장음표시 사용
91쪽
Denique supponamus, hoc monimenti genus fuisse notatum atino Christi 63. qui aerae Dionysiana calculus est Mannis Constantini a patre in imperium cooptati, tunc an-inus Christim in annum Constantini 1 non s. lanisnus Constantini 1 in annum Christi 766. non763. quadraret.
Deinde annus Leonis IV. duodecimus, cum anno Chri- si 61 non 6s conueniret. Tum indictio prima, qua monumentum notatur, anno quidem 6s Chtalii, sed anno s. Constantini, ε anno x Leonis fili non consentit. Indictio quippe tertia cum anno s. Constantini &indictio decim aquinta cum anno ix Leonis concurrit.
Verum recta sit Chronologia, quam Chic caretius adscri-lut tum demum ad rem Quid attinet' de oratorio quidem fano inenati mentionem facit, sed utrum ille Andegauensis vel Surrentinus extiterit, quem edita a Belle resto Re mali vita, furtiuae Indulgentiarum iterae, Antonius Surrentinus Episcopus , Dauid Rhominis, AntonIus Summontaeus, Philippus Ferrarius viri non admodu antiqui repraesentant,non dicit. Quasi ab nullus praeter illum veteribus innotueri si, cui oratorium dicaretur. Porro qui aliis philosophandi vitium improperat, hoc loco sincere Ut apparet, atque ex regulis dialectices omnibus argumentatur,in capto Doctore Launo io Andegauensem urbem, & Parisiensete
tar Genouesae coenobium Ingreditur curru latos imitante triumphos.
Ceteriὶm bonus ille vir Iurisconsultus Neapolitanus, quod in vera vel adulterina charta monasterio sancti Marcellini concessum inuenit, receptis hoc tempore, quo forsan adhuc vivit, finium, locorum nomenclationibus, quo facilius intelligeretur, aptauit. Idque hac in parte non imprudenter secit, ne quod accidere posset si deformatis, demortuis vocabulis emphytoosim metiretur, variae inter Vicinos depositione terminorum, de rigore, de fine controuersiae
92쪽
L. filius Constantini, eum regnasset annis quinque, dieblis sex exopiis.Idem traditur in historia Miscellae. Neque vero existimandum est, hic annos Constantini numerari,ex quo factus est Augustus ab Leone Isaurico patre, vel annos quoque Leonis IV. numerari, ex quo creatus est Augustus a Constantino patre Hoc,inquam,existimaniadum non est, quia contra certam Imperatorum consuetudinem pugnat. Imperatores enim imperij sui annos com
putasse, vel iis acta publica consignasse nusquam inuenies, ex quo a parentibus facti sunt imperij participes, sed ex quo soli patentibus vita functiSregnarunt. Seio quidem singulas sextae synodi actiones, seu sessi ne anno 1 . post Consulatum Imperatoris Constantini Pogonati,4 Ii vel 13 imperileius consignari. Scio quoque Zachariam Pontificem, qui Constantino Copronymo Imperatore vixit , quibusdam ad Bonifacium Archiepiseo .pum epistolis diem ita subscribere data nonis Ianuas, mperant domno nostro piistimo Augusto Constantino a
Meneoronato, magno Imperatore anno as imperi eius anno
vi indictione as. Item : data Calend. Mai imperante δε--inopiissimo Augusto Constantino a Deo eorona , magno, paei o Imperatore anno ast P. C. eiunanno: indictioner. sed istud ad rem non pertinet quod enim monumentum laudat Chleearellas, non ita consignatur. Quinetiam licet ita consignaretur, ad rem adhuc non pertineret. Vt hoc probem non abibo longius. Zacharias Papa in subscriptione epistole, non adiicit annos Leonis Iv. qui iam erat coronatus Augustus Illum enim Constantinus Copronymus pater, anno imperiisui undecimo indictione . eoronauerat in die Pentecostes. Praeterea quamuis ab eo tempore, quo Constantinus factus est Augustus a patre, huius anni numerasentur. qua dragesimus quintus cum Leonis filii duodecimo non coniaeordareti siue a die Paschalis, quo Constantinus ab Leone Isauri eo in imperium ascitus est anno imperi quarto, siuα
a Calendis Ianuarii proxime sequentibus, siue a die quoque Pentecostes, quo Leo IV a Copronymo patre ad imperium euectus est anno imperii undecim; siue a Calendis Ianuarii proxime sequentibus utriusque Constantinii Leonis
annorum numerus subdueatur. Disiligo by Ooste
93쪽
Denique supponamus, hoc monimenti genus fuisse notatum ahno Cnrist I 63. qui aerae Dionysianae calculus est Mannis Constantini a patre in imperium cooptati, tunc an innus Christi 6s in annum Constantini 1 non s. 'n-nus Constantini M. in annum Christi 766 non76s quadraret.
