Institutiones theologicae ad usum seminariorum. Authore Gaspare Juenin ... Tomus primus septimus

471쪽

68. Institi Theolon Pati I. . E S

rant asserere. 2. Augustinus illud crimen sibi a Pelagianis & postea a Semi.Pelagianis non semel impactum depulit. Pelagiani argumentabantur ex Peccati Originalis per actum conjugalem c ut docebat Augustinus J propagatione: indeque comcludebant, quod cum Deus sit author nupti. Tum , es et quoque author peccati originalis: S mi-Pelagiani vero argumentati sunt ex adstructa ab Augustino hominum distinctione in masam Perditionis, in qua sunt reprobi, &in maliam salutis, ad quam electi pertinent: hincque concludebant, quod cum utriusque cut supponebant Deus sit author, non minus sit causa mali, quam author boni. Rationes, quibus Augustinus utiturtit calumniam illam a se depellat, legere est tum in libris de nuptiis , quos contra Iulianum exara vit , tum in libris de praedestinatione sanctorum, de dono perseverantiar, quibus adversus Semi-P Iagianos respondit ad Prosperi & Hilarii epistolas. 3. Arausicana IL Synodus dogma, de quo agitur confixit: Aliquos vero ad malum divina potestater destinatos esse non foliam non credimus , sed etiam,

F sunt , qui santum malum credere velint, cram Om mi detestatisne illis anathema disimus. 4. Idem definiit Concilium Tridentinum sesi. s. can. I7. Si amis taxerit, reliquos omnes qui vocantur, vocari qui- Eem , sed gratiam non accipere,utpote divina potestare tradestinares ad malum, anathema sit. Verum

fusius eo de capite dicemus in nostro tractatu de

objicies I. Reprobi necestario damnabuntur: si enim possent salvari, latum de eorum reProbae elone decretum frustrari posset suo estectu , quod

est absurdum. Resp. ad T. nex ant. Ad 2. dist. ant. Decretum Dei posset frustrari suo effectu , potentia, quae

nunquam reducetur ad actum, conc. ant. Poten

aia , quae aliquando reducetur ad actum, neg.ant. Nec

472쪽

Differt. IV . De Attriburi inspeeis. 469

Me inde sequitur,quod possibile esset,Dei provis

dentiam , cujus pars est decretum de reprobatione ,- non assequi propositum sibi sinem: ita nimiarum providentia finem illum, seu aliquorum hominum reprobationem, intendit, ut flexibilit tem ad bonum non tollat a reproborum volunta te : unde recte sequitur, quod licet reproborum damnatio sit necessaria necessitate consequentiae thoc est, licet verum sit hoc enthymema: Pen us ab

aetemo reprobatus este ergo damnabisur: ejus tamen damnatio non sit necessaria necessitate conse quentis, seu verum non est hoc enthymema: Petrus ab aeterno reprobatus est: ergo necesario damn

Bitur; scilicet peccabit libere, poterit converti ει stare in justitia, quamvis revera nec sit conve tendus , nec, si convertatur, ad finem usque si e

perseveraturuS.

Objicies x. Illi necessariδ damnantur,pro quo rum salute non liceret orare, si latum a Deo re-Probationis decretum fieret certum per divinam velationem: atqui revera non liceret orare pro salute reproborum, si latum a Deo reprobationis decretum nobis fieret certum per divinam revelationem; ergo reprobi necessario damnantur. Major constat: nam ideo in illo ea su non liceret Pro reprobis orare, quod certo sciremus, eos non

posse salvari. Minor est Augustini, qui lib. 1 I. de civit. Dei cap. 24. sic loquitur: Si de aliqisibus

Ecclesia certa es et ia hae vita eonsistitis , fluod prin destinatisunt in aeternum ignem ire cum diabolo, tam pro eis non oraret, quam nee pro ipse: sed quia de nullo certa est , orat pro omnibus.

