Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

581쪽

que contritae sit, semper adhuc aequivoco laborant. Nam quaero: an Ecclesia, ut pra

cisa a suo Capite, & acephala hanc accepita Christo Potestatem, vel ut iuncta Capiti gan Ecclesia sine, & praeciso Capite accepit propriam, & distinctam Potestatem, quae etiam a capite nullo modo dependeat, atque vi huius distinctae Potestatis caput eidem sub-

ordinetur ' haec Febronius demonstrare deinbuisset. Sane sub nomine Ecclesiae intelligi- tur totum corpus & membra simul cum C

pite; si igitur illa distinctam accepδre pote statem praecipue in ipsum caput, haec non de Ecclesia in genere, sed de illis speciatim probari debuisset. Τandem Febronius, quod hoc paragra pho concedit, Papam Caput Melestae esse,

tom. 3. tit. a. Omnino negare videtur. Quare 7 quia Scriptura solum Christum vocatcime Ecclesiae, quia Augustinus Petrum non appellat Caput', sed Christum, itidem S. Leo, &Concit. Tolet. VIII. Hunc loquendi modum , ait, tenere suisset securius, quam talem adhibere locutionem, quae quibusdam praebuit ansam superbiendi, &actu multis dedit occ Puri L Mm si

582쪽

quae tantum debentur essentiesi, quod est Christus. Tom. a. floreS sparsi. Cap. 3. n. s. ait, si Papa moriatur, haereticus, vel Schismaticus fiat, non desinit Messa esse, a b. que ita Ecclesia per aliquod tempus Me minis riali Capite sub sere potest. Item eod. tom. a. inter addenda. pag. mihi 62I. ex Pano mitano , quod Papa non si vere Caput AH sa, & ex academia cracoviensi, Papa uleiatur Caput per metaphoram. Quis crederet, Febronium absque pudore improbare, quod veteres SS. Patres, &Concilia distincte professi sunt, Papam esse Caput Ecclesiae ' sed quid iuvat, tot ac tamia disputare' primarium ρο essentiale Caput Ecelestie Christus est: hoc nemo negat. An ideo ministeriaIe, vicarium & si bile caput in Ecclesia militante non datur 2 hoc Concilia pecumenica, traditio & Patres alserunt, atque declarant, & ne quid novitatum amatoribus desit, etiam galli & Concilii basileemses Patres profitentur, accredunt; quod Pontifex, aiunt isti Epist. ad Eug. P. caput si,

583쪽

ρο primis siccissa, vicarius Christ, non ab

hominibus seI nodis aliis Praelatus, - - - -

ista plane fatemur, ει credimus. Id igitur Catholico, & Febronio negare nefas est. Huic Capiti sicario & miniseriali non totum tribubtur, quod debetur W& primario, secus vicarium & mittisteriale non esse, tam tum , quantum necesse est ad regimen sic lesiae externum, &visibile, eidemque tam tum collatum fuisse, & necessario deberi. 1mo & ado Capite hucusque ostendimus: quamvis Ecclesia hoc Capite vis bili & strario ad tempus carere possit, ficut, Imperium Monarcha . Regnum suo Rege, & quidem eo magis, quod adhuc adsistat Ecclesiae C put invisibile & principale, tamen non semper carere potest, quia regimini externo, &. visibili necessarium est caput visibile. Ideo

mirum est, eruditum Febronium, verba Cr coviensium in vim argumenti afferre, nempe Papam per metaphoram dici caput Ecclesiae, nam ex eorundem verbis, '& argumenis

torum serie ostendi potest, eos in hoe satis metaphorice locutos fuisse, similiter discursum basileensium, quem Febronius tom. I. Um a . citat,