Deinde annus Leonis IV. duodecimus, tum anno Chri sei 1 non 763 conueniret. Tum indictio prima quamonumentum notatur, anno quidem si Christi, sed anno
s. Constantini, Manno in Leonis fili non consentit. Indictio quippe tertia cum anno s. Constantini,&indictio
decimaquinta cum anno Ix Leonis concurrit.
Verum recta sit Chronologia, quam Chiccarellus adscribit, tum demum ad rem quid attinet' de oratorio quidem sancti Renat I mentionem facit, sed utrum ille Andegauensis vel Surrentinus extiterit, quem edita a Belle resto Remati ita , furtiuae Indulgentiarum iterae, Antonius Sur rentinus Episcopus, Dauid Rhomaeus, Antonius Summontaeus,Philippus Ferrarius viri non ad modes antiqui repraesentant,non dicit. Quasi ven nullus praeter illum veteribus innotueri ἔ, cui oratorium dicaretur. Porro qui aliis philosophandi vitium improperat, hoc loco sincere Ut apparet, atque ex regulis dialectices omnibus argumentatur,4 capto Doctore Launoio Andegauensem urbem. Parisiense beata Gen uesae coenobium Ingredatur eurru latos imitante triumphos.
Ceterum bonus ille vir Iurisconsultus Neapolitanus, quod in vera vel adulterina charta monasterio sancti Marcellini concessum inuenit, receptis hoc tempore, quo forsan adhuc vivit, finiumi locorum nomenclationibus, ub facilitis intelligeretur, aptauit. Idque hac in parte non imprudenter fecit, ne quod accidere posset si deformatisi demortuis vocabulis emphytoosimanetiretur, variae inter Vicinos depositione terminorum, de rigore, de fine controuersiae
94쪽
Mauribus a sancti Martini successeribu ρο-- tias quam as eo maius es Andegauenses avi pud.
in Andegauensium Episcoporum seriemedidEre, stimnumero sex Ioannes Burdigneus in annalibus Ande gauensibus Ioannes Salmonius Andegavensis Theologus wCanonicus apud Democharem lib., de sacrificio Missae, Ioannes Chenutius in Chronologica Archiepiscoporum Episcoporum Galliae historia, Iacobus Seuertius Parisiensis Theologus in Chronologia Lugdunensium Maliorum Episcoporum, Ioannes inretus Andegavensis & Docto Theo. Iogus in libro Andegavensium antiquitatum, Claudius Robertus in Gallia Christiana. Duo primi primo Episcopos
Defensor anno 37s. Maurilius. othemius venatus.
Proster. Tat sus anno n. Quatuor alij primos quoque Episcopos hoc inline nu
Defensior. Maurilius. Auxilius. Nesingus. othemius. Renatus. Funerius. Talassius. Prosyer.
