장음표시 사용
511쪽
Debet esse in Ecclesia Potestas plenaria&persecta, quae ubivis in omni casu, loco in tempore, si quid desit, possit supplere, si quid inordinatum, , corrigere, si quid dubium, resolvere, si quid erroneum, dedocere: ut sese exerat, debet adesse musa, atque in suo exercitio tendere ad finem sibi a Potest itis authore praescriptum. Idcirco insulsa &vana sunt, quae bronius tom. 3. tit. 3. I. 6. respondet, quod sic Papa nunquam vatiat obi ei, eum in jure petere nimium , quippe eui debem. fur omnia, quodque Episcopi ta quicunque alii, saltem quoad usum V exercitium I jura ab illo precario obtineant. Siquidem nimium non petit destibi Potestatis sed nimium petere po- test desectu causae lassicientis, quia Potestas summa & universalis tunc subintrat, quando particularis inferior vel omnino cessat, vel errat, aut insuffciens est; ex quo ipso sequitur, quod Episcopi sua jura a Papa non Frecario obtineant, vel exerceant, sed tam tum, quod sint limitata & subordinata, sic tamen, ut ea intra suas diaeceses proprio j
512쪽
Memorat dein Febronius, quandoque jura etiam ad inferiores devolvi quid tum ' certe regulariter jura inferiorum devolvuntur semper ad superiorem; quod si aliquando a superiore ad inferiorem, id fit speciali juris
dispositione, propter urgentem necessitutem vel utilitatem Ecclesiae , vel ex tacito consensu, taleque jus semper extraordinarium erit. At jam diximus, ad Papam jura inferiorum non proprie devolvuntur, sed hoc jus inseriorum jura supplendi eius Prim tui& Jurisdictioni. universali per se inhaeret; neque ad hoc indiget speciali j dris dispositione, quia in eius officio esse reputatur. Μ, ror, quod Febronius alicubi in exemplum afferat Partamentum parisiense, quod in cassii, quo Papa illegitime negaret bullas Confirmationis Episcopis a Rege nominatis, AD chiepiscὸpo vel uni ex Episcopis Provincire iniungere posset, suppleri desectum Pontificis. qui si recusaret, etiam austoritate regia
ad id compelli deberet. An quae in Gallia quovis tempore sunt attentata, ubivis pro jure vendi, &invalescere debent quaeso, ubi sunt canones, qui talem
513쪽
modum supplendi praescribunt 8 quaenam &unde erit illa Potestas supplendi' num Can nes docent, quod Causae ecclesiasticae ad forum civile trahi', & ab eodem jura ecclesiastica dispensari valeant' an LibertasEcclesiae gallic Nae in hoc fundatur, ut dum ista cum Capite Ecclesiae colliditur, sese Potestati Civili subi-ietat, & in furibus suis ab ea dependeat Idulta in Gallia lacta sunt, saepiusque lites
Sacerdotium inter & Imperium exortae, sed nunquam' non Potestas civilis a primo sedivore non parum remisit, quia semper obsedi tum suit, media arrepta non nisi ad Schi mala tandem viam sternere. Talia igitur Principia caeteris populis, a quibus sors Gallorum moderatio exspectanda non erit, an suadenda sunt, aut conducere possunt γ v rum de his alibi. '
I avia etiam praeter veI contra fatuta Canouum in alienis Diaeeoibus acta Iemutur , quae diu me Ium trahi non debent. Nonnulla ex spe ciali Privilegio ει I rogativa exercebantur , quae citra sues Privssegii extendi non possunt.
