장음표시 사용
491쪽
Probationem proponit tanquam typum eorum omnium qui reprobantur: atqui ex Augustino, reprobatio Esau facta est post demeritorum prae- visionem: Siquidem primo, Augustinus asserit quod sicut Iacob per summam misericordiam praedestinatus est, Esau per summam justitiam reprobatus fuerit: Deum ex eodem patre inquit epist. Ios. eadem matre, sino concubitv x antequam aliquid egissent boni aut mali , alterum Deus diligit, odit alterum , intelligat Iacob , ex illa mafisa originalis iniquitatis, ubi fratrem suum, cum quo habet communem causam , videt per justitiam meruisse damnari, non nisi pergratiam potuisse discemi: atqui condemnatio, exclusio a gloria, non discretio, qua fit per summam justitiam, necessario ptae supponit peccatum in subjecto, quod
condemnatur , excluditur a gloria, non discernitur a massa. Secunia, S. Doctor in eadem epistola Ios. conceptis terminis docet, reprobationem
Esau ortam fuisse ex odio Dei in Esau: addit, illud odium natum suisse ex peccato originali, cujus idem Esau reus erat: si id ensm didigebat in racob c ait θ antequam natus fecisset aliquid boni , nisi gratuitum miserisordiae suae donum Et quid oderat in Esau, antequam fecisset AHuid mali, nisi
ori nati peccatum ' Tandem tertio, Augustinus a Pilagianis & eorum reliquiis accusatus , quod ex ejus de praedestinatione, & reprobatione sententia sequeretur, Deum esse reum criminis, quod Vocant crimen acceptionis personarum, eam a
se calumniam depellit dicendo, & Iacob & Esau, attenta subjecti dispositione, potuisse secundum
justitiae leges reprobari, quia in utroque aequalis erat noxa peccati originalis : Parum attendunt ait epistola ad Sixtum ) quod debita reddatur ρα-na damnato, indebita grat,a liberato, ut nec ille se indignum queratur , nee dignum se iste florietur; atque ita pollias acceptionem nullam fieri pers narum , ubi una eademque masta damnationis offensionis m*οἰνit, ut liberatus de non liberato discat, quod
492쪽
DisserLIV. De Attributis in specie. 489
quod etiam sibisupplicium conreniret,nisi gratia sub
Objicies. Augustinus non minus aliquorum reprobationem,quam aliorum praedestinationem refert ad inscrutabilia Dei judicia : atqui, si censuis et, eam fuisse factam post demeritorum prae- visionem, eam non retulisset ad inscrutabilia Dei iudicia: ergo Augustinus non censuit,reprobationem, saltem negativam, factam sui ste post demeritorum praevisionem . Minor propositio est evidens, nam in suppositione de qua agitur,manifesta esset ratio , cur Deus nonnullos reprobet dum alios praedestinat; nempe patet esse demerita, quae in instanti rationis praevidentur, antequam a Deo seratur reprobationis decretum. ΤΟ-ta igitur difficultas est in majori propositione,quς quidem evidenter ostenditur variis S. Doctoris textibus,quos legere est, tum libro de praedestin tione Sanctorum, tum libro de dono persevera tiae. Instar omnium sint haec verba, quae lib. de dono Perseu. caP. 8. reperiuntur : Cur in eadem ea a me potius , quam illum puniet, aut illum potius , quam me liberabit hoc non Geor si quaeris , quare quia in hac re sicut justa est ira ejus, fleui magna est misericordia ejus ; ita inferutabilia judicia
Resp. dist. maj. Augustinus ad inscrutabilia
Dei judicia resert reprobationem comparativam conc. maj. reprobationem absolutam, ne g. maj. Dist. pariter min. Atqui si, &e. eam reprobationem absolutam non retulisset ad inscrutabilia Dei judicia, eone . maj. reprobationem comparativam, neg. mai. hoc est , cur Petrus , cur Ioan
nes sint reprobi, aperta est in Augustini systemate causa, nempe est peccatum originale utrique commune: sed cur Petrus & Ioannes reprobati fuerint, dum Paulus & Iacobus fuerunt praedestinati, licet non minus quam Petrus & Ioannes rei essent, non alia est causa, quam Dei voluntas :Proinde Augustinus merito recurrit ad inscruta
493쪽