Qua in te duo primi scriptores ab aliis quatuor eoniremant, vel dissentiant, nobis silentibus tabula ipsa demonstrat. Hie autem Episcoporum ordo si certus est, seu prout aduobus primis scriptoribus, seu prout ab aliis quatuor repraesentatur, Maurilius a Martino consecrari non potuit Epis pus, nisi quod ix credipotest, secundum,nos,Defensor , Apothemius Prosper, fecundum alios, Desensor, Auxilius, Apothemius Funerius 3 Prosper ante sanctum Martinum excesserint sustine tantisper Lector. Ex duobus istud facilὸ comprobatur, primit ex recensione antistitum, qui ad eligendum constituendumque Martinum Episcopum Turonos luerunt. Deinde ex nume-
95쪽
ro annorum, quos Martinus in Episcopatu transegit Inum ex his tradit Seuerus libro de vita sancti Martini, capite . Subcidem fere tempus ad Episcopatum Turontra Ecclesia petebaturi, post pauca: Vna omnium voluntas , eadem vota eademque sententia Martinum Episcopaι ossa digni simum , felicem fore tali celsam sacerdote, aue --men, ct nonnulli ex Episcopis, qui ad constitisendum antis2ιtem fuerant euoeata ample repugnabant. & post alia: Inter Episcopos tamen, qui assuerunt, pracipua Defensor quidam nomine diritu renitisseis unde animaduersum ess,
graviter illum lectione prophetica tunc notaen m. Nam cum fortuitu Lector , ut legendi eo die seium erat interclusus
a popula defuisset, turbatis ministris dum exspectatur qui
non aderat unus e circunctantibus sumpto psalterio quem primum versum inuenit arripuit Psalmus,aetem hie erat: Ex ore infantium de lactentium perfecisti laudem propter inimicos tuos, ut destruas inimicum, defensorem FDuo Iecto Hamis populi tollituri pars diuersa confuncturi Atque ita habitum es 4 dixino nur psalmum hune Iectum fuisse ut testimonium operis sui Defensio audiret quia ex re in
fantium atque lactentrum in Marrιno Domani laudete
sectari sensus pariteri dectraetas est inim rem. Ecce tibi Detensor , qui in omnibus Andegavensium piaesulum Catalogis primus collo catur. Alterum Gregorius Τuronensis suppeditat tribus in Io eis. Primem quidem libro 1. de miraculis sancti Martini cap. I. In quo I Episcopatua gloriosam is pane in ιmιtaba iam gens stam per quinquennia quinqua, bis inspergaminis mensibus m decem diebus octogesimo primo aratis sua anno Casario, Attico Consulibus, no re media aleui inpare Deinde ex libro I. Hist. Franc cap. 43. Areadu verbHonor secundo imperi anno sanctus Martinus Turonorum Episcopus plenus viristibus sanctitata rabens infimanis multa beneficia octogesimo es nimo atatis sua anno, ut scopatus autem vicesimo sexto apud Condatensem Diares mavicum excedens a faculo feliciter migrauit ad Christum. Tum ex libro io, hist. eap. 3r de Martino utonensi Sedit annos a 6. me es 4 dies a'. Ex his sex habent utin vi ginti eum aliquot mensibus Ac diebus anni, quorum numero beati Martini Episcopatus definitur Ma de re quid11
96쪽
bitauerit, hactenus inuentus est nemo. Heie autem duo cum certissima sint,restat,ut quibus in locis nulla principum grassabata in Christianos persecutio num tres Episcopi, secundum quosdam,quinque secundum alios vivente adhuc Martino scilicet intra viginti sex annorum spatium de cellerint, vel non decet serint, iudicetur.Si non decesserint omnes,quod summa cuiatione eredi potest, Maurilius non potuit Andegavens Episcopus a Martino conlecrari si vero omnes decesserint, coniecrari quidem potuit, sed mirum profecto esset, dictuque incredibile, duos iuxta quosdam, quatuor iuxta alios Defensoris successores fuisse a Martino pro iure Metropolitani consecratos Episcopos, nec mentionem tantae rei ullam fieri a Seue
