coarcervatas vocales. Trium vocalium vicinarum exempla itidem frequentia sunt. Concursus nobis male sonantes, ut ex. gr. se Proni ne pro muri (Prob. I S, a.) plurimi sunt; sed haec ultra Persequi operae pretium non est. Nam id Satis clarum est, non Propter euphoniam fieri, si unquam elidantur vel contrahantur vocales.
180쪽
S. Ilinc non miraberis, Si invenies nullam ESSE mutuam vocalium actionem inter finem vocabuli antecedentis et initium sequentis; * talis litatus a Sanscrita plerumque alienus in quavis sententia Prahritica crepat. Vocabula dico seiuncta, non Composita. Excipiendae sunt tantummodo voculae quaedam encliticae, quae tono ipsae Privatae, voci, quae antecedit, adiiciuntur; quo facto immutatur interdum vocalis antecedentis dictionis finalis. De his loco peculiari dicam. Hisce exceptis nulla est extra ComPOSillancm actio voca- buli subsequentis in praecedens. Quod ad con-Sonantes attinet, eae, excepto Anusvara, a sine verborum alienae sunt; assici itaque nequeunt littera sequentis vocabuli initiali. De Anusvara infra loqui debemuS. . Prorsus alia ratio est compOSiloriam, quae nimis arcte Coniuneta sunt, quam ut mutua in Soactione et quasi signo quodam Consociationis Carere possint. In his ideo vocalis sinalis antecedens aut contrahitur cum initiali sequenti aut