장음표시 사용
81쪽
latrar Aristot hist animal. IV, 1. Pollux II p. 9 I. Hesych. in μεμυλια. Apud Oppian Halleiat. I, O7 3IO. legitii os υλος, cum interpretatione F οσλ ίτης. OGFουλος habet otiam Aelian Hist animal. lib. V. Cap. 44. IX, s. ad quem locum vide animadversionem cruditis. simi Schnoideri. Posteriori loco inveni etiam in odi-Ce Augustano τε υλους loco , ιυλους. In indice capitis tam on est o μυλων ibidem. Diectes autem hoc genus in te αυρει Fco refertur. In versione latina erat muri, quod Oxoniensis editor Correxerat antii aenae. Ipse finyli scripsi.
meminit Aristot hist animal. V a refertque inter ει αλακωτρακα , pro quo Nemessus solet dicere παλοστρακα. V. p. 18 4 Καὶ ἡτακοι omittit M. 1. τοίνυν στιν θιψυ c , ἡ τοίνυν εστιν lut x υχα. D. I.
δῆλου ἶς οὐκ ως abest. D. I. Hic ergo sinis est disputationis contra eos, qui existimant, animam esse sangui-Tem. ContΓ eo Vero, qui eam rvευεια seu ερα di-Cunt, non adeo Copiose disputavit, quod hi iis doni soroargumentis refutari possunt. Transit ergo statim ad eos, qui aquam credunt esse animam. Nihilo minus tamen hic in sine quaedam subjicit contra eos, qui ani
82쪽
τα και ἐπιπολυ δυνατο αποσχεσθαι του ἀναπνειν τον
ἔπει τα πολλὰJ πειτα πολλά. D. I. A. I. a. 3. Istud vitiosum. Aristot hist animal. ΙΙΙ, 3. εστ δε ταν
transposuit. MOX, post πει δει deest δε . . Ab επειδὴ Con incipit libri a cap. a. Index: Recitantur argu - 1nentcssimulata Cleanthis et Chrysippi, animam esse Corpus, quae etiam solvuntur. εκτεθεον ἐκρητίου. . et mox, ἀπέλυσαv. Idem et M. I. Quas i. e. ας Platonici attulerunt. Vall. οι , πλατωνος ante πλατωνος redeundum ad tertium ante hoc solium in Cod. D. 1. mam soli dissuta sunt. τοῖς γονεῖσι γινόFιεθα, τοῖς το v. 'r ivolae θα. D. I. vitiose. γενόμ εθα. in . .
83쪽
τοῖς τοῖς Θεσι. X. εκ τω επι αἴροις, εγο ταν επι μέρους. i. I. A. I. . . D. I. N. X. ου συγκατα κευαζεται J o in Cod. D. I. insertum, sed ab eadem manu. iiiiiii N. et M. I. missum esse, notatur etiam in marg. Ant. O h. l. addi et omitti Potest. Si omittatur tacito notatu error eorum, qui ita argumentantur: in addatur, manifeste arguuntur. Verissimo enim H των ε τι tu ερους τὰ καθολο ου συγκατασκε α τα ι. Ab ἁλλὰ πρωτου ad ψευδος ἐστι Vall. reddidit Se hoe falsum est. Ergo multa omisit.
λέγ0Fρε γὰρ ριυους. D. 1. A. I. a. 3. X. H. I. Omittit ista etiam, sed loco secundi δε vitiose habet G. N. Temere orgo duo vorsius repetiti sunt in Ant.
Idem ae διπλασίονι ri. διπλασίου. A. a. Non male l
84쪽
fertur ad Cleanthum et reliquos, qui ita animam dixerunt Corpus. Con. laabet: hi Vall. in i MOX, τυ Θον
dit Ergo et incorporeum corporem mile et Uranile est. τι φησὶν post D credo dolo tum esse G. . . Sed M.
αλλοι ταρια σαρρατι Haeo post Gos . t ρήτω σῶμ. absunt. D. I. A. I. a. Con. Vall. Contra Ellebo diu in versione omittit οὐυε α ωι ρατυ σῶμα. Equidem Deutrum Jhorum Omittendun esse censeo. Non omittendum est υδεα ωFια is quod diserte in assumtione est, καὶ oσαμ. τη 'υχῆ - Non omittendum est αλλα σω- μα τιήFρατι, quod mox duae partes . Guατος, seu duo
dicitur a Nemesio , posterior pro vera habetur. Alte- um autem membrum prioris partis in repetitione Nemesius
85쪽
γένυν νει' ου θύον ιρα ὁ κροκοδειλος ψευδῆ γάρ ἐστιν .
hens Sophist. I, 4. II, s. hoc fallax syllogismorum ge
obgπερ G ς ει λέγοι J ς τε ε τις λεγοι. Ox Atque ita tacite hoesmutavit, ut plerumque solet facere. Ita habet etiam . ad sane o facilius et usitatius est. Mono: Tanquam ii quis dicat. ὁ κροκοδειλος, usque ad του αὐτου ὁ τρο ou absunt.