ro, qui cognita sancti Martini gesta tam accurate scripsit. iam diuereticini, quid miles in exercitu Constantij Imperatoris, Iuliani Caesaris; quid Catechumenus Ambiani; quid baptizatus Augustorati Pictonum quid ex Gallia reuersus in Italiam Mediolani, quid in insula Gallinaria; quid constitutus Episcopus Turonis in urbe, in pago i quid reueris cum Maximo quid alibi passim fecerit, dixeritque Seuerus diligenter exequitur: sed ne unius quidem Andegavensis Episcopi consecrationem a Martino iactam
commemorata tantum abest , ut duorum vel quatuor succedentium sibi pressiulum inaugurationes vir non indiligens, x magistri sui amantissimus obliuisceretur. Vt de aliis taceam, Ex Andegavensi Martyrologio, quod Hiretus Iaudat, aperte colligitur, Maurilium, cum anno Og factus sit Episcopus, a Martino qui iam migrauerat consecratum non esse qua de re in sequenti obseruatione dicetur amplitis. An autem secundum ista necesse sit, ut aliquis interseratur Episcopus inter Maurilium & Talassium, qui ann. 463. regendam Andegavorum Ecclesiam suscepit, aliorum au- dicio permittimus, quibus e cha duorum Andegauensum praesulum certissima esse debet, Defensoris zalassij. Nam Desensor, clim electioni Martini interfuerit, Ande-gauensem Ecclesiam regebat anno 37s. quo Martinus constitutus est Turonorum Episcopus.Talassius ver,anno F3. quo habita in eius ordinatione Synodus consignatur. Hic vera reddi posset ratio, eur denumero, de tempoἷς
97쪽
primorum nonnullarum Ecclesiarum Episcoporum auctores varient, si quam facile redderetur, tam benigne admitteretur, nec Φιλεμυθων crabrones irritarentur sed supersedera
uaedam de Martino,deque Maurilio in Maurili, ita notantur ad cititia.
HVic, ut apparet, obseruationi causam dedit superior, qua vidimus, Maurilium non a Martino, sed a Martini potius successoribus Andegau. Episcopum creatum csse. In primis falsum est, quod in edita per Rainonem Maurilij vita traditur, Martinum sub Iuliano Casare Turonicam metropolim rexisse. Quae falsitas facile colligitur ex
Seuero lib. de vita Martini cap. 3. Interea irruentibus intra Galila barbaris, Iulianus Caesar, coacto in unum exercitu apud Vangionum ciuitatem donatiuum coepit erogare militibus, ut est consuetudinis,singuli citabantur, donee ad Mamrinum ventum est. Tum ero opportunum tempus exist mans,
quo peteret missionem, neque enim integrum sibi fore arbitrabatur,si donatiuum non militaturus acciperet: Hactenus, inquit ad Casarem, militaui tibi, patere, ut nunc militem Deo e Donatiuum tutim militaturus eripiat Chriai ego miles sum, pugnare mihi non licet. Tum ver aduersus hanc vocem tyrannus infremuit, dicens , eum metu pugna . qua
postera die erat futura, non religionis gratia detrectare militiam. At Martinus intrepidus , immo ictato sibi terrore conssantiores hoc, inquit, ignauia adscribitur, non dii. crastina die ante aciem inermis ad bo ct in nomine Domini Iesu, Ano erueis, non elveo protectus, aut galea , hostium cuneos penetrabo securus. Retrudi ergo in custoriam iubetu facturus fidem dictis, ut inermis barbaris obiicere tur Postera die hoctes legatos de pace miserunt, sua omni seseque dedentes. Hoc autem acciditie anno Christi 316. notant Baronius Malij. Ad hunc igitur annum Martinus relicta militia Hilarium Pictauentem adiit Maliquandiu apud eum commoratus est, nec multo post in patriam reuertitur:
98쪽
sed clim auditisset exulem factum Hilarium, siturbatam ἀrianorum factione Ecclesiam, Mediolani sibi monasterium
statuit. Deinde cum ab Auxentio vexaretur, Wann 36o.