Altera cautela est, ut non a factis, sed a
514쪽
' ripotest, quod extaint exempla, Rom. Praes les tantumdem sere authoritatis & Potestatis . in alienis dipecesibus exercuisse, quantum proprios horum ordinarios. At genuina PO ltificum Potestas non debet judicari ab eo tempore , quo nullis credebatur circumscripta limitibus, sed ex actis Conciliorum, ex sem
tentia doctorum Ecclesiae, ex proprio Pontificum judicio,' attamen quod ferebant anto
tempora ignorantiae. Minus a particulari jure aut Privilegio etiam legitimo concludi potest ad jus universale. Sic Pontifex etiam primis saeculis promovit ad Clericatum qu - xcunque Episcoporum diaeceiunos. At tale jus tetiam competebat aliis Patriarchis & Primat,bus, Constantinopolitano, Carthaginensi&α , T. Hodie non tam lacile est, veros fines romani Primatus, & iurium ei annexorum determinare, quia per Theologos & Canonistas post Gratiani & Jsidori asserta Primatus, quatenus ex jure divino est, confusus fuit cum novellis opinionibus, quae ex singularibus juribus, partim veris, partim supposititiis unum systemamonarchicum conflantesPontifici infinitamPo
515쪽
478 ' testate1n adiiciunt. Provide i tur huius sedissicli partes secandae sunt. ne vera cum fabia sis, apta cum ineptiis in una mixtura repra,
a. Si alieni Clerici ordinabantur, non licuit eos peregrinis , sed tantum suis p triarchalibus aut primatialibus Ecclesiis destinare, quod multum abest ab exercitio propriae & ordinariae jurisdictionis in avnis Diaecessibus.
Nota. Sic raciotinaisur de omni Iurisdictione. quae non suprema est; at in Jurisdictions suprema saepe facta etiam jura sunt, seu jus probant. Interest autem inter Potestatem' supremam civilem & ecclesiasticam , quod haec quoad institutionem , conservationem, finem & specialem assistentiam, nempe quatenus Christi vicaria est, quodammodo divina censeatur. Tantum quaeritur, utrum talis Potestas in Ecclesia existat, atque in Successore Petri resideat ' Febronius haec negat, de in hac suppositione totus iste Paragr Phus '
516쪽
phus se sundat. Nos superiori Capite id non solum asseruimus, sed etiam demonstravimus. Dum igitur Potestas haec suprema & univeris salis, quamvis vicaria, jura sua non ab E clesia recepit, nec etiam inde uormam sumis mere, vel de iis judicare debemus. Interaim Adversarius, qui exempla hujus Potest iis supremae negare non potest , quot eraeeptiones facit, ne ipsam Potestatem & Ii risdictionem admittere debeat ' modo facta vocas, modo priVili ia, Vel jura particularia. Attamen obsequiatur Tebronio, &jura pontificii PrimatuS non ad tempora ignoranisi ire & Isidori decretatis sed ad antiquissima Ecclesiae tempora , acta Conciliorum , semientiam doctorum non tamen Schismati sa- ventium vel . aliquo stigmate notatarum,quites ipse saepe producit dein ad praxin& judicium veterum Pontificum expendemus , & jam expendimus. Egimus autem hoc jam integro priori Capite de Primati Rom. Pontis. Et per decursum adhuc plura exempla dabimus.