86쪽
ἐστι και την ρινα γενυν νει τον αυτον τροπον, καὶ
ei: ζωο ἁρα ad proximum γενυ κινεῖ Dabsunt. N. De Crocodilo eadem notant Herodot II, 3. Aristot hist animal. I, II. III, 7.
hae , quae ait Vall. ΠροτασK est Major, ut vocant. Latine pro 'ostis. κα ζωου και τὴνJ και ζωο ἐστι κορι την D. I. Con. Vall. Prius και omittit A. 3. προέλ α ιβάνει - πο φασει Iumitur ni γε certum, des quo quaeritur, in abnegatione Vall. καταῖαί in et απο- Φασις ita sane opponuntur, ut ista sit ni rinatim, haec negatio Aristot ad Nicomach. VI, et Accedit, quod hic sermo est de nunciatione negante. Tamen hia ἀπόφασις simpliciter, nunciatum, effatum, Pro inrtio reddi potest. Saepenumero enim ἰποίφασις est sententia et effatum judicis , sapientis, absque ulla negationis
notione. et ποθοῖτο ἁληθες ε υρ ι J πιθοιτο α ληθῆ εἰvαι. D. I. πόθοιτα
habet etiam A. I. N. Θοῖτο est loco θεῖτο. Exempla huius formae laudavit Fit cherus ad Graio m. IVellerii. 227. Inter alia, πρόθοιτο. Plura ejusmodi inveni in Codd. το παγόριευου h. l. dicitur de ni unitione. Alibi fere dicitur de conclusione syllogismi.
87쪽
χα τῆ τευε σει καὶ τη ξευσει. Sed in marg. a manu rec. T . γενε γει. D. I. εν τό γεννῆ σει. N. Credo hic nec de interitu, nec de ortu corporum sermonem esse, etsi nemo negaverit, otiam in his aliquid pati qualitates Corporum. Vocabulum ευσε igitur m movit, ut Conjicerem, φορῆ πι τη ρευσει, quae alibi etiam iunguntur, ut apud Gregor. ΝaZianZ. . o 3. Accedit, quod ἐν τῆ των σωμάτων φθορα αι ποιμητες υ συναλλοιοῖνται, ἀλλὰ τυε ιφθείρονται. Ono tamen et Valla In corruptione et generatione. Infra P. I 6o et Issa recte iungitur γένεσις et φθορα. Sed locus est dissimilis. 'Pευσικd corporibus laabet pag. 7.o τι o Θάνατος υτ abest. D. I. A. I. a. Saepe tamen ita additur. Con, hoc modo. νυχῆς χωρισMῖς χαρι σε. . ὀ ψυχης. D. I. A. I. . . . χωρίζεται του σαρματος Post haec in Cod. D. I. pro grediendum ad quintum abhin solium. σωγμα ρα ἡ ψυχὴ, οὐκ ἄρα σα)Fια τος ἡ ψυχή. . I. 3. N. Sententia et conclusio eadem manet. Valla: Non ergo HCor ore anima est. ναι χωρισμ ovJ D. I. A. I. a. a. Paullo post φαπτεται. m. 1.
88쪽
ψευδος μέν ἐστι καθολου λεγομενον, ἐπ τῆ ψυχῆς
Vall. υτ δε υδὴ 'νουσι ος δὴ loco δε. . . Cono hic incipit libri a Cap. 3. Inde. Quod anima sit substantia, non harmonia, ut Dynarchus voluit neque ora sis aut quatuor humorum temperies quaedam , ut Galenus videtur
ἐπειδὴ ὁ , καὶ ἐπειδω δε καί. D. I. A. I. , επε δ καί N. Δη prorsus omittit A. 3.
89쪽
ανθρωπίν- ειυεiJ ἁνθρωπείω ειδει. t. h. a. a. a. 3. Apud Platonem in Phaedone cap. I. p. 3os est V2ρωπίνω, quod tamen leve sit. Demonstratio vero ipsa 'cle qua hic loquitur Nemesius, incipi cap. I. pag. 388. τί' ,
90쪽
και ἐναντιοῖται, σωματι και τον αρχικον πε χει λόγον,
ουσα, ου κωλυει. D. I. . . Sed hic Iaal, est etiam mox του, loco τό. Hic lociis male affectus est. Ejus tamennaedicinam frustra quaesivi in Phaedono Platonis NeoCode A. . et D. hic aliquid prodest. Primo autem apparet, Particulam adversativam /J ae, conjunCtam cum επεσθαι, ferre non posse υ κωλυε τυ ta ηγεῖσθαι. Secundo intolli itur idem sero hic dictum esse, quod
inexistens αγούσιος credo illa, ex quibus com intra est, non antecedere fedfeqrti eam nihil ρrohibet. Valla: Siquidem comμ itOrtim communicatio riaedam est coanysitio, quae est harmonia. Atqui nihil rohibet infam illorum non existimari , a quibus comi intra i , sed illa consequi utandum. Ergo ἡγεῖσθαι male reddidit existimari et putandum de suo inculcavit. αρριουία τῆ ψwχA: εινα. ἀρμοvis εἰναι τὴν v. D. I. i. I. . . Si C, et antea τω, o Coseo . . et mox, τὸ τάς. Idom. Valla et disciplinas. Ergo και Fιαθησεις. νευδος ξα το τὴvJ ψευδως, loco ψεῖδος A. I. MOX, ετιε με ψυχη. . a. ετι - ψυχὴ γαντιουται. N. HOC argumentiam Plato refert l. l. cap. 3. ἐπνχει λογον Lεχει λογον D. I. Ita λογος occurrit apud Philon om P. 19. F. v δορυφορω και ἰπηκόω λογω τα τειν. Moo ideo monui, ne quis sine caussa conjiceret