장음표시 사용
151쪽
INU LIBRUM . II.ctassunt,etiam illa adducunt: Vocum similitudo,
Moleste, Molis, Moloni, quam graeci παρηνσιν, aut παρομοιον, vocant: tum copula illa Ac, quae otiosa est,sequente tamen: postremo Vt aposta
ticum cita enim graeci, pro α=erio quod ut gram matici definiunt, his fere particulis, Tam, Ta lis, Tautum, Adeo, sic, ita , iungi solet; inter
quas, Tamen, non est, nec plane locum habet. Procliuis autem fuit lapsus, a Tam, in Tamen, quo modo posterior aetassicribebat, ad finem pro perans . Scio quantum inuidiae subiturus sim, a pud eos praesertim, qui piaculum ducunt, a vete rum lilrorum scriptura, vel punctum recedere. Sed ego velim eos, ct quae initio diximus recor dari , sulpiciones esse has, non certas sententias rpraesertim, cum ope librorum deficimur: ct a gumenta perpendere, quibus adducti, in medium haec, quasi θε me aliquas, afferimus, ubi doctiores, aliquid melius inueniendi, occasionem
Deinde in dissensionibus . Ita in omnibus legitur. Itaque εἰρονικας, quodamq; cum somacto scribi, dicendum en . Hoc mihi nil potest. Scribe Nihil ex meis
omnibus. Et mox, Cum graecos, tum latinos.
Et paulo post. Cum imo nihil eram locutus. Et plane mirum est, quod in reliquis scriptis suis C
152쪽
eero, vix Nuquam Uurpet, in his ad quinctum . quodq; verbum adhibere. Puto culpa eorum D
ilium esse, qui breuitati studentes, nihil tali ρο iam compendio Vsicribere solerent, undefactum sit Τ poetica potius rationi, quam prosis a
commodatum . Nam si Exin vi Festus est, pro inde, men i causa dicitur,cur non etiam Nih IN EPIST. II. .
per Η. a Pellara Acbaeorum urbe, quae Is nium ingressis, post agrum Sicyonium, prima oc . currebat: de qua Strabo, Thucydides, Pausa imas, Ptolemaeus. Fuit ibidem vicus eiusdem nominis, a quo Pellanica Chlenae: quarum prae nantia fecit, ut victoribus, ut ait Mychius,darentur: de quibus Strabo, Ma δε κδρα κωμη πελ λLAE, OJεν Uci αι - irati χλιάνα- ας 43 adieουτίθεσαν se αγῶAN . . Mihi heredes. Tartium meorum Credes, partim Credas, plane bona sententis,et ad hunc locum accommodata. 2 lam subiungendi,pro imperanssi modo, sos esse veteres,Prificianus etiam traditib ucs locu ex Phormione Tereiij adducit Demassis in ingenisi. Cicero ite bara epistolam lib. IlI. . x V. Hic mihi ignosias:me enim ipsum
153쪽
multo magis accusio. Et lib. V. Di. x x I. Quid opus en, inquam Nationes constratis. desunt testimoniis, quibus probetur, etiam credes, hoc est futurum Indicativi, pro mandatiuo Uur pari. Idem quarta ab hac epistola. De muro, quid
opus sit, videbis. Et epistola prima, latri primi. uod si uoles in me esse durior, ambitionem mihi. putabis obstitisse. Sed res es clarissima. Illud tamen,quoniam coepi,non negligendum: instans Imperatiui,pro Indicatiui futuro,contra usurpatum inueniri. Nam insta lib. V II, D. V III. O CD
sare loquens, Cedendum est cinquit si id volet.
Vide Consulem illum iterum,quem vidisti consulatu priore. pro eo quod est, videbis.
Antonium non venire Apparet Ani
nium ex hoc loco, triennio prouinciam tenuis cum in eam ex Consulatu profectus fuerit, redierit autem Q. Metello Celere, L. Manio Cosi. quo anno bsc epistola scripta est, circiter Kalendas Quinctiles. Quod ei obtigi se arbitror, adiuuante Cicerone. Nam ut scribitur libro primo, prodromi Pompeiani nuntiabant, Pompeium se perte acturum, Antonio succedi oportere. Successum tamen non est, defendente ut diximus M. Tullio. Ita enim ad Sextium, Antoni, tum qua florem. Antonium, etsi omnes eius in me officia desiderant, tamen in Senatu, grauissime ac dilia
154쪽
tione mea atque auctoritate commovi.
