Institutiones linguae pracriticae supplementum ad Lassenii Institutiones linguae pracriticae scripsit Christianus Lassen

141쪽

Cum T. Ex. gr. Tilm, usitatius Imri, nulla est, sed contractio. de qua infra dicemus. Unum tamen est vocabulum, ubi Pro m re vera legitur Pro mi. Expectares m, quod Utt. I, T. So, S. Prab. Io, s. Sy, ult. 2, t. a. . , anteP. invenitur; saepius tamen obviam sit mr M. M. S , I . Utt. 15. i. GG, io. Vi . G, . Etiam in P. aeque ac SS, . Ios, II. Mr. III, II. Et I S, I. Niniri, B , Io.ndineri. Vides V hoc ante geminam Consonantem Positum esse, quo sit, ut Pro Z Correpto accipi possit. Tale autem V Cum Permutari Posse, mox videbimus. In eam igitur inclinor sententiam,

scenicam linguam non RTET Classicum ante oculos habuisse, sed sormam quandam vulgarem meti, am derivatum, eliso m radicali, et posito forma livo, ut iniri sine dubio a m fluxit. Reliciendam

esse scripturam per Propter silentium grammaticorum, temere diCEretur; at Caret tamen res accuratiori investigatione, et magni sane faciet silentium grammaticorum, qui ex accurata sin gularum exceptionum mentione et seleCtu exemplorum perspexerit, ab eis diligenter consultum fuisse usum poetarum. Mrichchlia alim autem et Κalidasae dramata potissimum respicit Varam ches sive potius Bhamahas. S. li. De Var. I, 22-IT. Inter eas, quae sistuntur a Vararucho, m taliones sola in v vere hoc nomine est digna. enim est pro 'ra Sanscr. non pro viris in

siugulare est exemplum positi v pro M

142쪽

unde gra, repetendum est a forma quadam n Est,sormato seminino per augmentum vocalis sinatis. . Nuin re vera pro dri sit, valde dubium est; cvid. iudic. s. v. In e di pro mn (I, 16 elisio est vocalis mutato. iurg, tum augmentum Posterioris vocatis. In VI et fimetu (cs. in . solitaria est transitio in T, ob viciniam, ut videtur, Iahialium X et G. T pro T huc non pertinet. Restat igitur mutatio in quae, teSic grammati Co, locum habet ante coniunctas Consonantes (mim :mn pro im etc. Quum Corripi sciamus tali loco votales longas, Contra leges scenicae linguae fieri videri posset haec augmentatio, nisi probabilius

esset, hoc V re vera Esse Correptum. Dicam de

hac diphthongi g natura infra; huc exempla quae

dam alia congerere iuvat. Primum quod sexcenties legitur et semper sere per m explicatur Attamen pro hoc Prukritica tarma est Ue , ut Prom, ex. c. in dictionibus miri, Q, et rectius derivatur ah U, quia in D nulla est ratissa, cur ex V sat Bene igitur enarrat Schol. M. M. a, s per Exstitisse Sanseriticium V in sermone vulgari, ipsa scona CSt documcnto; est etiam endiciam illim. .V. S. IIG. Ete. cs. Yae. I. sit. Sensum adverbii plerumque eundem essc atque Sanscritici nullus negabo. Tum pertinet huc pro Temp(Var. IV, 3 S) Κ. Pr. p. 16, id. Haereo in littera T et malo Pini, uti legit P. Vi . IS, i 2. pro .uIgnto Titui. Nam linis voculae Correptus est, ut iualtera sorma SCenica R. r. Cim geminari pomst post si correptum, V autem nullo modo explicari. Elisa

