장음표시 사용
181쪽
Neque Theodoricus eum carccre& morte multasset, si Arria.. nis Ecclesias, uti iniunxerat, impetrasset. SuscepitJoannes ius. st Regis Legationem pro Arrianis eodem. animo, quo Mater Machabaeorum a. Machab. cap. I, Antiocho Regelio adobscentiori, qui sob carnificina atrumsupererat, fleret in salutem, per ironiam se obsecururam promisit: ila mox gra vissim ad constantiam monitis re ipsa demonstravit. S. Athanasius Constantino viribus impar,sapienter dixit se Arrianis templum Alexandriae concessurtim , cum praesertim inde majus bonum speraret, si vicissim pro Catholicis tem. plum Antiochiae obtineret: quod advertentes Arriani, permissionem templi Alexandrini libenter remiserunt. Neque, si hae retici ex aliqua urbe penitus expelli nequeant, nihilque prae terea in praeiudicium Religionis illis tribuatur, illieitum erit,atiquod tempiam exercuis haresis assignare; ubi minos cum Catholicorum periculo & exacerbatioste sua, qu1m in privatis
aedibus, conveniant: Locinenim vatae extrinsece se adpeecatum habet ; ideoque licere meretrici aut usiurario domum ocare cum a liis tenet Sanchea tom. I lib.I. in Decal. capy.num. Io. Quod de templo quoque, exemplo Athanasii inductus, concedit Malde. rus, 2.q. IO.a. I l. eo nominatim casu, quanis hareiici multa loca munita occuparunt, in quibuν se ex quibuι multos corrumpunt:
admissuri inita exercitium Religiosu Catholica,saliqua Vsis vi cissim Eecusarelinquatur Quod non magis illicitum est, qu1na
cum urgente necessitate templa in propugnacula, veI alios profanos aus convertuntur.
Exemplum Concilii gasileensis, ut nihil dicamus de eius authoritate, plus non probat, quam simplicem tolerantium ad breve tempus Neque enim exercitium suae sectae Hussitis sine gravi incommodo Basileae rum negari potuit. l
Resp.Imperatorum an il a exemta gratis produci. Nam qui
182쪽
qvi libertatem Religionis permiserunt, vel Christiani non erant, ut Julianus Apostata, vel Haeretici, ut Constantius.
vel necessitate aut incautis consiliis impulsi, eam aliquamdiu concesserunt, ut Jovianus, Gratianus, Theodosius, H norius. E quibus Gratianus & Theodosius una eum Valentiniano', seu necessitate eessante, seu flamuentes, seu rissimas postea leges adversus haereticos tulerunt, quae hodi que extant, c. de Summa Trinitate. c. de haereticis, i. a. Idem ab Honorio factum supra memoravimus sect. 4. rat. 3. 3.3. Qui perpetuam cum haereticis Pacem, eaque ratione quam hodie desiderant Protestantes, pepigerit, Imperator aut Prine eps Catholicus,ante Tractatum Paraviensem di Pacem Religi nis nullus potest commemorari. Haec pax fax fuit mali exem. pli praelucens aliis principibus, qui hac in re deliquisse, aut d linquere videntur. Iac Catholicorum Statuum' saneten pa Paee Religionis consilium comprobare,nosprohibens iacUma,quaa teste Cata inale Hofio, idem Ferdinari , ra m ei subscriberet. fudit: Argumenta itidem ex certissimis Scripturam ac Theo. logiae, principiis, SS. patrum, Veterum Catholicorum, Summorum praecipue Pontificum autoritate stabilita,a nemine ve.
Nuneium Apostolicum 1 PP. Societatis JEsu persuasum
Anno I, 66. confirmationi pacis Religionis non contradixisse, vanum est. Protestationis enim coram Notario dc Testibus factae exemplum authenticum supra Rar. . f. a. allegatum.
Archivio Episcopatus Auiustani extat. Forth id effecerint. ne publice Protestatio fieret cum perturbatione dc scandalo; Id enim verba Nuncii supra allata innuunt. Si plus dicti Patres suasere, sola temporum necessitate sibi proposita, Pacis autem qualitate non explicata, nec intellecta, falli potuerunt. Minus verisimile est, mirum Canissum beara memoria virum mala Pa-
ei patrocinatum e cum enim is Cardinali Ottoni & Episcopo Augustano unice carus, dc Magistri Spiritualis loco fuerit, uti.