517쪽
to ' in Male argumentatur Febronius a iure paraticulari aut privilegio alicujin Primatis vel Patriarcharum ad jura Rom. ntificis, e. g. quod liceat ei Clericum, unde voluerit, ordinare. De carthaginensi Episcopo talo privilegium legimus in Concilio cartha nensi sub Aurelio Episcopo. Patriarchis id pro jure suo competebat . quia saepe debebant Ecclesiis Episcopos vel Presbyteros 'd re , & si dignos vel sufficientes in propria
nou inveniebat, alios aliunde ordinare necesse suit, ne Ecclesiae Pastoribus & Minitaris destituerentur. At tale privilegium pro Rom. Pontifice ubinam scriptum, vel ei comcessum reperitur g si vis, eidem tanquam Patriarchae competiisse, sicque Papae comomune esse cum aliis Patriarchis. Quaero.& unde Patriarchae hoc jus habebant ' in nullo Concilio tale quid statutum vel eis com tam legimus. Et jura patriarchalia quid aliudi sunt, quam quaedam participatio &imitatio. Primatus universalis p ut quid ergo Primates universali negas, quod Patriarchae eodem ex fonte hauserunt, de quo amplius
Cap. 4. laterim manifeste est,' tales, ' cier,
518쪽
taericos non licuisse peregrinis, sed tantum suis Ecclesiis destinare. Constat enim ex actis minime dubiis, quot rom. Pontifices a S. Lino usque ad Innocentium I. ordia nationes celebraverint, & ordinaverint Episcopos , Presbyteros & Diaconos per diversa loca, & etiam posterioribus temporibus quot alienos Clericos pro aliis Ecclesiis ordinaverint, & dederint Episcopos, quorum cat logum referre immensum foret. Quando igitur Febronius jura Rom. Pomtificis, quae nugare non potest, tantum particularia dc Privilegia vocat, dico ei, hoc fabsissimum esse, nullum Concilium, nequidem Nicoenum ausum fuisse Rom. Pontifici aliquid pddere vel conferre. Sic Bonifacius I. Epist.
ad Episcopos Thessaliae ait': Nisana Synodus non aliquid supra eam Ecclesiam romanam
ausea est eonsituere, cum videret , nihil supra meritum suum pGse conferri; omnia denique hula noverat Domini sermone conrasa. Et Nicolaus I. Epist. ad Michael. Imp., quae lecta & Ia
data fuit in Synodo generali VIII. sic stris bit: Priuilegia siui sedis vel Ecelestia perpetua
519쪽
sua sunt, divinitus radicata, at e plantata sunt, impingi possunt, transferri non possunt. --: - ita igitur Privilegia huic Dina Ecelestiae , Christo donata , is Synodis non donata , sed iam
solummodo celebrata V venerata. Vides, umde Rom. Sedes sua habeat Privilegia'. sali, tur ergo F bronius, quando nonnulla a Rom. Pontificibus exercita ad particularia Privile- Ha & Praerogativas refert, dum nulla talia a Conciliis, ab Ecclesia habet; & multom gis fallitur, quando illa ad jus etiniversale &ultra fines Privilegii extendi non vult,' cum tamen alia non sint, nisi jura & Privelegia Primatus a Christo donata. Vel ostendat, quaenam sint ista Privilegia particularia, ubi& quando concessa, quae ad jura Primatus non pertineant Τ Jura igitur Primatus non in Jure ecclesiastico aut Canonibus, tanquam in origine sua, sed in traditione, praxi, dictis & factis veterum Pontificum & Patrum
quaerere debemus, quamvis & veteres Canones traditioni innixi de iis quandoque mem tionem faciant. Febronio, qui ait, hodie non tam facile esse, veros senes Rom. Primatus jurium ei amnexorum determinare, satius fuit,
520쪽
ea omnino negare, retento solum nomine Pris 'matus: nihilominus dicta & gesta veterum Pontificum, quae ad nos usque pervenero . l multa quippe vel notata non sunt, aut interierunt ante omnes Isidori decretales tot, tanta ac talia sunt, ut totum Febronii Syst ma convellaut. De his, ut iam dixi, plura suo loco dabimus, & videri potest supra Cap. II. Caeterum ex dictis jam constat, a particularibus Privilegiis Episcoporum & Μ tropolitanorum ad Primatum & Privilegia Rom. Pontificis neutiquam concludi, qui po illi sua Privilegia ab Ecclesia vel ab ipso Rom. Pontifice habent, iste ab Ecelesia illa non habet, sed in Primatu universali iam in cluduntur, unde respectu Papae Privilegia non sunt, sed ad jus ordinarium pertinent..
Antiqua ratio excommunica uti, eiusque jus non, erant assectus Iurisdictionis respecta excominu
Ecclesiae olim inter is communicabant tum per litteras communionis sibi invicem statu, tuin per benignam susceptionem e