I EPIST. III. I D iudicium Atilio. Quid Atilio cum Valeriofuit,ut illius vel gratia vel misericordia commoti iudices, hunc absoluerint e Nam profecto Valeriorum familia, diuersa ab Atiliorum fuit. Quare fusticabar, an melius M. filio,hoc est, culo Valerio filio legi posset; cuius precibus ac la
comis, ac multo etiam magis pietati, iudicium illud condonatum fuerit. Neque vero hoc ego totum coniecturae tantummodo , sed etiam scripturae tribuo, qua lectionis eius vestigium retinet noobscurum. Nam exemplar Faerni, Atilio habet, nulla interpunctione distinflum; quod ego culo filio interpretor, ut ex ea gente fuerit, cui cognomen Calatiuus fuit, quae boc pronomine usa est. Neque hoc exemplum nouam fuit, cum riCaecilius Metellus Numidicus,silis precibus ac lachrymis, ab exilio reuocatus fuerit, unde iure ni fuit cognomen Tio. Verum lac ego, nisi de opinione, certum nihil dico. : EEtenim mihi caligae eius. Hic hominis i sciuia si notatur ex calceis, Gellii facit auctor tas,ut cogitandum duca , num melius GalIicae scribatur. Is enim lib. x ii l. cap. x x , Gallicas
155쪽
IN LIBRUM II. videtur significare,calciamenta estseminatoru fuisse,quod Antonio a M. Tullio sit obiectu, Phili
xi. Etenim si Caligae retineatur,cum militares essent atq; castrenses,unde C. Caesari Caligula cognomen fuit:qui potuit lasciuiae quisquam,qui bis
uteretur, notari 'Nam militari quidem habitu,nihil esse potest a mollitia alienius:nisi lassciuum hoc loco, non pro molli ct esseminato ct qui voluptatibus caperetur:sed pro intemperante, moroso ac delicato quiq; prae deliciis alios contem et aut ludat:quo vitio fere solent beati potetraq; laborare Caelius,apud Fabium. Quo modo transierit, vini rate, opificatorio nauigio, nemo sciebat. Siculi quidem ut sunt lasilaui ct dicaces,aiebant in De Mino sedisse , sic tamquam Ariona trasuectu. tque haec, eo magis interpretatio placet, quod O Caligae ut es in manu lcriptis omnibus, fleruari poterit: ct haec cum superioribus necti: quae ne dienda esse, tum Et cossiiunctis , tum verbum Fuisse declarant. Erit igitur hic sensus.Ego D cratem, i scribis,hoc est,νt tu ipse vocas, pellas ,suspicor in accu1ando Valerio, morosum ac delicatum fuisse: ct cum satis causiae non haberet, per delicias tamen hominem insectatum. Quin quo id. certius de ipsius ingenio virm re posiimus, militaria illa calciamenta faciunt rquibus in urbe no secus G cretatis fasciis νtitur ,
156쪽
eommuni reliquorum ciuium halitu non cotentus nimirum ut aliquis esse videatur, quam sane ν nitatem ac lasciuiam, supra in eos quoque nota
uit,cum scripsit. Qui poterat familiaris noster Popeius, togulam illam pictam silentio tuetur suam.
Dc vero m rum est Epicrate vocari, quem etia. a emnone appellarent. Hac enim apud Dionem . πομπ Iος μεν τοι κρατιας ρωιατίων νο- αντιαξι σονα φωτον ἐπικαλειPata. Quid sit,sciemus cum ueneris. Hoc de mollitia , qua in Valerium usus fuerat, non de Cal gis ac fassi s,quod erat persticuum dicitur. Et ad UGIOsασιν, nostram. Hinc se abest menda, quod uix arbitror, longe alia ratione , ct fortasse etiam non sua, necesse eri. ἁτοτασιν a M. Tullio accipi, quam a doctissimisgraecorum usurpata M.quod de illo suspicari,hominis prorsus
esset insanientis. Quare no dubito,quin υποςασιν pro νατο ςασιν eoru imperiti ecerit, quibus haec
uox,minus,q illa audita fuerit qus tu philosopho rsi,tu P sicora in oresteques, peruulgataq: est.
ne hospes istuc unia. quod est. Rerum praesentium
157쪽
IN LIBRV M II statum summaris miti describas. Et hanc Cicero in hac epistola, statu seo tum loquitur,cum ait. Hic sunt haec: coniunctio mihi summa cnm Pompeios placet,etiam cum Ca1are. ct quae sequuntur. Possit ct πιποθεσιν legi: ut de Repscribere initio haberet in animo; alia quaedam prae miserit cum ἐά τουὶ παρωγα quibus expositis ad id quod sibi proposuerat deniq; νenerit. x xI EPIST. IIII. .