Resp. ad I. neg. maj. Ad 2. neg. quδd ideδ in casu , de quo agitur, non liceret pro illo reprobo orare, quδd non possit salute consequi; sed quod ideo Per eam revelationem tolleretur spes pro ibio reprobo obtinendi aut conversionem, si esset in statu peccati, aut perseverantiam usque m fione, si esset in statu grati . Alia potest proserri ratio cur eo in casu licita no esset oratio pro illo reprop

473쪽

o Instit. Theolog. Pars I.

ho: nempe qui tunc pro illo oraret , mellet Deum facere mendacem : nam ut advertit Estius

Deus diceret r Petrus acta daemnabiture orans vero Deo diceret: Fac, ne Petrus actu damn

rur , hoe est , falsum sit, quod a te revelatum

est.

Objicies 3. Petrus Actorum a. asserit, Iudaeos definito Dei consilio Christum morti tradidissermne sinquit 9 desinito tan*- O praeseientia Dei

traditum per manus iniquorum affligente isteremi

stis: ergo Deus Iudaeos reprobos impulit ad deis ei dium, cujus facti sunt rei per Chri1li oeciso

Resp. neg. ant. Ratio est, quia vox illa, πυ-ditum,non refertur ad Iudaeos,ita ut sensus sit, dios definito Dei consilio Christum interemisse, sed resertur ad Deum Patrem, qui definito consiptio filium suum pro generis humani redemptione tradidit , & usus est iniquitate Iudaeorum , ut IMtum ab aeterno de filii morte decretum exequeretur. Quae mox tradita est expositio, ex textu graeco evidenter colligitur. Objicies 4. Qui reprobos exeoecat & indurat, est causa peccatorum, in quae prolabuntur; nem-Pe reproborum Peccata ex eorum excoecatione& induratione sequuntur: atqui Deus exeoecat &indurat reprobos: Propterea cinquit Scriptura Ioan. 7. 9 non poterant credere , quia iterum dixis Issas: Excaecavit oculos eorum,ut non videant oeulis, O non intellisant eorde, O eonvertantur se sanem eos. Idem habetur Exodi capite 7. Indurabo ait Deus in eor Pharaonss a Resp. dist. maj. Qui reprobos exemeat S indurat infundendo malitiam, est causa peccat rum , in quae prolabuntur, conc. maj. subtrahem do gratiam,rieg. maj. Isto tantum modo, non au tem illo, Deus reprobos excoecat S indurat e unde Augustinus docet,ex coecationem & indurationem, de qua agitur, in eo positam esse, t. quod

Deus non velit reproborum misereri: Hi sinquiu

474쪽

Dissere. IV. De Attribun in specie. Ur

Iib. ad Simplici anum quaest.2.) hoc dicatu obdur re peccatorea quosdam,quia non eorum m seretur,non quia impellit, ut peccent: χ. quod eos deserat: Sic excaecat o obdurat Deus, deserendo O non adjuvando ait idem S. Doctor tractatu s3. in Ioannem ) quod Oeeulto judicio fuere potest, iniquo non

potest ....... Hinc excaecamtur O indurantur , quia negando divisum adjutorium non adju antur.

Objicies s. Augustinus lib. de gratia & libero

arbitrio cap. 2 o. docet, malorum hominum voluntates a Deo ad peccatum inclinari: idque S. Doctor confirmat exemplo Pharaonis, Absalonis &aliorum: ergo, &c. iResp. dist. ant. Augustinus docet, voluntates horrnnum occasionaliter a Deo inclinari ad peccatum , conc. ant. inclinari licienter, neg. ant. hoc est, non per se, sed tantam per accidens reprobi ad malum a Deo inclinantur: nempe Deus re probos in certis quibusdam circumstantiis ponit , in quibus reprobi aut Patienter non tolerant immissas sibi calamitates, aut abutuntur bonis quibus assivunt, aut corrumpuntur eorum societate, quibuscum versantur. Legi potest ea de re