183쪽
que ei persuasisset, ne Protestationi Ann. is31. tam constanter sisteret, & toties tum in aliis, tum in illis ipsis Comitiis Anno 116 eandem aut ipse repeteret, aut per suos Legatos repeti
Pax Pragensis, quatenus certis annis definitur, improbanda non est. Quatenus autem Pacem Religionis, praecipuὰ vero Regulam alii scit. meri Imperii confirmat, & haereticis quosdam Episcopatus,seu bona Ecclesiastica a Catholicis recuperata, restituit, aliasque conditiones haeres cooperantes vel usurpationem potestatis non competentis continet, nostro suifra gio absolvi non potest. Ob quas easdem causas nec de A inni. stia super conclusa mitius nobis sentire fas est: utpote in qua PAX Religionis & pragensis quoque stabilitur, aliaque statu untur, quae veteri Christianae Theologiae repugnare, neque esse potestatis Imperialis demonstratum est. Theologi consulto. res quicunque fuerint veniam dabunt, si illorum opinationes SS. PP. Veterum Catholicorum, & Pontificum maxim Eautoritati, receptisque Theologia principiis, postponantur. Etsi credimus non paucos, praesertim exteros,aliter pronuntiaturos, si Pacis Religionis, dc conditionum tum illi tum nuperae Amnistiae insertarum, plenam solidamque notitiam ha . herent. CertE agi solum de sex scilicet ' ictenbergiae mona stet iis, ut aliqui jactant,est glaucoma,quod sitis alienisque oculis objiciunt, qui verum nec ipsi videre nee ab aliis videri volunt.
inod aiunt Amuistiam esse instar potionis amarae, qυa Religio & Ecclesia, ne penitus intereat corpus mysticum conservari debeat, minime nobis persuadent, hanc seu similitudinem seu Parabolam csse Evangelicam. SS. Patres, Doctores Veteres, Summosque imprimis pontifices, quos Religionis Ecclesiaeque vulneribus curandis Deus semper adhibuit, credi muscise medicos tam peritos, ut nihil causta sit, cur aliis credamus esse pharmacum qiiod isti dicunt esse venenum. Non
invidissent sancti Vici α summi Pontifices sanitatem Provinciis
184쪽
esis haeresi infectis , si ejusmodi Pacem judicassent cum salute
paciscentium posse consistere. Censuerunt illi, censentque haec laedera effetillicita, Divini' ae legibus ad versa. Afrant aliquam causam id eam heserni, hodiernis Theologi, qua conscientia tranquirinus Ufiat cur in re tam gravi usis potivi credere debeamin quam octu Patrib-,supremus a Deo consituris Religionis moderanda, eonservandιs. Antiuitibuν. Λn quia aliter Religio conservari ne- qui Atqui juxta doctrinam Christi praestat totius mundi lucrum negligere, qtiam illicitum quid admittendo animae detrimentum incurrere. Nec speciem veri habet, Deum aliis potius, quam illis, quos Ecclesiae suae dedit Doctores ac Pastores , legitima Religionem conservandi consilia inspirasse. N c Ecclesia ideo peribit, si peceatis nostris exigentibus, Deus a Germanis auferat Regnum suum, & det genti facienti fructum illius. Non transiliamus limites 1 SS. Patribus,Summisq; Pontificibus constitutos, & si vires nostrae non lassiciant, curam Religionis Ecclesiaeque conservandae ei relinquamus, qui dixit, neque portas inferni adversus eam praevalituras. Non deniq; culpam in illos conjiciamus,quorum licet facta aut consilia forent alit quam deberent, quaecunq; tamen dixerint nobis licere vel non licere, facienda vel non facienda esse, Christus praecepit. Etsi de illis quorum potius sinistram suspicionemqu1m notitiam habemus, quaeque non sunt nostri sori , iud care temerarium est. Emendemus errorcs a nobis com missos, culpa sique in Pace B cllo contractas,& apparebit nos reos esse, non illos, qui remedia adhibuerunt quae potuerunt,
alia ad bibituri, si locus & spes si actus fuisset.
De fidais, Usuras Lupanaribus.