584쪽

' citat, paralogismis, & aequivocationibus t borare legenti manifestum est. Tales argu- tipe incautis, & parum eruditis imponere,& speciem argumenti conficere valent, V rum a rerum gnaris ViX attenduntur. Tanti

interest, iii quorum manus perniciosus quisquam liber incidat. Adhuc praeterire nequeo, quod Febr 'nius tom, I. hoc Cap. & paragrapho citet Epistolam Sixti III. P. ad Episcop. Illyr. , quae Epistola nullibi in Labbeo, Binio, Baronio, Pagio laut nova Conciliorum collectione D. Idanssi, sed in solo Petro Constant invenitur,& pro spuria habetur. In quo alios judicat, in hoc seipsum condemnat, nempe aliis semper spurias Isidori merces obiicit, nunc tal, bus ipse in rem suam utitur. Num haec simceritatem authoris commendant ΤAd 5. Papa est vitarius at etiam sunt vicarii Christi' ita est, quilibet in sua dioecesi est, & agit vicarium Christi, sed non quilibet Episcopus est vicarius Chrissu unioersalis respectu totius Ecclesiae, & cum tanta plenitudine Potestatis, sicut Petrus.

585쪽

tu non excluduntur reliqui Episcopi: nam haec similitiιdo se non extendit: nec ad pra eminentiam gradus, nec ad universalitatem Potestatis, in utraque Pontifex maior est.

Episcopus vices Christi agit in sua propria Ecclesia , Pontifex in universa : Episcopus tanquam vicarius Christi proprium suum gregem Potestato & jurisdictione regit; quidni& vicarius Christi universalis hac Potestate S Jurisdictione in totum gregem potietur 'haud existimo, amplius repetendos esse tot S. Scripturae & Patrum textus. Florentinum

Concilium hoc, subscribentibus graecis expresse definivit: quis nunc Catholicus dubitare audeat 8 si autem definiente florentino Pontifex in Ecclesia tota verus Christi vica-

rius est, tunc vicarius non per se proprie, sed Christus iiivissibilis per suum vicarium Visibilem etiam visibiliter suam regit Ecclesiam, secus cum heterodoxis sticere debes, Eccle-sam Christi invisibilem esse. Male igitur iterum, imo pessime concludit Febronius, ut quod in sua origine in reuerentia filiali , in m distrali authoritate, demum in mero Primam fim

586쪽

sso 'datum est, posI in Imperium facrum pertraha . tur. Deneget prius, si possit, vel Christum habere Imperium in Ecclesiam, vel dene get, rom. Pontificem ejus Vicarium esse in Ecclesia , vel deneget omnino in Ecclesia Imperium esse. Nam si vel nul lum Impo, rium est in Ecclesia, vel Christus non habet Imperium in illam, vel si tale quidem Imperirium eristit, attamen non uni, sed multi. tudini datum est, tunc utique ille unus tale Imperium non habebit ; verum hoc ipso Christi Vicarius, eum repraesentans non erit, neque Christus , neque Ecclesia tali Uicario

indigebit, sicque tollitur Primatus , & De. inocratia in Ecclesiaes inducitur.

. VII.

Relationes in gravioribus 9 dubiis causis ad ronti Sedem feri solita, monum et authoritatisponis

dus addidere.

m elationes , quae de se minime sunt argum mentiim status monarchici , in huno sensum paulatim tractas sunt, dum Pontifi-ees iis adsueti deinceps 11 jure postularunt,

ct quod priua coasuetudo fuit multorum,

587쪽

Postea in necessitatem traxerunt. Non ad so- Ium Romanum, sed etiam ad alios magnae ciuilioritatis Episcopos , e. g. ad S. Cypri, num, recursus summebantur. . Theodosius Imp. tale Privilegium indulsit Episcopo Comstantinop.'; igitur hoc jus sua origine nulli Sedium proprium est , & tamen ab una pamto strictius vindicatum, ab altera remissius Ignitum viam aperuit, mutandi Wilia in Mandatu , Directorium in Imperium. i 1. Primus id fecisse videtur Innocent

lius I. de majoribus caustis eae pratenso Synodi saluto re veteri consuetudine Sedi rom. res rendis ad Victricium Rothomag. Item alia Epist. ad Nuceriam in Epith ad Concit. M, levit. & S. Leo P. ad Episcopos Galliae Dpist. 1 o. sed dicebaut hi Pontifices se esse

confestos.