Augustinus lib. r. ad Simplicianum quaest.2. Legi quoque potest S. Thomas, qui in haec epistolae ad Rom. verba: In hoe ipsum extatami te, haec habet lectione 3. Insti ta q-dam interiori mdventur

hom nes a Deo ad bonum se ad malum: aliter tamen ad bona , Miser ad malar nam ad bona snelinat hominum voluntates directe se se e tanquam aisthor honorum δ' ad malum autem dieitur inel nare vel ἴ- sertare homines oecasionaliter, A quantum sciliaet

Deus homini aUγid proponis, vel exterius , vel interias , Dod, quantum est de se, est inductisum ad ιοnum , sed homo propter suam maditiam perversemimae ad malum.

475쪽

ARTICUL Usi II. . De variis circa reprobationem Catholis

rμm sententiis. i E Stius &Sylvius, quibus praeivere ac Lia postea subscripserunt multi Thomistae , damnant quidem Calvini de politiva reprobatione sententiam, seu fatentur, reprobationis positivae decretum non esse, aut angelorum aut nominum respectu, latum a Deo independenter a praevisis tum angelorum tum hominum demeritis : sed contendunt, idem non . debere feret iudicium de reprobatione negativa, nempe docent, & in angelis S in hominibus suisse Prorsus independentem a quorumlibet demeritorum praevisione . t e

Ut Estius, ejusdemque cum eo sententiae a thores, suam de reprobatione mentem aperiant, hunc inter divina decreta ordinem statuunt.

Deus sinquiunt Primo, decrevit hominum &angelorum creationem: Seeundo, ex iisdem tum angelis tum hominibus nonnullos elegit ad regnum coeleste, alios vero non elegit: in illis manifestam feeit suam charitatem, in istis vexo manifestum fecit suum in res omnes creatas dominium , infinitam suam potentiam : Tertio , utros que , scilicet homines & angelos , statuit creare in statu gratiae sanctificatis: sedario, angeli s&ho minibus, quos ante in instanti rationis non eleg rat ad regnum coeleste,decrevit non dare gratiam per se efficacem , aliunde tamen ipsis ad actu perseverandum necessariam: ostumio,praevidit eorum lapsum : Sexto, in ejusmodi lapsus vindictam decrevit in eos animadvertere exclusione: a regno coelesti, non solum tanquam bono illis indebito, sed etiam tanquam poena qua torquerentur in Perpetuum I Praeparavit praeterea poenam sensus

de qua fit mentio Matthaei capite is .Ite maledicti in

476쪽

Differt. N. De Attribsit. insperie. σ3

n ignem uetemum , qui paratus est diabolo se ange

Us ejus . .

. Ex iis quae hucusque dicta sunt, patet Estii,&aliorum idem eum ipso sentientium, sustema niti hoc principio: Quod cum Deus nulli creaturae

gloriam aeternam debeat,absque injustitia potuerit ad eam quosdam angelos , & quosdam homi' nes non eligere independenter a cujuslibet peccati prcvisione.Hinc iterum Patet,cur ea quarumdam creaturarum non electio dicatur reprobatio negativa, non autem reprobatio privativa: nempe evidens est, id oriri ex eo,quod privatio sit carenti a formae rei alioquin debitae, negatio e contra sit carentia rei prorsus indebitae. Hinc tandem Patet ratio , cur independenter a quovis peccato praeviso Deus gratiam efficacem ad actu perseverandum necessariam negaverit angelis, & homini

innocenti, & nunc etiam in statu naturae lapis pluribus justis deneget: i sic nimirum se gessit Diim,gexitque modo, quod nec angelo nec homini gratiam illam debeat. . Hol. 2. Discipuli Ludovici Molinae docent, reprobationem, etiam negativam, supponere prae- visionem peccati tum in angelis, tum in homini. bus : hoc est, contendunt, Deum praevidisse lapsum & hominum & angelorum, antequam, sereundum nostruus concipiendi modum,eos nega live reprobaverit, seu non elegerit ad coelestem gloriam, aut eos ab ea excluserit, etiam tanquam re eis omnino indebita. Mirum non est,quod ii theologi in eam sententiam abierint: nam, cum doceant, nec angelum