143쪽

aeri

est syllaba V. Intermedia sorma, T tantum eliso, legi videtur Utt. IS, B. quod tamen per pssii iEuarratur; repone itaque in textu ut legitur Cak. SG, io. iusi, B. Compara autem Zmiui Pro ps t Var. I, 18. Agmen hoc claudat'pro M. I GS, Io. Utt. 8 , antep. ibid. 8S. I. minus bene editum est Vm. Interpretamentum de , IRL nullam reddit rationem sormae, licet sit Varar. Cap VI. Pertinetit etiam huc, - si recte censui, V per tantum transire in g, mri xta, , T ,3 Et similis ratio est V ex i orsi. de quo mox, Pro Us autem diversa eius quod ex V vel m conflatur. admixto sequentis syllabae, ut emi, ra i , de quare vid supra SS. S, 2, d. et P, a. S. 12. De Var. I, IS-is. Regula id. huc non tacit; voesis reg. IO. laudatae iii I, En , uet, Tm pro L Di, mi, mi et, quibus adde vel re , e g. O, a, P. 226. hanc mutationem Pra bent ante Consonantes inter Se CognataS T, T, , m. inter quas T geminari non potest, ita ut antecedens vocalis longa debeat remanere. Hinc etiam praeserendum, si ex immutatum est, ut sit E productum Positum pro i Sanscritico, uti mox invenimus T Correptum pro Sanser. T. Cum grania Sauseritico neutrum g comparare velis. Ceterum etiam h. l. sor-

i Addenda eliam esset tarma rad. feta Pi akr. N T, si recte in D liatu P. apud Var..tegeretur. Praebent tamen indices Sanseritici. vid. infra. ' - .

144쪽

visu

Valet de licio vocali idem sere quod de Tmonui; mutatio saepissime obvia Est augmentatio in Ut. In V mutat E solum vocabulum es V protri . *ρ) At negari nequit transire E etiam in v in paucis quibusdam voCabulis, via ne r. 22. Enumerantur; in nonnullis Evanescens vocalem sibi maxime amnem reliquisse videtur; in nonnullis aliis caussam non perspicio, in Vm haereo.

n seribis perpetuo erans induntur. iI ntque V in isto vocabulo ex libris non enotavi.' J Scriptura ethri ex gr. 3Ir. os, 2. ete: tibique Emendanda est.' ' N in L Sm conglnt; Bnt. T, Io. ele. etiam in verbo denom. smineci XI. M. 5 ,6. Cf. Supr. g. T, J. vii telioe N est etiam in no et Umn sit , nec non in se talom pro Viir. I, 25. Simile est V pro Correpto in n .ri I, as. pro Sed es. inita. m. in eo. d. di amniis Veni sani rinae inu stigaridotii l. lii Uet ii poterit si mendum Psse Codieis et pro et in media voste liene se habet, salso contra irrepsit

in Mr. io , d. M. M. 112, t. et saepius, quum sit V privat. et est , neque in Et transire d hesit et lati ineo. Recte ideo pro hoc logitur mit Alr. Ibis, 2. In illo autem locum suum luetur X in libris

145쪽

Excipienda esse ex hoe numero nos et st, Su-

Mutatio in eadem ratione sit, atque qtransit in nimirum ante Com Plexum ConSonantium, im Pro Ind. Adde exemplis sem Mr. i S d. n. m (nam scholion est et i S, a. ubi e m sensum paullo diversum habere videtur. In Umm Pro Edram compensari videtur omissa Syllaba augmento vocalis A in ur, ut in Um . m-Var. III, a. elisa littera ri. Veram rationem infra explicare studebo. R S. Id. De S. Var. I, 2 a. 26.

Mutatur in E in sola voce errum Pro quaesorma corroboratur usu; Vik. .2, 2, Prab. Ss, B. subi in pro B ad Magadhicam pertinet); Rat. II, G. etc. Falsa tamen videtur ratio grammatici;*Unostris. Vid. Utt. T, T. Test et sic ibid. aci, S. Vik. 13, 3. M. M. q6, 2. melius scribitur sv. Eo M. M. 55, ult. 83,15. 12 ,8. qu . 2T, ult. Prob. 33, 3. Rat. 3s. 11. Licet itaque distingui posset-m Essii et

Η - ' , primam formam reiiciunt codd. et lis est inter Vararuchem et scribas. Falsum vix est exemplum r. 22. et nescio litem dirimere.

146쪽

CL not. De sorma IV m mox dixi. Miror mutationem in vi vix inveniri; quod legitur m imi Mr.

