장음표시 사용
21쪽
principium, qui temporis caret principio ab eo inchoavit visen, litis olbem perfecit Moses a creaturae γενέθει coepit Iohannes a Creatore genito Ille a rebus corporeis&sub sensum cadentibus;
hic ab illo qui sensum intellectum superat in infinitum, Λωγα sic.
considerato ab aeterno. XXIIX. ιDe Λούγω ita ab aeterno considerato, qVatuor ponit Evangelista Propositiones, quarum prima est de Λωγου seu Filii aeternitate: Secuncla de distinctione talis οὐ γου seu Filii a Deo suo Patre: Te tia de consubstantialitate ejusdemAti γου cum Deo: Et quarta tandem de coaequalitate .coaeternitate Λωγου cum Deo Patre. Quas Propositiones, per climacem' ita proponit, ut ultimum verbum unius sit principin alterius Propositionis.
XXIX. Atq; ita hoc sublimi hujus divini Evangelii initio potenter docet, tundat Iohannes sublimem illum Articulum sanctae Fidei
nostrae Christianae, qua credimus confitemur unum esse verum omnipotentem&aeternum Deum, in una tamen illa essentia Divina tres distinctas Personas, Patrem, Filium ripiritum Sanctum c. quanquam ille heic non nisi impii Oile nominet, Ajuxta Lutherum Tom et Isileb in cap. I. Ioli fol. 9 . Quod
est Sacramentum magnum, quidem venerandum non scrutandum, quomodo pluralitas sit in unitate,aut quomodo ipsa unitas sit in pluralitate; Quod scrutari temeritas est, credere pietas,nosce
vero vita aeterna,juxta Bern hardum; ut propterea necessumst nos
magni illius luminis isto splendore, quem exhibet verbum reve:. latum, de unitate quidem Essentiae De ut. 6. q. 42 3'. Psal. 86. Io Es q. I3. - . . . I. I. Cor. 8 6. I. Tim. 2. F. I. IOhan. . 7. c. De pluralitate vero in specie Trinitate personali Gen. I. i. 26. Num. 6as. 24.23. Psal. 6. Matth. . o. II. Marc I lo. II. Luc. I. I. 22. Matth: 23. I9. I Oh. S. 6. 7. c. contentos esse donec in coelestem illam Scholam venerimus, in qua hanc arcanam sapientiam perfecte cognoscemus, visuri Deum sicuti est a faeie ad faciem quem hei tantum in aenigmate videmus I. Cor. 3. II.
22쪽
XXX. prima Propositio haec est,hθαχλύο Λόγm, seu oratione resoluta, λόγγἱμονάρχῆ δε qua singula verba, tanquam si gula pondera, diligenter sunt expendenda. XXXI. . Per Λογον igitur Iohannem quoad rem intelligere, non m- num,angelicum,aut humanum vocale seu evanidum aliquod ver bum,quod prolatum in aere evanescata in nihilum abeat, sed' postaticum verbum, Λουον κοτωδέα ,.υς εςω- jubstantialem dc er se subsistentem,&quidem singulariter Filium Dei, secundam Trinitatis personam, quae Messae est, non tantum heic quater, verum prius nempe i Epist. cap.r. v. I. cap V.7 ac primo omni um Apoc. lo. II. ubi illud nomen Divinitus ipsi revelatum videtur, ex Articulo praeposito, toto contextu, inprimis v. q. adeo enmanifestum ut mirum sit quenquam adeo stupidum esse qui de eo dubitare velit. Quod vero ea I. Ioli I. v. i. Apoc. q. II tribuantur Λογω quae sunt humanae naturae propria, ejus rei caula est, ovo persona haec Divina assumpserit in suam hypostasin, mile'nitudine temporis,ueram humanam naturam una cum proprieta- humanis Rom. y. . L. Tim. 3. 6. Heb. 2. IAE. I. I Oh q, s.
