Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

531쪽

i fitionem infligi norant Ecclesiae. Veteres P tres non ita sentiebant; cur enim necesse suit, per Canones statuere, ut excommunicatus ab uno Episcopo etiam ab alio pro excommuniis cato habeatur, si credidissent, nomine totius Ecclesiae fuisse excommunicatum ' Eceles a non ingreditur, sed subsequitur sententiam

excommunicantis, eam adimplendo per non communicationem cum eXcommunicat': e

communicatio autem ipsa fit Potestate & nomine Christi, non Ecclesiae, quod manis stum est ex D. Paulo I. Corinth. Cap. 5 ego iudicavi ut proeseus, eum, qui sic operesus est, in nomine Domini nosri Jesu Chri Iti, eongregatis vobis V meo Imritu, cum virtute Domini nostri Iesu Chrisii tradere huiusmodi Sathanoe ad interitum eams m. Vident excom. municationis sententia a Paulo pronuntiatur nomine Christi & virtute Chrisi, id est potest . te a Christo accepta ; illa autem Verba', com gregatis vobis , manifeste nihil aliud signimicant, ac publice & coram vobis.

Verum hisce nondum adquiescit FebroniUtom. a. Epist. de subtrati . obedient. pag.

532쪽

fl non probentur ab Ecclesia , nulla sunt. Ad hoc probandum affert exempla Victoris I. in Asiaticos, Stephani I. in Cyprianum&Flam, Eanum, aliorumque rom. Pontificum in Ideletium & Flavianum , Zosimi P. in Hei. rotem & Lazarum, Leonis M. in Hilarium Arelat. Hilarii P. in Mamertum Viennens. quctumdam Pontificum in Euphemium &Macedonium: hi tamen omnes, utut a Rom. Pontificibus excommunicati, vel a communione seiuncti, nihilominus communione eum aliis Melesiis gaudebant, & ut plurimum sanctos veneratur Ecclesia. ita Febronius. Sed --

ni omnes hi ictus, & sunt iterum salsum dicit

Prius ipsi probandum est, hos omnes arom. Pontificibus sententia excommunicationis actu & certo proscriptos suisse, id vero probare nunquam poterit. Solus Zosimus ficta pietate dei fideCoelestii atquePelagii deceptus , postea meliora edoctus mox sententiam mutavit. Tillemontius & Fleurius queis Tom. IV. pari. a. pag. 28. innititur Febronius, causam neutiqum decidunt. Etenim pra

533쪽

stantissiimi auctores tum veteres, tum rece tiores inter se controvertunt, utrum ex iis, aliquibus solum, vel illata fuerit e communicatio, & si ultimum, censent pacem mox restitutam fuisse; de quibusdam certum est, illam solum minitatam, non inis flictam esse, de aliis, uti Faviano & Mel tio nequidem minitata suit, quamvis Pontrufices cum iis aliquamdiu non communicasesent, in causam interim inquirentes, ac comcordiam & pacem reducere conantes. Quid igitur prohibet, illos omnes cum reliquis Ecclesiis pacem & communionem habuisse, quando a Rom. Pontifice vel omnino excominmunicati non fuerunt, vel mox iterum ad p com redierunt' quid obstat, illos sanctos esse, si in pace, & extra Ecclesiam in excomis municatione non obierunt' igitur ista exem-

pla neque ad rem sunt. Nihilominus de his quidquid sit, probari nequit, quod ullus h rum negaverit, se a Rom. Pontifico ex defecis tu jurisdictiosis excommunicari posse , quin, magis ipsa allata exempla ostendunt, a Pomtifice hanc censuram instigi posse, quidquid domum factum sit, & econtra quod caeterae Pars L Ii Eccle-

534쪽

Ecclesiae ab illorum communione non reces.serint, id ipsum argumento est, actu a m. Pontifice excommunicatos non suisse . vel statim ab errore resipuisse.