so Instit. Theolon Pars I. bilia Dei iudicia, cum de ista, id est comparativa, non autem cum de illa, hoc est, absoluta reprobatione disserit. Augustinus eam doctrinam hausit ex Apostoloqui cum agit de reprobatione absoluta, docet cui Prycedente paragrapho dictum est9 illius caulam
esse peccatum saltem originale : e contra cum agit de reprobatione comparativa, recurrit ad
inscrutabilia Dei judicia r O altitudo divitiarum sapientiae sementiae Dei inquit in epist. ad Rom. Postquam multis capitibus versavit praedestinationis & reprobationis mysterium quam incomprehon ilia sunt judisia ejus ct investigabiles viae ejus t suis enim eosnovit sensum Domini aut quis eonsiliarius ejus fuit f
f. IV. Guid S. Thomas senserit de reprobatione
negativa. 2 t. Plures Thom istae censent, S. Thomam docuisse, reprobationem negativam factam fuisse independenter a quorumlibet demeritorum prae- visione: Alii ex ejusdem S. Doctoxis schola contendunt,eum expresse asseruisse contrarium: quibus nos adhaereamus, subsequens aperiet conclu-
CONCLUs Io . S. Thomas docuit, reprobationem nesativam suisse factam post demerito rum praevisionem. Probatur I. ex S. Doctoris Summa theologica, quae postremum est illius opus.
Prima parte quaest. 23. art. I ..contra conclusio.
Nem quae statuit, convenire homines praedestinari, objicit sibi hoc argumentum: Angelis non convenit praedestinari, ergo neque hominibus :ad quod quidem argumentum respondet S. Thoma S, angelis non minus convenire praedestinari quam hominibus, cum hoc tamen discrimine
494쪽
Dimeri. IV. De Attribui. inspecie. 69I
quod licet respectu utrorumque idem si termi-rius ad quem nempe beatitudo cςlesiis , idem
tamen non sit terminus a quo , nam in homine terminus a quo praedestinationis est status miseriae , in angelis vero merus status viae absque ut
Ia miseria: Psihil refert inquit in responsione
ad tertium θ utrum aliquis praedestinetur in vitamo ternam a 'atu miseriae vel non. Cum autem nulla sit miseria sine praecedente peccato, sequitur necessario, S.Thomam sensisse,hominis lapsi pra destinationem praesupponere praevisionem peccati . Vertim si praedestinatio eam praevisionem GPPonat , eam quoque ut superius dictum est debet praesupponere reprobatio negativa ssive siet mera non electio, sive sit postiva exclusio a regrio cςlesti. Eidem quaest. art. s. contra hanc conclusionem : Totus praedestinationis effictus nurulam causam habet praeter divinam voluntatem , sic arguit: Si totus estectus praedestinationis nullam habet causam praeter divinam voluntatem, iniquitas est apud Deum: aequalibus nimiritin &secundum naturam & secundiim peccatum originale, inaequalia dabuntur; aliqui enim reprobabuntur, dum alii praedestinantur. In illius a gumenti solutione supponit, quod objectum est, nempe & reprobum & praedestinatum, esse aequales , O seeundum naturam , O secundum Deccatum originale; sed eontendit non inde sequi, quod sieiniquitas in Deo i sed eluceat summa illius in Praedestinatos, quibus parcit, misericordia , &summa in reprobos, quos punit, justitia . Addit, duplicis illius divini attributi manifestationem esse causam, cur Deus quosdam eligit, &quosdam leprobat. Voluit igitur Deus , inquit in responsione ad tertium, quantum ad aliquos, quas praedestinat, siuam hepraesentare bonitatem , per m9 dum misericordiae pareendo et O quantum ad aIA quos, quos reprobat, per modum iustitiae puniendo rct haec est ratio, quare Deus quosdam eligit , quosdam reprobat. Deus autem non parcit , nisi
495쪽
Teis , non punit nisi reos: ergo persuasum fuit s. Thomae, praedestinationem, & reprobationem Praesupponere peccati privisionem. Respondent nonnulli, S. Thomam loco mox laudato loqui de reprobatione sumpti in exec tione, non autem in intentione divina. Sed falsa est ea responsio: nam S. Thomas linquitur de reprobatione eodem sensu sumpta, quo de ea loquitur Apostolus ad Rom. 9. nempe S. Doctor in eorum,quae mox dicta sunt, confirmationem, laudat eum Apostoli locum: atqui Apostolus eo loci sumit reprobationem, non ine Xe cutione, sed in intentione divina: Ethisee est ratis c inquit angelicus Doctor quare Deus quosdam elegis , se quosdam reprobat: Et hane ea am assignat Apostolus ad Rom. 9. dicens , Volensia Deus se