AT quoniam. Mas ei liber ct Ant. AS. Nummi potius reddantur. In ea opinione aliquando fui, Ni Addantur esset corrigendum, eo sensu : νt quando Titinius in eo quod ostende rat non staret, Pomponiaeq; , quod male emptum esset, reddi non placeret,viderisei, ne quis esset scrupulus, ad priorem summam, nummorum aliquid addi. asam meam susticionem, multis pro
baui.Verum,cum ea nullo veterum librorum aut
recentium testimonio nitatur, Reddantur fero noignorans, ita nummos reddi, quemadmodum so ut dici. Neque enim reddo, restituo semper signi Mat.Plautus in Pseud. cum Pseudulus ipse, quo pecuniis ab Harpace militis nuntio auferret, fingit sest a Lenonis familia, cui argentum mittebatur esse. Uerum se dare inquit vis mihi, magis erit solutum,quam si ipse dederis.Harp. At enim
158쪽
EPIST. AD ATTICV M si is quid est j Reddere hoc non prodere herus m
sit illa tamen, Quam ut ullus sit scrupulus. Addantur adiuuant. Quid potuit enim in emptio simpuli restare e Si non quanta Titinius pet ret ,solueretur. Nam cumst principio ostendisset, certo pretio fore.contentum , postea quasi poeniten carius volebat vendere. Vel igitur Addantur legi oportet: vel si Reddantur , extriscus est addendum, quotquot praeter primam soluti nem, Titinius postulat. quod oe vidit Manu tius. Es etiam illud cogitaridum. virum male empla', nimio empta interpretamdum hic sit. Nym qui venditorem queritur, in eo quod
stenderat, non stare, is haud nimio emisse ν deri potest: quin potius Titinius, male hoc est: paruo vendidisse, quem quanti vendidiit, poeniterete quem cur poeniteret nihil erat, se n mio vendidi t. Male igitur, interpretor hoe loco,paruo,et cum aliqua Titini, iactura neq; enim
male per va et sonis. Quin insta lib.v. s.
VIII, mesum et torem vocat, non qui nimio emerit, βd qui ei,cuius bona Nenirent,preum os quus esse atque amicus. Mati emere igitur,tum
nimio emere significat, cum ad personam re iri
mus emptoris. Tlam ad personam uendentis, ut hic videtur necessarium, referentes, paruo exponere oportet. Quamquam suspicari etiam posu-
159쪽
rdi IR EPIST. II. mus, Titinium in te forsan aliena vendenda in indicando pretio, deceptum fuisse: νt male empta dicatur, qua ab eo venierit, qui non esset dominus: vel non eo pretio, quo νendere esset iussus. Velim syrpiae condicione. Locus perobscurus, ct fortasse corruptus. Sed cum inplerique meorum, Condiciones, ita enim Masei duo exemplaria, tum unum Poni alterum Bononiensescriptnm habeant, nessio, quid mihi in mentem veniebat,de legatione Cypria, quam si bi Cicero expeteret . Cum enim Clodium audisset ad Tigranem mitti , in eam, visit, voluntatem fortasse venit, ut oe ipse in Cyprum mitteretur,adsanciendam fortasse cum eo rege societatem ;quo sequenti anno extra sortem , amandatus in Cato, ut regnum lege Clodia, νniuersamq; ν- Ram r iam publicaret. Nam Regem Clodius, quod se a piratis captum redimere noluisset, hac rogatione xltus est. Historia est apud Dionem lib. X X x. VII i. potuit inquam cicero,aliquid de legatione cogitare :s satis ab ea mente de- sitit, commodius sibi fore tempus illud ducens, cum ut in ius ex Asia redisset, ct in otio conse disset. verum hoc iacit Ashure,ut non pauca in bis solis. Hanc tamen animi Noluntatem, sequentiproxima epistola , indicare videtur , cum ait
160쪽
E PIS T. A D A T TIC V M q. 8Cupio equidem, O iampridem cupio, Alexandriam, reliquamq; Aegyptum νi fiere. Agitatu vero tum de legatione illa a Pompeio ct Caesare fuisse , quae sequuntur, argumento seunt. Sed hoc
Nec obstat , quod ibi de legatione Alexandrina, non opria sermo sit. Ambo enim ct Opri aeopti reges , cum fratres essent, una ambo rum caussa esse potuit, unq; ad utrunque legatio. Quare non malefortasse: Velim Cypriae conditioves. hoc est , opriae legationis condiationes , vel accipere, uel ex tuis litteris scire: ut de illas oferatur,mecum antecostituere possim,
admittenda ne sit, an respuendar certe Roma exire mirum in modum cupiebat,et ab homin umpulsatietate discedere: ut cum aliquo desiderio
Huius peregrinationis opus extet. Nurifere, aliquod opus. Tam dubia uita optimi cuiusque. Vel e clamatis,ex i mineti muri ruina,iscrimen secu,
nisi ab Attico p uisum pcautuq; fuisse cogitantis atq; bor tis:uel est latinus casus cocomitatis: Inuutturq; periculis,aut ex aeris aliqua graui et petileti aspiratione,aut certe ex bonus,impedes: ex eo Cicero, erorsi causi a magni faciat palatinae domus seces se aestate illa:nolit ni eos, dii e