Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

441쪽

tamen hanc congregationem impedire possunt, quo casu Ecclesia omnino careret remedio , vel saltem dissicile & satis opportinum non esset. Lenimen afferre, aut potius suum errorem obtegere vult Febronius, quando ait, a v ris Christianis decreta particularium Syn dorum , & Rom. Pontificum non lacile con- temni: haec ultima in bronii sententia adeo multum aestimanda non serent. Attamen

hic non quaeritur, quid a bonis Christianis feri debeat, verum quid a quibuscunque fieris fit, & jam factum sty in omni autem casa

Eeclesia debet habere remedium mali efficax, praesentaneum & opportunum. Contra Epia scopos & Synodos particulares semper oppo-

ni potest exceptio fallibilitatis , quod si hac exceptione etiam eludi possunt definitiones& decreta Pontificum : quid restabit, nisi Concilium' generale dissicile , ut dixi, vel sors nunquam congregandum y ad quod ultro etiam provocabunt errantes, quiete i terim conculcando vineam Domini, & si tamdem post longam moram congregetur, victis

442쪽

non deerimi obtentus reclamandi , neque hoc stabunti Novissima exempla habemus in Protestantibus nostris, & Iansenistis. Quis credat, Ecclesiam tamdiu remedio destitui, vel non nisi vix moraliter possibili suffultam 'esse , quae tamen continuam habet assiste tiam Spiritus S. y neque iterum in circulum redeat Febronius, pro regula & signo verae doctrinae assignando concessum haeclesiae. Nam utique consensum hunc Ecclesiae dispersae a plurima parte Episcoporum cum Rom. Pontifice, non multis ex adverso stantibus negat ultimatum V irrefragabile judicium eo msituere, nec esse de*ntivum universalis Eccle-- .sse, seu infassibiliter decisivum, Cap. 6. g. 8.ergo ad hunc consensum illi non datur resis,gii locus. Nil igitur certum habemus. su mare debemus, usque dum Concilium gen rate congregetur Ecquid interim Spiritus S. assistentia operatur, si errorem a veritate malum a bono inlassibiliter & certo non possumus secernere , errantes revocare in viam

justitiae, & reducere ad ovile Christi Τ . Adinoscit auctor plurimas haereses, tribus primis Praecipue saeculis, nullo interveniente Conr

ce a cilio

443쪽

eilio sola Rom. Pontificum authoritate damnatas suisse: Quaero : anne hoc judicium sitit ultimatum & insallibile , vel non ' In ejus principiis non suit, quia tale judicium non in Pontifice, imo nec in tota Ecclesia dispersa juxta dicta, & ut hoc ipso loco iterum latetur, recognoscere vult: ergo istae haereses omnes nondum sunt certo & insallibiliter haereses, & si quis eas defenderet, formalis haereticus haud esset. Quantum autem hoc communi totius Ecclesiae sensui repugnet, nemo non videt. Et tamen audet dicere, hane suam sententiam esse eandem cum sententia Patrum , conformem Systemati sorentissim rum Ecclesia saecularum. Tanta erat praesuinptio viri. Dein quars in sua Prosessione omittit vocem apostolieam riclesiam Τ uti in Symb Io tradiderunt Concilia Nicaenum , &Com

stantinopolitanum I. hoc valde suspectum reddit, dum eandem Prosessionem ommissa v ce apostolieam repetit tOm. a. pag. I T. ROe tit, per eam vocem romanam Ecclesiam nimis aperte indigitari. Ea enim apostolica

444쪽

ab Apostolis landata suit, siquidern & alias Ecclesias Apostoli fundarunt, sed quia illa tenet depositum doctrinae & traditionis apostolicae. Attamen haec Febronio minus a ridebant. Ad 1. Protestatio facto contrario i negat Febronius , se arma suppeditare ad res- . sensim Rom. Pontifici ' & hoc ipso loco Lectori suum Caput 6 g. 8. assignat, ut Vi deat, quando, per quos ρο quomodo a Papa ad Ecclesiam recurri pompe, vel verius resisti: huc. pertinet etiam caput nonum. Dein iterum Lectori omne dubium tollit , talem regi n- sentiam posse esse legitimam. Male tamen Bella inum iu ribsidium inobedientiae v pat ; aliud est enim non consentire pr ter

445쪽

repugnans conscientiae dictamen superiori 'ondum praecipienti. & ubi res necisa non est, sicut revera illa controversia a S. Si phano definita non fuit . aliud non obediro . vel resistere superiori legitime praecipienti. Solum in priori sensu loquitur, & Cyprianum excusat Bella inus. Ad a. Id ipsum dico, in proposito casu tenendum esse, quod sibi cit. loco respondet Urbanus P., nempe non sententiam dare, sed

- errare censendus es. In tali casu certe non ex

Cathedra loquitur, nec pro tota Ecclesia d finit ; imo ne hoc fiat, assistit Spiritus S., &-Christus oravit, ne deficiat fides ejus. Viadimus integra & maxima Concilia sine Pol tifice errasse, nunquam vero Pontifex demniendo erravit. Quod autem Papa privatim,& ut Persona privata possit errare, quin &in haeresin cadere, nemo negati Ad 3. Ridicula argumentatio i Duin

minor erat authoritas Rom. Pontificis, omnis haeresis sublata fuit, nunc dum major est, prudentissime ambigitur , an finis moderni