Hilarius ab exilio rediret in Galliam, eum secutus est, nee longe ab oppido Pictauensi monasterium collocauit. Tum ut alibi vidimus,anno octauo Valentis&Valentiniani creatus est Turonorum Episcopus. Qu9d cum ita sit, non potest id non esse falsum, quod de Martino ei aditur in Maurilij vita. Sed lepidum huius mendacij defensorem audire iuuat in Apologia ad sextam obiectionem: Si anni, inquit, Iuliani eo utentur ab eo tempore, quo Casar fuit appetiatus qui fuit anno Christi 36o iuxta Hieronymum eum ab eo
tempore ad eiusdem Iuliani mortem septem anni fluxerint, facile potuit contingere, ut Pontificatus Martini in rempus imperantis Iuliani incideret. Nam Iovianus, qui Iuliano Deeessit, octo tanti m mensibus tenuit imperiχm. Ioviano subrogatus est Valentinianus , quem certum est Martinum iam
Episcopum initio imperi sui adiise. His in Verbis quot commata, tot propemodu errores. I. Falleris mi homo, dum ais,
Iulianum Caesarem appellatum fuisse anno Christi so iuxta Hieronymum Hieronymus enim annos Christi Chronico suo non adiunxit, sed post Hieronymum alij, qui in editione Mombrili , Mediolanensi ut suspicor, istud anno Christi 316 in editione Basiliensi iur degalensi anno
factum narrant. 1. Falleris, dum ab anno Christi so ad Iuliani mortem annos septem fluxisse scribis. Hieronymus enim, quem laudas in editione Mediolanensi anno Christi 36 .i in editione Basiliensi, aurilegalensi anno 36s periisse tradit. 3. Falleris, dum Caesaris dignitatem cum Imperatoris dignitate confundisci sed in hunc errorem qui labitur, in historia Imperatorum abe cedarius sit & αἰαλφα retoportet. Aliud enim est tunc Caesar, aliud Imperator Iulianus pluribus annis fuit Caesar, quam Imperator. 4. Falleris, dum ais Martini Pontificatum in tempus Iuliani imperantis incidere, quamuis fingeres, Iulianum ad annum Christi 367 vitam protraxisse. Martinus enim factus est Episcopus anno Valentis, Valentiniani octauo , qui iuxta Baronium in annum Christi 3 i.&iuxta alios in annum 37s. incidit. . Falleris, quia in hac annorum computatione, cum iuxta Gregorium Turonensem Martinus annos in pontifi-
99쪽
ritu vixit tantum 16. menses dies 27. migrasset anno Christi I. vel plures in pontificatu Vixi et annos, quam 26. menses 4 dies x7 utrumque solo discutiendum risu. 6 Falleris, dum rationem reddis, cur numeratis ab anno Christi 36o. septem imperij Iuliani annis, contingere potuerit, ut Martini pontificatus in tempus Iuliani imperantis incideret haec autem ratio est , Nam Iovianus, qui Iuliano su cessit octo eanitim mensibus tenuit imperium o egregiam plane rationem Iovianus, qui Iuliano successit, octodun-vaxat mensibus regnauit, igitur Pontificatus Martini in tempus imperantis Iuliani incidit. . Falle iis, dum affirmas, Martinum iam Episcopum ad Valentinianum initio imperiisti tuisse, cum Marginus anno tantiim Valentis, valentiniani octauo faetiis fuerit antistes: immo si Baronio Potius, quam Gregorio Turonensi credatur,initium Pontificatu Martiniann. u.Valentis &Valentiniani consisnatur:&sic in finem imperi Valentis, Valentiniani, non In principium incurrit. In quaculique supputatione semel atque iterum falleris: in Baron ij, cum aliud sit finis, aliud initium imperij in Gregorij, cdm annus Valenti si Valentiniani Octauus magis adfinem imperi illorum, quam ad initium accedat ut videre est ex Hieronymi verbis in Chronico:
Regnauit, inquit, Valentinianus se Valens annosa me
fers. Sed fallor egomet cum plures hic sint errores , quam
commata, si bene numerentur. Sunt tantum commata qua
tuor vel ad summum quinque, sed sunt errores septem, &septimus est duplex ad demensum.