, Neque plus Valet, quod Author ex P tro de Marca affert, Episcopos gallicanos saepissime authoritatis apostolicae pondere pressos , frequentibus excommunicationum minis lacessitos fuisse, unde plures sequelas deducit Febronius. Verum dum tot semper excommunicationum Papalium exempla pr fert Febronius, se ipsum refellit; quippe haec utique supponunt, & probant in Rom. Pon tifice Potestatem & juriSdictionem , cens ram excommunicationis infligendi, non impugnaui, & quod de Marca de gallicanis Epti scopis ait, non potestatem, sed nimium eius usum seu abusuri perstringit. Tandem ad formam Iudicii & Legule, orum normas delabitur. Tom. 4. pari. a. num. I 3. ait: non negabit ille Zaccaria P sana, s quem actu Iurisdictionis proprie dictat communicare praetendat, essentialia Iudieii observare debere. Nune M isto quam, qua quo

535쪽

quot exempla producturus sit, quibus ponti e praevia citatione , partium auditione, festum examine G. aliquos excommimicaverint' s mihi uel nulla, vel pavea illa iudicia papalia proferre solis sit, dicam ego, bes omnes , ves Di tem reliquas omnes pertinere ad primam elassem excommunicationum, scilicet ad nudam comm nionis negationem omni aurisdictionis v -- euam. Obstrepit alibi Febronius, strepitum forensem in Ecclesiam introduinim, & se Ecclesiam romanam in Curiam mutatam fessi 'se, hic judiciorum ordinem & sormam, . C riis civilibus communem, ad amussim o . servatam esse vult: quidquid agat Romae . . eam carpendi praetextus ipsi non deerit tDum vero ad ordinem &essentiali judicii pro-

vocat, quaero: si crimen au haeresis notoristate facti tam apertum sit, ut nulla tergive 'satione celari possit, an adhucdum istas se mulas requiris' Dein historia ecclesiastica imnumera sere praebet talium judiciorum exempla, ut omnino vel ignorantis, vel effrontis sit, ad ea provocare. Quoties enim legimus, reos & etiam partes addicendam causam Romam citatos fuisse' saepe etiam Patriarchae, : - ' Ii a Pr,

536쪽

Primates, Legati Pontificii causam in partihus iam examinatam, quandoque in partic laribus Conciliis discussam ad Pontificem rein serebant, Repe hic Romae in Concilio eam amplius eXaminabat, antequam sententiam

proferret. -- , Sic, Stephanus P. contra Cyprianum se non movit, antequam iste duobus Conciliis sententiam de rebapthnandis haereticis firma set, horum exemplaria ad Stephanum misisset, & dum iste dissentiretur, adhuc num rosius Concilium pro sua stabilienda opinione collegisset. suumque errorem per Litteras ubtro defenderet,

Idem Stephanus P. Martianum Arei tensem, qui Novatiani Schisma amplexus suerat, 'non prius, ac per Cyprianum de rei serie edoctus, atque impulsus suerat, eXcO- municavit. Dyonisius P. in Dyonisium Al xandrinum a suis Clericis accusatum mox sententiam non tulit, sed accusationis Capita pro sui desensione ad eum misit, & cum quatuor apologeticis 'Libris , atque Epistola

ad Papam missa se purgasset, absolutus suit.

537쪽

In causa donatistorum libellis ab Imperatore missis, atque prius discussis Caecili nus cum decem Episcopis testibus, & decem aliis accusatoribus compartiit, & tum Caecialianus a Melchiade P. absolutus, &. donatus eXcommunitus suit.

Felix III. Acacium Patriarcham Constantinop. deposuit, &eXcommunicavit; non tamen prius sententiam tulit, quam causa probata fuisset per testes certos & idoneos. uti constat ex Epist. Felicis P. ad Acacium, &per consessionem propriam mediantibus Epistolis factam, atque prius citatus suisset Acacius : si examinatio quaeritur, ait S. Gelasius P. Epist. circulari ad Episcop. Dardan. de Acacio, iam iudicio non erat opus, postquam sitise

ris suis i e confessus est.

