장음표시 사용
381쪽
RITU INIVI: I mi T P. a Quod exemplum imitari liceat. Nam et compositio. et derivatio vocabulorum (paucis exceptis cs. S. 88, cum Sans-
critica ratione prorsus Consentiunt et observandae tantum sunt regulae Pru riticae euphonicae. Consentit etiam genus nominum Et quae a grammaticis ponuntur aberrationES, PerPaucae sunt. CLVar. IV, B. Supr. p. 2s6. Syntaxin non docent grammatici peculiari capite; sed neque in hac re Ce nitur discrimen a Sanscrita praeter id, quod Sequitur ex absentia dualis et dativi. Cf. S. s I, II. Et licentias quasdam ab oratione hominum vulgarium Petitas. Praetermisi ideo argumentum , quod apte tractari nequit, nisi a iusta Sanseriticae syntaxeos doctrina repetitur. Addam itaque hoe ea. Pite tantum observationes quasdam singulas de Particulis. S. Iaa. Asierhiorum formae Sanscriticae sunt, Pra-hritice mutatae. Quod novum est, Ponuntur loc tivi pronominum saepenumero pro adverbio locali.-e pro mi M. M. B. q. etc. De Arcte sillansitas quaedam Posui P. P. I i. IS .a68. I T. 228. ISO. .Addam h. l. pro uia etiam dici in umvni Mul
io. De variis particulis dictum est S. 26. Usum et vim Coniunctionum in sententiis desiniendis discere debebis et poteris a Sanserita. Interiectiones
382쪽
383쪽
385쪽
386쪽
ad lexi graphum magis quam ad grammaticum attinent.b Ias. Ponunt grammatici indigenae (Var. Cap. IX. S. S. S -S8S. catalogum particularum varii generis, definitionibus et exemplis illustralarum. IIunc omittere nolui.S est partic. dandi, interrogandi, assevera vili(praefero mur Var. IX, 2. S. S. 36 . Praebet FHΠ- m, defendendi .EN, NU. Posui S. Isi .. S. S. S68. mendose legitur
est indicantis, poenitentis, discriminantis; Var. IX. i. addit S. S. S . mill Bhamahas. tradunt Cum asseveratione. Var. IX, S. S. S. S o. , Pro quibus S. S. rectius Praebet aeri, et in margine particulae sunt decernentis, Conmcludentis, indicantis; or. IX. G. S. S. 3 I. mi bT S. S. i. e. solummodo. Var. IX, I. S. S. I S. Rat. 26, ult. R, En versibus explendis inserviunt, auctore Κramadiqvara S I. Omittit Var. et dubius haereo in iusta vocularum separatione. Deest apud Var. sutra S. S. S i. st vae, estne mi, cito pdeinde, NM-m. Var. IX, 8. S. S. S S. cur, isnii, interrogativae particulae; de misi, quod omittit Var. IX, s. cf. p. SIG. imuit male scriptum videtur pro f-n. S. S. ST . dolentis, indicantis, appellantis est. VBr. lo. S. S. ST B.
387쪽
E, a Var. omissa Particula est timcntis, miran
tis, obiurgantis, discernentis, indicantis. S. S. S G. Emifc defendentis; Var. IX, Ii. S. S. S s. (TARDEm, alloquentis; Var. IX, II. S. S. SBo. (ubi sed Bengalica T et et distingui nequeunt. Dicitur etiam H, UT M. M. I 28, i etc. in iv Var. IX, i S. S. S. SBi. nedum, erisIm, Pro quo male S. S. vice . EN S. S. SBI.xinvocatio est; om. Vari Tobiurgatio. Var. IX, I . S. S. 38S. male N. E , (S. S. melius, ut videtur , alloquentis, exsultantis, rixantis, obiurgantis sunt. Var. IX, I S. S. S. 68 . Pro ponuntur Var. IX, 26. -r, rer, inu; Prima est scriptura, si sinale geminatur; cs. P. ti IG.; m est diencliti cum Post Us de im cs. P. is i. ia, et Niud dit S. S. 685. cs. Supra P. Isu. Praeterea rer et ira , quae, nisi fallor, iuncturae sunt formae et cum id s. in Pro viq. CL P. 188.