Eere iram, id est, vindictam justitiae , O tam facere potentiam suam , sustinuit, id est , permisit,
is multa patientia vas irae, apta in interitum , mi senderet disitio gloria suae in vasa misericor diae , quae praeparavit M gloriam . Idem S. ThomaS 1.2. quaest. Σ. art. s. ad I. asserit ad mentem S. Augustini, quibusdam in poenam Peccari , saltem originalis , denegari auxilium gratiae me cessariae, tum ad credendum, tum ad diligendum Deum & proximum : me inquit 9 auxi-Lum quibuscunque diminitus datur , misericorditer datur; quibus autem non datur , ex justitia non d zur in poenam praecedentis saltem originalis peccari , ut Augustinus dieit in libro de eorreptione Ogratia. Ex ii 4 S. Thomae verbis sic conficitur a gumentum. Illud est eausa reprobationis in intentione divina, quod est causa primi effectus illius: atqui ex angelico Doctore, peccatum originale est causa primi estectus reprobationis , denegationis nimirum gratiae ad fidem & ad charitatem, ac Proinde ad salutem simpliciter neces
Secundo, quae S. Thomas senex in sua Summa docuit, iam in prioribus suis operibus docuerat.1 Quaest.
496쪽
Dis eri. IV. De Attribui. in oecie . 93
zeD.6. de verit. art.2. ad 9: sic loquitur: Electio Dei, qua unum eligit O alium reprobat, rat δε-nalis est, nec tamen oportet, quod ratio electιonis sis meritum; sed in ipsa electione ratio est divina bonitas I ratio autem reprobationis peccatum originale , ut Augustinus dicit. Nec locum habere potest responsio adversm riorum contendentium, S.Thomam laudato textu agere de reprobatione sumpta secundum executionem: Nam opponit reprobationem electi
ni. Electionis autem nomine haud dubie inte ligit electionem in intentione divina sumptam snempe asserit , ejusmodi electionis causam non esse aliquod ex parte electi meritum, sed solam divinam bonitatem, seu misericordiam; quod quidem de electione secundum executionem sumpta dici non potest. In commentario capitis 9. epist. ad Rom. lectione 3ἰ haec scribit : cum omnes homines ρr pter peccatum primi parentis damnationi nascantur obnoxii, quos Deus per suam gratiam liberas ,
sola misericordia liberat; ct sie quibusdam est m
Iericors quos liberat , q uibusdam autem iustiis quos non liberat, neutris autem iniquus. Age re S. Doctorem de liberatione a miseria aeterna, & de non liberatione ab eadem miseria, seu de praedestinatione ad gloriam , & de exclusione a gloria I Patet tum ex eo, quod Apostolus quem eX-plicat, de iis loquatur: tum etiam eX his antec dentibus verbis : Sie igitur non potest esse, quod merita consequensia gratiam sint ratio miserandi aut p destinandi, sed sola Dei voluntas seeundum qua vi misericorditer aliquos liberat. In commentario ejusdem cap. 9. Iect.4. cum agit de massa, ex qua , ex Apostolo, figulus laci evas, aliud in honorem, aliud in contumeliam,aD serit,eam massam non esse eam, quς Dei manibus in mundi exordio consecta est I sed quae corrupta est per peccatu primi parentis: ergo Deus, eX an
gelici Doctoris mente , non facit aliquod vas in
497쪽
honorem per praedestinationem ad gloriam , aut vas in contumeliam per reprobationem seu exclusionem a gloria, nisi ex luto per peccatum Adami corrupto: ae proinde non minus re Probatio negativa, quam praedestinatio , supponit demeritorum, saltem per peccatum oris inale, Praevisionem. Humana natura cinquit vilitatem habet ex sua materia , quia , ut dictur Genec. 2. f eis Deus hominem de limo r sed majorem vilitatem habet ex corruptione peccati, quae per unum hom nem in hune mundum ἰntravit; ct aedeo homo merito luto comparatur. Similiter se Deus liberam habet potestatem , ex eadem masse eorrupta generis hum ni icut ex quodam luto,nulli faetendo injuriam, quosdam homines acere praeparatos ingloriam , quo iam
in miseria relictos. Objicies i. S. Thomas docuit, reprobationem esse actum divinae providentiae: cum s inquit I.