185쪽
Ia .IB. a. it. Accedit eos in fine mundi credituros, ut Vaticinattur Oseas cap.3. & ex illo tradit S. Λugust. lib.I3. de Civ. cap.23. ideoque hanc etiam ob causam recte tolerari,cum in magnam
Christianae Religionis gloriam illud sit redundaturum. Denisque est haec si ux solum tolerantia. absque omni illicita coo peratione. Neque enim ludaei aequantur Christianis , sed habentur infames: neque ulla sit ipsis potestas Christianos pe vertendi, aut Christianis ad ipsos deficiendi: neque alia conceduntur , qua haeretici sibi eoncedi volunt. Usurra Ddau praesertim, licitepermitti; tum ut alii ab hoc peccato velut infami labstineant, tum ut pauperes Christiani
habeant- unde in necessitate mutuum sumant,credimus cum S. Th.a 2.q.7s. a. . etsi faten.umst graviter pe in hac permissi ne peccari, cum legitimarum causarum defcctu, tum immoderatas usuras tolerando, tum denique lucrum injustum inde
quaerendo. Est vero latum discrimen inter Pacem,de qua agi- . mus, & hanc permissionem si legitim E fiat. Directe enim non permittitur uiura Judaeis, sed mutui acceptio Christianis ; quanti de ipsa mutuatio, est actus secundum felicitus: etsi usura rim sumas inde areasionem peccandi, ex malitia cordis sui. In .cere quirim hominem ad peccandum nulla modo licet ; uti iamen peccato alaerivi ad bonum, sicitum eis. Eoa o Dein utitur omnibus peccatu ad aliquod bonum, ait S. Th. l. eit. Sic S. Augustinus Fpis .as . Publicolae respondit: licere uri juramenta e , suburat per falseas Deos. Id eniin oriens, non peccato issim sese . fiat, quo per damonia iura vir , sed pacto su utitur bono, quo LHmservavit. Diversa ratio est Pacis, quam Protesilantes volunt. Haec eniin, cum sit cooperatio Cnm haeresi, exaequatio - ejusdem cum Religione Catholica , impulsio animarum in ruinam sphi tua em: usurpatio juris non sui, volatio ossicii,&c. nim est ustis peccati alieni, sed commissio proprii. Lupanaria ad retrahendos homines a gravioribus flagitiis, quae alias quibusdam locis invalascerent, tolerantur absque' omni eo eratione illicita . Neque enim libidigi detrahiturius
186쪽
Infamia, nec frequentantibus lupanaria portae parent dignitatum;neque libertas datur quenquam ad ea compellendi , aut integras Civitates oppida. Ecclesias, Monasteria in lupanaria convertendi. Sed ne omnia inficiant, aliquae areae conceduntur, fimetis & harae porcis, imposito etiam tributo , ne magis alliciat gratuita peccandi licentia; neque impediuntur paren' te, aliique, quo minus liberos inde avocent, aut delinquentes castigent.' Multa ad haec praeclare sunt instituta pluribus iociS, quae ad lupanarium odium dc emendationem delinquentium valeant,ut domus erectae pro poenitentibus,dcc. secus se habet P A X quam suspirant protestantes, ut ex dictis manifestum est. ut vero in permissione lupanarium graviter aliquando peccari posse, aut solere non negamus; ita eiusmodi permissionem, si quidquam cooperationis habeat , non excusamus.
De Consilio Reboami, 3. Reg. II.
R Esp. Calumniam esse, non exemplum. Jtive nes&Coli Wctanei consilium Roboamo dedere, eui obsecutus se & to tum fere Reguum perdidit Religisnu,sed ratia insubditos severitatu ca a. Consilii de non sancienda Paee cum haereticis, qualem ipsi e1 torquere volunt, autores sunt, Christus ma gni Consilii Angelus, S Paulus. S. Ambrosius, S.Chrysosto mus, universae Africae Episcopi Catholici, S. Joannes Papa I-& Martyr, Paulus IlI. Paulus IV. Pius V. urbanus Vtil. . 4iorum autoritatem iuvenilis consilii stultitia infamare nefas iudieamus. Suffragantur ad haec nobis ab antiquo missimi Impp. dc semel atque iterum universi Catholici Imperii Status; dea, que Catholici Status Hungariae, omnesque Theologiae Vet
ris, solidaeqtre sectatores. Iniuria ve. oest,infelices successis, praesertim ab Anno 36lo his Theologis adscribere. Non Momu istorum reisunt, qua
187쪽
tholica habeat in Imperio,quod Ossicium Casaris lit in eo iure afferendo tuendoque, liber. & solide exposuerunt. Non hinc fluxerunt infausti iuccemus, sed ex victoriarum abusu, divitum luxu, perfidia , dc partim desidia vel imperitia, pulcherrim
rum occasionum neglectu, commeatuum rerumque necessi riarum nulla provisione, quae res plures exercitus consumps
runt, quam hostis eaedere potuisset; licentia item militari neclecta nec audita, per quam iustissimum bellum in publicum laatrocinitim degeneravit, aliis denique causis,quas non perin explicare atque cogitare fas est.