Deinde falsum est, quod apud Magnobodum de Mauri-
Iio dicitur in eius vitaci Beatus igitur Maurilivssub Iuliano Casare terrenam patriam pro Christi amore de Dieiens, humilis exul in Galgim aduentauit iam Lecta ordine, viam functa paupertatis semius Apud Rainonem vero plura: Mauribus Mediolanensis oppidi indigena extitit, parentibus splendidissimis, ct ab ipsis an eunabulis a beato Mamrino, qua illas temporibus Mediolani sibi monactertam cosio- cauerat,sacris literis institutus eis sed beato Martino Arianorum perfidia de ciuitate illa e tilpo ibidem demoratus est,
quousque abeat Ambrosio ipsius ciuitatis Episcopo osseium
Lectoris accepit. Interea patre eius, qui totam Hesperiam ρε- ne regebat, defuncto,secundu- praceptum Euangelicum re-
100쪽
licta matre, omniumque rerum suarum eupiditate haἴendusti Iuliano tune Casea re Martinum, qui tunc Turonicam regebat metropolim, expetiit m tamdiu cum eo moratus
est diuinis oecupatus officiis, que dum ceteros Ecclesiastitas gradus, gratiάmque Sacerdoti inuitus Martino cogente suscepit. I. Non potuit Maurilius sub Iuliano Imperatore, multominus Caesare Lectoris ossicium aceipere ab Ambro issio, qui nondum erat Episcopus. Nam ab interitu Iuliani ad Ambrosi Episcopatum intercedunt anni iuxta Hieronymum in editione Mediolanensi undecim, in editione B siliensi in Burdegalensi tredecim, in Annalibus demum Ecclesiasticis circiter decem. 1. A beato Martino ceteros gradus Ecclesiasticos sacerdotiique gratiam accipere non potuit Maurilius, oui anno Christi trecentesimo sexagesimo sexto factus est Presbyter, anno quadringentesimo sexto Episcopus. Nam Martinus anno Christi trecentesimo sexagesimo sexto nondum erat Episcopus, Wannocuadringentesimo sexto aesierat et Te Episcopus. Quod iam
alibi demonstratum est. Restat tantum, ut certa Maurili, asseratur aetas: Ioannes Hiretus Andegavensis in Theologia Doctor, Andegavensium antiquitatum libro seribit In Andegavensi Mart rologio legi Maurilium per annos quadraginta Probteratum , per annosost Epistopatum gessisse, se annum agenrem nonagesimum migrasse. Idem quoad annos Episcopatus,in vitae habetur in edita per Rainonem Maurili, vita sub fine Deinde infesto transtationis Maurili tradit, mortem illius anno quadringentesimo tritagesimo sexto areidisse. Quo ita constituto Maurilius nascitur anno Christi trecentesimo quadragesimo sexto, fit Pre- styter anno trecentesimo sexagesimo sexto, creatur Episcopus anno quadringentesimo sexto, manno quadringentesimo trigesimo sexto moritur nonasenarius. Aut error est
in Maurilἱ vita, aut in Andegauem Martyrologi , quae hac in parte conciliari nequeunt in Martyrologio quoad Epii copatus epocham maxime nullum cibesse errorem
crederem, cum ex aliis, tum ex hoc quoque, quδd Seuerus Maurilium a Martino consecratum antistitem non meminerit in Martini vita, cum ut meminisset , res ipsa exigere