XXXII. Hinc Hilarius Lib.r de Trinitate, editionis Basil. 37o pag.ls. Cessat, inquit, sonus vocis cogitationis eloquium Verbum hoc,
res est, non sonus: Natura, non sermo: Deus, non inanitas est:
Et Fulgentius sermone de duplici Nativitate Christi, editionis Basil. ibat in8tav pag. 78 i. Est hoc verbum, inquit,non quod desinit prolatum, sed quod permanet natum Non transitorium sed aeternum : Non istum a Deo Patre sed genitum nec solum genitum,sed etiam unigenitum. Unde Ignatius in Epist: ad Magnesios scribit, a Iohanne nominari Λἰγον γημαμ orolati tum sed substantialem,&addicit. 1, γαρ ὁ λαλιας quutionis atticulatae, sed ex operatione Deitatis substantia genita.& Hilarius de Synodis contra Arianos pag. Io citat exemplar Fidei Syrmio ab Orientalibus contra Phontinum conscriptae,
23쪽
definiens: Si quis insitum quod per insitam loquendi naturam
e profertur 'prolatilium verbum Dei filium dicat,Anathema siti Videatur insuper Damascenus de orthodoxa fide Lib. .cap.6 editiones Basiliensis 3 1. pag. 7. Basilius Homilia super Proemiunx Iohan editionis BassilienfisI6i8 Tom.L pag. 3σ3. Tertulianus as . versus Praxeam editionis Pgris. 616 pag. 8 iambrosius lib. q. de Fide ad Gratiane,cap.3.Tom ,editionis Coloniensis idi6. Pag 78. . stlib.I. de Fide cap. .pag. 6. 7.
Videtur autem solus Iohannes in Novo Test praesignatis Io cis hoc vocabulo,&quidem ex Divina αποκαλύ LM,. insensu illoi arcano usus esse, quicquid aliis de locis nonnullis, quae eandem significationem inferre videntur, visum fuerit. Quod tamen quo st ad sensum in Veteri Test occurrit, Gen. I. ubi singulis operibu o praemittitur: Dixit Deus,per quod Dicere non tantum verbum alii quod ποφοροκονδε πεισπικπικον, sed etiam Uzτο πικον quod , inerat: mandato robur addidit, intelligitur: unde o. Interpretes qui pro Σ Mors hele usurpant,Psalm 33. v. o. δ' per Λογον vertunt;quo&referri solente quibusdam loca I. Sam.3.1 .sant. 7 20.I.Pans7 I9.2. Sam.2I. I. ED s. ii ut nihil dicamias de Chaldai.
ea paraphrasi quae saepissime vocem n &t 'PIN reddit pers, seu verbum Domini,Gen. 2 .3 48.aI. Psalm. IID. Es. 8do26 ε α s. ir ω 8. 3. Osi. ,: passim alibi ad innuendum y sermonem in textu fieri de filio Dei, Verbo se promissis,seu illo de quo sunt voces&sermones prophetarum: utut hoc non observa- si rit Syrus Interpres Novi Test qui heic non habet Bristhith mimare sed Brisckit melletho.:e XXXIV. x HinebeatusLutherus, in Postilia Ecclesiastica ad praesens
' Evangelium, statuit Iohannem hanc vocem a Mose mutuatum es τὸ se, quum non sit verbum inNovoTest quod non retro inVetus,ubi φ' ante praedictum est,respiciat, Noviimq; Test nihil aliud sit quam Veteris reseratio revelatio. Et in Comment: super Genesin edi
24쪽
Per narum, Dicit enim Deum esse, tu sic loquar, di istorem invicteat: tamen non utitur mareria, sed solo verbo, quod profert, ex nihilo facit coelum terram. Iam huc adhibe Ex angelium Iohannis , In principio erat Verbum nam probe facit cum Mose)dicit,
ante mundum con situm nihil erat creaturarum, Deus tamen habebatVerbum. Hoc Verbum quid ij, aut quid facit Audi Mosen Lux, inquit, nondum erat, sed tenebrae ex suo nihili esse, vertuntur in illam pureliantissima a reaturam, quae est lux Re quida perverbum; Ergo in principio ante omnem creaturam est verbum est tam potens Verbum, quam quod ex nihilo facit omnia. Hi ne sequitur irrefragabiliter, quod Johannes diserte addit, hoc: Verbum esse Deum & tamen esse distinctam personam a Deo Patre, sicut distinctae res sunt,uerbum&is qui verbum profert. Et tamen haec distinctio ejusmodi est, ut unissima ut sit dicamiunitas essentiae maneat. Haec sunt ardua, neq, tutum est ultra progredi, quam Spiritus Sanctus nos duci Hactenus Lutherus.