Coelestinus I. a ICyrillo Allexandrino de praevaricatione Nestorii liberaliter edoctus, &quod Cyrillus eum iam bis dehortatus suerit, in Nestorium fert excommunicationis &depositionis sententiam, sic tamen ut Coel .stinus ad Nestorium prius tertiam dederit m

538쪽

nitionem cum praefixo termino decem di rum, nisi intra hos resipiscat S. Leo I. Epist. ad Turib., dum in hispanias haeresis Priscillianistarum irrepserat, j bet plenissimo discuti examine, an sint aliqui im ter Episcopos, qui huius horresis contagio positis tur, hos Mein a communione statim vult separari, s nefandissimam sectam per omnium sensuum pravitates damnare noluerunt. At hic' utique de excommunicatione proprie dicta se mo est. Idem Leo Epist. ad Nicetam aquilei. Episcopum statuit, ut Clerici pelagiana haeresi. prius impliciti, & qui nullo examine discus.

si in catholicam communionem pervenerunt, aperte omnes errores damnent, F ab omni δε-

spicione se purgent. Quod s quisquam satasm

hus praeceptis satisfacere detrectaret, me ille Curieus, Me si Laicus , ab Messae communione F llatur Nolumus esse longiores. Febronius

tam parce eruditus non est, ut nesciret, plurima exempla adhuc proferri posse, quibus ostenditur, excommunicationes papales leg,

539쪽

terae excommunicationIs, atque ut iam dixi, facta saepe & crimina erant inotoria , . ut illa juris adminicula 'superflua essent. Praeterea quoties partes Romam citabantur g quoties judices ad partes mittebaytur 2 quoties Le- .gati pontificii vel Primates causam iam instructam & satis probatam ad Papam miti ibant ' ut sola sententia desideraretur. Haec negari non possunt: lateatur ergo Febronius. etiam in excommunicando Rom. Pontifici j risdictionem vere talem inexistere.

Tandem Authortom. III. p. I 86. &tOm. IV. p. 37q. acerbo stylo invehitur in excommunicationem Iam sententia, quod sit novis-m inventionis, effectus de rei i. ad vindi tant, avaritiam , eu ambitionem inventa, quae nunc propter multiplicatas Constitutiones in immensum excrevsit. At conqueri desinet, si rem non ex livido in Rom. Pontifices ocu- .lo, sed penitiore indagine inspexerit. Dantur etiam leges paenales civiles, ipso laeto incurrendae. admodum graves, inhabilita tes, bonis aut juribus privantes, his quoque

540쪽

sua dicteria adapte si audeat ' dein excommunicatio latae sententiae ut ' plurimum se tur in transgressionem alicuius Canonis iam certi & universalis, vel saltem in eo landatur: an autem non licet poenam statuere in

transgressores legis, & quidem latae sententiae, praecipue dum frequentibus transgresti nibus cohibendis sententia a judice primum serenda inefficax sit 8 sint haec minora, quam ut Febronio sumiciant, alia maioris momenti dabimus. Vestigia Excommunicationis lata sen-Dntiae jam deprehendimus in veteri Ecclesia. Synodus gangrensis circa annum 324. Viginti edidit Canones, ubi cuivis subscribit, onatema sit. Atque ut constet de Anmtnemate isso furi, & absque omni Judi- cis sententiae incurrendo sermonem esse, in

Praefatione ait Concilium: propterea ergo co-sictum est hoc Concilium in Ecelesta gangrens habittim, ut Canones istos exponeret, quibus probantur memorati esse extra Eecis iam. - . . .' Quod si quis renuerit haec, quae hodie constituta sunt, tonquam Hoeticus V Auathematizatur

es damnatui Viciatur, V erit non solum im