De discrimine inter sermonem AOelictam et PTOS
rium atque de dialecto cauriaScnim. S. 186. I. A grammiaticis unam eandemque dia lectum Prataiticam Poni Praecipuam, non est quod
388쪽
addubitemus; nam ea, in quibus dissentiunt Va-raruches Et Κramadisvaras, Paucinima sunt atque momenti vix ullius; IIemaeliandram, minus a CCurate nobis notum, Consentientem invenimus, ubi,
cunque eius consulendi data nobis suit copia. Ramam haud alia tradere, verum ab aliis tradita stolide amplificare comperimus. Ea alia est quaestio, utrum variae sermae, quae a grammaticis Ponuntur, recte ad eandem dialectum reserantur,
u. Poetas si inter ipsos Comparamus, Eandem ab eis primariam dialectum usitatam scimus; ne aevi quidem discrimina in diversorum Poetarum sabulis possunt cerni, si grammaticae Principalis dialecti rationes respiciuntur. Poetae vero, haud aliter atque grammatici, varias Ponunt Eius- dein vocabuli sermas Pra riticas. Sic im, etc. Pro eadem Praesentis Persona ab eadem radice F derivantur sermae ebrum I et et ram laedere icto inter se Pacem tuentur. Discrepantiae huius Pars tribui quidem potest corruptae scripturae, at neque ei rei ascribi potest hsoli, nec pars dissensionis maior; consentiunt multo potius grammatici cum Poetis in formis vocabulorum sine evidenti ratione et quasi pro libitu variandis. S. Antequam diiudicare aggrediamur, quo sit loco habenda haec eiusdem vocabuli, formaeve, variatio, alia est agitanda quaestio. Nimirum suspicati sunt nonnulli, aliam exhibitam fuisse a Poetis, aliam doceri a grammaticis linguam. Eandem esse a
389쪽
utramque censeo atque huius sententiae defensio nem in me Suscepturus essem, etiamsi maiores quam sint re vera. vel alius generis essent eae discrepantiae, quae inter poetas et grammaticos intercedunt. Primum enim habeo CompErtum, Ex ipsis poetarum scenicorum et lyricorum operibus,
docendi materiem petiisse grammaticos, qui ad
istos fontes saepenumero Provoeant; EX. gr. Vocon et ex S. S. S. ISS, init. Emendandos itaque esse poetarum libros et ad Praecepta grammaticorum
revocandam scripturam aSSE verarem, si Sententiam
tam generalem proferre liceret de quaestione, quae recte non diiudicabitur, nisi in singulas suas Padites dissolvetur. Distinguenda enim sunt varia dissensionis genera. Primum et quod longe est si quentius cernitur in mendosa librariorum scriptura, quae ipsa duplicis est generis: librarius Sanscritico doctus proclivis est ad vetustae linguae sermas restituendas et sacile ponet TI EI Pro TU T, similia; hanc ob rem et ae interdum relictum est et Er, atque Emergunt nonnunquam h et M. Talis discrepantia neminEm morabitur, qui variam vel unius sabulae scripturam e pluribus libris 3Iptis enotatam ante oculos habeat. Alii librarii minus docti, sed linguae cuiusdam provincialis usui
assueti, a qua Condicione nemo eorum excipiendus est, libenter ad vernaculam sermonem textum
accommodabunt neque id in locis tantum quibusdam singulis, sed per totum librum atque iuxta regulam quandam Satis Conflantem. Quam rem Probe scit, qui ipse molestae librorum consereu-
390쪽
dorum operae vacarit. Varias praeterea scenicas dialectos scribae omnes Confundunt. Iu amovEndis huius generis mendis desudare debebunt suturi dramatum editores, qui quum inter discrepantes eiusdem loci scripturas dubii haesitaturumi sint, intelligent, iudicium esse serendum, eiusque laudamenta in Praeceptis grammaticorum esse iacta. Amotis talibus mendis, quae demum remaneat discrepantia inter grammaticos et Poetas, ea Eius omnino non est generis, ut hi inter Se con- Sentientes iuxta certam normam decreta illorum I Euvant; nam vix regula est ulla, quam a Poetis non Saepius observatam inveniamus. Verum enimvero dissensio est talis, ut poetae interdum aliam, sed aeque legitimam vocis cuiusdam formam Ponant, atque quae iniungatur a grammaticis. Ex. C. memoro emen et P. II S. et diversas rationes
mutatae vocalis N p. OG etc. Sed haec et alia eiusmodi leviora sunt. Atque oblivisci non debo mus, in maioribus, in absentia vocalis et diphthongorum et m. in assimilatione Consonantium Coniunctarum, in elisione singularum, in declinatione et coniugatione ESSE ConSensum. AbSu dum itaque esset, aliam poetis, aliam grammaticis attribuere dialectum. Omnis quae remanet et in iudicium vocanda est diversitas cernitur in singulis vocabulis; agitanda itaque est in singulis Iocis quaestio, utrum contra bonorum librorum auctoritatem revocanda sit scriptura Ceteroquintoleranda ad decreta grammaticolum specialia necne. Qua de re Penes criticos editores erit iudi-