Quanquam vero infietari non possimus Mercurium Trita gistum,&ex illo, ut videtur, Platonem ac post Zenonem mera clitum, sicut &Orpheum antiquissimum Poetam Philonem,usos fuisse voe Λο in diviniore aliqua significatione longe tamen aliud intellexerunt illi per λουον, quam Iohannes, nempe deam in mente Dei conceptam& aeternum ejus de mundo consilium. si vero agnoverunt illi, ut patribus nonnullis placet,aeternum λογον, tanquam Dei Filium&Patri ομοέmo, tum id minime habuerunt ex lumine naturae, sed vel ex peculiari revelatione Dei, vel ex Hebraeorum traditione, vel ex Sybillinis institutis si ilIis alias aliquid tribuendum vel ex Daemonum, quibus hoc ysterium exscripturis notum, quadam suggestione praeterquam quod nussum si dubium multos de Λογω multa dixi sie, ex Hebraeorum scriptast quae tamen ipsi non intellexerunt. Et licet nonnihil subobscure intellexerint fidem tamen vel nullam vel plane languidam emeris cum dubitationibus permixtam adhibuerunt. XXXVI.
Vox autem Λογου, λελογα desivinpia, gravida est sensibus,
25쪽
nam i scribit Hieronymus ad paul.,multa signisscat, dum demdibum est Ratio iupputatio,& causa uniusculusq; rei, perquam sunt singula quae subsistunt. Quibus stignificatis addi potest ser.
mo, Mensura , Definitio, Liber,oratio, oraculum, consilium &e. Quae omnia & singula nomina licet aliquo modo convenire ruiscundae Personae Trinitatis Filio Dei possint commodissime t men videtur haec vox, cum Patribus quam plurimis' recepto in Ecclesia loquendi usu, Latine Per Vi a ui reddi nisi forte ni gis consulium fuerit retinere in omnibus Linguis vocem Λογου, tanquam μφια--τατιμ, perinde ut retinemus Immanuel, Iesus, Christus.
Interpretatio enim voci Λογου per Rationem,mentem 'pientiam ut de reliquas significatis quae neq; Verbi naturam, net
distinctionem personarum indicant, sicut nee de violento Hebraismo illo, quo nonnulli, sine omni relatione& distinctione Personali putant Λογον pro re, facto, seu oeitate sumi, nihil dicamus' Caret relatione ad creaturas, inrespectu ad ossicium docendi, quam etiam filius vocaturΛογγ Sermo vero contra seu loqv tio,norans orationem integram multis rebusae vocibus constan- eem, seu compositione a pluribus simul contextam dictionibus, evi vocis aliqVid foris seminatum & jactatum, caret relatione creatorem, ac ita excludit respectum illum in te inum primarisum quo Aiso distinguitur a Spiritu Sancto quicquid tandem
nostrae aetatis novatoribus videatur,qui malunt sermonem vertere,
invia Graece non, sed is quasi Mim passim confunde