P. q. 23. art. 3. ad divinam providentiam pertineae aliquos permittere a vita aeterna deficere , ad eam pertinet etiam aliquos consequenter reprobare. At
qui si reprobatio esset ex praecedentibus, sive Per Peccatum originale, sive per actuale demeritis , non esset actus providentiae, sed justitiae vindicativae ; ea nimirum reprobatione Deus Puniret praecedens aliquod peccatum. Resp. conc. maj. neg. min. Ratio est, quia
actus ille est simul actus providentiae &actus justitiae: providentiae quidem, quatenus Per eum Deus quosdam in miseria derelinquit, ac proinde sinit, ut ab ultimo fine deficiant: Vnde S. Doctor cum per divinam providentiam homines su
itam ordinentu , pertinet etiam ad divinam pr mi dentiam, ut permittas aliqisos ab ipso sine deficere et justitiae vero, prout Deus in vindictam peccati reProbos non liberat a miseriae aeternae debito, in quod Per peccatum inciderunt. Ea quorum dam hominum non liberatio medium est, quo Providentia utitur, ut conservet universi decus Nornamentum, quod quidem in eo positum est,
498쪽
Dirari. IV. De Attributis in sepecie. 9s
ut diversi sint rerum, ae proinde hominum, gradus M ordines: Inde est ait S. Thom. hujusce
quaest. arti c. s. ad 3. quod ad completionem unia versi requirumtur diversi gradus rerum , quarum quaedam alium O quaedam insimum locum teneant λuniverso et O ut multiformitas graduum conservetur λ rebus , Deus permittit aliqua mala fieri , ne multa bona impediantur . Sis igitur consideremus totum genus humanum , sicut totam rerum universitatem , sec. Objicies et. S. Thomas asserit, voluntatemper mittendi, ut quis cadat in culpam, esse est ectum reprobationis: ergo culpa non est causa reprobationis, neque enim aliquid est rei alicujus causa & effectus simul. Antecedens hisce verbis I. P. q. 23. art. 3. adit S. Doctor: Sicut praedestinatio imeludit voluntatem conserendi gratiam se gloriam , is a reprobatio includit voluntatem permittendi alia quem cadere in eulpam , O inferendi damnationis poenam pro culpa. Resp. I. dist. ant. In culpam actualem , cone. ant. in culpam originalem , neg. ant. Textus quibus ea responsio nititur , superius relati sunt a Resp. 2. dist. iterum ant. Permittendi cadere in culpam,permissione quae dicat solam voluntatem derelinquendi in peccato praecedente, cone. ant. Voluntatem permittendi primum peccatum neg. ant. Ratio solutionis Petitur ex eo, quod ipse S.Thomas voluntatem permittendi Peccatum, in responsione ad 2. vocet derelictionem a Deo:
Neprobatio non es ea a ejus quod est in praesenti, se licet culpae , sed est eausa derelict ionis a Deor e= t men causa ejus quod redditur in futuro , scilicet par-
Objicies 3. S. Thom. ad meram Dei voluntatem, & ad inscrutabilia illius judicia resert hominum lapsorum reprobatione .ergo censuit,eam non fuisse lactam ex praevisione demeritorum 2 alioquin enim ea demerita pro causa reprobatio ni Sa
499쪽
nis, non autem solam Dei voluntatem protulisis et . Antecedens probatur ex his S. Doctoris verbi S I. p. q.23. art .s .ad . Sed quare hos elegis ingloriam, O rllos reprobavit,non habet rationem, nisi dia vinam voluntatem. Particula illa exceptiva risisi , quamcumque aliam causam excludit, ac proinde ipsam peccati praevisionem. Id ver3 S. Thomas probat authoritate S. Augustini tractatu 26. in Ioannem, ubi sic loquitur: uuare hunc trahat , illum non trahat, noli velle tu dieare, si non vis errare. Probat iterum ex com P ratione partium materiae , in quibus quod haec pars hanc habeat formam, & illa aliam, pendet ex sola Dei voluntate: suare haec pars materiae . st sub ista forma , O ista sub alia , dependet ex simpliei divina voluntate , sicut ex simplics volunt te artisseis dependet , quod ille lapis est in ista parte parietis , O ille in alia. Idem angelicus Doctor in I. ad Annibal. dist.