D esp. I. non ege sententiam, sed opinatisnem , nulla rationem Theologica, neque autoritate legitima, sed pra judiciis ex
Pace Religionis conceptis male nixam Rationes allatas verita.
tis larva detracta falsitati S convicimus Autoritatem,si qua obtenditur, elidit autoritaSSummorum Pontificum, 1 S Patrum& DD. qui ante Pacem Religio a S scripserunt. Nesue pisea Theolum produci potes, qui conditiones ejusmodi Pacis examinaverit, oc scripto publico probaverit. Praecipuas egregie rescit. t Cardinata Hosim in suo ad paulum IV. responso, quem secutuScst Antoniin Pesse vinω in Ep. ad Stephanuni 'Rogem Poloniae. Libertatem Religionis Statibus Imperii indicta Pace concessam,iveluti illicitam operose refutat Fran. et setis Burhardus Archi Episcopalis & Electoralis quondam
Coloniae CancellariuS, in Autonomia Germanica, to. a. quaest. . principali. Eandem Pacem Religionis damnat, ei s nomine licet non expresso Martinin Becaum in Manuali et sq; Compendio lib. 3.cap.I6. num. I. Hac d odistincta sunt au. I. Princeps star bou-cus concedit suu subdito ut aut hareiici, vel introducit haeres , ωιlini roriduam ιonsirmat is ratam habet, vel alio quocunqu modo positive in eam consentis, is coopcratur. Princeps Casi oli
188쪽
cus eoncedit uu hubditu, ut ni haretici, vel introducit hare- sin, vel introductam consirmat cor ratam habat,vel alio quocuns mori positive in eam consentit se cooperatur. Princeps Cathol einsolum permittit, seu tolerat haereticos in sua Provincia. Pri,us nusto modo licitum eR: qaia haresis est peccatum, O q idem maj- peceatum, qua morium, homicidium, adulterium. At prinaeps nulti modo potea concedere suis subditu, ursia tores, homicida, adulteri, nequepoten introducere e modi peccata in sesam provinciam, introducta confirmare est rata haberc. , neque alio quocunque modo positive in ea consentire ct ceverari. Ergo idem de hares dicendum e u.'Nemo dubitat. Atqui per Pa clam Religionis eo needitur Statibus & subditis Imperii, ut auἀtoritate Juris publici fiant haereticio per eandem Caesar Status, que Catholici Protestantes inhaeresi introducenda iuvant: eius introductionem ratam habent: aliisque modis positive in eam consentiunt& cooperantur, uti hacteinis demonstratum est. Eigbsecundum decanum nemo dubitat, Pacem Religionis, α quamvis eissimilem, quaque illa confirmatur, esse illicitam a Neque hic autor in contrarium nisi injuria allegari potest. Altera enim permissio, de qua postea agit, quamque admittit, hon est nisii primi dc secundi generis.
Tanne rus cum neque affirmet, neque neget, pr O neutra par
te stat. Alii autores qui permissionem haeresis, ejusque permis sionis pactum licitum putant, nulla adhibita dili incitone, vel de permissione primi & secundi generis intelligi debent, vel
haedistinctione non observata in errorem lassunt.' Quod contigit autoribus compositionis Pacis. Non attenta enim multiplici cooperatione, aliisque vitiis,quibus PAX Re ligionis laborat, eam specie licitae permissionis decepti, excu sarunt: inter 'prisconsulios tamen non Theologas nomen suum
pr. ss. Sed nihil praesidii est in hoc libro, tum quia praecipuus auior, testimonio fide digno hanc pro Pace Religionis sente tiam ante mortem te fractasse comperitur ἔ tum quia alius Vir praestantiasimus, ejus laboris pars noa pauca,asierit,sibi sempeε
189쪽
visum: non posse perpetuitatem Ecclesia Catholica propriam . ha- resper pactum terpetuum is absolutum quale in Pace Religimi.