rentur hae voces in Novo Test. quidem nominatim Matth, ro. . i. r. Iq.I8. praeterquam quod Haeretici, qui per sermonem v -
cunt torqueant hoc nomen inisum sensum, quod Johanne heie hilum loquatur de doctrina patefactione, non vero de Deitate Christi,nullumq; sublimius mysterium hei indicari contendant. xxx lv. Verbum autem in se proprie unum,& rem unam veram Ismplicem notans, urrumq; esse ectum primarium, ratione ii jus Filius nuncupaturΛογγ,includit, utpote quae vox late se extendit 1 a
26쪽
alxectum tam Des λεαν internum seu mentale, quam α φοe
XXX XIX. Atq; ita exprimitur voce τοῦ Λο,ου, heicio ei quidem praecia
pue, proscopo Evangelistae, respectus internus, concernensipi um Filium Dei, ac personam aeternamq; generationem ejus manis stans, μω, sta secundum quam est ille verbum aeternum, ratio: sapientia aeterni Patris Proverb. 8 ur sine me θνδε passione seu corruptione a Patre ab aeterno genitum Psalm a. 7. cum quo dcin quo tamen tanquam inirmus ipsi nunquam uo permane idoli O8.6cio. 38 existens per esientiam Spiritus Rom. ΩΑ. Cori S. S.I.Tim. I. I6. I. Pet. l. 8. ac imago Paternae gloriae Ἀμήστως I. Cor. q. q. Colosi S.IJ. Ebr. I. I. ut in ipso tota Divinitas siit Cohr. q. yiq; hoc Verbum habeata habeat&totam Trinitatem Ioh. I 23. quod est principiu operandi in mente Patris per operationeso humanitatem hominibus demonstratum Ioha s. i Quod p tuit esse& existere, nulla existente creatura, cum contra creatur
nulla existat nisi per ipsum Iolio .s, i patre ut Persona distinctum.
Neq; vero solum persena Filii Dei,& internus ille respectutceVerbi exprimitur,veru etiam consequenter respectus externus..concernens nos homines inprimis,& totum υ φλις νον Messiae, eiusq; ossicium Propheticum, secundum quod est verbum exteris num seu Interpres voluntatis Dei, per quem in quo se suamq; voluntatem&animum secretissimum revelavit nobis pater, qui is est, ut habeamus vitam aeternam, ea ratione quae in Evangelio Christi nobis praescripta est Ioli. r. 8. Ebr. I. ia& a quo omnis nostra institutio redi vocatur sapientia. Luzz i . ICOr. 2. 6. Eph. I. 8.COl. I. 9 Iacob .ir. c.inodVerbum Divinum seu Filius, potius quam Pater vel Spiritus Sanctus , merito incarnatum est, ut Deum nobis patefaceret, cui nos diligenter attendere jubemur Matth I7. . XLI. Et sic est nomen Λογου, Filio Dei tributum, non tantum no men ossicii quod volunt Sociniani, sed etiam δε quidem principaliter, Naturaevi Personae, dixerso respectu Personα quidem'visto
27쪽
rat apud Deum, Naturae vero quia idem ille λογο erat Dent.
