Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

541쪽

eommunicatim , verum etiam V ab Aelisa habeatur extorris. Concit. Antiochen. anno 3 I. Can. i. stat iit, Laicos, qui Pascha cum Judaeis celebrant, MP. excommunicandos es se, deiii sic prosequitur: si quis autem eorum, qui praesunt Ecclesia, Episcopus , aut presbyter, aut Diaconus post hane definitionem tent

verit, - - - - cum γιdaeis Pascha celebrare.

sancta Synodus hune alienum jam hine ab Ecet sta judicavit. Aperte hic distinguitur inter excommunicationem ferenda & latae sentenistiae. Concit. Laodicens Gn. et q. qui reperti fuerint Iudaizare; Anathema snt in Christo. Pluribus supersedeo; talia Anathemata & excommunicationes latae sententiae per Co cilia sancitas oppido plurimas esse , quis ne scit ' & haec jam sussiciunt ad probandum, illas non esse novioris inventionis , sed omni,no veteris etiam disciplinae. Quod si ergo Febronius Rom. Pontifices de excommuni. cationibus latae sententiae tanquam injustis accusare velit, etiam concilia de his accuset, necesse est. Si solum frequentiam talium excommunicationum improbet, itidem conciliis imputet, quod de Saeculo an SM

Ii s culum

542쪽

so6 ' eulum tot & novos plerumque canones statuerint, mi potius malit hoc vitiis & pervem ' sitati hominum imputare, quibus semper tot Canones & Constitutiones ecclesiasticas opponere necesse filii, non minus ac leges paenales civiles propter multiplicata damna boni publici & contemptum legum augeri debuerint. Si denique solas Rom. Pontificum excommunicationes impumare velit, i quasi hae pro fine non nisi vindictam, auaritiam &ambitionem habeant, meminerit tribronius,

utrum ipse sit legitimus accusator contra E clesiam romanam, tot Pontifices 4 Saeculis sanctos, vel toti Ecclesiae venerabiles p utrum non calumniae & invidiae reus haberi debeat ' utrum sufficienter probare possit, has excommunicationes, & praecipue comtra quas maxime stylum acuit , priscis Canonibus de immunitate bonorum vel Person rum ecclesiasticarum, qui Originem suam Isidori decretalibus neutiquam debent, Vel non consormes esse, vel saltem iisdem non innitio sed pro mero effectu uindicta, avar, ita & ambitionis habendas fore Τ quod uno , alterove exemplo efficere nondum poterit,

- . quia

543쪽

quia in tanta rei gravitate non quosvis ob- Iocutores audire debemus, & propter factum particulare unius vel alterius non licet prumariam totius Ecclesiae sedem in communi

infamare, & publice despectam reddere. An tale quti in civili statu linquam licuit' ipse Claudius Fleuri Instit. Iur. Eccles. Part. a.

Cap. 2o. frequentiam eXcommunicationum,& eas, quae sunt latae sentelatiae, liarumqRecausam non in despotimum Pontificis , &quae sunt alia calumniarum genera, sed 'invitia & duritiem hominum refundit. Sic enim ait ἔ quo magis autem Chrisianorum mores in peius ibant, U' Epi oporum probitas δε- crescebat, eo magis causae ncommunicationum augebantur , ta moderatio in usu extremi hujus remedii minuebatur. Et infra r augescente hominum duritie decursum est ad rigores veteribus inauditos , vi Familiae, Provinciet, Regna em

communicentur, - - - - ut Excommunicationes

is facto introducerentur. Quae tandem Fe hronius amplius in hac materia ex Gallia affert, nempe notorietatem facti in Gallia , nequidem in casu percussionis Clerici locum

habere, uti asseruit procurator regius Jobide

544쪽

de Fleurit anno I 755. Haec, inquam, m mentum non habent.' Homo laicus & auli eus Potestati ecclesiasticae leges , & legum modos praescribere non potest : ita saltem sensit tota veneranda antiquitas, ad quam alias provocare solet Febronius. Qui quid tamen sit de praxi Gallorum, quae comtra communem regulam non facit jus , n quo Theologi galli impugnant excommunicationem latae sententiae , sed exceptionem circa notorietatem facti faciunt, quod sit disficile discernere , an factum possit, vel non possit, aliqua tergiversatione celari, sicque serupulis & anxietatibus timoratorum non satis obviari. Dadiman Observ. de Cens. Vid. etiam insta Caput. H. g. 5. Num. 6.

. V.

Quesitas Sedis patriarchalis Romae adhaerens cum universali Primatu miscetur, re erroreS generat.

Cum Rom. Pontifex sit Patriareia inridenistis ideo ejusdem Decreta fidei . non ab Oeeidentalibus selum habentur pro Orthod xis , sed ab Orista ora reputabantur tamquam

545쪽

quam declarationes totius Occidentis. Hoc sensu Augustinus, Hyeronimus, Innoce tius II. sententiam Rom. Praesulis tanquam judicium totius Ecclesiae Occidentalis pro ponunt. Rom. Sedes Dist. a a. de Eccles Can. 6. item Can. 7. & Novell. Iustiniani I . e presse recensetur inter Patriarchales. Inter im Canonistae sensim rom. Pontificem o n mero, & ordine Patriarcharum expunX runt , quatuor tantum numerantes , quos secutus Innocentius III. in Cap. aa. X. de Priavileg. de romana Ecclesia dicit: quoe di ponente Domino super omnes alias .rdinariae Pot satis obtinet Principatum , utpotei Mater unia

olito romani Patriarchatus titulo & jure omnia olim intra fines hujus Patriarchatus gesta deinceps habita sunt, quasi acta jure .vn

tiquor Romae throno, quod urbs ista imperaret, Fatres haud immerito privilegia tribuerunt , Pr testantes eristimarunt. his Privilegiis Pr matum iEsum contineri, proinde hunc noII

esse .