Iris, a S. M. M. Ss. I S. Pro vix memoratu diguum est. De umi, et Unu vide infra. S. I S. I e g et m. cc Var. I, 33. 3s. tiarum diphili ongorum Satiscriticarum nullas esse mutationes Pru riticas Praeter quasdam in qet E invenio. Sanscriticas dico . quae in ea lingua iam sunt, non quae in Pru ritica oriuntur. De mediis autem vocibus loquor; et huc non refero elisionem V sin alis ante vocali. iniit. T vel Esequentis vocabuli, quas Sanscrita contrahere de-het cum V in et ut; contrahere potest Pru rita, at non necessario et elidit interdum v, de quare moX. Vides. mutationes has non esse diphiliongorum g et M. Non recipit talia Composita Sermo scenicus iam facta, sed ipse Componit. Quae Porro esse videntur alternationes inter UT, Ur, ex. gr. in Um, Tirim H nussi, et iri et Num

in idem statuemus. Fam originem vocis si quaeres, eam a Scirundi ornamento tractum esse fa

cile credes. Rad. (cuius tarma gunuta Progenuit radicem quasi Prukriticam Pro m l e et Prosecta videtur; testis est m. Ilinc coniicere licet, suisse formam antiquiorem mss Pro unde vulgaris ui si, Prorsus ut Vir , mutatione Maga-κ illam. Sanscriticum tiro refert genitivum. quartae desin. Ei ex m Uata Disitiem brum Coosla

147쪽

non transitiones me iudice sunt unius soni in alte rum, sed diversae inflectendi rationos. ut etiam cumualternare videtur in formis Imae Pers. Plur. EX. gr. -m, V I, O Var. VII, I. at rectius Sistes eliissionem spiritus sinalis (Visargae) quam mutati nem diphthongi; eodem modo quum, dicatur pro im Nun (Var. IV. I. , non mutatio est diphthongi, sed usurpatur thema in N, de quare vid. Var. IV, I S. Ex opinione itaque mea religioso tuEtur quas ex hereditate materna recepit Pra rita, diphthongos E et m, Si sonum Spectas, immutata tamen saepissime quantitate et Solae Exceptioves Suut Paucae correptiones in et T. i) v in q transire potest iuxta Var. I, ST. in mUmi pro emri et pro quae formae e nullibi quod meminerim in libris editis leguntur, . forsitan temEre expulsae vel neglectae. Nam Nov. Pra . P. S, fio. flagitat metrum i m. tammest Utt. 8, S. M. M. SI, i. et P. I G, G. Ed. Bonu. Rat. So, II. etc. legi videtur in versu ΚuvF. Pro . P. I, II. si bene intelligo. Addi deberet, si esset legitima scriptura, Pro h UA O . Io, , Io, S. II. s. SS, B. 8, . SI, 3. I, II. Bi, T. 238, d. Contra M. M. us, 2. et alibi legitur Expectu res sane Vm v). De A Pro g sinali tu singui.sem m. in M, E, E vide infra.

' Suspicionem movet primum omissum, praesertim initio vocis . deinde correpta vocalis sine compensatio C.

148쪽

media voce non inveniri videtur, nisi huc trahere liceret sermus quasdam verborum Sunae augmento Privatas, ut Mr. LIS, S. at vix recte, quum etiam Sanscritice dicatur (ex. gr. Diluv. Ed. Bopp. p. et tales formas ad sextam Clauem referri possint. Sin autem sequuntur duae ConSonantes, ut in prosim, aliis, Correptio vera esse videtur. De hac re mox dicam. Fine vocum, in inflectione primae Pers. Plur. I Pro Ur m m et 2CC. Plur. X pro m ex tum in abi. S pro et, vere est etiam X exm orsum, Propter horrorem, quo tenetur Pru rita, accentus in ultima. IIuic mutationi Prorsus similis est ea, qua sine semin. Post S scribiturq Prog, ubi versus syllabam Postulat hrevem, ut ex. gr. Κuvae. Prah. P. I IS, I S. Em et in omnibus casibus in E iuxta grammaticos, qui , T aeque ac TU . inflectunt a them m. I, ( θ, seuo. Quamvis itaque medio vocum docum suum magis strenue teneat m quam V, sine positae tamen utriusque diphthongi similis est proclivitas in Correptionem et Propter Similes cauSSas. Ma-