neei hominem praedestinari ad regnum coeleste nisi post praevisionem futuri usus datae sibi gratiar versalit is, consequenter docere debuerunt, eos ab illo regno non excludi, nisi post praevisio demnegati consensus oblatae sibi gratiae. . Ut autem suum systema reddant apertius, inter actus divini intellectus , & divinae voluntatis

huncce, ordium statuunt. Primo inquiunt

477쪽

Instit. Theolog. Pars I.

Deus angelos & homines decrevit in statu gratia

sanctificantis condere cum ordinatione ad regnue celeste, hoc est, intuitivam divinae estentiae visionem: Secundo , statuit utrisque conserre gratiam actualem, cujus usus penderet e t mera eorum acceptatione: Tenio, Praevidit, angelos apostatas ei gratia usuros non esse , ac proinde casuros esse ex

originali justitia: uuarto, in poenam eiusmodi lapsus statuit, eos excludere a regno coelesti s ac

detrudere ad tartara cruciandos . .

Hoc unum illi authores inter angelos & homines discrimen statuunt, quod Deus lapsis hominibus, non autem angelis, dederit Christum re demptorem : unde docent, Deum post praevisum in Adamo & ejus posteris peccatum originale, statuisse & Adamo N ejus posteris dare ex Christi meritis auxilium versatile sufficiens tamen ad recuperandum amissum iustitiae statum,& ad pere severandum in finem usque . Addunt, Deum post Praevisionem non acceptati ab aliquibus illius

auxilii, illos eadem ratione, qua apostatas angelos , exclusisse a resno coelesti, illisque in poenam

peccatorii, in quibus morituri prς visi sunt, pr pDrasse perpetuam tum damni tum sensus Poenam. Τυt. 3. Non paucis aliis theologis placet troede reprobatione systema. Doeent r. apostatarum angelorum reprobationem, sive negativam, sive

positivam,fuisse factam tantdm post prςvisionem peccati, in quod libere lapsi sunt. Docent 2. idem ferri debere judicium de hominum reprobatione, si Adamus in originali justitia perseverasset. Docent 3. hominum lapsorum reprobationem,etiam negativam, supponere praevisionem peccati, non actualis quidem, sed originalix. tΤheologorum sic opinantium hae sunt rationes . Contenssunt primo, nec angelos nec hominem innocentem ad actu perseverandum indiguisse gratia per se efficaei. Contendunt seeundo e contra homini lapso gratiam per se efficacem, propter infirmitatem ex originali. Peccato eo m

478쪽

Di Sen. IV. De Attributis in specie. 7s

tractam , esse ad actu Perseverandum necessa

riam.

Ex priore principio concludunt , reprobationem negativam, seu meram non electionem in angelis, Praesupponere praevisionem actualis pe cati: neque enim, inquiunt, Deus independentera prς visione negati consensus gratiae versatili potuit a regno coelesti eos excludere, qui ea tantdm gratia indigebant, ut in justitia perseverarent, &perquam beati angeli actu Perseverarunt. 'Ex altero principio iidem theologi conci duni,hominis lapsi reprobationem, etiam negativam, praesupponere Praevisionem peccati, saltem originalis. Et sane, aiunt, si homo lapsus non indiguerit auxilio per se emcaei, nisi propter infimmitatem ex Peccato contractam, Praecisa Peccati praevisione Deus in eo reprobando eadem ratione sese gerere debuit, qua in angelos: ergo quemadmodum non reprobavit angelos,nisi post peccati praevisionem; ita nee debuit hominem lapsum reprobare,nisi post peccati praevisionem. Confirmatur ex eo,quδd Deus praecisa infirmitate per Peccatum contracta,judicare debuerit,pl res ex hominibus lapsis perseveraturos esse ingratia baptismali eum auxilio versatili, quo solo indigebant, sicut plures angeli re ipsa cum eodem auxilio versatili in originali justitia perseverarunt . Tandem cum per peccatum originale homo constituatur Dei inimi eus, sussiliens Deo praebu it landamentum, ut post illius praevisionem, in aliquos homines ab aeterno ferret aeter innum reprobationis decretum. Quaenam ex iis

Catholicorum sententiis verior sit, subsequenti-b as paragraphis est expendendum.