a. Hac eo tempore modestia utebam tur Pontifices , ut non novum jus conderent, sed consulti de jure constituto indubiis responderento quamviUnnocentius I. de causis in joribus jam ad se referri debere contenderet. Hoc tamen curabant, ut sua responsa, quae M. i

588쪽

decreta vocabant , in aliorum notitiam pro norma disciplinae deducerentur, & ut ait Petrus de Marca, ut mentes revocarent is o servationem Canonum V antiqua traditionis.

3. Hac authoritate responsis rom. Pomtificem tributa, in unum collecta suerunt a Dyonisio exiguo & aliis , non ut eorum e set publica authoritas, attamen haec coli

ctio a romana Ecclesia suscepta & probata fuit, ut a Nicolaci Ι. Leone N. &c. Codex Cunonum dicta sit. 4. Hactenus satis moderate. At introducto jure Isidoriano alia rerum inducta sa-cies, & Episcopis imposita fuit necessitas &obligatio recipiendi, & se consormandi rom' Pontificum decretalibus. Hoc praetexta Saeculo IX. Joannes VIlI. Wiliberto Archiepiscopo Coloniensi Pallium negavit.

5. Cum tempore res' longius processit. D. Barthel Annot. in Ius Canon. in Propem. ait : postquam Saeculo XII. studium Juris civilis invaluit, etiam Pontices totum Processum sorensem in Ecclesiam introdux

runt.

589쪽

runt. Ceperunt tunc Dispensationes, Exemptiones , Privilegia, indulta : Pontifices is nonum Dominos diXerunt, cum antecessores se tantum Custodes, vindices & executo res Canonum nominarent; hinc tot supplic tiones, consultationes & rescripta prodi runt : Ecclesia romana caepit vocari Curia.

nova disciplina & politia introducta est. 6. Justinianus Imp. relationes sibi lactas

prohibuit Novell. Ia5. Pontifices contraria politia utebantur, consulentes , & reserenistes laudabant A ratione status, & Fleurius

ait, Pontificum potentia nulla re magis censeri posse videbatur, quam si dispensationesii Canonum observantia in infinitum extemderentur. De hujus rei veritate nemo duo bitat , sed ad sequioris aevi corruptelas perotinet. Aliter sensit proba antiquitas et. Haec intelligenda sunt sine praejudicio relationum dei rebus satum universalis Ee-Hesiae tangentibus, & ad Pontificem resere dis. Interim necessariae hae relationes ansa suerunt relationum de rebus ad ossicium Pomatis non pertinentibus. Um s Mag- .

590쪽

8. Magnum in Ecclesia obsequium praeis

stant in destruenda vesana securitate operam Ιφcantes, ne sub scuto dispensationum, im dulgentiarum, exemptionum &c. ab obligatione communis legis quis Immunis cred tur , & Potestas Pontificis in immensum e tollatur ad parandum praesidium adversus conscientiae remorsus. Nota. Romana Ecclesia est centrum unionis: ad hoc centrum & jus essentiale Primatus pertinet, ut in negotiis gravioris momenti, tum etiam quae universam Ecclesiam respicium, vis gerantur, ad rom. Pontificem resera tur. Hoc non solum fatetur, sed etiam multis exemplis probat Febronius Cap. a. f. q.

Num. 6. & praecipue o. per totum, uti

ibidem retulimus. Ipse loc. cit. hanc relationum consuetudinem & praxin non solum ex Conciliis D tano, Chalcedonensi, Sardicensi , Ast, canis & vetustissimis Pontificibus confirmat, sed etiam antrorsum a Concilio Arelatensi