546쪽

elia juris divini, sed humani. At hie non agitur-Primatu, sed de jure patriam

a. Iura patriarchesia qualiacunque humans sunt Insitutionis : haec non minuunt Iura episcopalia, sed potius ad horum tui iam instituta sunt. At postea multa cens , btatur a primo universalis Ecclesiae Episc po facta, quae a Patriarcha Occidentali gesta sunt. ιs. Ex spuriis Decretalibus papae tribubtur Plenitudo Potestatis, reliqui Epis opi tam tum in partem sollicitudinis vocari dicuntur. Hoc fundamentum habere videtur in Epist.' S. Leon. ad Thessalon. Episcopum , suum in Illyrico Vicarium. Rees nostras ita tuar er dissimus charitati, ut in partem sis vocatus Ioiaticitudinis, non in plenitudinem Potestatis. At hic aperte agitur de Potestate patriarchali, cujus partem follicitudinis Vicario committit , non de Primatu, quasi ipse solus per omnes Ecclesias haberet plenitudinem Pot statis.

547쪽

. S. Hilarius Lib. de Synod. ad Patria chatum Rom. refert Galliam , Germaniam primam. & secundam & Brittanniam. Innocentius P. Epist. 13. addit Illyrici movi cias, nempe Achaiam, Thessaliam, Epirum veterem & novam, Cretam , Daciam media terraneam & rippensem , Maesiam, Data viam Praevalum. s. Dubitari nequit, Institutionem &Praerogativas sedium patriarchalium pro b no Mesesiae mutari, ampliari vel restringi posse ; id agnoscente etiam Bellarmino Lib. a. de Concit. In Appenaice Rum. I. ad Cap. 3. 5. Febronius ex D. Barthel refert, jus cons crandi Episcopos olim Metropolitano pro prium fuisse, uti Metropolitani postulabant

in gravaminibus Inoguntinis anno I o. Nunc Papae reservatum esse non vi Prima-

tus , sed Patriarchatus. Interim Papam umtiquitus juribus patriarchalibus extra ramee saltem suburbicariam nunquam usum suisse.

548쪽

Praetermissa aequivocatione, dum Febrianius orthodoxiam ad qualitatemPatriaincatus refert, quam tamen tum occidentales, tum orbentales non in illo, sed in communi centro to- tius Ecclesiae atque in Petro, igitur in Pr, matu quaerebant, collocabantque, uti om- nium testimonia manifeste convincunt, his,

' inquam, praetermissis , Febronii mentem hanc esse colligo. Rom. Pontifices multa in occidente gessire, quae Jurisdictionis sunt,& ad inra patriarchalia pertinent: igitur ex iis nulla Primatus jurisdietio inferri debeti At festinemus lente. Nam I. Praetensus error & confusio iurium patriarchalium cum Primatu saltem imputari non potest integris Conciliis, praesertim generalibus, & Patribus, ut si quid isti a P pa jure Primatus actum fuisse censeant, adjus patriarchale trahi debeat. . Primatus est Potestas patriarchali s perior, cui etiam ipsi Patriarchae subordina tur, eam Vero verae jurisdictionis esse, iam satis

549쪽

latis demonstratum est. Non est igitur in oci cidente operosius inquirendum, quo Iure P i pa agat, quia eius Potestas semper suprema

3. Quo jure quis agat, si multiplici p, testare in idem polleat, praeprimis ab agentis determinatione desummendum est. At Pomtifices in suis decretis & Constitutionibus ordinarie declararunt , se authoritate apostoliaca, & vice Christi, adeoque jure Primatus agere. Si quid ergo Iurisdictionis intercessit. hoc ipso cum Primatu Jurisdictionem con nexam esse ostenditur. 4. Unde Jura patriarchalia suam origis nem habent, saltem prout in primaevis &apostolicis Patriarchis antiocheno & alexa drino existebant' nam Patriarchatus Ieroso-lomitanus primum saec. V. erectus fuit. Ce te illa in Conciliis instituta fuisse nullibi legimus, & Concilium nicaenum ea tion instituit, sed tantum confirmavit, tanquam ab an- , liqua eo uetudine prosecta. Igitur non nisi a Petro, harum Ecclesiarum authore & land tore, ad quem usque suam traditionem rese- , Puri L Κk ' runt, .

550쪽

runt, ista privilegia descendunt, suntque par ticipatio quaedam jurium Primatus Petri. Quomodo ergo ista jura patriarchalia Prim tui negari, vel ab his Primatus excludi potest, si ab eodem originarie descendunt 85. Rom. Pontificcs Iurisdictionem non in occidentem solum, sed &in orientem, a

que in ipsos Patriarchas exercuerunt, uti . hacteruas exemplis multoties monstratum est: igitur secluso etiam omni jure patriarchali adhuc jure potiori & universali in omnes Ecclesias gaudent. Licet ergo Pontifices in , occidente multa gesserint, quae ad jura patriarchalia referri possunt, non tamen inde eos nihil jure Primatus secisse concluditur: imo nec in iis Primatus directe excluditur, quia Papa jure Primatus etiam jura Patria charum supplet. Patriarchatus titulus equis dem splendorem quemdam sedi romanae adiis icit, sed inferiorem Primatu, cuius vim imtrinsecam nec minuit, neque adauget.

laterim fallani est, quod post Concilii m

I. celebratum anno 86q. Rom. Pontifexorte Canonistarum e numero Patriarcharum