479쪽

ς 6 . Instit. Theolog. Pars I.

Vtrum Angelorum reprobatio negativa facta fuerit tantism post pravisa eorum

demerita. CONCLUs Io . Angelorum reprobatio negativa facta suit tant im post praevisa eorum demerita . Est contra Estium S plures Τhomi

Probatur I. Praedestinatio sanctorum angelorum facta suit tantum , ut superius ostensum est , post praevisa eorum merita:ergo aPostatarum angelorum reprobatio negativa secta fuit tantum post praevisa eorum demerita. Probatur conseq. Reprobatio negativa nihil est aliud, quam privatio praedestinationis: est enim mera non electio ad gloriam,ac proinde privatio electionis ad eamdem gloriam: ergo, si merita praevisa suerint ante praedestinationem, demerita praevideri debuerunt ante privationem praedestinationis. Probatur 2. Si angeli apostatae reprobati suiu sent, etiam negative , ante praevisa eorum dem rita, privati fulsi ent, ante eadem demerita, medici ad actu perseverandum absolute neeessarior ejusmodi nimirum medii privatio est estectus, qui sequitur ex reprobatione negativa: Atqui angeli apostatae non fuerunt privati medio ad actu perseverandum neeestario: non enim ad actu per severandum indiguerunt auxilio per se efficaci aedeterminati vo, sed satis eis fuit gratia volunt, iis pedissequa, unde nulla alia donati sunt angeliqui in justitia perseverarunt. Tale erat, inquit Augustinus lib. de corrept. & gratia cap. D.θαdjutorium, quod quilibet eorum desereret eum vellet,

O in quo permaneret si vellet, O in quo fieret ur

vellet.

Probatur 3. iis omnibus argumeretis, quibus subsequentibus paragraphis ostendemus, homi

480쪽

Differt. IV. De Attributis in specie. 77

nem lapsum reprobari non potuisse, etiam nega live , ante praevisa illius demerita. Objectiones, quae contra nostram conci usio nem ab adversariis moventur,petuntur ex duplici capite, quod Estio,pluribusque Τhomistis ceditissimum videtur; nempe sanctos angelos gratuito praedestinatos suisse ad gloriam; eos ad actu Perseverandum, non minus quam homo lapsus indiguisse auxilio per se essicaci, quod quidem ideo tantum nonnullis negari debuit, quod non essent ex praedestinatorum numero, seu non essent gratuitδ ad gloriam electi. Verum duplex illud principium veritate non nititur, idque partim sequitur ex iis, quae superii, dicta sunt de praedestinatione angelorum spartim etiam ex dicendis in tractatu de gratia , ubi isse differemus de natura auxilii, qus tum angeli tum homo innocens indiguerunt, ut acta perseverarent tu gratia sanctificante, in qua conditi fuerant.

Quid Scriptura doceat de hominis lapsi re

probatione negativa. CONCLus Io. Scriptura docet, hominis lapsi reprobationem negativam factam suisse tantum post demeritorum praevisonem. Probatur ro Illud supponit demeritorum Pra visionem, quod supponit Dei in suam creaturam

odium e neque enim Deus aliud odisse potest quam demeritum: Diligis omnia quae sunt inquit Scriptura Sapientiae II. O nihil odi is eorum quae fecisti. Atqui hominis lapsi reprobatio supponit Dei odium in hominem lapsum : liquidem Apostolus utitur odii nomine, ut in Esau

omnium reproborum reprobationem exprimatr