continetur licite concedi; tum denique, quia ob aliquot ejus modi de memorata Pace assertiones gravem a Liber Romaeensearamsubiit, teste Reverendissimo in Christo Patteac D mino, D.Sebastiano, Episcopo Adramytteno, Cathedralis Ecelesiae Augustanae Suffraganeo & Canonico, qui Romae fuit Letatus Illustrissimi Episcopi Augustani, eum is liber eo per.
latus est. Resp. II. Etsi mens nostra non sit,seu Principes seu Tbqolo. gos contrarium sentientes condemnare;utpote quos crevim
bona fide in re tam ardua, nequesuis antehac extrum , ex Mari Use, sciam. gors sum Marorem Curianum cum uςo eis de Baptismo Haereticorum longe aliter sensisse, queriri Catholica permittat, ςumaue hune ρο navum eo dis sui. rectoris eooperuisse ubere cBaritatis : dum uoltarem discus asoto
quae grincipia iuris naturalis ac divini a puero audi imus. & ea tipturis,M. Patribus,solidaque I heologia hausimus, nonio. qui, neque eonsulti aliter quam secundum ea responde . Resp denique VI. Ea quae adversus Paeem,quam deside trimestantes protulimus ac respondimus,recte scholastica diaei,id est vere Theologicaetex propriis nempe Christianae The ti,giae, quae in Ocholis tradi deberet, iundamentis, scriptura. tum, SS. Potrum, Summoriunque imprimis Pontificum stalare exemplo derivata. Quae cum seponuntur, quid Tfieologus ex Theolmia producturus sit, aut quam christianus conscien.
tiae regulam secuturus, non apparet. Non sunt vero argumenta nostra conVitio inanis specuIatim
nis, quo docentium, non suo vitio, Theologia saepius infamisetur, obnoxia. Hac enim Principia. Non esse lucrum mundi quaerend- cum detrimento a. nimae δ
190쪽
Non esse facienda mala, ut veniant bona; Non licere cooperari malo seu directe seu indirecte . Non exaequandam esse haeresin verae Fideis Non compellendum quenquam ad ruinam spiritualem; Non'usurpandam potestatem non suam, sive incompetentem.
Non violandum ossietum & Juramentum; Non agendum frustratorie seu fallaciter; Non discedendum 1 sententia Veteris Ecclesiae, M. PP. Summorumque Pontificum: Praxin Christianae vitae & Theologiae continent. Ab his qui recedit, praxin peccandi . & tandem a vera fide deficiendi aut docet aut discit. Hae sunt Theses, quas ad hypothesin conditionum Paeis a Protestantibus desideratae singillatim explicatarum ) revocavimus edicta principia per eas apertissime violari demonstrantes. Quae si in hac materia contemnimus, nihil causae est, cur in aliis ea sequamur. Nec quisquam dixerit: haec si sciant Protestantes, nullam Paeem inibunt. Istud enim ipsum fidei & Catholicae veritatis profitendae praeceptum, ejusq; implendi tempus est,ut cum iniis mici rucis i resin dignitate,desensione, libertate, perpetuitate verae fidei exaequari volunt, eaque in ejus contemptum postulant, quae eidem adversari sciunt, constanter abnuamus. Certe Lutherani dc Calviniani Principes, non credunt Religioni Catholicae libertatem, qualem im postulant pro suis seis diis, a se in suis ditionibus salva conscientia ullo easu posse peris mitti. Quod sapienter in sua protestatione Status Catholici Hungariae admonuerunt. Quo autem Iure nos concedimus falis sitati, quod ipsi negant veritati e Nec denique causentur pseudopolitici & Theologi hesterni,necessariam nunc esse eiusmodi Pacem Religioni & Imperio. Nihil necessarium vel utile putat Christianus, quod non idem fit licitum&honestum. Verissime dixit Cicero lib. 3 de ossiciis, homi es pervertere ea qua sunt fundamesta na ura