4 I. quaest. unica art. 3. docet, voluntatem non
dandi gloriam non habere ex parte hominis reprobi aliquam causam: Vec inquit θ requis
tur ratio , quare non dem alicui , mi dare non ὰebeor haberet tamen causam,si demeritorum praevisionem supponeret.
Resp. dissi ant. S. Thomas ad solam Dei voluntatem refert reprobationem comparativam, cone. ant. reprobationem absolutam , neg. ant.
Ista ut jam diximus de Augustini sententia
causam habet, nempe peccatum, saltem originale; illa vero nullam habet ex parte reprobi. Quod autem S. Doctor in locis,quae nobis objecta sunt, loquatur de reprobatione comparativa, evidens est ex verbis quibus utitur: uuare hos elegit ingloriam , illos reprobavit. Evidens est quoque ex Augustini textu quem laudatr uuari hunc frabat, &c. Evidens est tandem ex similitudine quam desumit ex rebus eorporeis: Sieue ex simplics voluntate artilliis dependet, quod ille lapis s in
να parte parieris, O ille in Hia.
500쪽
Dissen. IV. De Attribui. inspecie. 97
Eadem ratione explicari debet textus , qui secundo loco objectus est ex I. ad Annibal. Suppo. sito nimirum,quod tum prςdestinatus tum reprobus aequaliter rei sint , certum est id quod assi mat S. Thomas, scilicet, ex Parte reprobi non esse causam, cur reprobus sit, dum alius est praedestinatus, nec potest a Deo quaerere rationem cur praedestinationis gratiam illi non concesserit, quam annuit alteri. Deus enim respondere posset, non requiri s ut verbis S. Doctoris utar rationem , quare non dem alicui , eui dare non de
Instabis r. Non est in S. Τhoma fundamentum distinguendi reprobationem negativam in absolutam & comparativam. 2. Praeterea admissa etiam illa distinctionem on est ratio, cur asseratur S. Thomam censuisse istam non habere causam praeter Dei voluntatem , illam vero Pro causa praevisionem demeritorum. Res'. ad I. angelicum Doctorem variis in locis tradere distinctionem de qua agitur. Et sane duplex est apud eum reprobatio: in generali , quae quidem est omnino idem cum absoluta , &altera in speciali, quae non differt a comparativa : circa electionem bonorum O reprobationem malorum s inquit in comment. epist. ad Rom. cap. 9. lect. 4s. duplex quaestio moveri potest: una quidem in generali , quare Deus velit q-fidam im rare, O quoru=ndam misereri: alίa vero ιn spe-Hali , quare velit hujus misereri , O hune vel iialum indurare . Resp. ad a. posta distinctione reprobationis absolutae a reprobatione comparativa, S. Thomas docet , illius non autem istius reddi poste rationem: Et potest quidem inquit) ratis hujus quaestionis a bignari: secundar amem quaestionis non potest assignari , nisi simplex Dei voluntas ,
eujus exemplum patet in rebus humanis . Idem utriusque reprobationis discrimen expresse tradit in caput 6. Ioannis, ubi sic loquitur: suare