Quanquam enim nomen ossicii formaliter consideratum quatenus est nomen ossicii, non possit esse nomen natiirae personae, de eodem tamen finaliter consideratoidem negari non potest. Sicut enim unius rei fines possunt esse plures iiq; sub ordinati, ita etiam idem in uno homine alicui imposito locum habere potest, si fuerint illa, quae illo nomine exprimu Hur lion contradictoria nqui bus altera pars tantum vera est, ita ut una posita nece si sit tolli alteram, sed subordinata, qualia sunt ista Christus dicitur Λογγα natura sua Divina, quae Patri co essentiali sest, in qua integre latet sapientia, bonitas coeteraque attributa divina Patris, Mab ossicio Pro. phetico: quae membra orationis talis copulativae sibi mutuo non
XLII. Ex hisce igitur respectibus causam deducit Theophil actus in Io
hanne pag. 3s quare Iohannes potius usus sit heic loci voce Λογου quam filii, in haec solii tu verba: Quare non dixit in principio erat Filius sed Verbum' Audi, inquit, propter Auditorum infirmitatem Ne audito statim ab initio Filii nomine cogitaremus nativitatem corporalem: ab affectionibus proficiscentem; Et ejus gratia ipsum vocavitVerbum quo discas, quod sicut verbum gignitur ex mente sine passione: ita hic a Patre natus est absq; ulla a sectione. Vel aliter, pergit, ideo Verbum appellavit quia Patrem nobis an nunciavit, quemadmodum omne verbum mentis notitiam
Utut autem hoc Verbum Divinum praesignatis modis cum nostro verbo conveniat, dissimilitudines tamen non paucae interutrumq; occurrunt quum impossibile si aturali Winteritura, Divinis Maeternis ad unguem accommodari, Unde Augustinus
Serm. 'o de Temp. Deus,inquit, cum aestimatur non potest aesti mari, cum omparatur non potest comparari, Nostrum enim verbum, initium temporis: mentem tempore pri orem, a qui natura differt, agnoscens, non siiusMoster substantialis,vivens,pro
28쪽
siens, multiplicabile,&λp inpotentii non in actu desintelli .gibile non intelligens,&audibile, non vero visibile. Divinum vero hoc Verbum, omni principio carem, Filius est coaeternus Pares, ac propterea substantiale,& totalia Patris Essentiam possidens. pera manens est non temporale, unicum non multiplex, in actu semperest, nunquam inpotentia, non solii mintelligibile est sed maxime intelligens, non solum audibile verum etiam,per incarnationem.
visibile. XLIV. Et de hac disserentia sic loquitur Lutherus,in postili.Ee elesiast Hoc inter humanumis Divinum verbes est discrimen, quod humanum in se non habeate ordis substantiam, sed tantum significet sicut imago aurea aut lignea non fert secum, aut in se habet substantiam hominis, sed duntaxat significat eam: At in Deo Verbum non tantum signum est aut imago, seda fert seeumacia se habet totam naturam Dei, estq; verus Deus, aeque atq; is cujus
Uerbum imago existit inare hoc Verbum sine simili est, neq; in creaturis est quod ipsi queat conferri.
Hic Λογι dicit Evangelista lis erat per praeteritum imperfectum Verbi Substantivi, tanquam divinae substantiae 4xistentiae, maxime convenientis Exod.s. v. I .Quum enim nulla tem .poris differentia aetern e Filii generationi, qui sine tempore ante omnia tempora erat, nato sic eodem aeterno coaeterno, quod mysteraum est rationi incomprehensibile, conveniat, apud quam aeternam Divinam naturam, neq; praeteritum quicquam, neq; D-turum est, sed cui omnia sunt praesentissima, 'raesens vero nostrum quod non permanet,sed in fluxu quodam transitu consistit, nεα proprie repraesente praesens illud aeterilitatis stabile, apte dicit Evangelista E, AT, quod aliquid Praeterati Persecti Praesentis&Futuri involvit, ut simul rei perseverantiam seu permanentiam iu
i uratione, d existentiam,significet. XLVI. Non diei L. Verbum factum est, quum alium substantiae suae prium habeat, quam fieri aut incipere Nec dicit,nit, cum hoc a
29쪽