Schismatis exspectari possit Τ an por hoc, quod

446쪽

l quod authoritas Papae in Monarchiam excre-l vit, aliquid decessit pristinae illius authorit ii & Pohestati' non puto: igitur adhuc tam tum potest, quantum potuit priscis illis temporibus. Hoc ego potius inferrem, primisi Saeculis majoris aestimatam fuisse authorit j tem Pontificis , quam nunc a Febroniano Pontiscum hostibus , & hoc ipsum signum esse, quod non cum antiqua Ecclesia sentiant. Quia tamen ad Cap. VIII. remittit dicemus ,

ibi plura. Ad 4. Per decursum hujus Capitis ad haec jam responsa dedimus, & adhuc alibi

plura dabimus. In summa dicimas, totum Febronii Systema salsum , nec ullo conVim , centi argumento aut testimonio niti. Magna

assentatio est, dum dicit, suum Systema nutili Potestati saeculari praejudicium generare. An ergo opportet, Religionem quibusve P liticorum placitis ac principiis accomodare qalia nobis prostant exempla Patrum, & vidimus in veteri Ecclesia Sacerdotium cum Imperio saepe collisum suisse. Hoc utique OPtandum foret, ut neutra Potestas suos limites

447쪽

pro libitu extenderet, aut ea, quae saltem externam Politiam & aeconomiam spectant, ad apicem usque perducereti

. Ad Nihil Perronius cum Febronio. Ille certe non alium Primatum intelligit, nusi qui a Catholicis defendebatur , quem Ct rus gallicanus, ut insta dicam, toties professus est, & Concilia generalia definierunt, ita' ut qui eum non admitteret, pro Schismati-ico declaretur. Verum hic Primatus non est

honoris & directionis tantum, sed Jurisdi tionis : de Primatu in sensu catholico loquebatur Perronius, non haereticorum, & aliorum ab Ecclesia damn rum Richerii, Sp latensis &c. atque similium. Caeterum quis .sensus fuerit Perronii de Primatu & Jurisdicti ne Pontificis, apertius demonstratur ex illa disputatione , quam in publicis Regni Galliae Comitiis coram Rege & Regina habuit cum Oratore tertii ordinis, uti resert Gramondus natione Gallus ac supremi Senatus tholosani Praeses in histor. Galliae ad ann. I 615.65. & seq. hic praeterire non possum, Carduenalem Perronium ibi illam ipsam opinionem

448쪽

remem MI de Potestatc regia, quae dein in declaratio. ne Cleri gallicani anno 168 a. in primo artiuculo asserta suit, publice dixisse novam, Itis thero F Calvino fautoribm nuper natam , co

trariam vero si galliam demas, ab omnibus i

Saeculis in toto orbe catholico communem ,

esse , & ipsos Doctores Galliae suam novam sententiam numquam pro dogmate venditasse, sed politicam duntaxat asseruisse, contra hanc dein citat authores gallos Ioannem P ris. Almainum Gersenem , Sylvam , Fabrum , Auserium, Prestium , Gregorium Tholosanum &c. in sententiam Perronii tunc itum est a duobus ordinibus Ecclesiasticorum & Nobilium, quamquam tertius ordo Plebis

cum Partamento repugnaret Vides hic novum argumentum contra quatuor articulos

Cleri gallicani. Ad 6. Ita est : si Ecclesia status non est, frustra quaeritur, quae sit Regiminis so ma* at pessime egit Febronius , dum cum ruffendorfio negavit, Ecclesiam statum esse. Status nihil aliud est , quam multitudo stans per se. 6csuis legibus vivens, sicut respubli

449쪽

43 m - -- ' ea dicitur, familiarum, rerumque inter se communium summa potestate colligata , &ratione moderata multitudo. Putandorfius itaque negat, Ecclesiam esse talem statum, aut saeram Rempublicam. Quare autem n gavit ' quia si Christus talem statum & regnita lacryrum instituit, ait Pulfendorfius 1 co a Febronio cit., mi superest, quam ut re vires iterum submittamur Protestantes nee amplius justam e fam secedendi praebere pol

runt corruptela , - - - non magis, quam cis

husfas est, obsequium in Principes exuere, ubi hi est secus , quam par erat, in republica adminia strata appareant. me solum, nempe quod Ecclesia sit status , usi pervicerint, romani, totam causam obtinuerunt. - - - Ad hane V tur adver partis , velut arem ivbruendam, necessum es, ad fundamentum Mini fae'm penetrare , quae si commentitia esse demonstratum fuerit, totam, quae superstructa es, molim uia tro corruere oportebit. Ideo ergo author negat, Ecclesiam statum esse, quia si esset, totam causam obtinerent, & triumpharent C tholici contra Protestantes. Igitur nega

dus est in Ecclesia status, ut potissimum sum

450쪽

damentum, quo se tuentur Catholici, eve latur. Jam Febronius ait, authorem hic vera tradidisse. Ergo & ipse Esclesiam statum esse negat, quo argumento Putandorfius secessionem Protestantium ab Eccletia legit, mare, & simul Doctrinae catholicae ultimam stragem intentare conatus est. i

Ab hoc Labyrintho se explicare volens Febronius tom. a. pag. 38 I. dolo & staudiabus utitur. . Nempe sic loquitur loco cit. Diaxerat Febronius eum Samuele P endorso - siquidem hae forma solum cadant insatum elatistim, seu positicum , qualis non es Ecclesia. M

pello omnes Lectores , utrum .idem sit: E essa flatus non est, Eccupa non est talis s tus, qualis soliticus. Prima propositio negat omino & simpliciter , Ecclesiam statum etise, secunda autem asserit statum, sed negat esse politicum. Primam autem adoptat F bronius hoc Paragrapho. Igitur falsi reus

habetur. Dum Vero tom. a. pag. cit. etiam

pro se citat Basilieensis & Amonum , inihil inde Iucratur. Hi quidem negant in Ecclesialannam regimus, sicut in politicis obtinet.