sed corruptela est ratione cassa , praebet I'. dice. - emendo et UM UIU Di m Uue grai: i Licet falsum credo , tot sunt loci qnk. ut omnes malae stripturae vel lecturae (litteraturum enim Ilerigationinprobe calluit Chegyiis;) incusare vix vitaim. Sin igitur est Peculiaris quaedam Κulidusae forma Pro N F, veram scripturam edoceri velim a Brockhausto meo, qui Codd. contulit Londinienses.

149쪽

rani momenti autem Est haec mutatio, siquidem non tantum miri est, quum dicatur pro C, MPro O, Et vice udria, ut vidimus supra S. S. ii et i S. Sed etiam si talitialis, quum corripiantur diph

vides, mutationem talem arcte Coniunctam EMOCum Correptione earundem diphthongorum in e et O. Quae corroptio quum fiat, ruit Prorsus Sauseritica horum sonorum natura. Item, Utpote ad scenicam linguam probo intelligendam gravissimam, accuratius tractabimus, quum primum dictum suerit in universum de mutata vocalium Sanscriticarum quantitate. Nunc autem addere liceat observationes Donnullns generales do muta-

S. lo. Perlustratis itaque vocalium mutationibus hisce, Patulacta suu L haec:

) Exemplum a Vor. I, ZO. positum vel mara (quae seriPlura sola obvium sese milii tu libris tulit, ut M P. P. 13 , i. seqq. ita se habui . Posterior sorma molidit iuxta reg. Var. II, 2. prior aut ita explieanda, ut O Post usi transeat in G, uti in exempli. s. la, not. '' ), ipsium Primum in et unte labialem sonum tui . Pro i m et, licet non Prorsus idem, Utral Is pro Var. Dilat. Puth. VIII, qR, autem Pris ritice in v ; hinc scribendum foret Aut

ita ut o in Q ii P, resolutum lustrit in ta-ra, ex qui-hu, transpositis suetum Sit Mia, ut inversa ratione in 2da Pers. imperat. med. So dicitur Pro S m.

150쪽

i) R Prorsus Evanuit, quod non potuit noulieri, quum consonans T in Pro rita locum suum

Post alias Consonantes tueri non valeat; Sermo itaque scenicus, doctrinae Sanscriticae de vocali Riucuriosus, et Soni tantum rationem habens, elementum A consonanti antecedenti assimilat et 'initio tantum vocabb. ConSemat. PoSita tamen consonanti tum vocali pro R;

a) Diphthongi h et uri graviores quam quas

serret loquela esseminata, in leviores V et Ur transeunt aut dissolvuntur in elementa sua, quorum Prius Corripitur.

S v et in Sanscritica naturam diphthongorum amittunt et vocales fiunt indivisibiles'ancipi tES. Ceterae mutationes nec magni sunt momenti neque, in qua re insisto, generales Suut, et sub eisdem conditionibus recurrentes, ut transitio ct tui. vel in ta propter viciniam labialium, vel in e propter i sequens. Servat itaque Proviu-ciam vocalis quaevis Suam; ct et a , ι. et et g. necnon M, M, O, ctrcitiSSi me inter Se cohaerent. Nulla est regularis epenthesis, ut in Tendicis Actiti, MimVMIN, Pro Diali. tiariarara, neque mi thola, ut in Tendicis uyaece Pro a iaces, wOhia, Pro mihia; nulla divisio est vocalis ia in α, ε, o ut apud Graecos et similiter apud alias Cognatas gentes, nulla vocalis a in a, c, d, ut apud eosdem, vel transitio eiusdem in e et o , ut apud Gothos; soni es et o Pra ritici, licet eo usque originis suae obliti, ut duo elemcnta sua prorsus in Utium laudant, in eo