ereaturas pertinens, significeta esse coepisse, rem qua fuisse dieitur, esi e desiisse: sed dicit, Verbum erat, ut si orial Verbi&substantiam significet,&aeternitatem ex ptimat. Non enim inhaereis 'bat ut Accidens lederat, ut substantiale subsistensVerbuna, pro.ptiam Ma Patre distinctam personam posa dens: Significiatq; ,erat, rem fuisse non tamen adhuc esse desiisse, sed jam amese, quum contra futurum, rem non adhuc esse, sed fore,praeteritum, rem fuisse sed desiisse significet. Hanc enim esse hujus vocis hoc in loco urm quam quater
inculcat ' repetit Evangelista, observante Beda, ut monstreto.'mnia tempora praevenisse coaetern lim Patris Verbum Unde Ambrosius: Erat inquit, erat, erat, erat ubi invenit impius Haereticua
non erat . Verbum ab aeterno erat, Haereticus qui Verbum usta quam non fuisse blasphemat, errat, errat, errat, errat vel hinc manifest um evadit, quod non dicat Evangelis a simpliciter Verbum erat, sed Verbum erat in principio. Ut significetur, aeternum illud est a parte tam anteriore, quam posteriore. V Od enim erat in principio temporis, atq; ita ante omnes alias res, certe ante prin- cipium erat,& aeternum est. Quod enim aeternum est,principio caret. Et quod a parte anteriore aeternum est,illud non potest non et . iam a posteriore aeternum essE; Ut ita Λογγ noster sit genitus no
factus, Factorin Creator non autem cre Us.1 LVIII. per principium igitur hei intelligimus, non patrim, qui est principium sine principio δε ex quo pi incipio in respectu personali est Filius, quasi sensus esset, in Patre erat Verbum, Quem sensum Crigenes Cyrillus super Iohannem cum Augustino Lib. 6 de Trinitate&aliis attingunt. Q Tim haec interpretati τα υτολογίαν in Propositione proxime seqvente&v. 2, alienam emente Iohah nix importans,non clare exprimat Verbi aeternitatem;praeterquam
quod ex modo loquendi Evangelistae insinuetur Verbum praeees siste principium, quia in principio jam erat, quod de Filio ratione Patris dici non potest. Nec cum Origene hunc locum in princis erat Verbum,violenter in hunc sunsum exponim
30쪽
erat creaturarum omnium principium: via facilius fuisset Evangelistae dicere, si hoc asserere intendi steli Principium eratVerbum: Nec statuimus, cum Photinianis doliamiem heic intelligere illud principium de quo loquitur cap. 6 6 . a. 23Mi3.27.&I6.V, 4. Ioli. r. 7. l. H. Luc. I. a. c. Principium sic praedicati Evanlii, quum loca illa allegata I milia sint prorsus dissimilia,sum hoc nostro collata, utpote quae certa temporis determinationem adjunctam habent, secus quam heic sit, ubi non κεπικως sed eis πλως loquitur Evangelista alias enim nihil singulare heic diceretur de Λογω, quae tamen Iohannis fuit intentio, mysterium sic aliquod revelare, ac Cerinthi Haeresii refutare ut taceamus nemine
verba Evangelistae legentem defensu isto ulla ratione cogitare posse: nihilq; dicamus de coeco illo Graeculo Philosopho Amelio, qui apud Theodoretum ita introducitur loquens Barbarus ille homo Johannem intellegit censet in principii loco dignitate Verbum apud Deum constitutum: Ubi sumit ille vocabulum πιχῆς pro principio sed principatu; sed illud principium hete insinuari existimamus quod Moses descripsit, principiumst. dura
tionis omnium rerum conditarum, in quo Deus creavit coelum terram, cum tempus ipsum esse inciperet una cum rebus,&res una
cum tempore. id quod Syrus etiam confirmat, dum heic eadem voce cum Mose utitur.
In tali ergo principio, vel ante tale principium Eph. I. . r. Timoth i. 9. seu a tali principio, ut ipse Iohan. se explicati. Epist. capa.v. L quae phrases sunt atqui pollente Luthero, quum unum sequatur ex altero erat Λογ proptereaq; non incepit. Nam si quod in principio fuit, non etiam ante principium fuisset, necessum esset Lante principium incepisse, atq; ita fuisset principium ante principita, haec pugnant,&sequeretur inde,principiti non esse principii Proindeq; artificiose dictum est: In principio erat verbum: 3 clare ostenditur, ipsum non incepisse, atq; ita ipsum suisse ae
substitisse ante principiu, proptereaq; aeternum esse. Ac si responde cetIohana Haereticis quiChristum ante nativitate e Maria exstitis. se negabant, hunc in modu Impie sentitisHaeretici,aeternitate prae